archiveren

Maandelijks archief: januari 2019

De klacht is vaak, “ik heb Hulp gevraagd en vergeven, maar er gebeurt niets ik merk er niets van, ik krijg geen antwoord!”

En dat is precies het antwoord dat ik verkies te krijgen, want “ik heb Hulp gevraagd en vergeven, maar er gebeurt niets ik merk er niets van, ik krijg geen antwoord!”, is juist het antwoord en tevens het (de keuze voor egodenkgeest) besluit om dit als antwoord te geven, waardoor (met opzet) verborgen blijft dat het het antwoord is door te “vergeten”, te verbergen dat het antwoord een keuze is van de keuzemakende denkgeest en door de keuzemakende denkgeest voor de ego-keuze-mogelijkheid. Waardoor ook (met opzet) verborgen blijft dat het probleem en het antwoord niet in de vorm (het probleem zoals het er schijnbaar uitziet in de vorm) maar zich in de denkgeest bevindt, altijd. “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2). Dus moet er alleen denkgeest zijn die een wereld heeft bedacht en geprojecteerd, zodat het allemaal werkelijkheid lijkt en de werkelijke werkelijkheid welke vormloos en non-dualistisch is verborgen is en blijft.

Dus ik krijg altijd antwoord op elke vraag, omdat vraag en antwoord altijd één zijn. En “ik” krijg het antwoord wat ik wil, afhankelijk vanuit welke denkgeest positie ik wil kiezen: ego of HG/J (zonde, schuld, angst of Liefde, onjuist gerichte denkgeest of juist gerichte denkgeest).
Meer keuzes zijn er niet, er is geen lichaam dat keuzes maakt, ook al zal mijn keuze voor zonde, schuld en angst er alles aan doen om het serieus te nemen en tot werkelijkheid te maken en dat wat werkelijk werkelijk is verbergen.

In die zin is het waar dat de kracht van de denkgeest niet onderschat mag worden, want dat is de kracht waar alles wat wij denken en geloven te zien mee “gemaakt” is. En die zelfde kracht van de denkgeest zal er alles aan doen dit te ontkennen en zijn kracht inzetten om een complete bedachte en geprojecteerde muur (de wereld)  op te trekken om maar te verbergen dat dit alles slechts een gedachte is van de denkgeest en dat er alleen denkgeest is.

Dus de keuze voor egodenkgeest zal met het antwoord komen:  “ik heb Hulp gevraagd en vergeven, maar er gebeurt niets ik merk er niets van, ik krijg geen antwoord!”.
Hoe weet ik dat dit antwoord komt vanuit de keuze voor het egodenken? Doordat het een gevoel van onvrede veroorzaakt (WdI.5), wat altijd een vorm is van zonde, schuld en angst.
Dit gevoel kan mij bewust maken van mijn keuze en bewust maken van dat het een denkgeest keuze is. Daardoor kan ik leren doorzien, door naar het gevoel te kijken waarmee het antwoord gepaard gaat, wanneer en of ik weer voor ego kies en olv van “wie/wat” ik er naar wens te kijken. Olv ego of olv HG/J, meer smaken zijn er niet.

De keuze mogelijkheid voor ego zal altijd blijven meereizen, naast de keuzemogelijkheid voor de keuzemaker en de keuze voor HG/J (er is ook maar één denkgeest). Het is de kunst om “bij het gevoel, bij de pijn te blijven”, zonder de aantrekkingskracht van allerlei vormen van zonde, schuld en angst te volgen en te vluchten in weer andere zeer serieus genomen egoprojecties, maar steeds weer opnieuw te kiezen door terug te gaan naar de denkgeest en de projecties van zonde, schuld en angst te vergeven en te leren vertrouwen op dat de keuze voor HG/J denkgeest altijd uit zal lopen op Vrede in de denkgeest, ongeacht wat er in de vorm/projectie zal lijken te gebeuren.
Want vraag ik hulp aan HG/J denkgeest, maar vertel ik daarbij hoe die hulp er volgens mij dan uit moet zien, dan is dat weer een hele slimme verborgen keuze voor egodenkgeest welke de vorm serieus wil nemen. En dat komt door de schijnbaar enorme aantrekkingskracht om de stem van het ego te volgen: zonde, schuld en angst welke ook geprojecteerd zal worden op de werkelijke Hulp (juist gerichte denkgeest), waardoor deze nu serieus de vijand lijkt die mij op z’n minst zal vermorzelen, vernietigen.

Het geloof in deze waangedachte, want het is alleen maar een gedachte, die serieus wordt genomen, meer niet, lijkt daardoor zo sterk dat het alleen al een wonder is, dat die schijnbaar solide muur van waan gaten begint te vertonen en het geloof erin begint te wankelen en steentje voor steentje (gedachte voor gedachte) afgebroken kan gaan worden. Niet in één keer, maar stapje voor stapje, vergevingskans, na vergevingskans.

Onnodig te zeggen en dat leert de ervaring, dat het miljarden jaren oefenen in het luisteren naar het ego (de wens voor afscheiding) alleen teruggedraaid kan worden door de tijdslijn, eerst gebruikt door het ego, nu omgedraaid kan worden en kan worden her-gebruikt nu door te kiezen voor HG/J denkgeest waardoor de loper van de tijd stap voor stap wordt terug gerold (vergeven) tot het NUL punt en daarin oplost.

Achter elke gedachte/vorm van afscheiding, beperking, schaarste, verlies, die ik waarneem en ervaar gaat het geschenk van héélheid, grenzeloosheid, eindeloosheid, overvloed schuil.

Denk en geloof ik dat ik last heb van andere lichamen, dingen, situaties die mij beperken in alles, dan zijn dat alleen symbolen voor mijn wens (voor mijn keuze) om afgescheiden, beperkt te zijn, en schaarste en verlies te ervaren. (WdI.5 Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk).
Ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest kan op basis van oordeelloosheid, dus olv Juist gerichtheid van denken, oftewel Heilige Geest, opnieuw een keuze maken om mijn vorige nu aan het licht gebrachte ego keuze te vergeven (dmv ware vergeving WdII.1) en mij daardoor open te stellen voor het geschenk van grenzeloze, eeuwige, vrijheid en vrede.

Een keuze wordt bij elke gedachte sowieso gemaakt. Er kan geen andere keuze worden gemaakt dan op denkgeest (niet het brein) niveau, omdat er niets anders is binnen het kader waarin wij geloven en denken dan denkgeest. Er is geen wereld waarin door lichamen keuzes gemaakt kunnen worden.
Dat lijkt wel zo te zijn, maar het is niet zo. En dat komt doordat als voor de egodenkgeest gekozen wordt, het feit dat het überhaupt een keuze is onmiddellijk aan de aandacht ontrokken, zodat alleen de projectie (een schijnbaar ander mens, dier, ding, situatie) overblijft en de bron volledig is vergeten.

Wordt er voor ware vergeving gekozen (WdII.1), dan komt de bron, de denkgeest weer in de gedachte omhoog en het besef dat er altijd gekozen wordt en er nooit niet gekozen kán worden.
Vanaf dat moment kan het oefenen met het bewust maken van de keuze (voor ego of HG) beginnen.

En dan is elke situatie met wie of wat dan ook mijn leer-terrein, mijn vergevingsmateriaal  en vergevingskans. En staat dan symbool voor mijn bereidheid en het er aan toe zijn terug te herinneren in éénheid, waarheid, grenzeloze, eindeloze vrede, geluk, liefde, God, welke ver boven wat voor beschrijving dan ook uitstijgt ver boven de versie die de keuze voor het ego daarvan heeft gemaakt.

Dit geschenk van héélheid, grenzeloosheid, eindeloosheid, overvloed ligt geduldig op mijn acceptatie te wachten en gaat nooit verloren, omdat het mijn “recht” is in de zin van “er is in waarheid niets anders mogelijk”…

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God”
(In.2:2-4).

 

 

Het verslavingsgedrag van de egodenkgeest.

De egodenkgeest is een vervanging een surrogaat voor wat we werkelijk zijn: Geest. Geest, onveranderlijk één in God, non-dualistische Geest.
De egodenkgeest is een poging tot afscheiding uit Eenheid, een poging die onmogelijk is, maar toch lijkt te gebeuren.
De reactie op die poging tot afscheiding is weerstand, pijn en lijden, OMDAT het onmogelijk is. En iets wat onmogelijk is, maar toch wordt nagestreefd veroorzaakt weerstand, pijn en lijden. De reactie op die weerstand, pijn en lijden is vasthouden aan de weerstand, pijn en lijden door de projecties daarvan als echt te zien en ze als oorzaak te zien. Precies zoals een alcohol of drugsverslaafde zijn pijn probeert te verzachten door nog meer te drinken en drugs te nemen. Zo houdt de egodenkgeest zichzelf in stand door zich te voeden met pijn en lijden. De egodenkgeest bestaat enkel en alleen bij de gratie van zijn eigen pijn en lijden. Verslaving maakt blind, de egodenkgeest is niet in staat naar zichzelf te kijken en zit vast in een vicieuze denkgeest cirkel.

Gelukkig is dat wat “wij” zijn niet de egodenkgeest, vandaar dat dat wat we werkelijk zijn Geest er nog steeds is en daar ergens in dat overgangsgebied waar het nietig dwaas idee (de egodenkgeest) zich probeert af te scheiden van de Ene Geest, huist de herinnering aan wat we werkelijk zijn en die herinnering is tot observeren in staat.De keuzemakende denkgeest.
Het is belangrijk de gedachtes die op het punt staan zich af te scheiden te herkennen en dit kan op dat overgangspunt waar de keuzemakendedenkgeest de keuze maakt zich af te scheiden of niet. Belangrijke indicatoren zijn gevoelens en emoties, bijvoorbeeld het gevoel van schaarste en te zien dat niet de projecties daar de oorzaak van zijn, bijvoorbeeld gebrek aan geld, maar de gedachte van schaarste van de denkgeest, die aan die projecties verbonden zitten en blijven.
Het gevoel van schaarste wordt echter alleen gezien in de projectie en daarmee verbonden en nu treed hechting op aan de projectie die nu niet meer als projectie wordt gezien, maar als een autonome vorm, bijvoorbeeld gebrek aan geld. Deze hechting verandert langzaam in verslaving, het gevoel, de gedachte van schaarste lijkt nu schaarste in de vorm van bijvoorbeeld geld te zijn en die verslaving kan nu alleen maar opgelost worden door meer geld zien te krijgen ergens vandaan. En dat werkt niet anders dan een drugs verslaafde die aan zijn volgende shotje moet zien te komen om te overleven.
En net als een verslaafde aan drugs of drank wordt de denkgeest steeds slimmer en gewiekster om aan zijn shotje te komen.
En iedereen die het verkrijgen van een nieuw shotje, tegenwerkt wordt als de schuldige gezien dat het niet lukt.
Echter als het lijden en de pijn echt ondragelijk wordt, als gezien wordt dat niets werkt, hoe hard men er ook voor vecht, en hoe men ook probeert veranderingen te weeg te brengen in een of andere vorm, zoals financiële situaties, kan er een moment komen dat de verslaafde het opgeeft en niet meer weet wat te doen. Oftewel er valt een klein gaatje in het denksysteem van de egodenkgeest, waar een klein straaltje licht van de nog steeds onveranderlijke Ene Geest doorheen priemt.
Deze herinnering brengt het bewustzijn terug van het vermoeden dat het niet is wat het lijkt te zijn, en dat stukje zich herinnerende denkgeest kan dan besluiten zich aan te melden bij de ‘afkick kliniek’ van de Heilige Geest (de keuze voor “het andere”.
Dan kan de behandeling het afkicken beginnen. Een behandeling die bestaat uit het bewust worden en het leren oordeelloos onder ogen zien van elke gedachte die de verslaving aanwakkert, voed en in stand houd.
En ‘ware vergeving’  is het middel van de Heilige Geest dat gebruikt wordt om de verslaving op te heffen.

Zoals dat gaat met verslaving en afkicken in de vorm, is dat niets anders dan een afspiegeling van het proces waar je doorheen gaat als je afkickt van de egodenkgeest.

Het zijn echt cold turkey verschijnselen, de egodenkgeest, ook al is het maar een nietig dwaas idee, zal zich verzetten en alleen ware vergeving zal dit zich verzetten kunnen opheffen en doen laten verdwijnen.

Een uitleg van de toch wel intrigerende zin aan het einde van Hoofdstuk 15:
“Make this year different by making it all the same” (T15.XI.10:11), door Kenneth Wapnick uit: Journey Through The Text of A Course in Miracles:

“So will the year begin in joy and freedom. There is much to do, and we have been long delayed. Accept the holy instant as this year is born, and take your place, so long left unfulfilled, in the Great Awakening [i.e, the Atonement] , Make this year different by making it all the same.

This is an implicit word play on different, wherein Jesus says to us: “Make this coming year different from all the others by having everything be the same, not seeing differences, but seeing everyone and every situation as sharing the single purpose of forgiveness. People either ask for love or express it, and regardless of which it is, your response is never different, being only always love. Whatever you do will be joyfully the same – defenselessly loving, kind, and gentle – for it will come from a vision that sees God’s Sons as the same, with no true differences among them. Finally if you and your brother are the same, then you and I are the same as well, and we and God are the same in the sense of our not being separate from the Oneness of creation and creation’s unity with its Creator.”

%d bloggers liken dit: