Ziek zijn is de goed verborgen wens van de denkgeest om afgescheiden te zijn en te blijven van God, Liefde, Éenheid.
En die wens wordt door de denkgeest geprojecteerd zogenaamd, schijnbaar buiten de denkgeest. Nu lijkt er een projectie te zien te zijn die ziek lijkt en lijdt.
Maar aangezien er in werkelijkheid geen “buiten de denkgeest” bestaat en het alleen “een nietig dwaas idee is”, een gedachte dus, en geen feit, en het een ongelooflijk geforceerde gedachte is, sterker nog een onmogelijke gedachte die toch mogelijk lijkt, kan het niet anders zijn dat zo’n gedachte-projectie pijnlijk moet zijn.
Vandaar dat alles wat wij in onze afscheidingsgedachte gelovende denkgeest als pijn ervaren, van een klein ongemakje tot niet te verdragen pijn, een poging tot afscheiding van Liefde, van God, van Éénheid moet zijn. Het onmogelijke (afscheiding) toch als mogelijkheid willen zien kan niet anders dan het tegenovergestelde van Liefde laten zien: pijn en lijden in alle gradaties die we kunnen bedenken.

Als alles alleen maar uit denkgeest kan komen, kan er niets ontstaan vanuit wat wij zien als lichamen, dingen en situaties. Wat wij “zien” zijn projecties vanuit de denkgeest, dat kan niet anders. Dus als we genezen van een ziekte, of niet genezen van een ziekte, komt dat niet door medicatie, of wat voor behandeling dan ook, maar door een besluit van de denkgeest, die dat besluit. En dat besluit is niet welke pillen, welke behandeling, of niet behandeling, of geen pillen, of wat voor vorm dan ook, maar het besluit (dat verborgen moet blijven) van de (waarnemende/keuzemakende) denkgeest om voor ego (voor afscheiding) of voor HG/J (voor terug herinneren in Liefde) te kiezen.
Aangezien deze besluitvormende gedachte verborgen blijft denken we dat genezing of niet genezing door het wel of niet nemen van medicatie of wat dan ook komt.
Er is geen keuze mogelijk los van de denkgeest.
Dat betekent dat wat wij de hele dag aan het “doen” lijken te zijn geen keuzes zijn op het niveau van de vorm (ook al lijkt dat zo te zijn, sterker nog daar zijn we 100% van overtuigd, dat moet eerst erkend worden), maar altijd onveranderlijk keuzes zijn op denkgeest niveau ALTIJD.

Is de ervaring nu sterke weerstand, (een kwestie van eerlijk kijken) dan is dat afkomstig van de keuze voor egodenkgeest, die niet in weerstand is van wegen wat gelezen wordt, maar voor weerstand kiest om maar in het idee van afscheiding te blijven geloven, uit pure angst voor God, Liefde, Éénheid.

Denk maar aan les 5 “Ik voel nooit onvrede [weerstand, pijn, ongemak, boosheid, speciale liefde enz. enz.] om de reden die ik denk”.

In de mogelijkheid geloven dat afscheiding van God, Liefde Éénheid mogelijk is, is het enige, ENIGE doel van het willen blijven geloven in egodenkgeest.
En als extra beveiliging wordt “vergeten” dat er alleen denkgeest is. Blijft over het zien en ervaren van alleen de projecties, schijnbaar zonder hun bron de denkgeest.
De denkgeest wordt dus een blinde vlek.

Gelukkig valt het hele egodenkgeest idee onder het onmogelijke en wordt alleen met veel moeite in stand gehouden door het geloof erin en in het geloof dat de projecties die we schijnbaar zien en ervaren waar zijn. De pijn het lijden, emoties of welk gevoel dan ook dat lichaamsgerelateerd is, dient als extra “beveiliging” om “het nietig dwaas idee” in stand te houden.

Maar er komt onvermijdelijk een moment dat dit onmogelijke geloof niet meer vol te houden is door de denkgeest en er “gaten” vallen in het schijnbaar goed dichtgetimmerde egodenksysteem.
En dan kan het proces van terug herinneren beginnen, stap voor stap.
Het proces bestaat grof gezegd uit alle egogedachtes, die in eerste instantie als doel hebben het geloof in afscheiding in stand te houden, te (ver)geven aan HG/J, het juist gerichte deel van de denkgeest, waar nog steeds de herinnering aan God, Liefde, Éénheid “huist”, waardoor hetzelfde in eerste instantie egodenkgeest-materiaal de functie krijgt van terug herinneren (HG functie) in plaats van vergeten (ego functie).
Daarvoor moet wel al dat egomateriaal wat in elke gedachte zit herkend, erkend en onder ogen worden gezien. Dat is een leerproces, een lang stap voor stap leerproces.
En de enige reden dat het “lang” duurt is dat onze eigen weerstand, die van de egodenkgeest dus, enorm is. Het leren kijken naar die enorme weerstand, die komt vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, omdat we onbewust geloven dat we het voor elkaar gekregen hebben om ons echt af te scheiden van God, Liefde Éénheid, het leren kijken naar dit alles gaat niet werken als we er opnieuw vanuit de keuze voor egodenkgeest naar kijken. Wat we dan zien is dat we zonde, schuld en angst echt maken en daar door boetedoening, lijden, offeren, onderhandelen (zie elke religie) van proberen verlost te worden in de hoop dat God ons dan terugneemt of alsnog naar de hel stuurt als het niet genoeg blijkt wat we opgeofferd en geleden hebben.

Het leren kijken naar weerstand met als doel terug herinneren in God, Liefde Éénheid kan alleen werken olv dat gedeelte van de denkgeest waar de herinnering daaraan huist en dat noemen we symbolisch Heilige Geest met als bekendste manifestatie hiervan het symbool “Jezus”.
Dit is behulpzaam omdat het nodig is dat we aangesproken worden op het niveau waar we denken en geloven te zijn: in een wereld, in een lichaam, in situaties.

Vandaar dat ECIW 100% alleen maar praktisch genoemd kan worden, want het werkt met ons op het niveau van dat we kennen en denken te snappen. Vandaar dat ECIW zegt dat de Heilige Geest alles kan gebruiken. Alles wat ik denk, geloof en ervaar geef ik aan ego of aan HG, meer keuzes zijn er niet.
Dus als ik ziek denk en geloof te zijn, dan ga ik dat niet ontkennen of nog erger mezelf op de kop geven omdat ik zou moeten weten dat het lichaam niet ziek kan zijn en als ik dat wel zo ervaar ik dat over mezelf heb afgeroepen.
Het is ook niet “fout” als ik dat wel denk/doe, de vraag is alleen wat is het doel; afscheiding (ego) of terug herinneren (HG/J).
Ik hoef mijn gedrag niet te veranderen, maar alleen bewust te worden van onder leiding van wat/wie (ego of HG) ik er naar wil kijken.
De keuze voor het egodenken hoeft ook niet ontkend te worden of er bijvoorbeeld iets spiritueels van te maken door bijvoorbeeld te zeggen dat de Heilige Geest mij verteld heeft dit of dat te doen, dat is gewoon weer opnieuw kiezen voor egodenkgeest.
HG denkgeest en of Jezus geven nooit advies op vorm niveau. Het advies wat eventueel gehoord wordt is opnieuw zoals ik al eerder schreef, een keuze voor ego of voor HG.
Dus niet voor rechts of linksaf, maar voor ego of HG, voor afscheiding of voor terug herinneren.
MEER VALT ER NIET TE KIEZEN.

Dus als ik denk, ok ik weet zeker dat ik hier rechtsaf moet, dan zit daar niet de keuze voor rechtsaf gaan achter, maar EERST een denkgeest keuze voor ego (afscheiding) of voor HG (terug herinneren).
En dat kan er in beide gevallen uitzien als een projectie die “rechtsaf” gaat, maar de ervaring van die keuze, zal verschillen.
En dat nuance verschil leren zien en ervaren is het proces, waardoor we bewust leren kiezen.
En zoals we ongetwijfeld zullen merken naarmate we eerlijker durven kijken, komen we enorm veel weerstand tegen. Dat is niet goed of fout, dat is precies wat het ego “moet” doen, want zo is het geprogrammeerd. Als we dat zien hoeven we er ook niet meer zo bang voor te zijn. Dan is het een mechanisme wat doet wat het doet.

Uiteindelijk zal blijken, na veel, heel veel oefenen met elke gedachte/ervaring, eerst met een paar gedachtes die opvallen, maar uiteindelijk zichtbaar in elke gedachte, die elke seconde van de dag en nacht langskomen, dat de enige werkelijke bewuste keuze die kan worden gemaakt op denkgeest niveau ligt en wel voor ego of voor Heilige Geest.
De wijze waarop de projectie vervolgens op de door ons bekende wijze ervaren wordt zal getuigen van deze keuze. Dus niet de projectie zelf, maar de wijze waarop de projectie ervaren wordt.

Dus uiteindelijk is er geen lichaam dat ziek is of niet ziek is, maar de denkgeest die ziek is of niet ziek is, wat er geprojecteerd, als projectie uit ziet als een wel of niet ziek lichaam.
En kan een projectie ziek zijn, of niet ziek zijn?

Na een intensief proces van bijna 4 jaar, van aanvang vertalen t/m het van de persen rollen van het boek (2e week mei), is het dan eindelijk zo ver. Het boek De boodschap van Een Cursus in wonderen. DEEL I Allen zijn geroepen, DEEL II Weinigen verkiezen te luisteren, van Kenneth Wapnick, Ph.D. is klaar om verspreid te worden.
Het boek is vakkundig vertaald door Jan-Willem van Aalst, zelf auteur van het boek Wonderen of waan, een gids over concepten in Een cursus in wonderen.
Dankzij onder andere Thilly Mercier, een door de wol geverfde cursusboekenvertaalster en corrector, en proeflezers, Robert J. Visser, Hans Westerveld en mijzelf is het een prachtige, Kenneth Wapnick waardige, vertaling geworden.
Het is een indrukwekkend naslagwerk dat nu, dankzij de Nederlandse vertaling, bereikbaar is voor alle studenten van Een cursus in wonderen.
We hebben gekozen voor een hardcover uitgave, zodat het boek, net als de tijdloze inhoud een leven lang mee kan.

Omschrijving:

De boodschap van Een cursus in wonderen
DEEL I  Allen zijn geroepen
DEEL II Weinigen verkiezen te luisteren
Kenneth Wapnick, Ph.D.

De boodschap van Een cursus in wonderen is een boekwerk in twee delen, met als doel een diepgaande beschrijving te geven van wat Een cursus in wonderen ons kan leren, met uitleg en richtlijnen voor het vermijden van gebruikelijke misvattingen over deze boodschap.
Deel I – ‘Allen zijn geroepen’, – zou met recht als ondertitel kunnen dragen ‘Wat Een cursus in wonderen zegt’, terwijl deel II – ‘Weinigen verkiezen te luisteren’ – als ondertitel zou kunnen krijgen ‘Wat Een cursus in wonderen niet zegt’.

De nadruk van deel I ligt dus op wat de Cursus werkelijk onderwijst, terwijl deel II de nadruk legt op de verschillende manieren waarop studenten de boodschap verkeerd begrijpen, waarbij ze menen dat de Cursus iets onderwijst wat hij niet doet, of door de ware boodschap van de Cursus te ontkennen.

Beide delen zijn samengevoegd in één hardcover band van in totaal 576 pagina’s.

Ook al zal er van wegen het Corona virus geen officiele presentatie mogelijk zijn, is het boek natuurlijk gewoon te bestellen via onze website Inner Peace Publications
maar ook via Bol en te bestellen via de eigen plaatselijke boekhandel.

Knipsel

Beste lezer,

Het is op dinsdag 10 maart van dit jaar precies 10 jaar geleden dat ik uitgeverij Inner Peace Publications aanmeldde bij de Kamer van Koophandel.
De aanleiding voor het oprichten van deze uitgeverij was dat Margot Krikhaar een uitgever zocht voor haar boek, “Ontwaken in liefde. Het spirituele pad van Een cursus in wonderen”. Helaas was toen (en ook nu nog) de markt voor Cursusgerelateerde boeken niet rendabel genoeg voor de grote uitgeverijen. Margot en ook ik nadat ik het manuscript gelezen had, vonden dat dit boek absoluut uitgegeven moest worden. Uiteindelijk besloot ik in overleg met Margot om speciaal hier voor een uitgeverij op te richten, en samen bedachten we de naam “Inner Peace Publications”.

Vanaf 10 maart 2010 kon het werk aan het uitgeven van “Ontwaken in liefde” van start gaan. En al vrij snel daarna, op 27 juni 2010, vond in Soest de feestelijke presentatie plaats van Margots eerste boek. In januari 2012 kwam haar tweede boek “De grote bevrijding. Het denksysteem van Een cursus in wonderen” op de markt, en in februari 2014 verscheen postuum haar derde en laatste boek “Ik ben niet een lichaam. Persoonlijke notities over ziekte en sterven in het licht van Een cursus in wonderen”. Margot overleed op 23 mei 2013.

Dat alle drie de uitgaven nog steeds behulpzaam zijn voor studenten van Een cursus in wonderen, blijkt wel uit de nimmer aflatende interesse voor haar boeken. Ook nieuwe generaties cursusstudenten worden er toe aangetrokken Margots boeken te lezen.
Binnenkort is haar eerste boek “Ontwaken in liefde” zelfs toe aan een derde druk.

Naast de boeken van Margot begonnen we ook al snel met het opnieuw uitbrengen van het boekje “Inleiding tot Een cursus in wonderen” van Kenneth Wapnick  en besloot ik toestemming te vragen aan Kenneth Wapnick om de kleine boekjes uit de serie “Een cursus in wonderen in de praktijk” te mogen laten vertalen.
En aldus geschiedde, IPP heeft inmiddels 5 kleine boekjes van Kenneth Wapnick in Nederlandse vertaling uitgegeven.
En er volgden nog meer Cursus gerelateerde boeken in de lijn van Kenneth Wapnick; van schrijvers als Gary Renard: “Jezus & Boeddha” en ook het eerste boek van Cindy Renard: “Een cursus in gezondheid en welzijn”.
Naast vertalingen is er ook van oorsprong Nederlandse werk (zoals dat van van Margot Krikhaar), het boek van Jan-Willem van Aalst: “Wonderen of waan”.
Jan-Willem is tevens de vertaler van “De boodschap van Een cursus in wonderen”  het eerste gróte werk van Kenneth Wapnick dat IPP zal uitgeven. Het bestaat uit twee delen: DEEL I Allen zijn geroepen, DEEL II Weinigen verkiezen te luisteren. Deze uitgave is in de afrondingsfase en zal begin mei uitkomen.

Uitgeverij Inner Peace Publications hoopt nog voor lange tijd deze tijdloze behulpzame boeken te mogen en kunnen uitgeven met als doel het ondersteunen van Cursusstudenten op het wonderlijke pad van Een cursus in wonderen.

De boeken van Margot en alle andere schrijvers zijn te vinden in de webwinkel van Inner Peace Publications:
www.innerpeacepublications.nl

Vanuit waarnemende/keuzemakende denkgeest.
Het observeren verdiept zich.
En daarmee bedoel ik het verschil opmerken tussen de keuze voor waarnemen vanuit  de keuze voor ego denkgeest of waarnemen vanuit de keuze voor Heilige Geest/Jezus denkgeest.
ECIW ontmoet ons (schijnbaar individueel, omdat we dat concept kunnen bevatten en begrijpen) precies daar waar we zijn. Als dat gezien en aanvaard wordt vanuit de keuze voor HG/J denkgeest verloopt het proces van waarnemen en vergeven moeiteloos.
Wordt het gezien van uit de keuze voor egodenkgeest dan loopt het altijd uit op een worsteling.

Als ik bijvoorbeeld gedachtes/emoties van jalouzie, en uitgesloten zijn (om er maar even 2 uit te lichten, maar er zijn er nog veel en veel meer natuurlijk) ervaar, treed automatisch (heb ik opgemerkt) eerst de keuze voor het ego-reflex-mechanisme in werking. Met als middel volledige identificatie met het “mijn” lichaam. Dat kan twee kanten op, en beide kanten komen vanuit het geloof in de ego’s drieenheid: zonde, schuld en angst en dat is duidelijk te voelen.
1. boosheid/weerstand/verdediging: “krijg allemaal het heen en weer, ik heb toch niemand nodig”, “niemand is te vertrouwen”, “ik ben helemaal alleen, iedereen negeert mij” en nog zo wat van die gerelateerde gedachtes die ik waarneem.
2. Sussen/relativeren/goedpraten: “ach, zo erg is het toch niet, gewoon je eigen pad volgen en niet mauwen”, “niet op reageren, negeren”, “het is toch allemaal niet echt, dus reageer er maar niet op”, “Je doet toch de Cursus dan weet je toch wat je moet doen, sukkel, ben je dat nou alweer vergeten”, en nog zo wat van dit soort ego gedachtes.

Dit wordt dus steeds duidelijker opgemerkt na jarenlang oefenen in het leren observeren zonder oordeel. Dus observeren vanuit de keuze voor HG/J denkgeest en steeds minder kiezen voor het observeren vanuit egodenkgeest. Dat is het leerproces wat ECIW aanbiedt.

Het onderscheid, is vooral te herkennen aan de mate van lijden ten gevolgen van welke keuze ik maak.
Als ik vanuit HG verkies te observeren en waar te nemen kijk en voel ik precies zoals de emotie zich voordoet, zonder te sussen/relativeren/goedpraten. Zeg maar de rauwe emotie zien en ervaren. En dat is niet te doen (te pijnlijk) zonder de keuze voor over te stappen naar de andere leraar, de keuze voor HG/J denkgeest.

Ik moet meteen denken aan de duidelijk tekst hierover in ECIW zelf:
(5 en 6 vet gedrukt, omdat deze twee zinnen de sleutel zijn voor mij).

“3.Waar ieder einde vaststaat is er geen keuze. 2Misschien wil je ze liever allemaal proberen, voordat je echt leert dat ze eender zijn. 3De wegen die deze wereld te bieden heeft lijken zeer groot in aantal, maar de tijd zal stellig komen dat ieder gaat zien hoezeer ze op elkaar lijken. 4Mensen zijn gestorven toen ze dit ontdekten, omdat ze geen andere weg zagen dan de paden die de wereld biedt. 5En toen ze inzagen dat die nergens heenleidden, verloren ze hun hoop. 6En toch was dat het moment waarop zij hun grootste les hadden kunnen leren. 7Ieder moet dit punt bereiken, en eraan voorbijgaan. 8Het is inderdaad waar dat in de wereld helemaal geen keuze is. 9Maar dat op zich is niet de les. 10De les heeft een bedoeling, en hierdoor ga je begrijpen waartoe ze dient.

4.Waarom zou je eropuit zijn een andere weg, een andere persoon, of een andere plaats uit te proberen, als je al geleerd hebt hoe de les begint, maar nog niet ziet waartoe ze dient? 2Haar bedoeling is antwoord te geven op de zoektocht die allen moeten ondernemen die nog steeds geloven dat er een ander antwoord te vinden is. 3Leer nu, zonder wanhopig te zijn, dat er in de wereld geen hoop op een antwoord is. 4Oordeel echter niet over de les die hiermee pas is begonnen. 5Zoek in de wereld niet naar weer een andere wegwijzer die weer een andere weg lijkt aan te geven. 6Ga niet langer op zoek naar hoop waar er geen is. (T31.IV.3:1-10,4:1-6)”

Het dringt langzamerhand door dat er wel degelijk een keuze is, en wel uiteindelijk maar één.
Zodra ik waarneem dat ik voor het egodenken heb gekozen, en dat weet ik door mijn gevoel wat ermee gepaard gaat, dan weet ik zo langzamerhand dat ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest opnieuw de keuze kan maken tussen de ego kant van mijn denkgeest of voor de HG/J kant van de denkgeest. MEER KEUZES ZIJN ER NIET.
Keuzes in de vorm, dus over het schijnbare probleem in mijn wereld, bestaan niet, want er is alleen denkgeest die projecteert, dus kan de keuze alleen gemaakt worden op denkgeest niveau, lichamen kiezen niet.
De vorm waarin zich de projectie lijkt uit te spelen krijgt zodoende een compleet omgekeerde functie. De functie van de projectie wordt, het herkennen van de projectie als zijnde komende van de keuze voor het ego (de keuze voor afscheiding dus), en het dan zien als een kans om opnieuw te kiezen (nu voor HG/J denkgeest) en ware vergeving toe te passen in het vertrouwen dat het antwoord dan altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mag zien!

 

 

Hoe duidelijker ik zie en ervaar hoe complex het ego denken werkt des te meer ga ik alle bewegingen van het ego denken doorzien.
Het is duidelijk dat als ik ergens overstuur over ben (licht overstuur tot heel erg) dat dat van mijn keuze voor ego komt, want immers: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5).
Ik voel en ervaar ook duidelijk meer en meer hierin de ego dynamiek in het juist willen lijden in wat als gevoel lijkt als het juist willen ontkomen aan lijden.

Eigenlijk ga ik inzien dat elke gedachte die ik heb vanuit “ik” identificatie, hoe nobel, liefdevol, meelevend of vechtend tegen, gruwelijk, sarcastisch die gedachte ook lijkt altijd vanuit ego (de beide zijde van het ego) identificatie komt.
En ga ik zien dat ik daar niet aan ontkomen kan, want ergens aan willen ontkomen is ook ego. Het ziet ernaar uit dat elke gedachte inderdaad zoals ik eerst theoretisch wist nu echt gezien gaat worden als altijd komend vanuit ego, vanuit de krampachtige reflex en de wil tot afscheiding van het ego.
Dus ook als ik hier boos over wordt of in paniek raak of in onverschilligheid verval.

En dit is een noodzakelijke voortgang in het proces van het doen van ECIW.
Het kost heel veel eerlijkheid en het leren van oordeelloos kijken voordat dit in zijn volle omvang gezien kán worden.
In dit proces wordt ook geleerd dat alles wat ik buiten mij denk en geloof te zien en te ervaren slechts een reflectie is van “mijn” (eigenlijk het, maar het wordt ervaren als “mijn”) egodenken waarbij de oorzaak van de gedachte nooit buiten mij kán liggen.
En dat kan alleen gezien worden door eerlijk en oordeelloos te leren kijken terwijl het ervaren wordt. En eerlijk en oordeelloos kijken kan alleen door met “iets” anders dan het ego te kijken.
En ook dat is een langdurig leerproces dat zich door allerlei fases heen beweegt.
Het is gewoon zo dat het goed is te beseffen dat de ego-kant van de denkgeest, naast de HG/J en de waarnemende/keuzemakende denkgeest, ook altijd meeloopt en dus ook ECIW doet.
Dus het leerplan van ECIW is zo opgesteld dat het erom gaat eerst helemaal het verborgen leerplan van onze keuze voor ego (voor afscheiding dus) in het bewustzijn te brengen, zodat het uiteindelijk helemaal gezien wordt voor wat het is: een onmogelijke poging om afgescheiden te raken en te blijven van God, Liefde, Waarheid, Éénheid. Omdat te leren zien beweegt de denkgeest zich in het leerproces stap voor stap van het geloof in egodenkgeest, oftewel van volledige identificatie met zijn projecties; het lichaam de wereld enz., naar het bewustzijn een waarnemende/keuzemakende denkgeest te zijn, welke moet leren onderscheid te maken tussen de keuze voor het geloof in ego (onjuist gerichte denkgeest) en de keuze voor HG/J  (juist gerichte denkgeest). En so wie so leert en er achter komt dat er alleen maar gedachte/denkgeest is en dat wat “wij” als vorm zien ook alleen maar projecties zijn vanuit de denkgeest. Wat weer betekent dat lichamen, hersenen en verder alle “dingen” geen autonome dingen zijn, maar projecties die altijd verbonden zijn en blijven aan hun projector, de denkgeest; “Er is geen wereld los van jouw ideeën, want deeën verlaten nooit hun bron” (WdI.132.10:3).
Stap voor stap wordt zo de dynamiek van het ego blootgelegd en zal de eerst onbewuste keuze voor het ego ontmaskerd worden als een bewuste keuze die alleen maar verborgen moest worden gehouden om niet ontmaskerd te worden, zodat er stap voor stap opnieuw gekozen kan worden, niet voor een andere of betere vorm-ervaring, maar voor HG/J denkgeest. Dat is namelijk de enige keuze die gemaakt kan worden. Dit alles is nogmaals een stap voor stap proces vanuit de “eigen”  (waarnemende/keuzemakende)denkgeest focus waarbij, ook stap voor stap, alles wat ervaren wordt door “mijn” leven heen kan worden hergebruikt precies zoals het zich lijkt voor te doen en ervaren wordt. “De Heilige Geest kan alles wat je Hem geeft voor jouw verlossing gebruiken” (T25.VIII.1:1).

En het besef groeit ook dat als het proces als bijzonder heftig en zwaar wordt ervaren, dat ook weer komt door de met opzet verborgen gehouden keuze voor kijken door de “ogen” van het ego dat maar één doel heeft hoe dan ook in de afscheiding blijven geloven, nogmaals dat zit achter elke identificatie met welke vorm en gebeurtenis dan ook. Het mooie van deze bewustwording is dat uiteindelijk alleen dit ene doel van het ego wordt doorzien achter al die schijnbaar miljarden ego uitingen en doelen, en er ook maar één oplossing is: het vergeven van deze ene vergissing, die nooit werkelijk heeft plaatsgevonden.

illusje

… over zelf-sabotage, zelfhaat en eerlijk en oordeelloos leren kijken naar dit hele ego mechanisme. Kijk ik hiernaar olv mijn keuze voor de ego kant van de denkgeest, dan zal dat de angst en de haat alleen nog maar versterken, ik (denkgeest) ben in staat dit waar te nemen. Ik (denkgeest) zal, als ik bereid ben heel eerlijk te kijken naar mijn eigen gedachtes, om maar wat ego zelf saboterende mogelijkheden te noemen die mogelijk zijn: geen zin hebben om te kijken, steeds afgeleid worden, ineens honger krijgen, eerst nog even koffie, oh, is het al zo laat ik moet opschieten, oh, dit moet ik bespreken, want dit moet iedereen weten, plotseling midden in het filmpje heel ergens anders zitten met mijn gedachten, gestoord worden door iets of iemand enz… En dit vereist eerlijk kijken, en dat kan alleen als ik bereid ben al mijn gedachten onder ogen te zien…

View original post 385 woorden meer

Student: This is a question about coming to grips with the intensity of self-hatred and self-loathing. What is helpful when you are experiencing the intensity of that kind of ego attack? You realize that you’re doing it to yourself, and it becomes like a Catch-22 cyclic process where you know it intellectually and you intensely hate yourself for continually making the wrong choice to be here, knowing that it’s your choice to be here, and knowing there’s a part of you that doesn’t want to do that. It wants to wake up. What do you do that’s helpful when you’re there? In part of my mind I am saying: just look at it; you are afraid of love. I hear myself saying it and yet I’m intensely feeling this self-hatred, which is unbearable. I keep thinking how do you deal with it when you’re in it, you know you’re in it, and you can’t seem to get out of it? It’s like hanging on for dear life. Where can I get the help for the transition?

Kenneth: There’s no easy response or answer to this. What gets you through the searing self-hate and  guilt is also understanding that it is not what it seems—at least beginning as an intellectual idea, at least knowing that your hatred of yourself is just as made up as your hatred of another person. And knowing that both comprise the double shield of oblivion, which conceals the love that is underneath. Knowing this, even if you are in the throes of a massive ego attack, at least helps you have that little smile kind of tucked away someplace that knows it is not what it seems. This is why an understanding of the Course’s theory is helpful, because it gives you a framework in which you can understand these kinds of reactions: that underlying all this hate and this holding onto grievances and feeling how you’ve been unfairly treated is an even more intense sense of hatred of yourself. But that also is made up.

Again, think of a double shield of oblivion: they are two parts of the same defensive system whose purpose is to keep you from choosing to really be at peace, because underlying the hate and the self-hate is this deep abiding sense of love and peace. Knowing this is what will get you through it. There’s no other way of doing it. You can deaden the pain. There are all kinds of things people do to deaden pain. But that does not let go of the pain. It ameliorates it in terms of feeling, but the pain is still there. It just gets masked over. What gets you past the pain is realizing that it’s a choice, just as your hate of someone else is a choice, then your hate of yourself is a choice, too. There is no shortcut.

The whole world was literally made to conceal this searing intensity of guilt. This is why so often people studying the Course say, my life was so much better before I got involved with this damn thing. What they don’t realize is that their life was always terrible, but they didn’t know it because the guilt was covered. And when you start unveiling the layers of the system—you peel away the ego’s thought system—at some point you get in touch with that self-hate and that is not fun. But it was always there. We just didn’t know it. But knowing it is what will eventually enable you to get through it. There is no other way of doing it except knowing that your guilt is a decision just as your anger is a decision.

(Excerpted from unpublished workshop conducted by Dr. Kenneth Wapnick, “I am at home. Fear is the stranger here.”)


Thank you for your continued interest in the activities of the Foundation.
Foundation for A Course in Miracles

%d bloggers liken dit: