archiveren

Maandelijks archief: april 2016

Wat is vrijheid van meningsuiting eigenlijk?
En is dat niet hetzelfde als vrijheid tot belediging?
Interessante vragen waar ik graag even naar wil kijken.

Als ik vanuit mijn waarnemende denkgeest positie hiernaar kijk, dan zie ik dat vanuit de egokant van de denkgeest de uitgangspositie is: lichamen, personen die verschillend denken er verschillende principes, geloofsovertuigingen, conditioneringen erop na houden, kortom ik zie verschillen.
Verschillen die alleen gezien kunnen worden als er is gekozen voor projectie vanuit het serieus nemen van het idee dat afscheiding mogelijk en wenselijk is.
Ondanks het feit dat er alleen Eenheid bestaat, de Eenheid die Geest is, is er dan toch de wil afgescheiden te willen zijn. ECIW noemt dit ‘een nietig dwaas idee’.
En dit kan alleen als de Eenheid en de onveranderlijke aard van Geest ‘vergeten’ wordt achter een muur van projecties en de projecties nu als enig zichtbaar bewijs worden gezien van wat nu ‘waar’ lijkt en er miljarden afzonderlijk denkende en opererende fragmenten lijken te zijn. Dit wordt gezekerd en veilig gesteld door het ‘geloof’ erin. Dit is wat de wil tot afscheiden, de egodenkgeest wil zien en dus denkt te zien.

Vanuit egodenkgeest gezien is vrijheid van meningsuiting enkel en alleen een prachtige manier om de afscheiding ‘waar’ te maken. Er lijkt nu immers een apart lichaam te bestaan dat los staat van andere lichamen en die aparte lichamen hebben aparte gedachtes, die voortkomen uit opvoeding, plaats van geboorte, geslacht, leeftijd, conditioneringen, psychische gesteldheid, godsdienst enz. En dit hele licht ontvlambare mengseltje heeft zich genesteld in de afzonderlijke hersenen van al die afzonderlijke lichamen en dit alles wordt nu gezien en geloofd als zijnde ‘waar’.

Echter de natuurlijk drang naar eenheid is niet verdwenen, zelfs niet uit de egodenkgeest (waarvan er ook maar één is immers ook al is het doel van de egodenkgeest dit te vergeten en te ontkennen), ze is alleen in de vergetelheid geraakt. En deze natuurlijke drang naar eenheid uit zich dus ook onvermijdelijk in de wereld van afscheiding, maar dan in vermomming. Het vermomt zich bijvoorbeeld, als het naarstig zoeken naar partners in de strijd (speciale relaties noemt ECIW dat).
Men klontert samen in groepjes van gelijkgestemden, in een nu onbewuste poging om aan die onbewuste natuurlijke drang tot eenheid gehoor te geven en zo een einde te maken aan het pijnlijke gevoel wat juist komt door de poging gehoor te willen geven aan de onnatuurlijke drang tot afscheiding. Vandaar weer die uitspraak in ECIW ‘ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’ (les 5).

Het samen klonteren lijkt enige verlichting van de pijn en het lijden te geven, het voelt goed om met gelijkgestemden te zijn, veilig, hekje eromheen, vlaggetje erop, klaar, dit zijn ‘WIJ’. Maar zodra een groepje gelijkgestemden een ander groepje gelijkgestemden, die over iets anders gelijkgestemd zijn dan het eerste groepje gelijkgestemden tegenkomt, slaat de angst, de pijn, de haat, de woede weer toe. En de pijn en het lijden, de angst, de haat wordt dan geprojecteerd op dat andere groepje gelijkgestemden, want de nog steeds onbewuste boodschap van de egodenkgeest blijft: afscheiding in stand houden kost wat kost.

Deze ontmoeting van verschillende groepjes van het binnen de groepjes zelf gelijkgestemdheid kan zich ook wat schijnbaar mooier voordoen, bijvoorbeeld als de eis voor ‘vrijheid van meningsuiting’.
Het ene groepje tolereert het andere groepje, respecteert het, begrijpt het; ‘natuurlijk’, zeggen de lichamen en de samengeklonterde groepjes dan: ‘natuurlijk ben jij anders, je komt uit een ander land, bent anders opgevoed, hebt een andere denkwijze, een andere religie, andere huidskleur, ander uiterlijk, tuurlijk en weet je ‘dat mag’. Iedereen mag zijn wie hij/zij is. We zijn allemaal verschillend en dat is best leuk en gezellig…’
Dat zeggen de lichamen en de groepjes dan, maar met de onbewuste geprojecteerde (egodenkgeest nog steeds) boodschap, ‘allemaal leuk en aardig en je mag er zijn, maar we zijn wel degelijk verschillend, we tolereren dat, maar de grens ligt bij; jij mag mij niet jouw ideeën, gebruiken, opvattingen, geloofsovertuigingen opdringen, wij eisen hier vrijheid van meningsuiting en jij past je maar aan. En dat zeggen beide afgescheiden groepen, waarbij de een aan het moorden slaat en de andere aan het protesteren. En waarbij over het hoofd wordt gezien dat beide groepen hetzelfde zeggen en het slechts uitingen zijn van de beide zijden van de ene egodenkgeest.
Uitingen van angst, maar eigenlijk een roep om liefde, gezocht waar het niet te vinden is; ‘Een roepende in de woestijn’.
We zijn daar volkomen blind voor geworden, omdat het naar het onbewuste verdrongen is, dat het over elkaars grenzen gaan en elkaars gedachten proberen op te dringen eigenlijk een omgekeerde uiting is van de onbewuste natuurlijk drang van de denkgeest naar Eenheid, naar Liefde.

Deze natuurlijke drang is nu echter totaal vervormd en totaal omgekeerd, door het verschijnsel projectie, zodat het juist het tegenovergestelde lijkt te zeggen. En dat geldt dus voor beide kanten zowel voor de grensoverschijders, als de grensbewakers. Beide vertegenwoordigers van de twee verschillende zijden van de egodenkgeest, de dualiteit.

Door voor de egodenkgeest als raadgever en gids te kiezen zijn wij, die nog steeds onveranderlijke Geest zijn, volledig de weg kwijtgeraakt en denken en doen (projecteren) precies het tegenovergestelde van wat we eigenlijk ZIJN en eigenlijk WILLEN. En dit komt doordat we ‘vergeten’ zijn dat we één Geest zijn en dus ook één Denkgeest en daardoor alleen nog lichamen en dingen (projecties dus) zien.
We hebben onze projecties afgesneden van hun bron en zien alleen de projecties nog. En de projecties zien eruit als afzonderlijke lichamen, dingen en situaties, omdat we nu geloven in afscheiding en we zien wat we geloven en geloven wat we zien. Met als gevolg dat al onze pogingen om aan onze natuurlijke drang tot eenheid gehoor te geven op de ‘verkeerde’ plaats wordt gezocht.
Lichamen, dingen en situaties kunnen nooit een eenheid vormen, van wegen hun aard en hun doel, namelijk afscheiding.

Zolang we denken en geloven dat de wereld met al zijn, met opzet, met als doel afscheiding geprojecteerde zaken ooit één zal worden, is dat gedoemd tot mislukken en dat is precies wat wij als we voor de egodenkgeest kant van de denkgeest kiezen, willen.

Er is maar één uitweg uit deze krankzinnige doolhof, en dat is terugkeren naar het feit dat er alleen denkgeest is. En dit kan bereikt worden door dit eerst onder ogen te willen zien en dan al onze projecties terug te nemen in de denkgeest, waar ze overigens nooit uit vertrokken zijn, maar wat we wel geloofden dat mogelijk was. Dus door dat geloof terug te nemen en te zien dat er in werkelijkheid niets gebeurt is en dat eenheid alleen mogelijk is in de denkgeest en er alleen denkgeest is en wij niet onze projecties zijn.

En wat zal dit dan betekenen voor de ‘vrijheid van meningsuiting’?
Deze vraag, dit idee zal gewoon verdwijnen, omdat het een overbodige vraag is geworden.
Immers als we terugkeren naar onze bron, dan zien we de werkelijke Eenheid, die van de Geest weer. Alle bedachte grenzen verdwijnen dan eenvoudig vanzelf en wie heeft dan nog behoefte aan ‘vrijheid van meningsuiting’, welke ‘mening’ wil dan nog geuit worden, laat staan verdedigd?

Alleen het zeker weten Liefde te zijn en dat hoeft niet geuit te worden dat IS er gewoon en zal zich vanzelf uitbreiden omdat het simpelweg herkent wordt door de hele ene Denkgeest, die zich weer zijn natuurlijke staat herinnert.
En dat kan zich uiten, zolang we onszelf hier nog in een wereld zien en ‘ervaren’, terwijl we ontwaken uit de droom van afscheiding, via al onze projecties, die nu getuigen van de nu weer zichtbare achterliggende natuurlijke wens tot Eenheid, ook al ziet het er als droombeeld nog hetzelfde uit. Dat is de betekenis van de metafoor van ‘Christus zien in al je broeders’, en dat is niet iets wat je ‘doet’, dat is het logische gevolg van het ons weer herinneren van wat we ZIJN, Geest.

‘Vrijheid van meningsuiting’ kan dus een symbool zijn van de egodenkgeest wens tot afscheiding die bevochten en verdedigd moet worden, of een symbool voor Heilige Geest en dan alleen nog maar gezien als een kans om terug te herinneren in Eenheid in Liefde. Door te zien dat er niets gebeurt is, en onze vergissingen te vergeven, waarna ze simpelweg oplossen in het ‘niets’, wat ze ook al waren.

Ik had dus kunnen volstaan met deze laatste alinea, want dat is het enige wat er aan de hand is.
Maar misschien zijn al die woorden toch een beetje behulpzaam, voor mij in ieder geval wel…

Ook al zijn we in de wereld van de droom niet allemaal ouders/verzorgers verantwoordelijk voor de opvoeding van kinderen, we zijn wel allemaal verantwoordelijk voor de ‘opvoeding’ en ontwikkeling van de egokant van ‘onze’ denkgeest.

Het kan behulpzaam zijn voor het vergevingsproces, het ego (de keuze voor angst) te zien als een eigenwijs, stampvoetend aan driftbuien lijdend, om aandacht vragend angstig kind dat altijd z’n zin wil hebben.
En als een verstandige liefdevolle volwassen ouder (lees: waarnemende/keuzemakende denkgeest welke kiest voor de HG/J , Juist gerichte kant van de denkgeest) er bij te blijven, tegelijkertijd het niet serieus te nemen, niet persoonlijk te nemen het vergeven en het liefdevol te corrigeren, zonder de angst te vergroten.

little miss stubborn

Niemand die gelooft dat de wereld werkelijkheid is, die gelooft dat het lichaam welke een wereld ziet werkelijkheid is, die gelooft dat er problemen in en met die wereld, in en met lichamen, dieren, dingen en situaties zijn die werkelijk zijn, is in staat met oplossingen te komen die alle zogenaamd bestaande problemen kunnen oplossen.
Dat is onmogelijk, van wegen het doel van het werkelijk maken van dit alles.
Deze schijn werkelijkheid waarvan we denken dat we daarin leven en zijn is gemaakt om Werkelijkheid te doen laten vergeten en daardoor schijnbaar te doen laten verdwijnen.
Maar gelukkig is vergeten niet hetzelfde als volledig verdwijnen.

Het doel van deze onwerkelijke wereld teneinde Werkelijkheid te doen laten vergeten is zoveel chaos te maken dat Werkelijkheid wordt vergeten en de focus nu ligt op het herstellen van chaos. Iets wat onmogelijk is, daar chaos gemaakt is om chaos uit te breiden, dus elke actie binnen chaos maakt chaos alleen maar groter.

Kijk maar naar elk denkbaar probleem wat je maar voorbij ziet komen, van klimaat, milieu problemen, het vluchtelingen probleem, geweld, terrorisme, alle conflicten groot en klein waarover dan ook, komen niet voort uit waar ze uit lijken te komen, de vorm waarin ze zich vertonen, maar vanuit de wens chaos te maken en uit te breiden.
Er is dan ook geen eenduidige oplossing vanuit chaos mogelijk.
Vandaar dat elke oplossing voor welk probleem dan ook altijd gepaard gaat met nog meer strijd en tegenstrijdigheid, die schijnbaar persoonlijk lijken. En degene met de meeste stemmen binnen de chaos wint en mag de oplossing uitvoeren, welke vroeg of laat toch weer achterhaalt wordt, want nogmaals het doel is niet een oplossing te vinden, maar om meer chaos te maken. Dat is de aard van de denkgeest die zich denkt te kunnen afscheiden van Waarheid.
Wat ook al niet mogelijk is, dus hoe kan vanuit iets wat onmogelijk is iets zinnigs komen?!

Ik heb dan ook geen enkele behoefte meer om met mezelf, en met wie of wat dan ook nog wat voor strijd dan ook aan te gaan over iets wat zich in deze geprojecteerde fantasie wereld afspeelt.
Want wat zich lijkt af te spelen in een wereld speelt zich niet af in een wereld, maar in de denkgeest, en lichtbeelden, schaduwen te lijf gaan en denken dat daar de oplossingen liggen heeft een erg hoog Don Quichot gehalte. Zinloos.

Het conflict bevindt zich in de denkgeest die kiest voor afscheiding en daar kost wat kost in wil blijven geloven als verdediging tegen Waarheid (God, Liefde) en dat kan alleen door conflicten te vermeerderen. En zo krijgt de bijbelse uitdrukking “Gaat heen en vermenigvuldigt u – Genesis”, een heel andere (ego)betekenis.
Het zou beter zijn te denken, ‘denk’ nergens heen, blijf één.

Wat dan te doen met en in een wereld vol conflicten?
Welke wereld, welke conflicten, en wie stelt eigenlijk die vraag?:
Dat wat ‘we’, ‘Eenheid’, eigenlijk zijn, of dat wat zich wil verdedigen tegen Eenheid, van wegen een volstrekt ongegronde angst tegen Waarheid, God, Liefde en dat doet door middel van het verzinnen van een wereld vol met conflicten die alleen maar zijn bedacht om chaos te maken, zodat het ene probleem de onzinnige gedachte dat het mogelijk is af te scheiden van Eenheid, mogelijk lijkt!?

Ware Vergeving reikt een oplossing aan binnen het krankzinnige concept van afscheiding van Eenheid. Het ziet alle zogenaamde aardse problemen, die van jezelf en die van anderen (dat is namelijk hetzelfde) groot of klein als één probleem, brengt ze terug naar de bron, de denkgeest, dat gedeelte van de denkgeest dat zich Waarheid nog herinnert (HG/J) en vraagt om door ‘ogen’ (niet de ogen van het lichaam natuurlijk) van Waarheid, van oordeelloosheid te kijken en elke oordeel te vergeven.

Vervolgens hoef ik me niet meer af te vragen wat te doen, (want wie/wat stelt die vraag?) want dat zal vanzelf vanuit Inspiratie volgen en zal altijd liefdevol zijn, (let op!) hoe het er ook uit moge zien in de nog steeds droom, maar nu de vergeven droom.

En elke denkgeest, dat wat achter de projectie ‘het persoonlijk lichaam’ schuilt als bron ervan, heeft z’n ‘eigen’ portie vergevingsmateriaal; dat wat de denkgeest achter de projectie van het persoonlijk lichaam aan problemen in zijn ‘leven’ tegen komt, in interactie met andere projecties, die alleen maar een spiegel zijn van de persoonlijk genomen (ene) afscheidingsgedachten.

 

 

De egodenkgeest gebruikt het idee van ‘persoonlijk’ als hulpmiddel om afgescheiden te lijken zijn van Eenheid.
En ook om het idee van dat er ook maar één egodenkgeest is, dus dat er telkens eigenlijk maar één gedachte ten grondslag ligt aan het steeds weer kiezen voor afscheiding, te verbergen.
Door te denken en te geloven een persoon te zijn in een lichaam met een eigen individuele persoonlijkheid lijkt het idee van afscheiding een heel normale gedachte en het komt niet meer in de nu in afscheiding gelovende denkgeest op dat er maar één denkgeest is, die er voor heeft gekozen dit te vergeten, teneinde afscheiding schijnbaar mogelijk te laten lijken.

Zonde, schuld en angst hebben nu makkelijk vat op de in afscheiding en afgescheiden persoonlijkheden gelovende denkgeest.
Ik hoef maar even eerlijk te kijken naar hoe ik reageer op wat er om me heen gebeurt om te zien hoe ik me alles persoonlijk aantrek.
Ik voel me voortdurend persoonlijk aangesproken, beledigd, gevleid, beschuldigd, beschuldigend, aangevallen, verdedigend, op m’n hoede, geliefd, gehaat, enz.
Dat is wat de egodenkgeest denkt en projecteert, omdat deze voor dit doel zo is geprogrammeerd door de (waarnemende/keuzemakende) denkgeest die nog zogenaamd onbewust kiest voor afscheiding.
Zogenaamd onbewust, omdat ‘onbewust’ ook een verdedigingsgedachte is die er voor moet zorgen dat het hele egomechanisme en hoe dat werkt verborgen blijft.

Het is belangrijk dit hele egomechanisme onder ogen te gaan leren zien, want wat niet gezien wordt kan ook niet vergeven worden en ontkracht.
Vandaar dat het belangrijkste onderdeel van het hele vergevingsproces is, leren kijken, en wel heel eerlijk, ongecensureerd en oordeelloos onder leiding van de symbolen voor oordeelloosheid: Jezus en of Heilige Geest.
Dit eerlijk kijken is onmogelijk olv de egodenkgeest, want dat is immers geprogrammeerd om oordelend en niet eerlijk te kijken, om maar niet door de mand te vallen.

Egodenkgeest gedachten kenmerken zich door het altijd persoonlijk gelijk te willen hebben en krijgen.
Dat kan ook een persoonlijk groeps gelijk zijn, maar het kenmerk en het doel is altijd afscheiding.

Dit is een krachtig verdedigingsmechanisme van de egodenkgeest. Vandaar dat we ‘persoonlijk’ ook erg belangrijk vinden en de neiging bestaat dat we de persoonlijkheid koste wat kost willen verdedigen. Ik denk immers dat ik mijn persoonlijkheid ben in een lichaam, en als ik die niet verdedig, zal ik het onderspit delven, en zal mijn persoonlijkheid me worden afgenomen en vernietigd. Dat uiteindelijk het gevecht om de persoonlijkheid huizend in een lichaam toch altijd verloren wordt door de onvermijdelijke dood, verschuiven we liever naar de achtergrond en proberen dat zo lang mogelijk uit te stellen of bedenken hoopvolle mogelijkheden voor na de dood, zoals de persoonlijke ziel, die naar de hemel gaat of naar de hel, of zal reïncarneren, of zal worden gerecycled door de aarde zelf in de natuur.
Allemaal pogingen om de persoonlijkheid te beschermen en intact te houden, niet van wegen het verlies van de persoonlijkheid, maar van wegen de angst terug te herinneren in Eenheid welke volledig onpersoonlijk een grenzeloos is.

Echter als de denkgeest eraan toe is om te ontwaken, komen er barstjes in dit denksysteem, doordat de waarnemende/keuzemakende denkgeest langzaamaan ‘bewust’ wordt, langzaamaan boven het egodenksysteem van alles persoonlijk nemen uitstijgt en zich bewust wordt van de dynamiek van de egodenkgeest en zich afvraagt; is dit wel waar, en is er ook een andere manier, want dit ‘werkt’ niet.

Ware vergeving brengt de denkgeest terug naar de bron waar voorheen onbewust de keuze werd gemaakt voor afscheiding, dus voor de egodenkgeest, en waar nu opnieuw de keuze gemaakt kan worden, nu voor dat gedeelte van de denkgeest dat zogenaamd ‘vergeten’ was; de oordeelloze onpersoonlijke Heilige Geest denkgeest, welke nog steeds onveranderlijk in verbinding staat, de brug vormt, terug naar Eenheid, waar we nooit werkelijk uit zijn weggeraakt.

Alleen onder leiding van de Juist gerichte oordeelloze niet persoonlijke denkgeest (HG of Jezus denkgeest) kan ik eerlijk kijken, zonder oordeel, naar al die ‘persoonlijk’ genomen gedachten. Dat is een leerproces, want de egokant van de denkgeest doet nog steeds mee, is in elke gedachte aanwezig, en zal reacties opwerpen, van weerstand. Bijvoorbeeld dat ik walg van bepaalde gedachten, m’n hoofd afwent voor bepaalde gedachten, dat ik afgeleid wordt, me niet kan focussen op bepaalde gedachten, gewoon ogenschijnlijk ‘niets’ kan denken, een muur van woede voel optrekken, nog sterker lichaamsgericht wordt, enz.
De egodenkgeest is schier eindeloos creatief in zijn verdedigingsgedachten.
Het vereist heel veel bereidwilligheid, overgaven en vertrouwen in het Hulp vragen hierbij aan de Juist gerichte (HG) kant van de denkgeest.

Ook hulp vragen bij een specifiek probleem is een keuze voor hulp vragen aan het ego. Het ego is immers altijd specifiek persoonlijk vormgericht en dus nooit denkgeest gericht.
Ware Hulp vragen is dus hulp vragen op denkgeest niveau, daar waar de gedachten beginnen en vervolgens geprojecteerd worden.
Vandaar nogmaals dat gedachten leren herkennen en leren onderkennen zo belangrijk is bij het leren van Ware Vergeving.
Specifieke problemen worden op deze manier alleen nog gezien als reminders om terug te keren naar hun bron, de denkgeest. Ze worden niet meer als specifieke, serieuze persoonlijke aanvallen gezien, maar als vergevingskansen.

Dit wordt onvermijdelijk in het proces als heel lastig ervaren, omdat er ook maar één egodenkgeest is, die alle verdedigingsgedachten bevat die maar mogelijk zijn. Dat betekent dat we allemaal dezelfde egogedachten hebben in de ogenschijnlijke persoonlijke egodenkgeest.
Dus het hele ego arsenaal van de serieverkrachtende, fascistische, terroristische zelfmoordenaars, tot de altijd voor iedereen klaarstaande barmhartige, zichzelf volledig wegcijferende wereldredder/verbeteraar, en alle tinten grijs die maar mogelijk zijn daar tussenin.
En om dit ene totaal krankzinnige vernietigende mechanisme van de ene egodenkgeest ogenschijnlijk waar te kunnen maken, is dit hele ene waanzinnige egodenkgeest pakket netjes verdeeld over miljoenen schijnbaar aparte persoonlijkheden, zodat het niet zo opvalt en er een soort vertekend evenwicht tussen goed en kwaad lijkt te zijn.

Als dat bewustzijn van weten dat er altijd maar één egodenkgeest is, ook al lijkt het dat er miljarden persoonlijke vormen en variaties zijn, groeit  dan hebben we echt de oordeelloze onpersoonlijke Hulp van de HG kant van de denkgeest nodig om hier überhaupt naar te durven kijken.

Maar voor Ware Vergeving hebben we al dat egodenkgeest materiaal wel nodig, helemaal van a t/m z, omdat het niet is wat het lijkt zoals het zich heeft geprojecteerd, maar slechts een onmogelijke verdediging tegen Eenheid, tegen Liefde, tegen God is.
Alleen als ik al mijn gedachten niet meer ‘persoonlijk’ neem en ze daardoor ongecensureerd naar boven durf te laten komen, en ernaar leer kijken olv de onpersoonlijke kant van de denkgeest: HG/J,  kan ik Ware Vergeving beoefenen.
En alleen dan kan ik zien en ervaren dat het allemaal ‘onschuldig’ is en er niets gebeurt is in en met de Werkelijkheid.

Naarmate het proces van ontwaken uit de droom vordert wordt de denkgeest steeds transparanter. Dit is een logisch gevolg van het opruimen (vergeven) van de blokkades die de denkgeest die wil ‘vergeten’ (vergeten dat deze denkgeest is en niet een lichaam) opgeworpen heeft. Het lijken massieve blokkades, maar het zijn niet meer dan ‘gedachten’ sluiers van vergeten.
De ervaring bij het opruimen (vergeven)  van de blokkerende gedachten, is dat ze wel heel massief voelen, vooral ook door de emoties waar het onder ogen zien en het vergeven mee gepaard gaat. Dit alles is ook slechts weer een verdediging van de denkgeest die bang is ontmaskerd te worden als zijnde slechts een gedachte, een idee, een fantasie. Dat betekent immers dat het zorgvuldig opgebouwde en verzonnen verhaal dat er geen denkgeest is, maar alleen lichamen in een wereld, in duigen zal vallen en de zorgvuldige nieuwe niet bestaande identiteit van de egodenkgeest een lichaam te zijn, een persoontje, met een eigen verhaal ook doorzien zal worden en daardoor verdwijnen.

De denkgeest echter is niet zozeer bang dat het zijn bedachte lichaam en persoonlijkheid zal verliezen, want ergens weet de denkgeest ook wel dat dat slechts een verzinsel, een droom is. Waar de denkgeest wel doodsbang voor is, is het blootleggen van zijn geloof in zonde, schuld en angst. Want als die blokkade verdwijnt staat de denkgeest (zo gelooft deze) oog in oog met de god die wraak zal willen nemen en woedend zal zijn, omdat de (verloren) ‘zoon van god’ ervandoor is gegaan en voor zichzelf wilde beginnen. Het geloof in zonde, schuld en angst houdt deze verborgen angst voor god verborgen en projecteert het als een wereld buiten zichzelf, met als doel de oorsprong te vergeten zodat nu de zonde, schuld en angst buiten mij waar te nemen is in een wereld die voor 100% vanuit het geloof in zonde, schuld en angst komt en als enige waarheid wordt gezien.

Ook van deze fantasie gedachte weet de denkgeest, (namelijk dat gedeelte van de ene denkgeest dat nog steeds verbonden is met Eenheid, Waarheid, Liefde, God), ergens nog dat de gedachte niet waar kán zijn en slechts een verdediging is tegen niets.
Dus ook  het geloof in zonde, schuld en angst, als verdediging tegen de Liefde van God is een verzinsel en niet waar.

Naarmate dat gedeelte van de ene denkgeest dat zich begint te herinneren en bereid is zich volledig te herinneren, zich steeds meer gáát herinneren en de blokkades transparanter worden en laag voor laag zullen oplossen in ‘weten’, zal er ook steeds meer helderheid ontstaan.
Wat een logisch gevolg is van het verdwijnen van de blokkades. De met opzet aangebrachte grenzen zullen worden doorzien en door ze te vergeven zullen ze verdwijnen, waardoor de eenheid van alles steeds zichtbaarder wordt.
Dit kan ervaren worden als een steeds groter wordende alertheid, het makkelijker doorzien van de blokkades die de egodenkgeest nog steeds opwerpt, maar deze steeds minder persoonlijk nemen en steeds minder als aanval of verdediging zien. De oorspronkelijke opzet van de egodenkgeest, namelijk verdediging tegen Eenheid, Waarheid, God, Liefde, zal meer en meer worden doorzien en ontmanteld.

Echter de egodenkgeest doet ook nog gewoon mee, er is immers maar één denkgeest, welke alles omvat, dus ook de egodenkgeest. De egodenkgeest bevind zich nog steeds in Eén, en alleen denkt en gelooft dat het zich kan afscheiden van één, maar aangezien dat onmogelijk is, is het niet gebeurt, en is en blijft het slechts een fantasie alleen in stand gehouden door het geloof erin.
En dit onmogelijke stukje zich vergissende egodenken zal deze toenemende helderheid ook weer gaan misverstaan, omkeren en projecteren als iets speciaals, bijvoorbeeld als speciale kracht in een lichaam dat dan helderziend genoemd wordt.
Weer, niet van wegen de wil een lichaam te maken met speciale krachten, maar om het onderliggende geloof in zonde, schuld en angst te verbergen.

De steeds helder wordende waarnemende denkgeest zal ook deze verdediging van de nog steeds aanwezige ego gedachten steeds beter en bewuster gaan doorzien en gaan beseffen dat er een keuze gemaakt kan worden tussen dit ego denken en het Eenheids denken.

De toenemende helderheid van de denkgeest kan opnieuw worden misbruikt als er opnieuw gekozen wordt voor het egodenken, of worden her-gebruikt als er wordt gekozen voor dat gedeelte van de denkgeest dat ‘weet’ en zich verbonden weet met zijn ware aard: Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
In het eerste geval, dus keuze voor het egodenken, zal de helderziendheid als speciaal worden gezien en als iets van het lichaam en ook als zodanig in de wereld worden gezet, of als er opnieuw wordt gekozen voor Juist gericht denken, zal de helderziendheid gezien worden als logisch gevolg van het wegvallen van de blokkades, waardoor er een toenemend grenzeloos denken zal worden ervaren, waarbij alle blokkades, dus alle egogedachten worden gezien, en doorzien maar niet meer persoonlijk worden genomen en de drang tot aanval of verdediging steeds zwakker wordt doordat deze wordt doorzien.

Dat is even wennen voor de steeds minder persoonlijk gerichte denkgeest, die nu werkelijk alle ego-mogelijke-gedachten voorbij ziet komen, doordat de ‘speciale’ persoonlijkheids grenzen vervagen en tenslotte verdwijnen.
Dan wordt duidelijk dat alle ego gedachten die ooit gedacht zijn, gedacht worden en nog gedacht zullen worden al hebben plaatsgevonden en dat al die zelfde egogedachten zich met elke gedachte, binnen het geloof in tijd en ruimte zich voortdurend herhalen. Allemaal, zowel de ogenschijnlijk leuke en aardige, maar ook de meest moordlustige, vernietigende gedachten. En dat slechts het geloof in speciale aparte lichamen dit hele pakket aan geprojecteerde gedachten de schijn van overzichtelijkheid geeft, door elk geprojecteerd lichaam van een portie van deze egogedachten te voorzien, zodat het nu lijkt alsof er miljarden aparte lichamen zijn met bepaalde karaktertrekken en eigenschappen. Grof onder te verdelen in goed en kwaad.

De ontwakende denkgeest krijgt dit allemaal in één keer binnen. Er ontstaat een enorme grenzeloze alertheid waarbinnen alles gezien en gehoord, kortom waargenomen wordt.
Gelukkig leert de tot werkelijkheid ontwakende denkgeest tegelijkertijd ook dat dit zo werkt en zal dit alles voorbij zien komen razen, maar leren het niet meer persoonlijk te nemen en het gaan zien als bewijs dat wat de egodenkgeest denkt en gelooft niet waar kán zijn en op z’n best nog bruikbaar is als vergevingsmateriaal en vergevingskans.

Neemt niet weg dat het proces van alert wordende helderheid, het proces van grenzeloos worden van de denkgeest, gepaard gaat met de nodige schrik, verwarring, verbazing, ontzetting, weerstand, want het stukje geloof in egodenken reist nog steeds mee, ook al wordt het steeds zwakker en wordt er niet meer 100% in gelooft. Het Eenheids, Waarheids idee is op zich een simpel idee, maar wordt niet als gemakkelijk ervaren in z’n uitvoering op z’n zachts gezegd.

Daarom zegt ECIW ‘doe het niet alleen’, wat betekent ga dit proces liever niet aan onder leiding van het egodenken, dus onder leiding van het geloof dat er een ik is die het proces aangaat als lichaam (bijvoorbeeld) Annelies, want dan verandert er helemaal niets, en blijft het egodenken gewoon intact, omdat dan de focus nog steeds ligt op het veranderen van de wereld en een ‘mij’ en anderen als lichaam en zoals we hebben gezien, er is geen wereld, er zijn geen lichamen, er is alleen een geloof in een wereld en in lichamen.

Het ‘doe het niet alleen’ is de uitnodiging ‘Hulp’ te vragen bij dit proces van ‘Helder Zien’, aan dat gedeelte van de denkgeest dat zich ‘Herinnert’, in ECIW wordt deze hulp symbolisch Heilige Geest en of Jezus genoemd.
Door Heilige Geest en of Jezus symbolisch een hand te geven, verbind ik mij als denkgeest met de herinnering aan Waarheid, Eenheid, God, Liefde, en geef ik al mijn blokkades die ik tegen kom in mijn dagelijkse leven aan Hen, door eerst eerlijk oordeelloos alle oordelen onder ogen te zien, niets achter te houden en te Vergeven. Het soort Vergeving dat weet en ziet dat er in werkelijkheid niets gebeurt is dat in staat is Werkelijkheid te vernietigen.

 

 

Het is de denkgeest die besluit, niet het lichaam Annelies, of een ander lichaam. Ook niet een Heilige Geest en of een Jezus die als extra cadeautje in het lichaam Annelies zijn gepland door God en haar tot een bepaald besluit brengen.
Er is geen wereld, er zijn dus ook geen lichamen waar binnen ook maar iets kan gebeuren.
Het is de waarnemende/keuzemakende denkgeest, dat stukje bewustzijn dat zich bewust is van beide keuzemogelijkheden, welke de keuze kan maken voor angst (egodenkgeest) of voor Liefde (Heilige Geest/Jezus, dat gedeelte van de denkgeest dat symbool staat voor het Herinneren), door de keuze voor angst (ego) volledig te doorzien in alles en de onmogelijkheid ervan volledig doorziet, vergeeft en daardoor vanzelf de andere overgebleven onvermijdelijke keuze maakt, voor Liefde, Eenheid, Waarheid, God.
Het is de denkgeest die besluit, omdat deze eraan toe is en niet langer kán en wil geloven in afscheiding, er helemaal klaar mee is, en zich alleen nog maar terug kan herinneren in wat deze is: Eén in God, Eén in Waarheid, Eén in Zelf, Eén in Liefde. Het is een onvermijdelijk besluit en nog het enige besluit dat schijnbaar kan worden genomen en zal worden genomen, een natuurlijk besluit, zonder dwang, zonder moeite.

En wat/wie is het dat zich dan nog afvraagt, wat dan te ‘doen’ in een wereld met een lichaam? Dat kan niets anders zijn dan een vraag van de denkgeest die nog niet toe is aan het feit dat er geen wereld is, dat er geen lichamen zijn, maar alleen denkgeest. De denkgeest die nog vasthoud aan angst omdat deze nog gelooft in zonde, schuld en angst. De denkgeest die in zijn geprojecteerde fantasieën, nog gelooft in een lichaam te zijn dat van alles moet doen, levend in een wereld tussen andere lichamen, dieren, dingen en situaties.
De denkgeest die weet, doorziet, bereid is tot Ware Vergeving, wat inhoud volledig doorziet dat er ‘niets’ gebeurt is, dat Eenheid, Liefde, Waarheid ongeschonden en Héél zijn gebleven, zal in totale grenzeloze vrijheid verkeren. En zolang er dan nog schijnbaar ervaren wordt in een wereld zal elke nog te maken keuze in een schijnbare wereld, door een schijnbaar lichaam, moeiteloos vanuit de nu totale vrije denkgeest welke ‘Weet’ gemaakt worden. Niet om een betere wereld of een beter lichaam, een beter mens te worden, maar omdat de volledig ontwaakte denkgeest eenvoudig niet anders kán en niet meer kán kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst (ego). Onnodig te zeggen dat keuzes vanuit Liefde, vanuit een volledig ontwaakte en vrije denkgeest alleen maar liefdevol kunnen zijn en niets te maken hebben met veranderingen in een niet bestaande wereld. Zolang de keuze nog uitkomstgericht, resultaatgericht, vormgericht is is het nog steeds de ego kant van de denkgeest die de keuze maakt voor zonde, schuld en angst. Dat is niet fout, laat staan zondig, maar alleen een waardevol hulpmiddel om te leren herkennen in hoeverre ‘ik’ de waarnemende/keuzemakende denkgeest er aan toe is de andere keuze in vol Vertrouwen te nemen, een keuze welke ‘vanzelf’ genomen zal worden als alle keuzes voor zonde, schuld en angst als vergevingsmateriaal en vergevingskans worden gezien. Dat is dan tevens de nieuwe functie van de zich volledig bewust geworden denkgeest.

Terug herinneren in Eenheid, in Waarheid, in Liefde, in God is onvermijdelijk, omdat er nooit uit is weggegaan, dat is waar het verhaal van de verloren zoon over gaat. En bedenk dat ECIW ons hier als denkgeest aanspreekt, niet als lichaam, want zoals we gezien hebben, er is geen lichaam, alleen een gedachte, een droom over een lichaam, gedroomd door de denkgeest die droomt van afscheiding. En ook al lijken dromen heel echt, ze zijn er niet om letterlijk genomen te worden, maar om als symbool gezien te worden, zoals alles wat de denkgeest ervaart in de wereld een verhaal is, en alleen als een symbool kan worden gezien:

“Luister naar het verhaal van de verloren zoon en verneem wat Gods
schat is en die van jou: deze zoon van een liefdevolle vader verliet zijn
thuis en meende dat hij alles had verbrast aan niets van enige waarde,
hoewel hij toentertijd de waardeloosheid ervan niet inzag. Hij schaamde
zich ervoor naar zijn vader terug te keren, omdat hij dacht dat hij hem had
gekwetst. Maar toen hij thuiskwam verwelkomde de vader hem vol
vreugde, omdat de zoon zelf zijn vaders schat was. Hij wilde niets anders” (T8.VI.4:1-5).

Nog steeds heel actueel, dus nog maar een keertje, beetje aangepast hier en daar, herbloggen.

illusje

Dit wordt een stuk wat waarschijnlijk alleen begrepen kan worden door diegene die de Cursus doen. Want speciale haat onder ogen durven en leren zien is onmogelijk als niet begrepen wordt waar het vandaan komt en waar het voor dient.

Haat, de wereld is gemaakt vanuit haat, want haat is een projectie van afscheiding. Dat kan niet anders want het enige wat IS is Liefde, Eenheid en deze is onveranderlijk. Dat wat wij ervaren in onze wereld is alles behalve een uiting van Liefde en onveranderlijke Eenheid, dus moet het wel het tegenovergestelde zijn, en het tegenovergestelde van Liefde is haat en het tegenovergestelde van Eenheid is afscheiding, ziedaar dat wat wij onze wereld noemen, inclusief hoe we over onszelf denken.
Deze geprojecteerde zelfhaat en ‘alles-en iedereen haat gedachten’ zit verborgen achter de bijbehorende projecties.
Heel slim verborgen, zodat het bijna niet te zien is en simpelweg wordt ‘vergeten’.

Een…

View original post 1.044 woorden meer

%d bloggers liken dit: