Kan ik werkelijk overtuigd zijn van denken/geloven te weten wat waarheid is binnen het ego-denkgeest-frame dat ik ‘de wereld noem’?
Ik kan er wel van overtuigd zijn, maar dat heeft niets met Ware Waarheid te maken, want die surrogaat waarheid binnen het ego-denkgeest-gedachtesysteem is beperkt en begrenst, het is een dualistische waarheid waarbij waarheid in tweeen is gehakt, en geprojecteerd waardoor er nu 2 (en nog ontelbaar meer) waarheden tegenover elkaar lijken te staan die bevochten moeten worden, zodat de ene waarheid waar lijkt en de andere waarheid onwaar en vice versa.
Ziedaar de dynamiek van de wereld van de droom van afscheiding, dat wat we de wereld, het leven noemen en waarin de ‘ik’/wij’ voortdurend bezig is/zijn gelijk te halen en te hebben wat betreft mijn/zijn/haar/onze waarheid.
En deze waarheid heeft niets te maken met Ware Waarheid, het beeldt alleen de ego wens tot afscheiding uit, meer niet, het is de (on)waarheid van mijn geloof in egodenkgeest.

Ware Waarheid heeft geen overtuigingen nodig, het hoeft, kan niet worden uitgelegd, bevochten, bewezen, onderwezen, geleerd, verkregen door magie, opoffering, martelaarschap, geloofsovertuigingen, boetedoening, biechten, meditatie, contemplatie, wetenschap en zeker ook niet door anderen erop te wijzen dat ze fout bezig zijn.

En waarom kan en hoeft het niet bewezen te worden?
Omdat er alleen Ware Waarheid is en het onmogelijk is om Ware Waarheid te verlaten, dus wat valt er te bewijzen!?
Het lijkt echter wel mogelijk om ‘te dromen’ van afscheiding, waardoor het verlaten van Ware Waarheid mogelijk lijkt.
Maar wordt het daardoor echt mogelijk Ware Waarheid te verlaten als het slechts een droom is?

Leerzaam om mijzelf deze vraag te stellen het antwoord lijkt erg logisch en voor de hand liggend er is maar één waar antwoord mogelijk, een compromis lijkt niet mogelijk; de droom dat wat we de wereld, ons leven noemen is waar of dat wat met opzet achter deze sluier van ontkenning angstvallig verborgen wordt gehouden is waar.

Ja, angst zorgt ervoor en ‘behoed’ mij ervan om er überhaupt naar te willen kijken, want ernaar kijken zal onthullen dat er niets is om bang voor te zijn, of tegen te moeten verdedigen en daar is ego doodsbang voor. En heeft daarom de mogelijkheid tot sterven (dood van het lichaam) geprojecteerd om onder deze logische uiteindelijk onvermijdelijke vraag voor de denkgeest die er klaar voor is uit te komen.

Angst (en zonde en schuld) zijn de verdedigingsmiddelen van de egodenkgeest, niet de vormen die vanuit angst zijn geprojecteerd. Niet de wereld, het universum is de vijand, maar het geloof en daardoor waar maken van angst.
We hebben angst tot onze nieuwe waarheid gemaakt en alles wordt derhalve vanuit deze focus gezien en geprojecteerd. Daarom werkt de projecties aanvallen of verdedigen niet, want dat is het ego aanvallen en of verdedigen met het ego en maakt het ego alleen maar (schijnbaar) sterker.

En waarom zou ik (zodra dit wordt doorzien) tegen projecties, tegen lichtbeelden, droombeelden vechten?
Dat moet op een gegeven moment toch een logische vraag zijn.

Elk schijnbaar stukje denkgeest zal uiteindelijk deze vraag stellen, dat is onvermijdelijk.
Het is dus ook niet nodig dat ‘ik’ dit ‘andere’ onderwijs. Want er is geen ‘ik’ en ook geen ‘anderen’.
Terug herinneren in Ware Waarheid, waar nooit uit is weggegaan is onvermijdelijk OMDAT het Ware Waarheid IS.
In werkelijkheid is er nooit iets gebeurt dan in waanzinnige onmogelijke dromen van de onmogelijkheid om afgescheiden te raken en te blijven van Ware Waarheid, God, Liefde.
En elke schijnbaar stukje denkgeest zal als het daaraan toe is onvermijdelijk vol automatisch terug herinneren in Ware Waarheid, zonder daar ook maar één moment uit te zijn weggeweest.
Vandaar dat ECIW dit ‘een nietig dwaas idee’ noemt en dit alleen mogelijk leek door dit idee SERIEUS te nemen.

Het enige wat mij te doen staat is elke uiting, ervaring van het geloof in zonde, schuld en angst te doorzien en enkel en alleen nog als vergevingskans en vergevingsmateriaal te zien.
Ware Vergeving wordt dan het middel waardoor gezien wordt dat wat ik dacht dat mij werd aangedaan, of ik anderen heb aangedaan nooit werkelijk gebeurt kan zijn dan in dromen van afscheiding en het geen enkele invloed heeft op Ware Waarheid.

De wereld, mijn projecties krijgen dan een totaal andere functie, een functieverschuiving van de (onmogelijke) wens tot afscheiding van Ware Waarheid, God, Liefde, naar het onvermijdelijke terug herinneren in Ware Waarheid, God, Liefde.







Elke zogenaamde aanval die ik geloof buiten mij te zien in wat voor vorm dan ook, is mijn keuze voor alles te zien door egodenkgeest, met als enig doel afgescheiden te zijn en blijven van mijn Bron, (God, Liefde, Zelf).
Door voor het ego te kiezen als pseudo bron treed automatisch het ego projectiesysteem in werking waardoor ‘ik’ dat wat zich enkel en alleen op denkgeest niveau afspeelt alleen nog buiten mij geloof te zien en de bron, de egodenkgeest volkomen vergeet.
Op dat moment ben ik zowel de Bron (non-dualisme/God/Liefde/Waarheid) als de pseudo bron (ego, geloof in zonde/schuld/angst) ‘vergeten’ en ben ik ervan overtuigd dat wat de ogen van het lichaam buiten zich zien waar is.
De bron kan weliswaar vergeten worden, maar niet verdwijnen, nog steeds is alleen de denkgeest de bron:
 “Projectie maakt waarneming. De wereld die jij ziet is wat jij haar gegeven hebt, niets meer. Maar ook al is ze niets meer, ze is ook niets minder. Daarom is ze voor jou belangrijk. Ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand” (T21.In.1:1-5).

Daarom onderwijst ECIW ons enkel en alleen op denkgeest niveau en nooit op vorm/projectie niveau en gaat het nooit om verandering van gedrag, maar om de omslag in de denkgeest.
En op dat niveau lijken we nu twee keuzes te hebben: de keuze voor de pseudo bron het ego (de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst) of voor onze werkelijke onveranderlijke Bron (de keuze voor God/Liefde/Zelf). Dit laatste is eigenlijk geen keuze, het is eigenlijk meer een bevestiging wat we eigenlijk in wezen Zijn.
ECIW leert ons bewust te worden van dat we denken dat we een keuze hebben, en dat we die keuze sowieso altijd al maken bij elke gedachte, maar er ons niet van bewust zijn. Doordat we ons niet meer bewust zijn van dat we altijd een keuze maken, zijn we verstrikt geraakt in de keuze voor leven olv de keuze en het geloof in ego wat neerkomt op de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst. Oftewel we nemen alleen onze projecties (de wereld) nog serieus en denken dat we een lichaam zijn tussen andere lichamen, dingen en situaties en zien we een voortdurende stroom van projecties die we als oorzaak zien van een schuldige, zondige, angstige wereld.

Over deze wetten van waarneming en de keuze zegt ECIW:

III. Waarneming  en keuze (T25.III.1-9)

1.In de mate waarin  jij waarde  hecht  aan  schuld, in  die mate zul je een wereld zien waarin aanval gerechtvaardigd is. 2In de mate  waarin  jij inziet dat schuld geen betekenis  heeft, in  die mate zul  je  zien dat aanval  niet  gerechtvaardigd kan  zijn. 3Dit komt  overeen met  de  grondwet van  alle waarneming: je ziet wat  je  gelooft  dat er  is, en  je gelooft  dat  het er is omdat je  wilt dat  het er  is.
4Waarneming kent geen  andere wet  dan deze.  5De rest spruit slechts hieruit voort, om  haar te  schragen en te dragen.  6Dit is de waarnemingsvariant, aan deze  wereld  aangepast, van  Gods meest  fundamentele wet: dat liefde  zichzelf, en niets dan zichzelf schept.

2.Gods  wetten gelden niet rechtstreeks voor  een wereld die door  waarneming wordt geregeerd, want zo’n  wereld zou niet geschapen kunnen zijn  door  de Denkgeest, waarvoor waarneming geen betekenis heeft. 2Toch  worden Zijn wetten overal weerspiegeld.  3Niet  dat de wereld  waar  deze  weerspiegeling zich  bevindt  ook maar enigszins werkelijk is.  4Dat is ze alleen omdat  Zijn Zoon dat  gelooft,  en Hij Zichzelf niet volledig gescheiden kan laten zijn  van wat  Zijn Zoon gelooft. 5Hij kon  Zich niet samen met Zijn Zoon  in  diens krankzinnigheid begeven, maar Hij kon er  wel zeker van zijn dat Zijn wijsheid hem daar  vergezelde, zodat hij niet voor eeuwig  in de  waanzin van zijn  wens  verloren kon zijn.

3.Waarneming berust  op keuze, kennis  niet. 2Kennis heeft slechts één wet,  want ze heeft slechts  één Schepper.  3Maar  deze wereld heeft er twee  die haar gemaakt hebben,  en  die zien haar niet beide als hetzelfde. 4Voor elk heeft ze  een andere bedoeling, en voor  elk is ze het volmaakte  middel om het doel  te  dienen  waarvoor  ze  waargenomen wordt. 5Voor  speciaalheid vormt ze de volmaakte omlijsting om  haar goed te doen uitkomen, het  volmaakte  strijdtoneel  om haar  oorlogen  te voeren, het volmaakte onderkomen  voor illusies die ze tot werkelijkheid  wil maken. 6Niet één  is  er die zij in haar waarneming  niet overeind  houdt; niet  één die  niet ten volle kan worden gerechtvaardigd.

4.Er is een  andere  Maker  van de wereld, die tegelijk  de  Corrector is van het dwaze geloof dat er iets  tot stand  gebracht  en instandgehouden kan worden zonder enige schakel  die het toch  binnen de wetten van  God houdt; niet zoals de  wet zelf het universum zoals  God dat geschapen heeft instandhoudt, maar in een bepaalde vorm die aangepast is aan de behoefte  die  de Zoon van God meent  te hebben. 2Een  gecorrigeerde dwaling  is  het eind van de dwaling.  3En  zo heeft God  Zijn Zoon steeds beschermd, zelfs  in de  dwaling.

5.Er  bestaat een andere bedoeling in  de wereld die door  dwaling werd gemaakt, omdat ze  een andere Maker  heeft die haar doel kan verenigen met de bedoeling van Zijn Schepper.  2In  Zijn waarneming van de  wereld valt er  niets  te  zien dat niet vergeving en de aanblik van volmaakte  zondeloosheid  rechtvaardigt. 3Er doet zich niets voor  wat niet  met onmiddellijke en totale  vergeving wordt beantwoord. 4Er is  niets  wat  ook maar een ogenblik blijft  om de zondeloosheid  te  versluieren die onveranderd straalt achter de jammerlijke pogingen van speciaalheid om haar  te bannen  uit de denkgeest, waar ze zich bevinden moet, en  in plaats daarvan het lichaam te  doen oplichten. 5Het  is  niet aan  de  denkgeest te  kiezen waar hij  de lichten  van  de  Hemel  wil zien.  6Als hij  verkiest ze elders te zien dan  in  hun woning, alsof ze een  plaats verlichtten waar  ze nooit kunnen  zijn, dan  moet de  Maker van de wereld jouw dwaling  corrigeren,  opdat jij niet in het duister  blijft  waar  de lichten niet  zijn.

6.Iedereen hier is de duisternis binnengegaan,  maar niemand deed dat alleen. 2En evenmin hoeft hij er langer dan  een ogenblik te blijven. 3Want hij  is gekomen met in zich de Hulp  van  de Hemel,  klaar  om hem op elk  moment  uit het duister in het  licht te leiden. 4Het  moment  dat hij kiest kan  elk moment zijn, want er is  hulp die  slechts op zijn keuze wacht.  5En  wanneer hij ervoor kiest  te benutten  wat hem gegeven  is, dan zal hij elke  situatie  waarvan hij vroeger meende  dat  ze een  middel was  om zijn  woede te  rechtvaardigen, zien veranderen in een  gebeurtenis  die  zijn liefde rechtvaardigt.  6Hij zal  duidelijk horen dat de oproepen tot  oorlog die hij vroeger hoorde,  in werkelijkheid  oproepen tot  vrede zijn.  7Hij zal waarnemen dat waar hij een aanval  leverde, slechts een  nieuw altaar staat waar hij, met evenveel gemak  en veel meer blijdschap, vergeving kan schenken. 8En  hij zal  alle  verleidingen herinterpreteren als evenzovele  kansen op vreugde.

7.Hoe kan een verkeerde  waarneming  nu  een zonde zijn? 2Laat al je  broeders vergissingen voor  jou niets dan een kans zijn om de  werken te zien van de Helper,  die jou gegeven  is om de wereld  te  zien die  Hij heeft gemaakt in plaats van  die van jou. 3Wat is er dan  wél gerechtvaardigd? 4Wat  is het dat  jij  wilt?  5Deze  twee  vragen zijn namelijk hetzelfde. 6En  wanneer je ze als hetzelfde ziet, is je  keuze gemaakt. 7Want  juist  door ze  als één  te zien word je van de overtuiging bevrijd dat  er twee  manieren zijn om te zien. 8Deze wereld kan  veel bijdragen aan jouw vrede, en  biedt  veel kansen om je eigen  vergeving uit  te breiden. 9Dat  is haar doel, voor hen die willen  zien hoe vrede en vergeving over hen neerdaalt en  hun  het licht schenkt.

8.De Maker van de wereld van zachtmoedigheid  heeft volmaakt de macht de wereld van geweld  en haat,  die ogenschijnlijk tussen jou en  Zijn zachtmoedigheid in staat, te  neutraliseren.  2In  Zijn vergevende ogen bestaat ze niet. 3En daarom hoeft  ze ook niet te bestaan  in die van jou.  4Zonde is de  starre overtuiging  dat waarneming niet veranderen kan. 5Wat  verdoemd  is, is verdoemd, en voorgoed  verdoemd, omdat het  voor eeuwig onvergeeflijk  is.  6Als het dus vergeven is, moet de blik  van de zonde  verkeerd zijn  geweest. 7En zo  wordt verandering mogelijk gemaakt. 8Ook  de Heilige Geest ziet wat Hij ziet als ver buiten het  bereik  van enige kans op verandering.  9Maar  op Zijn visie kan  de  zonde geen  inbreuk maken,  want  de zonde is door  Zijn zicht gecorrigeerd. 10En dus moet  ze  een vergissing  en geen zonde zijn geweest. 11Want wat  ze beweerde dat nooit  zou  kunnen  geschieden, is geschied.  12Zonde wordt aangevallen door straf, en  zo  instandgehouden. 13Maar haar vergeven is haar staat van dwaling  in waarheid  doen  verkeren.

9.De  Zoon van God kan nooit zondigen,  maar  hij kan iets  wensen wat hem  kwetsen kan. 2En hij heeft de macht te denken  dat hij kan  worden gekwetst. 3Wat kan dit anders zijn dan  een verkeerde waarneming van zichzelf? 4Is  dit een  zonde of een vergissing,  vergeeflijk  of niet? 5Heeft  hij hulp nodig of een veroordeling?  6Is het jouw bedoeling dat  hij  verlost wordt of verdoemd? 7En vergeet je daarbij niet dat  wat hij voor jou betekent deze  keuze tot  jouw toekomst zal  maken? 8Want jij  maakt die nu, het ogenblik waarop  alle tijd het middel wordt om  een  doel  te bereiken. 9Maak dus jouw  keuze. 10Maar erken dat in die keuze de bedoeling van de wereld die jij ziet wordt gekozen,  en  zal worden  gerechtvaardigd.


illusje

Het feit dat we denken, geloven en ervaren “hier” te zijn, betekent dat we allemaal “dragers” zijn van het (geloof in) zonde, schuld en angst “virus”.
Omdat “we” de denkgeest die in afscheiding gelooft (ego) daar niet naar wil kijken en dat niet wil geloven wordt het geprojecteerd en wordt het gezien en ervaren als een “virus” dat zich als een donkere schaduw uitbreidt over de wereld.
En ontstaat dientengevolgen chaos rondom een nietig dwaas idee van afscheiding.
Deze chaos bevechten door ontkenning of bevestiging (beide zijde van het ene ego idee van afscheiding), vergroot en breidt de chaos juist uit.

Dit ego mechanisme proberen met geweld te stoppen, door er woedend over te worden of het onschuldige, depressieve slachtoffer te spelen past ook gewoon weer in het schijnbaar eindeloos uitgebreide ego spectrum, komende vanuit het geloof in zonde, schuld en angst. Ook door dit alles als fout te bestempelen…

View original post 470 woorden meer

illusje

Ik laat Margot Krikhaar hier ook even aan het woord, want ook zij heeft over ‘haat’ en ‘zelfhaat’ geschreven in haar tweede boek ‘De grote bevrijding’ op pagina 68 in het hoofdstuk 5.4 Het ontstaan van het valse zelf:

De drie lagen van het zelfbeeld

Ons zelfbeeld is opgebouwd uit drie lagen, waarbij elke laag de verdediging vormt van wat eronder ligt. Deze drie lagen worden gevormd door (1) zonde, schuld en angst, (2) dader/aanvaller, (3) slachtoffer/gezicht van onschuld (zie figuur 7: De drie lagen van het zelfbeeld). Het lichaam wordt gebruikt om dit zelfbeeld uit te drukken. De onderste laag is schuld en angst. Zoals we zagen komt deze schuld voort uit de afscheidingsgedachte, en gaat schuld altijd gepaard met angst.
Schuld en angst vormen de verdediging tegen ons ware Christus Zelf dat eronder schuilgaat. Het is het eerste (innerlijke) ‘schild van vergetelheid’ van het ego (zie paragraaf…

View original post 548 woorden meer

Er werd mij een vraag gesteld over wat mijn gedachtes zijn over het vaccinatiebeleid.


Als ik het op het niveau van de vorm zou willen analyseren dan kom ik al snel tot de conclusie dat het onmogelijk is het van nature toch al chaotische denksysteem van het ego überhaupt te kunnen analyseren.

Het is namelijk onmogelijk om een totaal overzicht te krijgen in alles wat bekend is over vaccinaties, beleid enz. En zo is het ook bedoeld vanuit het egodenken. Het doel is een dualistische chaotische en onoverzichtelijke tweestrijd, zodat de ware ene oorzaak, de keuze om vanuit egodenkgeest te kijken aan het zicht, het gewaarzijn wordt onttrokken.

Alle discussies volgend van voor en tegenstanders kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat beide zijde, de beide dualistische kanten van het ego zijn en dat beide kanten evenveel ongelijk hebben.
Gelijk krijgen/hebben binnen het dualistische concept van de egodenkgeest is onmogelijk.

Vanuit het geloof in ego, het geloof in afscheiding, zal de uitkomst altijd afscheiding zijn. En dat is als ik eerlijk kijk het enige wat ik zie: afscheiding.
Discussies, gevechten, voor- tegenstanders hoe kan ik dat anders zien dan de projecties van de denkgeest die voor ego, dus afscheiding kiest? En dat is het enige doel van het ego, niet of de ene of de andere kant wel of geen gelijk heeft, maar alleen afscheiding.

En omdat het gepaard gaat met heftige emoties (ook een extra ego-verdediging) lijkt het allemaal heel echt en overtuigend en “moet” ik wel een keuze maken zo lijkt en voelt het.

Het is alleen maar weer één van de vele valkuilen van de keuze voor met het ego te willen “kijken”.

Dus “mijn” persoonlijke visie is bij voorbaat al onbetrouwbaar, omdat vanuit het persoonlijke ego gefragmenteerde geloof er alleen maar een stukje gezien kan worden, wat alleen maar een poging tot afscheiding laat zien, meer niet.

Bovendien speelt dit zich allemaal af in de denkgeest en NIET, NOOIT in de vorm (de projectie).

Dan blijft over dat ik alleen in mijn eigen denkgeest kan observeren wat mijn gedachtes zijn. Een hulpmiddel daarbij om die gedachtes te kunnen zien/herkennen is door naar mijn projecties te kijken. Deze laten mij zien wat zich voor gedachtes bevinden in mijn denkgeest en voor welke denkgeest, ego of HG, ik gekozen heb.
“Projectie maakt waarneming. (…) Ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”(T21.In.1:1,5).
Als er ook maar een splintertje ongenoegen hoe klein of juist monsterlijk groot ook gezien/ervaren wordt, dan weet ik 100% zeker dat ik voor ego gekozen heb. Ik kan daar de verantwoordelijkheid voor nemen (want wie anders zou dat kunnen) en opnieuw de keuze maken (als ik dat wil, ook dat is een vrijwillige keuze) maar nu voor HG. Meer hoef ik dan niet te doen. Het op dat moment juiste, meest liefdevolle antwoord zal dan vanzelf naar voren komen in de denkgeest. Dat soort antwoorden vanuit HG hebben als kenmerk dat ze 100% vrij van het geloof in zonde, schuld en angst zijn.

Dan kan het best nog zijn, dat ik op vorm/projectie ego niveau het ego nog steeds z’n riedeltje hoor zingen, maar dan wéét ik dat ik dat niet ben en het niet persoonlijk en serieus hoef te nemen. En het alleen als vergevingsmateriaal en vergevingskans kan leren zien. Er vindt dan een verschuiving plaats van ego functie naar HG functie (het wonder).

Wat er dan eigenlijk gebeurt is dat gewoon “mijn” schijnbaar persoonlijke script gevolgd wordt, maar nu aan de hand van HG in plaats van die van het ego. Dat is het enige verschil. Of ik dan wel of niet een (ego) mening heb over het vaccinatiebeleid doet er dan helemaal niet toe, want ik zal weten dat mijn script een droom is, en alleen laat zien wat de dromer van de droom, de denkgeest, gekozen heeft: ego of HG.

Het antwoord is mij al gegeven, zowel het ego antwoord als het HG antwoord, want beide bevinden zich in mijn denkgeest, tegelijkertijd. Aan mij de keuze te maken olv welke denkgeest ik mijn dromen (het/mijn script, dat in de flits dat het opdook ook meteen weer verdween, een ego flits die zich elke gedachte weer herhaald) wil gaan zien en ervaren. (Ik denk nu aan de film Ground Hog Day, dat dit symbolisch heel aardig uitbeeld).
Het zich steeds herhalende ego verhaal van het geloof in zonde, schuld en angst blijft zich herhalen totdat de verschuiving heeft plaatsgevonden van het geloof in zonde, schuld en angst naar Liefde (van ego naar HG).

In wezen is het heel simpel en is er maar één oplossing inplaats van een totaal chaotische, onoverzichtelijke kluwen aan mogelijke antwoorden: mijn keuze voor ego of HG, telkens weer. Dat is de enige werkelijke keuze die gemaakt kan worden en ook werkt.

In die zin biedt deze tijd enorme kansen om het “anders” te gaan zien, vanuit een groeiend bewustzijn dat er een keuze is, en maar één keuze: ego of HG, de rest volgt dan vanzelf.
Wat hier voor nodig is, is eindeloos geduld, zonder te (willen) weten wanneer het “klaar” is, bereidheid tot oefenen, en vooral vertrouwen in een onvermijdelijke goede afloop.
Want immers:

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God
(T.In.2:2-4).

In het proces van steeds sneller leren waarnemen wanneer ik (denkgeest niet het lichaam, want het lichaam kan niet kiezen) kies voor het geloof in mijn egodenkgeest waarnemingen dan kan ik tevens (olv HG) ook steeds beter het dualistische karakter van die keuze waarnemen.
Meestal is er eerst de boosheid, haat, onrechtvaardigheid, pijn, het lijden dat ik voel, maar daaronder ligt de andere kant van de ego medaille welke goedkeurend lacht en de vreugde van deze keuze ervaart, namelijk de keuze voor afscheiding, want zo is het ego geprogrammeerd; het dient de (onmogelijke) afscheiding van God waar te maken en voert die taak perfect uit, ook al heeft het voor de Werkelijkheid van Éénheid geen enkel effect.

Ik ervoer dit vanmorgen heel duidelijk toen een oude pijn getriggerd werd en ik naast de pijn ook de weerstand voelde om het nu maar eens echt te vergeven, hoewel ik dacht dat ik dat allang gedaan had en achter me gelaten had. Even “vergetend” dat het proces van ware vergeving als het afpellen van de lagen van een ui werkt, een stap voor stap proces is waar jaren overheen kunnen gaan. Toen ik er echter Hulp bij vroeg en toen pas eerlijk zonder oordeel kon kijken zag ik onder de pijn en de weerstand nog steeds de ook aanwezige dualistische kant van de egodenkgeest keuze welke blij was met deze keuze voor pijn en weerstand maw de nog steeds aanwezige voorkeur voor afscheiding van God (Liefde).

Ik denk dat daar die aantrekkingskracht van het kijken naar geweld en rampen, vandaan komt. We zeggen, ach en wee, en wat vreeeeeselijk, maar ondertussen genieten we van al dat slechte nieuws en maken er zelfs films over en zitten er onder het genot van gezellig naar de bioscoop, of op de bank voor de tv, of lezen in boeken of kranten en op social media echt van te genieten.
Het hele pandemie gebeuren, om maar iets te noemen? We, de egodenkgeest smult ervan, onder de zogenaamde laag van “oh, wat vreeeeselijk!”. Want kijk eens hoe geweldig dit de afscheiding in stand houdt.

Voordat er over kan worden gegaan tot het aangaan van het proces van Ware Vergeving zoals ECIW dit voorstaat, is eerlijk kijken, zonder oordeel naar al de verborgen lagen van het geloof in egodenkgeest een noodzakelijk leerproces.
Het ego heeft ALTIJD 2 kanten die lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan (pijn/vreugde) maar beide als doel hebben: afscheiding van God/Liefde.
Het is noodzakelijk deze beide egodenkgeest kanten in het vizier te krijgen en te zien dat er in de schijnbare vorm op dat dualistische niveau geen zinnige keuze mogelijk is. Dan pas kan gezien worden dat er maar 2 keuzes gemaakt kunnen worden: ego of HG, waarvan er maar één absolute onveranderlijke waarheid vertegenwoordigt en die absolute onveranderlijke waarheid heeft niets met enige (geprojecteerde) vorm in wat voor wereld dan ook te maken.
De geprojecteerde vorm is dan alleen nog belangrijk als hulpmiddel (nu in handen van de keuze voor HG denkgeest) waardoor ik mijn denkgeest keuze kan herkennen en het in plaats van voor het doel van de keuze voor egodenkgeest-doeleinden, nu voor het ene HG denkgeest doel kan laten gebruiken.

Om het proces van ECIW te volgen heb ik, je ,we, wij, zij in welke persoonsvorm dan ook, geen gelijkgestemden nodig.
Het enige wat nodig is om het (persoonlijke) script te volgen is de keuze voor onder leiding van wie ik het script wil volgen: ego (zonde, schuld en angst) of HG (Liefde).
Denk ik dat ik wel gelijkgestemden nodig heb om het proces van ECIW te kunnen volgen dan stap ik in de valkuil van de keuze voor ego (afscheiding). Ik kan als ik die gedachte bij mijzelf in de denkgeest waarneem opnieuw kiezen tussen ego of HG.
Kies ik wederom voor ego dan zal ik dat als ik dat wil herkennen in de uiterlijke weergaven van zonde, schuld en angst, zoals, vormen van boosheid, irritatie, teleurstelling, schaamte kortom het waarmaken van de uiterlijke weergave van mijn innerlijke toestand: de keuze voor ego, voor zonde, schuld en angst.
Ik zal dan bijvoorbeeld denken en geloven dat ik alleen met mensen moet omgaan die mij snappen en op één lijn zitten, en degene die dat niet doen vermijden en veroordelen of proberen over te halen net zo te denken als ik. Het ego is zeer bedreven in dat spelletje, de training tot waarnemer die bereid is dit waar te nemen dmv oefenen, oefenen en nog eens oefenen is echt een noodzaak.

Ben ik bereid, oftewel als de denkgeest eraan toe is, om naar mijn wens voor het nodig denken te hebben van gelijkgestemden te kijken zonder oordeel, als oordeelloze waarnemer olv HG, dan zal ik op een andere manier door de ervaring heen gaan van die uiterlijke weergave van mijn innerlijke toestand van het ego-script.
Ik zal ogenschijnlijk evengoed de ervaring hebben die zich in het script aandient, maar het niet persoonlijk nemen, het niet werkelijk maken, het niet beoordelen en het laten hergebruiken als vergevingsmateriaal en vergevingskans olv HG.

Het is niet “fout” om gelijkgestemden te zoeken en te vinden, want dat is zoals het zich aandient in het script. Ik kan alleen de functie ervan veranderen, die van ego functie: de wens tot afscheiding) , of die van Heilige Geest functie: de wens tot het terug herinneren in Éénheid, de Éénheid die nooit verbroken is geweest.

Het schijnbaar persoonlijke ego-script is al gespeeld, is al voorbij op het moment dat ervoor gekozen is (niet een keuze voor de vorm waarin het zich uit lijkt te spelen, maar de keuze voor ego (het geloof inzonde, schuld en angst) en herhaalt zich eindeloos telkens weer als ervoor ego gekozen wordt, elke seconde opnieuw. Alleen de keuze voor HG kan mij uit die mallemolen van het ego bevrijden.

De enige werkelijke Gelijkgestemdheid is de allesomvattende Éénheid “God Is”.

Elke projectie beeld een ego gedachte uit, want “De wereld die jij ziet is wat jij haar gegeven hebt, niets meer. (…) ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand” (T21.In.1:2,5).
Dat is de functie van alles en iedereen die “ik” een schijnbaar lichaam door schijnbare ogen denk en geloof te zien.
Ondertussen is het de denkgeest “mijn” denkgeest een schijnbaar afgescheiden fragment binnen de ene ego denkgeest, die zijn projecties van zonde, schuld en angst “ziet” uitgebeeld in een hologram bestaande uit beelden, die als enig doel hebben het doel van de egodenkgest, namelijk zonde schuld en angst projecteren teneinde afgescheiden te raken en te blijven van God te verbergen.

Ik dacht dit toen ik zo zat te denken over al die mensen en dingen en situaties om me heen waarvan ik de een wel leuk vind of aardig vind en de ander niet leuk vind en helemaal niet aardig. Het hele scale van houden van tot en met bittere haat en alle nuances die daar tussen zitten zie ik om mij heen in mijn levensscript uitgebeeld.
En dat valt dan allemaal onder “de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”. Niet de wereld, mensen, dingen en situaties (projecties) zijn verantwoordelijk voor hoe mijn innerlijke toestand is, ze getuigen alleen van mijn (ego) keuze voor zonde, schuld en angst, met als enig doel afgescheiden te blijven van God, Liefde, Éenheid. En dien ten gevolgen moeten mijn projecties wel getuigen van alle vormen van zonde, schuld en angst, en spelen alle figuren in mijn leven (inclusief het figuurtje Annelies natuurlijk) het script van zonde, schuld en angst uit. Zodoende ervaar ik in mijn denkgeest (niet te verwarren met het brein) de pijn en het lijden, niet veroorzaakt door andere lichamen die ik wel of niet aardig vind, die mij wel of niet aanvallen, belagen of behagen, maar louter en alleen door mijn keuze op denkgeest niveau voor zonde, schuld en angst.

Zodra ik dit (wil) zien (want de weerstand tegen dit zien is groot, omdat het niet ‘mag’ worden gezien), en daardoor olv HG/J bereid ben te kijken valt dit hele illusoire zelf bedachte egodenksysteem door de mand.
Ik kan steeds duidelijker zien dat al die lastige, vervelende, bloed onder mn nagels halende, schattige, vriendelijke, hatelijke dealtjes sluitende speciale figuren (inclusief het figuurtje Annelies), dingen en situaties niet de functie hebben om mij te pesten, een hak te zetten, te bedriegen, te paaien maar een heel andere functie kunnen krijgen olv de HG/J keuze van mijn denkgeest.
Ze zijn (inclusief het figuurtje Annelies) ineens de oplossing geworden, de sleutel om de met opzet dichtgeslagen en dicht getimmerde door zonde, schuld en angst gebarricadeerde deur te doen laten oplossen in het niets…
Kortom door eerst terug te gaan naar de bron, de denkgeest, kan elke gedachte worden gezien als de “uiterlijke weergave van een innerlijke toestand” en is nu van een afscheidingsgedachte verandert in een vergevingsgedachte en een vergevingskans tot het terug herinneren in Éenheid, God, Liefde.
Als natuurlijk gevolg daarvan leer ik geen enkele schijnbare aanval van “buitenaf” meer persoonlijk te nemen, maar nog wel “persoonlijk” in de zin van dat het niets anders zijn dan “de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”, de innerlijke toestand van mijn denkgeest die voor ego of voor HG/J kan kiezen, de enige keuze die mogelijk is. Alle andere vormgerichte keuzes die ik schijnbaar denk en geloof te maken binnen het schijnbaar persoonlijke script zijn zonder uitzondering verborgen gehouden ego gedachtes.

Er zijn zoveel nu’s als er gedachtes zijn die allemaal als één grote big bang op hetzelfde moment plaatsvinden en zich steeds weer herhalen, elke gedachte opnieuw.
Het is slechts een geloof in zonde, schuld en angst, dat met elke gedachte een schijn van tijd en ruimte lijkt te veroorzaken en het verticale “nu” lijkt te veranderen in een horizontale opeenvolging van verleden (zonde), heden (schuld), toekomst (angst).
Maar niets kan het verticale Één doorbreken en veranderen in “iets” anders, het blijft steeds een herhaling van het ene nietig dwaas idee:

“Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen. Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen inbreuk kan maken op de eeuwigheid. Het is ridicuul te denken dat de tijd de eeuwigheid kan omringen, die juist betekent dat er geen tijd bestaat” (T27.VIII.6:3-5).

En, voor het gemak, hier ook nog de rest van de tekst uit dit geweldige hoofdstuk 27.VIII, De ‘held’ van de droom, dat haarscherp de gevolgen van het geloof (want dat is het een geloof) in tijd: verleden (zonde), heden (schuld), toekomst (angst) weergeeft:

“7.Een tijdloosheid waarin de tijd tot werkelijkheid is gemaakt, een deel van God dat zichzelf kan aanvallen, een afgescheiden broeder als vijand, een denkgeest in een lichaam: het zijn allemaal vormen van circulariteit waarvan het einde bij haar uitgangspunt begint, en bij haar oorzaak eindigt. 2De wereld die jij ziet is een precieze weergave van wat jij dacht te hebben gedaan. 3Behalve dat je nu denkt dat wat jij deed jou is aangedaan. 4De schuld voor wat jij hebt gedacht wordt buiten jezelf gelegd, op een schuldige wereld die in jouw plaats jouw dromen droomt en jouw gedachten denkt. 5Ze brengt haar wraak, niet de jouwe. 6Ze houdt je eng in een lichaam opgesloten, dat ze bestraft vanwege al de zondige zaken die het lichaam uitricht in haar droom. 7Jij hebt niet de macht ervoor te zorgen dat het lichaam zijn kwade daden stopzet, omdat jij het niet gemaakt hebt en geen controle kunt uitoefenen op zijn handelingen, zijn doel of zijn lot.

8.De wereld demonstreert slechts een oeroude waarheid: je zult geloven dat anderen jou precies datgene aandoen wat jij denkt dat jij hun hebt aangedaan. 2Maar als je eenmaal jezelf zover hebt gebracht hun de schuld te geven, zul je de oorzaak niet zien van wat ze doen, omdat jij verlangt dat de schuld op hen rust. 3Hoe kinderachtig is de koppige manoeuvre om je onschuld te behouden door de schuld naar buiten af te schuiven, maar nooit los te laten! 4Het is niet makkelijk de grap daarvan te zien wanneer jouw ogen overal rondom je de zware gevolgen ervan aanschouwen, maar zonder hun onbeduidende oorzaak. 5Zonder de oorzaak lijken de gevolgen ervan inderdaad ernstig en droevig. 6Toch volgen ze er slechts uit. 7En het is juist hun oorzaak die uit niets volgt, en slechts een grap is.

9.Met mild gelach neemt de Heilige Geest de oorzaak waar, en kijkt niet naar de gevolgen. 2Hoe zou Hij anders jouw dwaling kunnen corrigeren, jij die de oorzaak volkomen over het hoofd hebt gezien? 3Hij nodigt jou uit ieder verschrikkelijk gevolg bij Hem te brengen, zodat jullie samen naar de dwaze oorzaak ervan kunnen kijken, en jij met Hem een ogenblik kunt lachen. 4Jij beoordeelt gevolgen, maar Hij heeft hun oorzaak beoordeeld. 5En door Zijn oordeel zijn de gevolgen weggenomen. 6Misschien kom jij in tranen. 7Maar hoor hoe Hij zegt: ‘Mijn broeder, heilige Zoon van God, aanschouw je ijdele droom waarin dit kon gebeuren.’ 8En je zult het heilig ogenblik verlaten met jouw lachen en dat van jouw broeder, vergezeld van het Zijne.

10.Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. 2Wat ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. 3Wie ook de rol van vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. 4Wat ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds waar. 5Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom waarvan je wist dat je die droomde. 6Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is.

11.Is deze ene les geleerd, dan zal ze jou bevrijden van elke vorm van lijden. 2De Heilige Geest zal deze ene alomvattende les van bevrijding herhalen tot ze is geleerd, ongeacht de vorm van lijden die jou pijn bezorgt. 3Welk leed jij ook bij Hem brengt, Hij zal met deze heel eenvoudige waarheid antwoord geven. 4Want dit ene antwoord zal de oorzaak wegnemen van iedere vorm van verdriet of pijn. 5De vorm beïnvloedt Zijn antwoord allerminst, want Hij wil jou slechts de ene oorzaak van alle onderwijzen, ongeacht hun vorm. 6En jij zult begrijpen dat wonderen de eenvoudige uitspraak weerspiegelen: ‘Ik heb dit gedaan, en dit is wat ik ongedaan wil maken.’

12.Breng dan ook alle vormen van lijden naar Hem die weet dat elk ervan is als de rest. 2Hij ziet geen verschillen waar er geen bestaan, en Hij zal jou leren hoe elk daarvan veroorzaakt is. 3Niet een heeft een andere oorzaak dan alle andere, en ze worden allemaal met gemak ongedaan gemaakt door slechts één enkele les die waarlijk is geleerd. 4De verlossing is een geheim dat jij alleen voor jezelf hebt weggehouden. 5Dit is wat het universum verkondigt. 6Maar aan haar getuigen schenk jij totaal geen aandacht. 7Want zij getuigen juist van wat jij niet wilt weten. 8Ze lijken dat voor jou geheim te houden. 9Toch hoef je slechts te leren dat je er alleen maar voor gekozen hebt om niet te luisteren, niet te zien. 13.Hoe ánders zul je de wereld zien wanneer je dit hebt ingezien! 2Wanneer je de wereld jouw schuld vergeeft, zul jij er vrij van zijn. 3Haar onschuld vereist niet jouw schuld, noch berust jouw schuldeloosheid op haar zonden. 4Dit is het voor de hand liggende; een geheim dat voor niemand dan jouzelf is weggehouden. 5En dit is het wat jou gescheiden van de wereld heeft gehouden, en jouw broeder gescheiden heeft gehouden van jou. 6Nu hoef je nog maar te leren dat jullie beiden onschuldig zijn, of schuldig. 7Het enige dat onmogelijk is, is dat jullie niet gelijk zijn aan elkaar; dat ze beide waar zijn. 8Dit is het enige geheim dat nog geleerd dient te worden. 9En het zal geen geheim zijn dat jij genezen bent” (T27.VIII.7-13).




Hardop denken:

… en als ik me dan eenmaal ervaar als afgescheiden van God, zonder dat in eerste instantie bewust te weten, maar te herkennen aan een onderliggend voortdurend rot voelen in allerlei gradaties, dan begint de schijnbare legitieme strijd daar tegen, in de vorm van altijd te moeten vechten tegen het rot voelen en daar in de vorm oplossingen voor vinden. En die eeuwige strijd gaat door tot echt duidelijk is dat het niet werkt.
Ik zie het nu zo duidelijk dat ik altijd aan het zoeken ben naar correctie van het me niet prettig voelen in alle gradaties van een beetje ongemak tot een hel van ellende en alles wat daar tussen zit.
En met maar één doel hoe kom ik hieruit en kan ik me beter gaan voelen. Met als geheim onderliggend ego doel, hoe blijf ik in de pijn, hoe blijf ik afgescheiden van de liefde van God.
Nu de kleine ego succesjes van me tijdelijk beter voelen ook niet meer werken, omdat ze door de mand aan het vallen zijn, blijft over, “stay with the pain, blijf bij de pijn” maar dan aan de hand van J/HG.

Ik zie dat ik eigenlijk altijd aan het vluchten ben voor pijn, dat elke gedachte dat doel heeft, met maar één doel in de pijn vast te blijven zitten. Dat is eigenlijk de ego versie van “stay with the pain, blijf bij de pijn”.
De “werkelijke” uitnodiging is niet bij de pijn te blijven in de vorm, maar bij de pijn te blijven in de denkgeest (de HG/J versie van “blijf bij de pijn”). Blijf bij de bron (de denkgeest), want het lichaam kan geen pijn hebben. Het lichaam is een projectie van de pijn, maar de pijn verlaat niet zijn bron hij is en blijft in de denkgeest altijd, geen uitzonderingen.
Dus “stay with the pain” is bij de pijn blijven in de denkgeest en vandaaruit kijken naar de pijn die zich op het doek uitprojecteert als pijn in een lichaam en me daar bewust van zijn en verder niets “doen”.
En dit eindeloos oefenen en elke volgende gedachte is daar geschikt voor en kan ik leren zien als handreiking vanuit juist gerichtheid om er samen met HG/J naar te kijken. Het enige alternatief is ernaar kijken met ego, meer mogelijkheden zijn er niet.
“Blijf bij de pijn”, terug gaan naar de blauwe stip (de denkgeest), kijken, vergeven.
Elke gedachte weer is een uitnodiging hiertoe.
Ook dat ik dit zit te schrijven om me beter te voelen, het is niet fout, hooguit een OEPS! maar vooral een uitnodiging om het aangeboden geschenk wat achter de pijn verborgen ligt en van HG/J komt (juist gerichtheid) te aanvaarden.

Zo wordt de pijn niet ontkent, niet weggemoffeld, niet groter gemaakt, niet vervangen door een andere pijn, maar gezien voor wat het is, het doel ervan te zien (uit de liefde van God blijven). En daarvoor is het behulpzaam hierbij bijvoorbeeld de hand van J te pakken, als symbool voor juist gerichtheid van denken, zodat ik er anders naar kan leren kijken. Niet door de vorm (de projectie) te veranderen maar door het mezelf vergeven dat ik niets kan veranderen en niet meer wil veranderen aan Waarheid, want deze kan niet veranderen.

En als voormalig Katholiek die nog leerde te biechten leer ik ook kijken naar de ego manier van vergeven, welke altijd met zonde, schuld en boete doen was omkleed. Geniaal staaltje kunst van het afscheiden van de liefde van God, terwijl het leek alsof ik door boete te doen en mijn zonde toe te geven vergeven werd door God en weer even in een goed blaadje stond bij God. Al deze conditioneringen en we hebben ze allemaal elke gedachte weer komen vanzelf aan het licht als de denkgeest eraan toe is en de diepere natuurlijke wil om terug te willen herinneren in de liefde van God onvermijdelijk sterker wordt…
En ook dit zal steeds weer vooraf gegaan worden door enige vorm van zonde, schuld en angst, maar dat zal steeds minder grip krijgen doordat al oefenend de keuze voor steeds weer ego zich langzaam om zal keren in keuze voor HG/J.

Zowel de egodenkgeest als HG denkgeest kunnen elke gedachte gebruiken, maar ik ben ook de waarnemende denkgeest en deze maakt de keuze tussen die twee. Zo zal de keuze voor egodenkgeest zich ook manifesteren in het doen van de Cursus en deze ook gebruiken om mij Annelies het lichaam beter te laten voelen.
Niet “fout”, maar slechts een “OEPS ik doe het weer” het niet serieus nemen en het zien als herinnering terug te keren naar de denkgeest waar ik als waarnemende en keuzemakende denkgeest opnieuw kan kiezen.
Zodoende wordt ik eraan herinnerd dat ik verantwoordelijk ben voor elke gedachte en er niet het slachtoffer van ben.

De denkgeest die wakker is zal zich dan ook niet afvragen, “maar wat moet ik dan in de wereld aan de pijn doen”, want de wakkere denkgeest zal weten dat er geen lichaam is dat pijn heeft en zal zich alleen nog maar willen herinneren terug te keren naar de bron, de denkgeest en weten dat alleen daar de oplossing zich bevindt.
En dat wat er op het scherm gebeurt (de wereld) alleen gezien zal worden als vergevingskans en niets meer of minder dan dat als doel heeft. En de rest volgt vanzelf in het volle vertrouwen dat dat het allerbeste en het meest liefdevolle is voor de hele ene denkgeest.
Ondertussen wordt het weten, de ultieme troost dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is ook sterker en blijft er een troostrijk oefenen olv HG/J over tot het (onvermijdelijk) klaar is.

%d bloggers liken dit: