archiveren

Maandelijks archief: augustus 2011

 

Het is niet genoeg alleen een uitstekend waarnemer te zijn van de eigen gedachtes, en daardoor het ego denken van voor naar achter en van binnen en van buiten helemaal te kennen en te doorgronden en te zien wat een vernietigend denksysteem het is.
Dat kan zelfs tot verdere moedeloosheid, uitzichtloosheid en depressies lijden. Duidelijk niet het doel wat ECIW voor ogen heeft.

Dat is vaak het punt waarop men denkt, nou weet ik het wel met dat vergeven, daar kan je je wel achter blijven verschuilen, ik moet nog wel ‘gewoon’ kunnen leven hier in dit leven en men ploetert door.
En gebruikt de Cursus zo’n beetje om het leven niet al te zwaar te laten zijn.

Alsof het vergeven, de kern van de Cursus, alleen maar afleidt van het leven in de wereld.

Het is een reddingspoging van de egodenkgeest, de denkgeest te houden waar deze is, in de egodenkgeest, in de droom.

En ook al wordt nu gezien dat het ego alleen maar angst projecteert in talloze vormen, de volgende stap zetten en louter alles zien als vergevingskans, wordt vermeden, juist nu men voor de deur staat en slechts één volgende stap hoeft te zetten.

De angst is nog te groot en als deze niet wordt vergeven in al zijn vormen, blijft men waar men is in afscheiding.

Het betekent ook dat men er nog steeds voor kiest of denkt het helemaal alleen te moeten doen, maar dit alleen doen betekend gewoon voor de egodenkgeest kiezen als gids en dat kan niets anders betekenen dan voor afscheiding kiezen.
De Verzoening aanvaarden voor jezelf houdt in dat er eerst voor HG/J denkgeest gekozen moet worden, als dat is gedaan en men zich totaal olv dit denksysteem heeft geplaatst zal de Verzoening aanvaarden daarvan een logisch gevolg zijn.

Dit aanvaarden van de Verzoening kan dus nooit olv de egodenkgeest gebeuren. Olv de egodenkgeest kan alleen voor afscheiding van het zelf gekozen worden.
Dus wil men de Cursus echt doen, dan zal er naast het observeren van alle gedachtes, voor vergeving gekozen moeten worden, consequent, als manier van ‘leven’, want anders werkt de Cursus gewoon niet.

De Cursus is niet een Masters opleiding in het verkrijgen van een graad in de wetenschap van de egodenkgeest, maar louter en alleen om de blokkades die de egodenkgeest voor Liefde heeft geplaatst aan het licht te brengen en ze te leren vergeven.

Vergeven, ware vergeving lijkt zo lastig, wordt als lastig ervaren, omdat ware vergeving zegt dat er in werkelijkheid niets gebeurd is. Door vergeving komt men bij de harde kern die ziet dat niets werkt in de wereld en dat alle waan achtergelaten moet worden, voordat de werkelijkheid zich weer laat zien, die hierachter verborgen ligt, en nog steeds onveranderlijk en ongeschonden is. Het is dus het totale loslaten van alles wat men dacht dat waar was en waar men aan gehecht was. Vergeven is eigenlijk een heel mild hulpmiddel bij dit afbraak proces, zoals het wordt ervaren. Door daarbij de voorheen ego symbolen Jezus en de Heilige Geest nu te zien als symbolen voor de brug terug naar de werkelijkheid, wordt de denkgeest daar liefdevol over teruggeleid en vindt een zacht en geleidelijk ontwaken plaats.

Het enige wat dit proces moeilijk doet lijken is de weerstand van de egodenkgeest die dit niet wil, en het enige antwoord hierop is hier oordeelloos naar leren kijken samen met Jezus en vergeven.

 Leestip: Wat is vergeving? WdII.1. (blz.404)

 

Rust is wat de denkgeest werkelijk wil, verborgen achter onrust, het masker van lichamen, vormen, situaties, waarachter het werkelijke verlangen verborgen wordt gehouden en lijkt vergeten.
Dit hevige verlangen naar Rust zal nooit worden uitgedoofd, ook al wordt onrust gebruikt, om Rust te verbergen, en er in onrust worden geloofd en andere lichamen als veroorzakers en gevolg van onrust worden gezien.

Ik, jij, de denkgeest wil Rust, de hele denkgeest wil Rust, Rusten in God.

Vergeef elke vorm van onrust, vergeef elke vorm van afdwingen van rust en Rust zal herinnerd worden en ‘we’ de denkgeest zal Rusten in God, werkelijk levend en Liefde uitbreidend.



 

Op de juiste-gerichte denkgeest wijze met weerstandgedachtes omgaan.

Weerstandgedachtes zijn op zich als fenomeen als mechanisme altijd afkomstig van de ego denkgeest, want daar is de ego denkgeest immers voor gemaakt, om weerstand schijnbaar mogelijk te maken.

Het is dus nooit de vorm waarin de weerstandgedachte zich in uitprojecteert die de weerstand is.

Je kunt weerstand tegen iemand voelen om wat hij doet of wat dan ook, of weerstand voelen tov een bepaalde situatie, maar dat is niet de bron.

Dus heeft het ook geen zin om de weerstand dáár te lijf te gaan, te bestrijden, of om te keren naar iets anders, iets wat beter uitkomt.

Dat wordt natuurlijk wel voortdurend geprobeerd, zolang er identificatie is met lichamen en vormen, maar dat resulteert nooit in een aanpak bij de bron, de denkgeest.

Ook de ego denkgeest kent ‘een aanpak bij de bron’,  versie, dan gaat men uitzoeken en analyseren hoe het komt en wie verantwoordelijk is voor het ‘foute’ of het juist ‘goede’ resultaat in de vorm en gaat daar aan sleutelen, door de, lichamen, de vormen, de situaties die verantwoordelijk lijken te zijn aan te pakken en te veranderen.

Maar nogmaals dit resulteert in tijdelijke oplossingen binnen het concept tijd/ruimte en is dus helemaal geen oplossing.

 

Neemt men echter voortdurend een waarnemende positie in als denkgeest, dat wat we zijn,  dan neemt men waar vanuit de echte bron, het denken.

Ook daar is een ego versie van natuurlijk, dan wordt gezegd je moet eerst goed nadenken, maar daarbij wordt over de vorm nagedacht en de oplossingen die dáárin mogelijk zijn en niet naar de werkelijke oorzaak.

De werkelijke oorzaak die daardoor meteen de onwerkelijkheid van het gevolg laat zien, is de keuze voor de ego denkgeest die uitgaat van identificatie met lichamen en vormen en situaties en vergeet dat de denkgeest de bron is, waardoor het doel van de ego denkgeest, afscheiding van God uit het geheugen wordt gewist, vergeten dus.

Daardoor lijkt de oorzaak nu te liggen in de vormen, lichamen en situaties.

 

Vergeving vindt dus plaats in de vergeven denkgeest die nu wil zien dat daar alleen de bron ligt en daar vergeving moet worden gevraagd voor het aanzien van de vormen, lichamen en situaties als bron van angst.

En dan pas kan er ruimte komen voor het ánders kijken, door vergeven ogen naar de angst en dan zal wat voorheen door het ego als oorzaak en gevolg werd gezien, namelijk de vormen, lichamen en situaties, een andere functie kunnen krijgen.

Op de eerste plaats als reminder, voor het herinneren van de juiste bron, en daarna als werkelijk behulpzaam middel/kanaal voor het doorgeven van Liefde vanuit nu de Juist-gerichte Bron.

 

Daarom zal na vergeving altijd worden voorzien in de juiste hulpmiddelen in de vorm en dat kunnen dezelfde vormen zijn of juist volstrekt andere ‘vormen’ zijn dan wat de ego denkgeest onder ‘behulpzaam’ verstond. Alles wat door de ego denkgeest als noodzakelijk en behulpzaam werd gezien, wordt nu na vergeving her-gebruikt door de Juist-gerichte denkgeest en dient nu op een wel behulpzame manier het enige werkelijke Doel, terug herinneren in God.

 

 

 

Identificatie


Identificatie met het lichaam maakt ware vergeving, zoals uitgelegd in ECIW, onmogelijk.
Identificatie met het lichaam is immers een verdediging tegen God, vergeving doet deze verdediging oplossen en zal de angst voor God blootleggen, dat moet voorkomen worden door versterking van de identificatie met lichamen, zo werkt dat met angst en houd deze in stand.
Angst voor de angst.
Deze angst van de denkgeest wordt buiten de deur gehouden en aan het oog ontrokken, door totale identificatie met het lichaam, zodat de bron, de denkgeest wordt ‘vergeten’.
Alle verdedigingen tegen God, verdedigingen vanuit gedachtes van angst, worden op het lichaam geprojecteerd, zodat de angst nu in stukjes en beetjes verspreid wordt in talloze schijnbare, geprojecteerde vormen, die een prima afleiding vormen voor de angst die er nu achter verborgen ligt en wordt vergeten.
Dit wordt gekoesterd en bewaakt door een ook door de angstige denkgeest zelf gemaakte god, wiens woning zich nu in lichamen en vormen lijkt te bevinden.
Het behoud van lichamen door aanval en verdediging is er nu op gericht de woningen van god te verdedigen.Daardoor is 2x verborgen dat deze verdediging en aanval het feit verhult dat er in werkelijkheid op deze wijze alleen maar verborgen wordt dat er angst voor God is. De schijnbare liefde voor de zelfgemaakte god en deze met hand en tand te willen verdedigen en goed te stemmen is slechts een dekmantel voor de onderliggende diepe angst voor God.
En zolang er identificatie is met het lichaam zal dit niet aanvaard worden, laat staan vergeven. Want het voelt immers goed, dienstbaar te zijn voor deze zelfgemaakte ego-god en er is in de wereld geen groter goed dan opoffering in naam van god.

Identificatie met het lichaam houdt de cirkel gesloten, de cirkel van geboorte en dood in weer steeds een nieuw lichaam en script.
Deze zgn lichamen verkeren in een wankel waan evenwicht van afwisselend vriend en vijand, liefde en haat, te zijn.
De denkgeest, vermomd in een lichaam dat de ene keer de slechterik speelt, de andere keer de goede.
De ene keer speelt het lichaam de rol van de moordenaar de volgende keer de vermoordde. Dit vermeerdert de haat, dit vermeerdert de angst en voedt de angst van de angst projecterende ego denkgeest die daardoor sterker en sterker lijkt te worden.
Bovendien doet identificatie met het lichaam het idee van er zijn allemaal aparte individuen die autonoom zijn, groeien.
Daardoor wordt de waarheid dat er maar één denkgeest is, dus ook maar één ego denkgeest, nog verder teruggedrongen in de vergetelheid. 

Alleen het eerlijk onder ogen zien van deze hele ego dynamiek en het vergeven ervan, biedt een uitweg en garandeert terugkeer in de Geest, dat wat ‘we’ als volmaakte éénheid nog steeds zijn.
De hele Cursus is erop gericht dit hele ego systeem te ontmantelen, aan het licht te brengen en het terug te nemen in de juist gerichte denkgeest en te vergeven.
Dit kan niet gebeuren zolang er gedacht wordt een lichaam te zijn en te denken dat er andere lichamen en vormen en situaties zijn die door lichamen worden veroorzaakt en door lichamen moeten worden opgelost.

Dit wil niet zeggen dat dit alles opgeofferd zou moeten worden, want dat is weer gewoon een gedachte vanuit identificatie met lichamen, nee vergeving werkt anders. Vergeving laat zien dat de oorzaak in de angst projecterende denkgeest ligt, die dit alles projecteert zodat het lijkt dat er lichamen en situaties zijn die de oorzaak en het gevolg zijn.
En laat zien dat als dit vergeven wordt er niets verloren is, of opgegeven moet worden, het laat zien dat er een angstloos en nu liefdevol gebruik gemaakt kan worden van de voorheen angst projecties.
De gesloten cirkel van de ego denkgeest breekt open en lost op. Er is nu geen identificatie meer met lichamen, maar identificatie met de denkgeest, met de HG/J denkgeest en van daaruit kan alleen maar Liefde komen, waarbij de projecties nu als communicatiemiddelen worden gebruikt vanuit Liefde, die nu als enig doel heeft om behulpzaam te zijn om de hele verwarde denkgeest terug te voeren tot de herinnering aan God, en als zodanig de thuiskeer tot de juistgerichte denkgeest te ervaren en te ontwaken in God.

 

Dromen,

Gesponnen gedachte draden,
Vluchtende koortsige verhalen,
Voort ijlend in ruimte en tijd,
Er was eens…

Gedreven door verlangen,
Naar een verloren land,
Achter heuvels van vergeten,
Er was eens…

Voort jaagt de tijd,
Angst zwaar drukkend op zijn rug,
Verblind de dood tegemoet.
Er was eens…

Dan de zachte herinnering,
Ontwaak, lief kind,
Het was maar een droom,
Er was niets…

Rustend in vergeven dromen,
Alleen nog verhalen van terugkeer,
Verteld bij de Bron,

Er IS.

 

%d bloggers liken dit: