archiveren

Maandelijks archief: april 2009

 

Aanstaande zondag 3 mei wordt de vertaling van het boek ‘Take Me To Truth’ van Nouk Sanchez en Tomas Vieira gepresenteerd tijdens de eerst zondag van de maand MIC Ontmoetingszondag in Amersfoort. Zie voor meer informatie de homepage van www.miraclesincontact.nl

Het boek heeft in het Nederlands als titel:  ‘De weg naar waarheid.’

Het is vertaald door Rogier Fentener van Vlissingen die ook de Gary boeken vertaald en ik heb daarbij mogen assisteren. Werkelijk een megaklus die we in krap 7 weken hebben geklaard. Maar nu een jaar nadat de vraag steeds sterker werd naar een vertaling van dit boek is het er dan. Met dank aan uitgeverij Synthese die het wilde uitgeven. En iedereen kan er heel tevreden mee zijn denk ik.

Een zeer behulpzaam boek voor allen die nog ‘op zoek’ zijn…

 

 

Dewegnaarwaarheid

 

Toen ik 2 zomers geleden twee keer per dag een ezelstal uit mocht mesten had ik nooit kunnen bevroeden hoe dit symbolisch perfect aan zou sluiten bij het begrip ‘de augiasstal schoonvegen’ symbolisch voor het grote ‘schoonveeg’ proces zoals ik mijn leven op het moment zou willen omschrijven….

Afbeelding 1084

 

En als superwomen dan ‘dood’ is, of in ‘Cursustaal’ Vergeven, want ze was er nooit echt, ze was slechts een droom in de afscheiding, een droom van ‘ik kan alles zelf, ik heb geen God nodig’, wat blijft er dan over?

 

Nog een aardig voorraadje andere superhelden, zoals de anti-held,  de slechterik, de zwarte-ridder-held (Its just a fleshwound), de boze heks, assepoester, de stiefmoeder, Hartekoningin, (koperaf!!), de martelaar, om er maar een paar te noemen.

Ze proberen allemaal het ‘gat’ op te vullen, een gat wat er niet was en niet is en nooit zal zijn.

 

Het gat, van ‘het niets’ zijn, als alles vergeven is, is niets anders dan de angst voor niets. Wat niets is en blijft niets of je er nu bang voor bent of het omhelst.

Angst in al zijn vormen, is van het ego, en het ego is een illusie, dus niets, dus is angst ook niets, en kan maar het beste vergeven worden, zodat het oplost in het niets. En het Alles tevoorschijn komt wat er altijd al was, want ook alles is alles en kan nooit anders worden dan alles.

Laat de helden dus maar op het toneel verschijnen, allemaal in al hun glorie, ik ga ze allemaal vermoorden…. Uh sorry, geen aktie ‘tomaat’ hier, ik moet bij de bron zijn en niet bij het gevolg, in de denkgeest, vergeven…. ja het vereist een hoop alertheid dat vergeven

 

 

 

   

 

 

 

 

NO SUPERWOMEN PLEASE

En dan gebeurt het weer, als de Hulp vraag is uitgezonden, het is niet de milde ‘stem’ van Liefde die het eerst gehoord wordt, maar de bulderende stem van … ‘super ego’….!!!!
De geest die herkent en weet dat ik niet een lichaam ben maar geest, wordt onmiddellijk omgedraaid en door het ego geprojecteerd als …..’super ego’….!!!! En zzzzzeofffffffffff daar staat ze ‘super women’ in haar felgekleurde latex pakje, aan de slag!!!! Wie moet ik redden, waar is de ramp, wat kan ik doen, ‘er moet een andere manier zijn’, wordt geprojecteerd in de vorm. Ja de vorm moet veranderen, dan komt alles goed….!
En ja hoor wordt er geroepen, de Heilige Geest was er weer….. , maar oh nee, het was …. ‘super ego’…
Uh… opnieuw kiezen dan maar….?



 

En laat ik vooral niet vergeten te lachen…

Het serieus nemen van alles is een van de grootste blokkades die we opwerpen tegen wat Liefde is.

Leren als waarnemer te kijken samen Met “J” of Heilige geest of een ander symbool leert ons te vergeven wat er op de eerste plaats al niet eens was…

Het ego doet ook de cursus en zal alles bloedserieus nemen: doe je lessen, oefen vergeving op alles en iedereen, verzaak nooit, let op. Pas op voor het ego, het moet vernietigd worden dóór vergeving enz. En ja dat werkt dus ook niet.

Humor is het milde antwoord….

Als gewoon aardig voorbeeld van het ongelofelijk serieus nemen van alles en onze neiging er ons enorm over op te winden dit filmpje van Jiskefet genaamd ‘Ham&eggs’…

(Zelf even opzoeken op You tube).

 

Het is bijzonder en eigenlijk heel logisch en bovenal troostrijk, te merken dat er altijd een waarnemer blijft….

Als de uitputting weer de overhand neemt. En geef me weer over aan Hem, neem alsjeblieft mijn leven over…. En tegelijkertijd zie ik als waarnemer, als geest, los van het lichaam dat het nog slechts een gedeeltelijk loslaten is, want ik voel dat ik wil ruilen:  de vermoeidheid voor energie, dus ik stel voorwaarden nog steeds en dat is gewoon weer ego. Totaal loslaten is laten gebeuren wat er gebeurt en niet bemoeien met wat nadat de vermoeidheid is gegeven aan Hem gebeurt…. Totaal loslaten is niets meer weten, niets meer invullen, geen oplossingen bedenken….. En die refelx gaat zo snel, het moment dat ik even totaal loslaat voel ik meteen weer energie toestromen, en meteen de reflex die daarop reageert, zodra ik het als toestromende energie bemerk is het eigenlijk al weer gebeurt en zet ik dat sprankje energie alweer om in ‘doen’, ja ook meteen achter m’n pc springen en dit alle opschrijven…..!!!    …. ‘hoe ver moet je gaan, vluchten kan niet meer….’ Zingt het liedje door mijn hoofd…. Heel ver gaan in het niet meer verdergaan… is dat loslaten?

Het samen met “J” gaan, is niet het ego Annelies samen met “J”, het is het samengaan in de zin van als elk idee losgelaten is en alleen Geest overblijft en alles in elkaar overvloeit. Totale overgave dat is de betekenis van:

‘Vergeet deze wereld, vergeet deze cursus, en kom met volkomen lege handen tot jouw God. (WdII.189. 7:5)’

 Totaal loslaten van angst en vertrouwen op de ándere manier, wat deze ook mag zijn:

 ‘Is Hij het niet die de weg naar jou kent? Jij hoeft de weg naar Hem niet te kennen. Jouw aandeel bestaat eenvoudig hierin dat je alle belemmeringen die jij tussen de Zoon en God de Vader hebt geplaatst, rustig en voor eeuwig laat wegnemen. God zal Zijn deel doen, als vreugdevol en onmiddellijk antwoord hierop. Vraag en ontvang. Maar stel geen eisen, en wijs God ook niet de weg waarlangs Hij jou zou moeten verschijnen. De manier om Hem te bereiken is eenvoudig Hem te laten zijn. Want op die manier wordt ook jouw werkelijkheid verkondigd. En dus kiezen we vandaag niet de weg waarlangs wij tot Hem gaan.

Maar we kiezen er wel voor Hem te laten komen. En met deze keuze rusten we. En in ons kalme hart en onze open denkgeest zal Zijn Liefde zich vanzelf een weg banen. Wat niet ontkend is, is zeker daar, mits het waar is, en kan zeker worden bereikt. God kent Zijn Zoon en kent de weg naar hem. Hij heeft Zijn Zoon niet nodig om Hem te wijzen hoe Hij Zijn weg vinden moet. Door iedere geopende deur schijnt Zijn Liefde, vanuit haar huis in het innerlijk, naar buiten, en verlicht de wereld in onschuld.

Vader, wij kennen de weg naar U niet. Maar we hebben geroepen en U heeft ons geantwoord. We zullen geen hindernissen opwerpen. De wegen der verlossing zijn niet de onze, want ze behoren U toe. En we wenden ons tot U om die te vinden. Onze handen zijn open om Uw gaven te ontvangen. We hebben geen gedachten die we los van U denken, en koesteren geen overtuigingen over wat we zijn of Wie ons geschapen heeft. Uw weg is het die wij willen vinden en volgen. En we vragen louter dat Uw Wil, die ook de onze is, geschiede in ons en in de wereld, opdat zij nu een deel van de Hemel wordt.

Amen.’

(WdI.189.8,9,10)

 


 

In Een cursus in wonderen zelf staat nergens iets over het moeten volgen van workshops, lezingen of je aansluiten bij groepen. En toch noemt de Cursus zichzelf een cursus en is ook zo opgebouwd. En worden er overal workshops, lezingen enz. gegeven door zgn. leraren…

Wat bedoelt ECIW dan met onderwijzen?:

 

‘Onderwijzen is demonstreren.

Er zijn maar twee denksystemen, en jij demonstreert voortdurend je overtuiging dat óf het ene óf het andere waar is.

 

Van wat jij demonstreert leren anderen, en ook jij.  De kwestie is niet óf je wilt onderwijzen, want daarin is geen keus.  Je zou kunnen zeggen dat de cursus beoogt je een middel te verschaffen om te kiezen wat je wilt onderwijzen op grond van wat je wilt leren.

 

Je kunt niet aan iemand anders geven, maar uitsluitend aan jezelf en dat leer je door te onderwijzen. Onderwijzen is slechts het oproepen van getuigen om te getuigen van wat jij gelooft. Het is een methode van bekering.

 

Dat gebeurt niet alleen met woorden. Of je wilt of niet, elke situatie is voor jou een gelegenheid anderen te onderwijzen wat jij bent en wat zij voor jou zijn.

Niets meer dan dat, maar ook nooit minder. Het leerplan dat je opstelt wordt dan ook uitsluitend bepaald door wat jij denkt dat jij bent en door wat jij meent dat de relatie met anderen voor jou is. In de officiële onderwijssituatie houden deze kwesties misschien

totaal geen verband met wat je denkt te onderwijzen.

 

Toch is het onmogelijk de inhoud van welke situatie dan ook niet te gebruiken ten behoeve

van wat je werkelijk onderwijst en dus werkelijk leert. In dit verband doet de woordelijke inhoud van wat je onderwijst geheel niet ter zake.

Het kan ermee samenvallen, of niet.

 

Het is het onderwijs dat achter je woorden ligt dat jou onderwijst.

Wat je onderwijst versterkt slechts wat je over jezelf gelooft.

Het primaire doel ervan is twijfel aan jezelf te verminderen.

 

Dit betekent niet dat het zelf dat jij probeert te beschermen werkelijk is.

Maar het betekent wel dat het zelf dat jij als werkelijk beschouwt, hetgeen is wat je onderwijst.’ (H.Inl.1-2)

 

Dus onderwijzen doen we allemaal of we nu willen of niet.

 

‘Leraar en leerling zijn in het leerproces gelijk.

Zij zitten in dezelfde leercategorie, en als ze hun lessen niet delen, zal het hun aan

overtuiging ontbreken.’ (T4.I.1:2-3)

 

Wat is nu de ideale leraar/leerling (of therapeut/patiënt) relatie, dit wordt prachtig verwoord in ‘Aanvullingen op Een cursus in wonderen, Psychotherapie Doel, proces en praktijk.:

 

‘VII. De ideale patiënt-therapeutrelatie

Wie is nu de therapeut, en wie de patiënt? Uiteindelijk is iedereen beide. Hij die genezing behoeft, dient anderen te genezen. Geneesheer, genees uzelf. Wie anders valt er te genezen? En wie anders heeft genezing nodig? Elke patiënt die bij een therapeut komt biedt hem de gelegenheid zichzelf te genezen. Bijgevolg is hij diens therapeut. En elke therapeut dient van elke patiënt die naar hem toe komt te leren genezen. Hij wordt dus zijn patiënt. God heeft geen weet van afscheiding. Het enige wat hij weet is dat Hij één Zoon heeft. Zijn kennis wordt weerspiegeld in de ideale patiënt-therapeutrelatie. God komt tot hem die roept, en in Hem herkent hij Zichzelf.’ (P.2.VII.1:1-14)

 

En dat het ook hier wederom om vergeving gaat:

 

‘Het proces dat in deze relatie plaatsvindt is er feitelijk een waarin de therapeut in zijn hart de patiënt vertelt dat al diens zonden hem vergeven zijn, samen met de zijne. Wat kan het verschil zijn tussen genezing, en vergeving?’ (P.2.VII.3:1-2)

 

 

%d bloggers liken dit: