Op egodenkgeest niveau, dat is dus het geloof in projecties, dat wat we ons zelf en onze wereld noemen, is een éénduidige mening over iets niet mogelijk.
En waarom niet, omdat het uit pure fantasie ontstaat en alles wat maar gedacht (gefantaseerd) kan worden een mogelijke mening vormt.
Misschien een leuk en schijnbaar creatieve tijdsbesteding, uit verveling wellicht (ik ben me ervan bewust dat ik nu ook een gefantaseerde mening geef, waarvan er nog tientallen variaties op zijn te bedenken), maar totaal zinloos als “ding” (gedachte) op zich.
Meningen als waar aanzien is altijd een gedachte afkomstig van de keuze voor ego. En hebben altijd als doel af te scheiden van Één. Een ander doel hebben ze niet.
(Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk. (WdI.5))

Dat wil niet zeggen dat het niet goed is als er nog meningen langskomen, maar ze kunnen als de denkgeest daar aan toe is een andere functie krijgen.
Dus ogenschijnlijk kan de schijnbare (ego) “ik” nog een mening ventileren, maar tegelijkertijd is daar de bewuste keuzemakende/waarnemende denkgeest die alles overziet en zich bewust is van zijn (ego) keuze, maar besluit er “anders” naar te kijken, niet vanuit vormgerichtheid, dus de situatie waar makend, maar vanuit de keuze voor Heilige Geest, een weten dat er wordt gekozen voor afscheiding en dat dat niet hoeft, er kan ook voor terug herinneren in één worden gekozen en dan wordt de zogenaamde situatie en de mening erover totaal anders ervaren. En alleen nog maar gezien als een kans om de andere keuze te maken en te vergeven.
Op “het doek”, de droom, het verhaal, hoeft niets verandert te worden, het is immers een projectie: “An outward picture of an inward condition”. Je loopt immers in een bioscoop ook niet naar het doek om daar iets te veranderen aan de film, nee je (de denkgeest) gaat naar de projector, de denkgeest, de bron, en maakt daar een andere denkgeest keuze met als resultaat dat ook al ziet het plaatje, de projectie er nog precies zo uit, door de andere keuze het totaal anders ervaren wordt.
Projecties, plaatjes, sprookjes, fantasieën, meningen, dromen worden nooit waarheden, maar staan alleen symbool voor de keuze die gemaakt wordt. En er zijn maar 2 keuzemogelijkheden, waarvan er dan ook nog maar één Waarheid vertegenwoordigt; de keuze voor ego (afscheiding) of HG/J (het terug willen herinneren in Éénheid).

De “miscreaties” die wij de schepping van god noemen, welke zich lijken te manifesteren als “onze werkelijkheid”, zijn de miscreaties ten gevolgen van de keuze voor ego. Geboren uit het onmogelijke nietig dwaas idee dat afscheiding van God mogelijk is. Dat idee is zo onnatuurlijk dat het niet anders dan grote angst, pijn en lijden en een alles overheersend gevoel van schuld oproept. Een gevoel dat zo’n sterke aantrekkingskracht lijkt te hebben dat vergeten wordt wat de oorzaak ervan is; het geloof in een nietig dwaas onmogelijk idee, dat vervolgens wel schijnbaar waar wordt gemaakt, en geprojecteerd moet worden teneinde de pijn en de angst en de schuld ogenschijnlijk kwijt te raken. Iets wat lijkt te lukken, doordat er nu ineens schuld, angst en lijden buiten “mijzelf” wordt waargenomen, of in “mij” als lichaam, wat ook nog steeds een projectie is buiten de denkgeest.
ECIW zegt hierover:

Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard. 2Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval. 3Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren. 4Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste geval volslagen onverdraaglijk wordt. 5Je mag dan veel pijn kunnen verdragen, maar daaraan is een grens. 6Uiteindelijk begint iedereen in te zien, hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. 7Wanneer dit inzicht vastere grond krijgt, wordt het een keerpunt. 8Dit laat geestelijke visie uiteindelijk opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen. 9Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden. 10Maar de uitkomst is zo zeker als God.
T2.3:1-10)

En les 5 zegt dan: Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk.
Dus de onverdraaglijke pijn die ik denk en geloof te ervaren wordt niet veroorzaakt door gebeurtenissen buiten “mij” als lichaam, de eindeloze kluwen totaal krankzinnige gebeurtenissen die wij de wereld noemen, maar door de krampachtig in stand gehouden onnatuurlijk wens tot afgescheiden willen zijn van God.
Die onmogelijke wil tot afgescheiden willen zijn van God is de oorzaak van alles, van alle ondraaglijke pijn en lijden en wordt veroorzaakt door slechts één beslissing gemaakt door de keuzemakende denkgeest.

En aan het maken van die onmogelijke keuze, keer op keer miljarden keren, komt op een gegeven moment een onvermijdelijk einde als de onvermijdelijkheid ervan wordt ingezien en er niet meer voor wordt gekozen en ook dat is slechts één keuze.
Dus daardoor wordt het mogelijk al die schijnbare miljarden keuzes en problemen terug te brengen tot één schijnbaar probleem (de keuze voor afscheiding), één oplossing (de keuze voor terug herinneren in God).
Meer valt er niet te doen, want de uitkomst is zo zeker als God.
Dit betekent in de praktijk binnen de droom, dat elke “speciale” droom van pijn, en lijden een andere functie kan krijgen. Niet meer de functie onder leiding van het ego, voor afscheiding van God, maar de functie tot het terug herinneren in God.
En die keuze is de enige keuze die gemaakt hoeft te worden in alle schijnbare situaties die pijn en lijden lijken te veroorzaken.

Dit blog heb ik geschreven in 2009, net nadat de denkgeest een definitief besluit nam om terug te leren herinneren in Één, Liefde, God, en alles wat dat blokkeerde op te laten ruimen dmv ware vergeving.
Ik plaats het nog een keer nu 10 jaar later omdat er het besef is dat terug herinneren een proces is. En dat ik het toen weliswaar in een flits overzag, maar het allemaal nog door de ervaring heen moest stap voor stap.
Het ego kan en zal hierop reageren met, nou beetje dom dat je er zo lang over doet, (herken het schuldgevoel hierin, dat is belangrijk) maar ik weet dat deze reactie slechts een keuze vertegenwoordigt waar ik als steeds bewuster wordende keuzemakende denkgeest zelf voor kies, en wel niet om de reden die ik denk, namelijk dat ik te dom ben en langzaam, maar om de ene reden die achter elke ego gedachte zit, namelijk de wens om afgescheiden te blijven van Éénheid, Liefde God.
En nu ik die ene verantwoordelijkheid steeds beter ga beseffen, besef ik ook dat elke schijnbaar probleem in de wereld (wat niets anders is dan een projectie vanuit de keuze voor het ego) slechts van mij vraagt opnieuw te kiezen en nu voor Heilige Geest. Een ander soort keuze is niet mogelijk. Want keuzes op vorm niveau zijn schijnkeuzes, die afleiden (met opzet) van de ene keuze die gemaakt kan worden en terug leidt naar Éénheid, Liefde, God.

illusje


Schuldgevoel komt vanuit de denkgeest die denkt afgescheiden te zijn van zijn Bron. In de praktijk van het dagelijkse leven lijkt schuldgevoel het gevolg te zijn van iets wat ik doe in de buitenwereld. Ik verzuim iets te doen en voel me daar dan schuldig over. Het gaat gepaard met een emotie. Dit idee en deze emotie zorgen ervoor dat ik stevig vast blijf zitten in dit waanidee.
Zodra ik door heb dat niet de buitenwereld de bron is, maar de denkgeest die de gedachte van afscheiding naar buiten projecteert in een poging het kwijt te raken, kan er een verandering in gang worden gezet.
Ik, als de waarnemer, kan dan samen met HG/J , (dat gedeelte van de denkgeest dat weet dat het nog steeds in verbinding staat met zijn Bron) boven het slagveld hangen en oordeelloos kijken en dan kiezen vanuit welke bron ik voortaan wil kijken vanuit…

View original post 48 woorden meer

illusje

Het verslavingsgedrag van de egodenkgeest.

De egodenkgeest is een vervanging een surrogaat voor wat we werkelijk zijn: Geest. Geest, onveranderlijk één in God, non-dualistische Geest.
De egodenkgeest is een poging tot afscheiding uit Eenheid, een poging die onmogelijk is, maar toch lijkt te gebeuren.
De reactie op die poging tot afscheiding is weerstand, pijn en lijden, OMDAT het onmogelijk is. En iets wat onmogelijk is, maar toch wordt nagestreefd veroorzaakt weerstand, pijn en lijden. De reactie op die weerstand, pijn en lijden is vasthouden aan de weerstand, pijn en lijden door de projecties daarvan als echt te zien en ze als oorzaak te zien. Precies zoals een alcohol of drugsverslaafde zijn pijn probeert te verzachten door nog meer te drinken en drugs te nemen. Zo houdt de egodenkgeest zichzelf in stand door zich te voeden met pijn en lijden. De egodenkgeest bestaat enkel en alleen bij de gratie van zijn…

View original post 551 woorden meer

…om nooit meer te vergeten…

illusje

Vandaag herinner ik me te lachen om het nietig dwaas idee:

“Hoezeer ben jij bereid te ontkomen aan de gevolgen van alle dromen die
de wereld ooit heeft gehad? Is het jouw wens dat geen enkele droom de
oorzaak lijkt van wat jij doet? Laten we dan gewoon naar het begin van
de droom kijken, want het deel dat jij ziet is slechts het tweede deel, waarvan
de oorzaak in het eerste ligt. Niemand die slaapt en in de wereld aan
het dromen is, herinnert zich zijn aanval op zichzelf. Niemand gelooft dat
er werkelijk een tijd is geweest dat hij niets van een lichaam wist en zich
deze wereld nooit als werkelijk kon hebben voorgesteld. Hij zou meteen
gezien hebben dat deze ideeën een en dezelfde illusie behelzen, te belachelijk
voor iets anders dan te worden weggelachen. Hoe serieus, hoe
ernstig lijken ze nu! En niemand kan zich herinneren…

View original post 142 woorden meer

De verdediging tegen “kijken” naar de verdediging tegen god is een verdediging die de verdediging verdedigt.

Elke verdediging tegen wat of voor wat dan ook komt hieruit voort en is duidelijk de keuze voor het egodenken.
Niets hoeft verdedigt te worden en niets hoeft niet verdedigt te worden.
De wereld is niets en “niets” hoeft niet verdedigt te worden.
“Niets” verdedigen is een poging om van niets iets te maken, wat alleen maar kan resulteren in nog meer niets.

Ik hoef niets te doen, niets kan niets doen, niets kan niet iets doen.

Opmerkingen zoals, “ja maar ik kan toch niet gewoon maar niets meer doen” is niets meer of minder opnieuw een poging van het ego om van niets iets te maken.

“Niets” is een bedachte angst gedachte van de egodenkgeest, die “niets” gebruikt als verdedigingsmiddel tegen de nietsheid van niets.

De egodenkgeest is daarom niet de beste raadgever om naar te luisteren.

Alleen dit volledig doorzien en het besef dat het slechts een geloof is kan de denkgeest focus verplaatsen via de waarnemende keuzemakende denkgeest naar “Heilige Geest” denkgeest door middel van het vergeven van elke opgemerkte en aan het licht gebrachte “niets” gedachte.
Ware vergeving die ziet dat “niets” niet gebeurt kan zijn.

4.Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.

5.Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God.
(WdII.1.4,5)

illusje

Het terugnemen van projecties is geen roof, geen diefstal, geen moord, geen verlies, geen offer.
Het is precies omgekeerd, projecteren is een poging tot moord, een poging te beroven, iets proberen af te pakken, verlies te laten lijden, te offeren.
De egodenkgeest, doet voortdurend een serieuze, doch vergeefse poging tot het wegnemen van dat wat altijd is en onveranderlijk is en nooit kan en zal veranderen en derhalve nooit weggenomen kn worden.

De egodenkgeest is in zichzelf al een onmogelijkheid, een onmogelijk denksysteem met daaruit vloeiende onmogelijke gedachtes en van onmogelijke gedachtes en ideen kunnen alleen onmogelijke gedachtes en ideen komen met bijbehorende onmogelijke projecties.
Dit is een gesloten onmogelijk gedachtesysteem het gedachtesysteem van de onmogelijke egodenkgeest.

Het terugnemen en vergeven van onmogelijke ideen en gedachtes, met de daaraan verbonden projecties aan de bron waar ze ontstonden en van waaruit de keuze werd gemaakt ze te projecteren vanuit zonde, schuld…

View original post 66 woorden meer

%d bloggers liken dit: