archiveren

Maandelijks archief: maart 2019

“Stel dat blijkt dat het universum helemaal niet bestaat” hoor ik op de tv op Discovery… heerlijk denk ik, dan besta ik ook niet ben ik overal van af…

Uh… ben “ik” overal van af?
Dan speelt “mijn” de ego denkgeest op dat moment voor “ikje”, dat beweert niet te bestaan, maar gezien als niet bestaand “ikje” moet ik er eerst een bestaand “ikje” van hebben gemaakt, dat zogenaamd kan verdwijnen als datzelfde ” ikje” zegt dat het niet bestaat.
Slimme ego truc weer.
Dus hoe harder een “ik” roept oh, heerlijk niets bestaat dus ik ben ook niets, des te meer wordt het bevestigd in zijn bestaan.  Bestaan en niet bestaan zijn nog steeds 2 kanten van het ego-denken-spectrum.
Dus achter dat “heerlijk ik besta niet” ligt de ego angst van echt niet te bestaan, omgezet in een spirituele ego-gedachte, waardoor het weer veilig zogenaamd onder controle staat van het egodenken.
Dat laat weer mooi zien hoe groot de angst voor “het grote niets” wat achter het ego schuil gehouden wordt is. Het grote niets zal door het ego altijd geïnterpreteerd worden als “iets” dat alles zal vernietigen en wordt daarom omschreven als “het grote niets”.

Mijn depressieve gevoel vandaag, moeheid zonder te weten “waarom, en hoe dan…” liet me alleen maar weer alle hoeken van doodlopende ego gedachten zien, uitzichtloos. En nu na zo’n zinnetje op tv, is het weer helemaal duidelijk hoe het zogenaamde ego werkt.
En dus kwam ik wederom tot de conclusie, gewoon alles vergeven, ook als ik geen zin heb, het geen zin hebben vergeven, kortom vergeven bij elke gedachte, 24/7 alles, elke gedachte terugnemen in de denkgeest, dat is het enige wat werkt.
Als het niet eerst teruggenomen wordt in de denkgeest blijft het geloof in het idee dat er buiten mij iets is dat begrepen en geanalyseerd moet worden bestaan.
Ik hoef niets anders meer te doen dan vergeven, de rest zal van daaruit volgen en zal eruit zien als in “ik weet precies wat te doen”, omdat dat de taal is die “ik” kan begrijpen in het stadium waar de nog steeds ervarende denkgeest nu is.

 

 

 

Wat “heldere” gedachtes over “het script volgen”.
Alles wat ik doe, dus ook dat ik nu zit te typen achter mn pc, staat in het script. Letterlijk elke adembeweging, elke hartklop, elke celdeling, elke beweging, kortom elke geprojecteerde gedachte, want dat zijn het, geprojecteerde gedachten, is wat het script nu is. Ook de gedachte en projectie dat een “ik” hier zit achter “mijn” pc staat in het script.
Dus als “ik” nu denk, maar wat als…. dan is die gedachte het script, als ik nu besluit koffie te gaan maken, dan staat dat in het script, de gedachte dat ik opschrijf dat ik de gedachte heb koffie te gaan zetten staat in het script. Kortom ik kan nooit iets denken en doen wat niet in het script staat. Echt niets staat niet in het script. Dus ook de gedachte die ik nu projecteer, namelijk deze gedachtes opschrijven staat in het script, omdat het niet niet in het script kan staan. Ook de keuze die ik maak, voor ego of voor HG staat in het script. Het script kan in die zin niet verandert worden, omdat het besluit te veranderen, of in dit leven helderheid te krijgen ook in het script staat…. Dus alles wat ik denk en doe, altijd en overal, staat in het script, omdat dat is wat ik denk en doe. Daarom kan het script nooit fout zijn, ook dat “ik” kan denken en geloven dat het wel fout kan gaan. En ook het besluit mijn script olv HG/J te stellen staat in het script. En ook als ik weer voor ego kies staat in het script.
Het script lijkt zich dus te schrijven door middel van elke gedachte die zich uit het non-dualistische “NU” moment lijkt los te maken en zich door projectie lijkt waar te maken op de horizontale lijn van ruimte en tijd.

Met de nadruk op “lijkt”, omdat het losraken uit Non-dualisme onmogelijk is en dus nooit een “gebeurtenis” kan zijn, geweest is of zal worden.

En ieder schijnbaar afgescheiden stukje gedachte dat zichzelf los denkt te kunnen maken van het non-dualistische “NU”, lijkt nu door het besluit af te scheiden zijn eigen individuele script te hebben. Een script dat al geschreven is in dat ene dwaze besluit van geloven en serieus nemen dat afscheiden van Één mogelijk is. En door dat besluit rolt het “NU” ineens uit in een loper van ruimte en tijd in schijnbaar miljarden schijnbaar individuele aftakkingen elk met hun eigen variatie op het ene afscheidingsidee en lijkt het alsof elke variatie op het ene afscheidingsidee een individuele keuze is die nu “waar” lijkt en het “Ware Waar” wat onveranderlijk is gebleven vervangt.

Ik denk niet dat we zogenaamde anderen die buiten ons lijken te zijn kunnen beoordelen op hun ego uitingen. Immers alles wat ik denk te zien buiten mij, in anderen, dingen en situaties laat mij mijn eigen ego projecties van zonde, schuld en angst, kortom ego zien, die ik niet in mijzelf (de denkgeest (mind)) wil zien.
Dat wat ik denk en geloof buiten mij te zien zijn altijd in eerste instantie projecties vanuit het (ene) ego denken wat niets meer en minder als enig doel heeft afgescheiden te zijn en blijven van wat Waar, non-dualistisch, Één is (God, Liefde).

En dit hele mechanisme van de beste illusionisten truc ooit, moet ten alle tijden verborgen blijven, want als de illusie doorgeprikt wordt verdwijnt de illusie en de grootste angst is dan, dat de illusionist dan ook verdwijnt.

Ik kwam hier op nadat ik dacht dat wat wij hier in de illusie (droom) beschouwen als schurken, misdadigers, de vijand, helden, redders, (want bedenk daarbij dat wat voor de een een schurk is voor de ander een held en omgekeerd), slechts de geprojecteerde projecties (vormen) zijn van de weerspiegeling van wat zich afspeelt in het (met opzet verborgen) ego denken in de egodenkgeest.

Nu lijkt de egodenkgeest wel heel solide en uitstekend afgedicht tegen ontmaskering, maar het blijft slechts een illusionisten truc welke vroeg of laat onvermijdelijk ontmaskerd wordt, want het ego is niet God proof, en deep down weet de illusionist zelf heel goed hoe de truc in elkaar zit, ook al gaat deze er schijnbaar helemaal in op.

Wij die helemaal op gaan in onze eigen illusionisten truc zijn vergeten dat we de illusionist zijn en daardoor vergeten dat wij deze enorme uitgebreide illusionisten act zelf gemaakt hebben.

Maar vergeten is niet hetzelfde als verdwenen. Waarheid, Éenheid, non-dualisme, (God, Liefde) kan onmogelijke door zijn absolute onveranderlijke aard “verdwijnen”.

Dat betekent dat achter elke truc, dus achter elke projectie hoe verschrikkelijk of hoe mooi deze er ook uit mag zien, maar als gezamenlijk kenmerk heeft het waar maken van de projectie, “Waarheid” nog steeds schuil gaat en nog steeds als herinnering aanwezig is.

Aangezien het ego mechanisme, de verdediging tegen Waarheid, niet helemaal waterdicht God proof is sijpelt er zo nu en dan dwars door de (ego) verdediging heen het licht van Waarheid. En dat heeft niets persoonlijks, heeft niets met de ego vermomming (lichaam, ding, situatie) te maken het overstijgt alles en is niet tot bijna onmogelijk in woorden te beschrijven. En toch breiden dat soort weerspiegelingen van Waarheid zich uit over de hele ene denkgeest, en helpen in het proces van het onvermijdelijk terug herinneren van het hele ene Zoonschap in God, Liefde.

Natuurlijk breid het ego denken zich ook voortdurend uit, maar dan is het de uitbreiding van illusies die in bepaalde ego vormen gegoten worden en vervolgens als waar worden aangenomen.

Als dit proces van uitbreiden en het verschil tussen uitbreiden vanuit ego of het uitbreiden vanuit “Heilige Geest” gezien en ervaren wordt en geaccepteerd dan helpt dat de illusies niet meer 100%  serieus te nemen en stopt ook stap voor stap het in stand willen houden van de illusie door middel van het blijven voeden van de brandstof van het ego en zijn illusionisten show van ruimte en tijd: zonde (verleden), schuld (heden), en angst (toekomst).

Het wederom in de herinnering terugkomen van dit diepe weten helpt ook het proces van Ware Vergeving aan te gaan, waarbij gezien wordt “dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (WdII.1.1:1 (blz. 404 Werkboek)), dan alleen in illusoire dromen, van de ene Zoon van God die zogenaamd vergeten is wat hij in werkelijkheid is.

%d bloggers liken dit: