archiveren

Maandelijks archief: maart 2014

Het loslaten van het ego is het loslaten van een denksysteem, niet het loslaten van een lichaam, want er is geen lichaam wat überhaupt losgelaten kán worden. Er is alleen een gedachte over een lichaam, een gedachte die serieus wordt genomen en daardoor ontstaat er een illusie wat we ‘ons lichaam’ noemen.
Daarmee wordt het niet een werkelijk lichaam, maar een illusoire gedachte die we zien als een projectie, over een lichaam.
Alleen de gedachte over een lichaam kán dus losgelaten worden, en daarmee ‘sterft’ deze gedachte. Dat is de angst van de denkgeest, dat de gedachte, het hele egodenksysteem zal verdwijnen (sterven), niet dat er een lichaam zal sterven, want er is geen lichaam, alleen een gedachte over een lichaam.
Dus is de egodenkgeest er alles aan gelegen de herinnering aan ‘denkgeest’ zijn te ‘vergeten’, zodat alleen de projectie, dat wat we ons lichaam noemen, schijnbaar overblijft. En een autonoom bestaan los van zijn bron kan ervaren; de film van de egodenkgeest, die ‘vergeet’ dat het een film is.
Het loslaten van de gedachte van een lichaam kan dus nooit de dood van een lichaam betekenen, het betekent de ‘dood’ van het egodenksysteem, wat overblijft is de waarnemende, keuzemakende denkgeest die nu de ‘wetende’ of ‘zich herinnerde’ denkgeest is en nooit meer voor het lichaam als keuzeoptie kán kiezen. De keuze zal nu steeds automatisch voor HG/J Denkgeest zijn en het lichaam zal alleen nog gebruikt kunnen worden als middel om dit tot uitdrukking te brengen, zonder dat er nog identificatie is met het lichaam, want weer, er is geen ‘werkelijk’ lichaam. Het lichaam wordt het middel om Liefde tot uitdrukking te brengen in plaats van zonde, schuld en angst. Daarmee wordt het dus niet een liefdevol lichaam, of een liefdevolle persoon, want er is geen lichaam, dus ook niet een persoonlijke persoon.
Er zal alleen een ervaring van Liefde zijn uitgebeeld in nu de ándere film, die van HG/J Denkgeest.
Een uitbreiding van de Onpersoonlijke Liefde van God, die niets en niemand uitsluit, volledig Een is.

 

Eerder in 2009 schreef ik al een blogje onder de titel ‘Onpersoonlijk’ (voor de liefhebber: https://illusje.wordpress.com/?s=Onpersoonlijk ).
Nu vanuit het ‘Onpersoonlijke’ voel ik opnieuw de inspiratie hier nog wat over op te schrijven.
En opnieuw zijn persoonlijke relaties in het dagelijkse leven de inspiratiebron.
Op de eerste plaats komt dan naar voren hoe in het dagelijks leven waarin relaties worden ervaren als relaties tussen lichamen, dingen en situaties, door de Cursus speciale relaties genoemd, worden gebruikt door de egodenkgeest om de denkgeest af te scheiden van Eenheid, terwijl het er in de vorm van het dagelijkse leven uitziet als een poging tot toenadering, uitgebeeld als toenadering tussen lichamen, dingen en of situaties.
Dus er is eerst een besef nodig waarbij de denkgeest beseft dat wat het (wij dus als denkgeest) ziet als een uiterlijke vorm, eigenlijk alleen een reflectie is van een innerlijke wens om afgescheiden te zijn. De weerstand om dit te willen zien is enorm, vergis je daar niet in. Het kost enorm veel moeite en levert veel weerstand op om iets wat niet kan toch schijnbaar te doen laten plaatsvinden. Het willen splitsen van Een in twee is onmogelijk, maar toch zijn wij (de denkgeest) daar voortdurend mee in de weer, door een schijnbare afscheiding te projecteren als beelden buiten ons (de denkgeest) en daar in te geloven en als waar aan te nemen.
En we zien dat willen splitsen terug in alle projecties, denk maar aan celdeling, kernsplitsing, enz., de egoprojecties hebben allemaal het kenmerk zich schijnbaar eindeloos te kunnen opsplitsen. En toch zijn het zinloze pogingen, want het blijven projecties en kunnen nooit van Een twee maken, hoe ver dat opdelen ook gaat. Het kan echter wel geloofd worden. En het terugherinneren in Eenheid gaat dus via het terugnemen en vergeven van dat geloof, waardoor vanzelf de herinnering weer terugkomt aan de onveranderlijkheid van Eenheid.

Alles wat wij als denkgeest ervaren in de wereld van geprojecteerde vormen en situaties kan dus worden gebruikt om verder in de afscheiding te gaan, wat dus alleen kan door erin te geloven, want het kan nooit ‘echt’ gebeuren, of we kunnen al dat geprojecteerde materiaal gaan zien als vergevingsmateriaal en kans om terug te herinneren in Eenheid, waar we nooit uit zijn weggegaan.

Als mooi voorbeeld van hoe dit werkt denk ik weer even terug aan de week die we doorbrachten bij de Foundation For A Course In Miracles in Temecula.
Ken Wapnick was een prachtig voorbeeld van ‘Onpersoonlijke Liefde’ met een hoofdletter.
Het zag er op het eerste gezicht uit als een uiting van een zeer persoonlijke liefdevolle aandacht voor iedereen persoonlijk. Het zag eruit alsof hij iedereen persoonlijk kende, precies het karakter, gewoontes en eigenaardigheden van die bepaalde persoon kende en iedereen precies daar benaderde en ontmoette waar deze persoon zich dacht te bevinden, gepaard gaande met heel veel humor en liefdevolle aandacht. En hij leek ook altijd tijd te hebben om met iedereen iets persoonlijks te delen en die persoon persoonlijk te helpen en te adviseren, precies op de manier die paste bij die bepaalde persoon.
En ja de Liefde spatte ervan af, daar kon niemand om heen het was duidelijk een reflectie een uiting een demonstratie van de Onpersoonlijke Liefde van God, iets wat de egodenkgeest eigenlijk absoluut niet wil horen.
De egodenkgeest hoort liever dat Ken het ‘ikje’ wat ik zo graag wil zijn liefheeft en aandacht geeft en héél speciaal maakt.
Maar deze persoonlijke speciale egoliefde gaat eigenlijk ook helemaal niet over het liefhebben van een persoonlijk ‘ikje’, want ook van de egodenkgeest is er maar één, dus hoezo persoonlijk?
Nee, de egodenkgeest heeft helemaal geen persoonlijk ‘ik’ doel, ook al lijkt dat zo, het heeft als doel zich af te scheiden van de Eenheid van God en gebruikt daarvoor projecties die eruit zien als afzonderlijke lichamen en situaties en wist vervolgens de herinnering aan het feit dat de denkgeest altijd de bron is en niet de vormen waarin zich dit ‘vergeten’ in uitprojecteert.

Het alleen zien van de Onpersoonlijke Liefde die Ken uitbreid is niet genoeg, het is wel een prachtige herinnering aan wat we werkelijk verlangen en een stimulans daarin terug te willen herinneren.
We zullen toch eerst eerlijk onze eigen weerstandsgedachten en blokkades onder ogen moeten zien die we voor de Liefde van God hebben opgeworpen, alvorens ze te kunnen vergeven en zo het terugherinneren mogelijk te maken.
De Onpersoonlijke Liefde van God kan ook niet nagespeeld, geveinsd of gekopieerd worden, want in Wezen zijn we (de denkgeest) al volledig Een in de Liefde van God.
Het is dan ook niet de angst voor God waar we bang voor zijn, want hoe kan Liefde bang zijn voor Zichzelf? We zijn bang voor de kracht van onze eigen ‘zijn’ als keuzemakende denkgeest en blijven ons liever verschuilen achter de schijnbare onschuld, kwetsbaarheid en slachtofferschap van de zogenaamde onbewuste egodenkgeest en de daarbij behorende projecties die we onze lichamen en onze wereld noemen.

Vrij zijn van alle speciale relaties, als resultaat van Ware Vergeving, betekend aldus geen verlies, het betekend vrij zijn van de identificatie met lichamen en vormen, wat overblijft is het Onpersoonlijke Denkgeest niveau. Voor de egodenkgeest is dit een gruwelgedachte, niet eens van wegen het verlies van het persoonlijke, maar van wegen de onvermijdelijke ontdekking dat lichamen en dingen niet bestaan, maar gedachtes en projecties zijn en dat de denkgeest voor 100% verantwoordelijk is voor wat het wil zien en ervaren. De egodenkgeest verbergt zich achter zijn eigen projecties en wil deze niet loslaten en kan deze zelfs niet loslaten, want het egodenkgeestsysteem is een gesloten denkgeestsysteem.
Het is dan ook niet de egodenkgeest de bereid is te vergeven, maar de waarnemende, keuzemakende denkgeest die zich niet helemaal meer identificeert met zijn eigen projecties en vermoed dat er een andere manier moet zijn.

Vrij zijn van iemand of iets betekend, dat ik me niet meer identificeer met een persoonlijk lichaam, niet met dat van een bepaalde persoon, niet met dat van een Annelies, niet met dat van wie of wat dan ook, maar de ander zie als Eén, onverbrekelijk verbonden.
En ik ervaar het dus elke keer weer als een geschenk als ik toch nog persoonlijke gedachtes tegenkom die ik aan Jezus mag (ver)geven, want ik wil niets liever dan de liefdevolle geschenken die erachter liggen in ontvangst nemen en delen met de hele ene denkgeest. En ja voor de zich nog met het ego identificerende denkgeest voelt dit als een regelrechte aanval en afwijzing, want de egodenkgeest leeft in de waan dat verlies van lichaamsidentificatie verlies van jezelf, het lichaam en dus de dood inhoud.
Dat is een zeer sterkte verdedigingsmuur, die door Ware Vergeving kan oplossen.

Ik ervaar derhalve het totaal Vrij zijn van iemand of iets als een groot geschenk, want alleen zo kan ik ‘de ander’ zien zoals deze werkelijk is, als één in God, als Liefde.
En tevens is dat precies de functie van de speciale relatie mits het wordt overgedragen aan Heilige Geest en of Jezus, als 100% vergevingskans en materiaal en als niets anders dan dat.
En nee de angst dat de Onpersoonlijke Liefde van God koud, niet betrokken, afstandelijk, onpersoonlijk maakt is ongegrond, want hoe kan een relatie die voortkomt uit de Liefde van God nou niet allen maar Liefdevol zijn? Het zal precies zo zijn zoals een Ken Wapnick demonstreerde en zoals ik hierboven beschreef.

 

 

 

 

 

 

 

 

Wees waakzaam op je eigen gedachten was vooral de boodschap die naar voren kwam in de Academy Class.
Deze waakzaamheid is nodig omdat wij een blinde vlek hebben voor het observeren van onze eigen gedachtepatronen.
En die blinde vlek is de egodenkgeest. Het is de egodenkgeest er erg aan gelegen verborgen te houden dat dát wat we zijn denkgeest is en niet het lichaam of enige andere vorm waarmee wij ons identificeren.
We zijn doodsbang voor onze eigen denkgeest en houden die zorgvuldig verborgen achter de miljarden projecties die nu een veilige verdedigingsmuur vormen tegen de kracht van de denkgeest.
De verdedigingsmuur wordt nu dat wat we zijn en het feit dat we denkgeest zijn is nu uit het geheugen gewist, maar niet geheel verdwenen, want dat wat de waarheid vertegenwoordigt kan niet gewist worden, wel tijdelijk vergeten.
Waarom we zo bang zijn voor onze eigen werkelijkheid, de denkgeest?
Omdat het herontdekken ervan ons onze hele wereld kost. Alles wat waar leek, de hele wereld, al onze projecties, onze identiteit valt dan door de mand. We zijn niet een lichaam, maar denkgeest. Dat is voor de denkgeest die zich volledig heeft geïdentificeerd met een lichaam en alle andere vormen een zeer angstige gedachte en deze angstige gedachte houd tevens de verdedigingsmuur tegen de gedachte denkgeest te zijn overeind.
Hieruit volgt ook dat we onze angstige gedachtes koesteren en voortdurend uitbreiden, want zolang ik enige vorm van angst voel en vermenigvuldig versterk ik mijn verdedigingsmuur en blijft de herinnering dat ik denkgeest ben en niet een lichaam netjes verborgen achter het schild van angst.
We willen ons vreselijk voelen, want dat voed het ego, waardoor het overeind blijft.
Ook bijvoorbeeld kwaadheid is een verdedigingsschild van de egodenkgeest en dus een bescherming van de egodenkgeest.
We denken dat we kwaad zijn vanwege een externe aanval, maar eigenlijk zijn we bang om de bron de denkgeest erachter terug te herinneren en te ontdekken dat we zelf verantwoordelijk zijn voor deze geprojecteerde gedachte.
De waarde van het lichaam is zonde, schuld en angst uit te kunnen spelen, het lichaam is waardevol omdat het kan lijden.
Aldus het waanzinnige denksysteem van de egodenkgeest dat enkel en alleen tot doel heeft te vergeten dat we denkgeest zijn. We zijn niet onze projecties, onze projecties inclusief het lichaam zijn neutraal, we zijn de denkgeest die kan projecteren en die projecties gebruikt om te doen laten vergeten dat we denkgeest zijn.
En het doel van het script wat we kozen is niet de keuze voor een of andere gewenste vorm, maar slechts de keuze voor afgescheiden te willen zijn van onze bron, de denkgeest. En de reflectie hiervan zien we dan terug in wat we ons leven noemen.

Als we dit gedachte patroon echter doorzien door middel van het observeren van onze eigen gedachtepatronen, vallen er gaten in die verdedigingsmuur. We ervaren dan nog steeds weerstand, weerstand die we ervaren in een of andere vorm, maar we leren dan ook dat die weerstand niet vanuit enige externe vorm voortkomt, maar vanuit de denkgeest die als een reflex in de verdediging schiet, om maar te voorkomen dat onze ware aard, die van denkgeest zijn, terugherinnerd zal worden.

ECIW leert ons onze gedachtes te observeren, zonder oordeel, dus zonder de angstverdedigingsreflex van de egodenkgeest. Het observeren zonder oordeel noemt ECIW kijken olv de Heilige Geest en of Jezus, beide symbolen voor de onveranderlijke waarheid die nog steeds aanwezig is in onze denkgeest.
Dit oordeelloos observeren laat zien dat datgene waar wij ons mee geïdentificeerd hebben, lichamen en alle andere vormen, ook voortkomt uit denkgeest, en niets anders is dan geprojecteerd denkgeest materiaal.
Dus zodoende is waakzaamheid op de eigen gedachtes, die voortdurend opdoemen in ons dagelijks leven, erg belangrijk in het proces van het ongedaan maken van de egodenkgeest, waardoor we ons kunnen terugherinneren in dat wat we werkelijk zijn, Geest en één in God, één in Liefde.

Het ongedaan maken van de egodenkgeest is geen vernietigend proces, het is het simpel ongedaan maken van dat wat nooit kan hebben bestaan, en dat wat nooit kan bestaan hoeft niet vernietigt te worden, maar slechts vergeven. De milde liefdevolle kracht van ware vergeving doet elke vergissing gewoon verdwijnen in het licht van de waarheid.

Dat wil niet zeggen dat dit proces van ongedaan maken niet als vernietigend kan voelen. De weerstand zal enorm zijn. Vandaar dat dit proces olv de herinnering aan wat we werkelijk zijn, en die nog steeds in onze denkgeest aanwezig is, moet worden gedaan. Alleen op die manier olv de Heilige Geest en of Jezus zullen we door die weerstand heen gaan en al vergevend terugherinnerd worden in wat we werkelijk zijn, Geest, één in God.

Weer terug in Nederland na een fantastische week en Academy Class in Temecula bij de Foundation For A Course in Miracles, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik ontzettend blij ben dat we gegaan zijn.
Het was vooral voor mij goed voor de verwerking van het overgaan van Kenneth Wapnick. Het was goed om te ervaren hoe hier mee wordt omgegaan bij de Foundation en vooral om te ervaren dat het uiteindelijk niet om Ken draaide, maar om de boodschap van de Cursus. Deze werd dóór hem heen uitgebreid, en dat gebeurt nog steeds onveranderlijk. Ken zei zelf altijd dat het niet om hem ging en hamerde er altijd liefdevol op dat het om de inhoud gaat en niet om de vorm.
En ja er was verdriet, zeker, het rouwproces is er gewoon, dat mag zeker niet worden ontkend en verdrongen. Echter het kan een transformerend verdriet zijn, waar men gewoon doorheen kan gaan aan de liefdevolle hand van de Heilige Geest en of Jezus, kortom onze Innerlijke leraar.
En dat werd door de mensen van de Foundation en door deze Academy Class gedemonstreerd op een geweldige manier.
Zeker, Ken kan niet worden vervangen, dat werd ons heel duidelijk verteld. Niemand kan Ken vervangen.
Echter, Ken wilde absoluut niet als speciaal gezien worden, maar hij was wel in zijn rol en taak hier in de droom uniek. En dat wordt zeker gemist.  Maar ja, als je dan de winkel binnenstapt bij de Foundation en al die boeken, cd’s en al het andere audio materiaal ziet dat uit zijn denkgeest is voortgekomen, dan weet je weer dat die uitbreiding van Liefde via Een cursus in wonderen gewoon door gaat voor minstens de komende 1000 jaar.
Bovendien zal alles wat al “af” is, inclusief nog enkele youtube videos etc. nog gepubliceerd worden, en daaronder valt ook het lang verwachtte ‘Journey Through The Textbook Of A Course In Miracles’. Maar alles wat niet echt ‘af’ is, zoals waarschijnlijk ook het boek over Freud, blijft ongepubliceerd. Althans dat is de huidige stand van zaken.

De mensen bij de Foundation zijn zich zeer bewust van hun taak en het volgen van de lijn die Kenneth Wapnick voorstond.
Deze lijn zal zeker niet verwateren.
En dat bleek ook duidelijk door de manier waarop aan de Academy Class gestalte werd gegeven.
Rosemarie LoSasso, Loral Reeves, en Jeffrey Seibert, (alle drie al decennia verbonden met de Foundation For Inner Peace) droegen ieder op hun eigen wijze de ware boodschap van de Cursus uit. Dat deden ze echt op een geweldige manier.
Dit was echter wel de laatste Academy Class in deze vorm.
Voortaan zullen er drie-daagse workshops gegeven worden van zondag t/m dinsdag. Aansluitend kunnen daarna de vaste woensdag en donderdag klassen gevolgd worden, zodat er toch een vijfdaags programma zal zijn.
Dit alles is terug te vinden op de website van de Foundation: http://www.facim.org/temecula-schedule.aspx

Het is dus zeker nog steeds de moeite waard workshops te volgen bij de Foundation.
Voor mij voelde het echt als even bijtanken in een omgeving waar Een cursus in wonderen echt wordt begrepen en wordt uitgelegd en niet wordt geïnterpreteerd, wat helaas ook gebeurt in de wereld, maar ja wat wil je in een wereld die gemaakt is om de Waarheid te verbergen. Aan ons in de hoedanigheid van de zich terugherinnerende denkgeest waakzaam te zijn op en de verantwoording te nemen voor al onze gedachtes en projecties door deze als vergevingskansen en vergevingsmateriaal te leren zien.
Dat is en blijft wat de Foundation For A Course In Miracles blijft onderwijzen daar ben ik van overtuigd. Ik zal dan ook zeker nog een keer teruggaan naar Temecula. Sowieso is het zeker geen straf in California te bivakkeren.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

De winkel van de Foundation For A Course in Miracles.

%d bloggers liken dit: