archiveren

Tagarchief: schuld en angst

Wat gedachten over deze Gulden regel:
“Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet.”
“Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden.”

Prima gedachten natuurlijk, maar als ik naar de wereld kijk en dichter bij naar de bron daarvan, mijn eigen gedachten, lijkt het erop dat deze regel klopt, maar dan wel precies het omgekeerde ervan dan wat het lijkt te bedoelen.
Het lijkt “normaal” dat ik geen ellende, gedoe, pijn en lijden wil voor mijzelf, en dat ook niet wil voor een ander.
Maar als ik heel eerlijk kijk naar mijn dagelijks voorbij trekkende gedachten + bijbehorende projecties, heb ik de hele dag vormen van aanval/verdedigings gedachten die ellende, gedoe, pijn en lijden lijken uit te beelden.
En inmiddels weet ik dat al die aanval/verdedigings gedachten met bijbehorende projecties er niet zijn om de reden die ik denk (les 5), maar om de denkgeest “veilig” te stellen in het nietig dwaas idee van geloven afgescheiden te kunnen zijn van dat wat “ik” werkelijk ben: één in God, Eenheid, Liefde, non-dualisme.

Dus vanuit die afscheidingsgedachte, waarin ik (denkgeest) kennelijk geloof laat deze uitspraak iets anders zien dan deze lijkt te willen laten zien.
Mijn lijden, pijn, zorgen, gepieker, geploeter, met hier en daar een kortstondig vleugje schijnbaar nooit blijvend geluk, laat juist zien wat ik wel wil dat mij “geschied” en dat dus ook wil voor de ander.
Maar weer, let wel, niet schijnbaar wat moet geschieden in de vorm, maar welke keuze ik maak in de denkgeest. En in de denkgeest wordt alleen de keuze gemaakt tussen angst of Liefde. De keuze tussen ego, afgescheiden denken of Heilige Geest, het ongedaan maken van afgescheiden denken, middels ware vergeving.

De keuze voor het ego denken is altijd de keuze voor de wil afgescheiden te zijn en blijven van Eénheid, God, Liefde en die keuze, omdat deze verborgen, geheim moet blijven, lijk ik dan terug te zien in projecties van aanval/verdediging naar mijzelf toe (schijnbaar als lichaam) en naar de schijnbaar ander.

Dus de uitspraak “Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden.”, zou een automatisch gevolg kunnen zijn van het eerst onder ogen zien dat ik juist het tegenovergestelde bedoel van wat deze uitspraak lijkt te bedoelen, hier eerlijk naar kijken, zonder oordeel olv HG (welke staat voor oordeelloosheid) en dan (als de denkgeest er aan toe is, en dat merk ik vanzelf of dat zo is of niet) mijn investering in de afscheidende aard ervan niet serieus te nemen en deze te vergeven.

Zo leer ik dat elke gedachte die ik, de denkgeest, heb altijd eerst als keuze voor het ego denken opkomt, met als doel afgescheiden te zijn en blijven, dit eerlijk zonder oordeel onder ogen te zien, en deze dan door middel van ware vergeving een Heilige Geest (juist gerichte denkgeest) functie kan krijgen.
En zo kan elke in eerste instantie ego gedachte worden her-gebruikt in plaats van ontkend te worden en daardoor weer in de zonde, schuld en angst hoek van de egodenkgeest te verdwijnen, met als enig doel de afscheiding te bestendigen.

Als iets of iemand buiten gesloten wordt dan is dat niet om de reden die gedacht wordt. Niet omdat de persoon gehaat wordt (of andere gradatie daarvan), maar omdat de keuze voor zonde, schuld en angst welke zich in de denkgeest bevindt, geprojecteerd wordt, zodat het zich nu buiten de “mij” lijkt te bevinden en de “ik” de schuld-vinger naar “de ander” kan laten wijzen, zodat de “ik” onschuldig lijkt.
Hiermee verdwijnt niet de ego keuze voor zonde, schuld en angst die zich nog steeds in de denkgeest bevindt, het verplaatst zich slechts.
Elke oordeel wat hier weer op volgt is weer enkel en alleen en niets anders dan opnieuw kiezen voor ego-denken. En dit gaat door tot de “denkgeest” besluit zich in zijn observerende positie op te stellen en alleen nog maar kijkt naar wat de zelf geprojecteerde projecties, die voortkomen uit de keuze voor zonde, schuld en angst schijnbaar laten zien.

In de praktijk betekent dat elke seconde en wat daarin lijkt te gebeuren geaccepteerd wordt als dat wat er op dat moment is, omdat dat is wat er is. Wat het ook is, of het nu over iets van vroeger, in de toekomst of dat het zich nu afspeelt, het is wat het nu is, als geprojecteerde gedachte. Niet de situatie is wat er nu is, de gedachte die het projecteerd is wat er nu is en dat ziet eruit als een projectie die we een situatie noemen. Maar er is geen situatie er is een projectie=gedachte die er nu is. Tot een volgende nu, welke geen volgende nu is, maar steeds weer tijdloze nu.
Ook als dit idee niet geaccepteerd wordt is dat de gedachte die er op dat moment is, en ook de gedachte die daar weer op volgt en de gedachte die daar weer op volgt, het is steeds dat wat er nu is en er is geen “volgt op”. Ook als ik de situatie wil veranderen, dan is dat de gedachte die er nu is. Er is geen situatie die in een toekomst kan veranderen, er is een gedachte nu, die nu denkt dat er in de toekomst iets kan veranderen. Dat is niet zo, er kan alleen een nu gedachte zijn, waar die gedachte ook maar over mag gaan.
En zo kan ik nog uren doorgaan, wat ook niet waar is, want het is steeds een herhaling van de ene nu gedachte. NU… en elke gedachte die mogelijk is “gebeurt” NU… er is niets anders…
Het onveranderlijke “nu” blijft onveranderlijk “nu”, en daardoor is alles wat zich daarin lijkt af te spelen niet waar.

Waar gaat Een cursus in wonderen over.
En welke student van ECIW heeft niet al eens wanhopig uitgeroepen: ‘waar gáát dit over!!’.
Nou, eigenlijk is de hele Cursus terug te brengen tot één woord en dat is ‘Vergeving’.
Met een hoofdletter om het onderscheid te maken tussen ego vergeving zoals wij dat beoefenen in de wereld, en Ware Vergeving.
Ik laat de Cursus nu zelf even aan het woord over wat ‘Vergeving’ precies inhoud speciaal voor diegene die het vergeten zijn, niet het boek zelf hebben, geen zin hebben het op te zoeken, het boek kwijt zijn, het weggegooid hebben, verbrand of door de wc gespoeld, of weggegeven, dit is wat ECIW onder Vergeving verstaat:

‘1. Wat is vergeving?

1. Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. 2Wat ze niet doet is: zonden kwijtschelden en ze werkelijk maken. 3Ze ziet dat er geen zonde is geweest. 4En in die zienswijze zijn al jouw zonden vergeven. 5Wat is zonde anders dan een onjuist idee omtrent Gods Zoon? 6Vergeving ziet eenvoudig de onjuistheid daarvan en laat het daarom los. 7Wat dan vrij is om nu de plaats daarvan in te nemen, is de Wil van God.
2. Een niet-vergevende gedachte is er een die een oordeel velt dat ze niet in twijfel trekt, ook al is het niet waar. 2De denkgeest is gesloten en zal niet worden bevrijd. 3De gedachte beschermt projectie en trekt haar ketenen strakker aan, zodat vervormingen meer versluierd en verborgen zijn, minder makkelijk toegankelijk voor twijfel en nog verder weggehouden van gezond verstand. 4Wat kan er komen tussen een starre projectie en het doel dat ze als haar gewenste bestemming gekozen heeft?
3. Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. 2In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. 3Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. 4Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.
4. Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.
5. Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1. blz. 404).

ECIW gaat dus over Vergeving, en het heet een cursus omdat dat geleerd moet worden. Je kunt Ware Vergeving heel snel theoretisch leren begrijpen, maar toepassen kost veel, heel veel oefening, discipline en toewijding en niet te vergeten vergeving. En het leermateriaal is ons eigen leven. Dus ja, we zijn ons eigen leermateriaal.
En we leren onszelf te Vergeven voor wat we denken dat we hebben gedaan, en waar we ons ten onrechte schuldig, zondig en angstig over voelen.

En waarom zou het dan niet Een cursus in Vergeving heten?
Dat is misschien wel een marketing stunt van de Heilige Geest en Jezus,  Een cursus in wonderen ‘verkoopt’ beter LOL.
Het leidt de egodenkgeest een beetje om de tuin. Het ego is dol op magie, dus ook op wonderen, want wonderen volgens de denkwijze van de egodenkgeest zijn lichaams- en vormgericht, en blijven dus op ‘veilige’ afstand van de herinnering denkgeest te zijn en niet een lichaam.
Dus het idee is dan al gauw, ah, wonderen leren verrichten zoals bijvoorbeeld Jezus zelf deed, cool! Dat wil ik wel leren.

Maar dat blijkt dus een vergissing te zijn. ECIW gaat niet over dat soort wonderen, en dat dringt pas echt door als je al een hele poos de Cursus ‘doet’, en ja dan kan je niet meer terug! Want je herinnering aan wat je in werkelijkheid bent (denkgeest) wordt al behoorlijk getriggerd en komt onvermijdelijk, langzaamaan, maar zeker terug in de herinnering en dat laat zich nooit meer helemaal terug stoppen in de vergetelheid.
De geest is als het ware uit de fles.
En de egodenkgeest zal zich verdedigen tegen het terugkerende herinneren met pogingen tot het versterken van het geloof in zonde, schuld en angst en zal dit projecteren in allerlei vormen die deze weerstand uitbeelden (zie de wereld om je heen in al zijn uitingen van het geloof in zonde, schuld en angst).

Nu doet de egodenkgeest dat altijd al, het geloof in zonde, schuld en angst projecteren, het kan niet anders, het is zijn (on)natuurlijke functie, maar het lijkt nu nog erger te worden, doordat de Waarheid langzamerhand terugkeert in het bewustzijn. Het contrast tussen onjuist-gericht denken en juist-gericht denken wordt duidelijker. En dat kan zich uiten in het ons nog beroerder te gaan voelen, nog depressiever, nog bozer, of de andere kant van de ego medaille, de zweef-kant, helemaal hyper in roze wolkenland, want: ‘het is toch allemaal een illusie’, en ‘alles is love!’
En zowel de boosheid tegen, als het ophemelen en het ‘heilig’ maken van het blauwe boek zijn de projecties van de egodenkgeest.
De boosheid lijkt gericht op het waar maken van een vorm; een blauw boek, of andere symbolen, zoals Heilige Geest, Jezus en God, maar dat is de vergissing het dwaalspoor om maar te voorkomen dat de herinnering terug komt dat er alleen denkgeest is.

Vergeving gaat dus niet over het oproepen en mogelijk maken van uiterlijke magische wonderen .
Alleen door te werkelijk te vergeven kunnen we het wonder van Vergeving ervaren.
Vergeving is dan de reflectie van Liefde, van Eenheid in wat wij als onze wereld zien.
Dát te ervaren is het wonder. Het wonder van vergeving is een omslag in het denken.
Vergeving zorgt ervoor dat wat we eerst als zonde, schuld en angst zien en als zodanig ervaren buiten ons in allerlei daarvoor geschikte vormen, gezien wordt als komende vanuit de denkgeest, vanwaar het uit geprojecteerd wordt zodat het lijkt dat er iets buiten ons gebeurt.
Er kan vervolgens opnieuw gekozen worden, nu voor leiding van de Heilige Geest en of Jezus en dan kan het wonder niet uitblijven.
Het wonder is het herstellen van de vergissing in de denkgeest, daar waar de vergissing is ontstaan, door middel van Vergeving.
Vergeving en wonderen horen dus bij elkaar.

Een cursus in wonderen gaat dus over Vergeving en het doel is te leren wat Vergeving is, en dan Vergeving consequent toe te passen op elke gedachte, zodat de blokkades die we hebben opgeworpen tegen Liefde, tegen dat wat we zijn, Vergeven kunnen worden en daardoor als onschuldige vergissingen zullen oplossen.

Als we de Cursus werkelijk doen kunnen we niet om Vergeving heen. Vergeving is onze enige functie onderwijst de Cursus. Verder hoeven we niets te doen :

‘Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets’ (WdII.1.4:1).

Het wonder is de verschuiving van egodenkgeest naar Heilige Geest Denkgeest. En zoals we via de egodenkgeest de weerspiegeling van de keuze voor de egodenkgeest terug zien, zien we als we voor de Heilige Geest Denkgeest kiezen de weerspiegeling van de keuze voor de Heilige Geest Denkgeest terug.
Maar het blijft een weerspiegeling, een reflectie, het wordt nooit een afgescheiden autonome nieuwe werkelijkheid. Want als we de vorm als oorzaak blijven zien, in plaats van van de denkgeest, betekent dat alleen dat we weer voor de leiding van de egodenkgeest hebben gekozen. Dat wat we dachten te zien is niets meer dan een ‘fata morgana’ een luchtspiegeling.
En daar kunnen we onszelf dan weer voor vergeven en opnieuw kiezen.

Een Vergeven wereld zien, is een wereld zien en ervaren zonder het geloof in zonde, schuld en angst, terwijl de wereld ogenschijnlijk blijft zoals ie was, uiterlijk hoeft er niets te veranderen, maar de ervaring van dezelfde wereld zal totaal anders zijn, omdat je jezelf en daarna alles en iedereen Vergeven hebt voor al je waangedachten van zonde, schuld en angst en de verzoening voor jezelf aanvaard hebt.
Vanaf dat moment is er geen ego ‘ik’ meer, maar alleen nog een behulpzaam kanaal voor Liefde dat nu ongehinderd door kan stromen door de hele ene denkgeest.

Het is nooit de ‘ik’ van vlees en bloed die projecteert, maar altijd de denkgeest die denkt, en gelooft een lichaam te zijn. Er bestaat geen autonoom lichaam van vlees en bloed, los van een projecterende denkgeest. Er bestaat ook geen lichaam van vlees en bloed gekoppeld aan de projecterende denkgeest. Er is alleen een projectie vanuit zonde, schuld en angst, oftewel het ego, welke eruit ziet als een lichaam van vlees en bloed, precies zo als een lichtbeeld uit een filmprojector er op het doek uitziet als een lichaam van vlees en bloed, maar iedereen snapt dat het een projectie is en blijft, ook al kunnen we ons helemaal verliezen en identificeren in en met zo’n film. Zo ook is dat wat we ons dagelijkse leven noemen inclusief dat wat we ons lichaam noemen een projectie vanuit de denkgeest. Het is en blijft een projectie, vergelijkbaar met dat de acteur op het filmdoek ook een projectie is en blijft. En het lijkt alleen maar echt, omdat we ons identificeren met de film.
Projectie wordt gebruikt als trucje en afleiding om uit de denkgeest te blijven, zodat verborgen blijft dat het een projectie is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, waarbij wij (de denkgeest, de projector) ons identificeren met de projectie die nu gezien en ervaren wordt als een lichaam van vlees en bloed.
En dat is als een film op het doek als werkelijkheid zien waar de kijker zich totaal mee identificeert en vergeet dat deze naar een projectie zit te kijken.
Dat is het doel van de egodenkgeest; wegblijven van de projector, wegblijven van de enige bron die terug herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God mogelijk maakt. En het geloof in zonde, schuld en angst zijn prima afleiders tegen het terug herinneren.

Zien we echter elke projectie die we (denkgeest) maken als een symbool van het geloof in de achter liggende zonde, schuld en angst, dan is dat al een vorm van bewustwording, waarbij de mogelijkheid van het terug herinneren in de denkgeest weer bewust wordt, daar waar voor de projectie van het geloof in zonde, schuld en angst gekozen is.
De mogelijkheid ligt nu weer open vanuit deze waarnemende denkgeest positie opnieuw te kijken, opnieuw maar nu bewust vanuit het geloof in zonde, schuld en angst. En kan ik me me er nu van bewust worden wat het mij als denkgeest eigenlijk kost en oplevert wanneer ik steeds maar weer blijf kiezen voor de keuze te projecteren vanuit het geloof in zonde, schuld en angst: eindeloos lijden in één grote angst nachtmerrie zonder einde.
En dan kan ik als keuzemakende denkgeest de keuze maken of ik dat nog steeds wil, of het echt anders wil gaan zien.
De keuze voor de egodenkgeest, dus de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst zal de ‘andere’ keuze juist als vijand zien en dus zal de keuze voor iets anders dan zonde, schuld en angst gezien en ervaren worden als verlies, als iets wat afgepakt wordt.
Het zal ervaren worden als een levensgevaarlijk handeltje waarbij ‘mijn hele leven op het spel zal staan’, omdat het geloof in zonde, schuld en angst zich weerspiegelt/projecteert als het geloof in een ‘ik’ van vlees en bloed.

Pas als de denkgeest eraan toe is en het geloof in het ‘waarheidsgehalte’ van de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst duidelijk begint te verminderen zal uiteindelijk de andere keuze heel natuurlijk volgen, omdat de keuze voor iets anders dan het geloof in zonde, schuld en angst eigenlijk een uitnodiging is terug te herinneren in dat wat we in werkelijkheid zijn: denkgeest die volledig verantwoordelijk is voor elke gedachte die deze denkt en projecteert.
De onnatuurlijke verantwoordelijkheid voor het steeds maar weer kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst, welke gepaard gaat met zwaarheid, lijden en vooral angst in zijn schier onuitputtelijke geprojecteerde vormen, zal uiteindelijk doorzien worden door de steeds bewust wordende denkgeest en zal uiteindelijk, door niet meer te willen kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst, maar juist door het geloof in zonde, schuld en angst te laten her-gebruiken als vergevingsmateriaal en kans uiteindelijk onvermijdelijk plaatsmaken voor de Natuurlijke staat van de Denkgeest.

Het is zo onthullend werkelijk door te krijgen dat enkel en alleen het denkgeest mechanisme van het geloof in zonde, schuld en angst deze wereld, mijn leven veroorzaakt en draaiende houdt! De wereld een gedachte (projectie) is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, niets meer of minder dan dat!
En ik steeds duidelijker ervaar dat dit mechanisme van het geloof in zonde, schuld en angst de bron is van elke gedachte die ik heb!
Ook de ogenschijnlijk kleinste en onbeduidendste gedachten hebben dit geloof in zonde, schuld en angst als bron.
En zelfs deze gedachten die ik nu opschrijf komen uit die bron, maar omdat ik niet meer totaal geloof in zonde, schuld en angst, echter nog wel langs zie komen in de ervaring, heeft het geen 100% vat meer op mij als projecterende, maar tegelijkertijd nu waarnemende/keuzemakende bewuste denkgeest. Ik ben me bewust van de keuze die ik altijd kan maken, niet de keuze op vorm niveau, maar de keuze op denkgeest niveau, de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst, of de keuze voor het vergeven van het geloof in zonde, schuld en angst, in als z’n variaties.

Ik denk dan ook dat de hoogste staat van ontwaken is, dat de ‘ik’ de zich totaal bewuste waarnemende/keuzemakende denkgeest, volledig zonder oordeel kan waarnemen en daardoor als logisch resultaat daarvan zich weer volledig in verbinding weet (herinnerd) met zijn werkelijke Bron: Geest, Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Ik de waarnemende/keuzemakende denkgeest zie mijn functie nu alleen nog als ervarende waarnemer die nog maar één keuze heeft en dat is de keuze voor Ware Vergeving. Dat is mijn enige functie. Mijn functie is niet dat ik vervolgens bepaal welk resultaat Ware Vergeving heeft in de wereld die ik nog wel ervaar. Ik als ervarende waarnemende/keuzemakende denkgeest kan onmogelijk vanuit dit nog steeds beperkte ervarende standpunt overzien wat het beste is voor ‘mij=de ander’ in enige vorm.
Er is namelijk op vorm niveau geen beste of slechtste beslissing mogelijk. Er is geen wereld, er zijn alleen projecties vanuit zonde, schuld en angst en alleen de beslissing voor het vergeven van de gedachten=projecties zal altijd de beste keuze en beslissing zijn.

Ik gebruik de term ware vergeving, omdat ik ECIW als pad heb gekozen en dat prettig vind, maar het is hetzelfde als ‘werkelijk doorzien’ dat wat ik denk dat er gebeurt in een wereld van vormen en situaties, niet werkelijk gebeurt en alleen maar lijkt te gebeuren, omdat ik, die zich met de projecties heeft geïdentificeerd, dat wil geloven, maar verder geen enkel effect heeft op Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

Wat de uitkomst is van ware vergeving of van het werkelijk doorzien, zolang ik nog lijk te ervaren in een wereld, is niet iets wat ik hoef bij te sturen, want dat zou immers weer een gedachte zijn vanuit en de keuze voor zonde, schuld en angst, namelijk, het geloof in wantrouwen, of zorgelijkheid en tevens gewoon weer de verdediging tegen Liefde.
Vertrouwen in altijd een Liefdevolle uitkomst, hoe deze er ook uit mag zien in het veld van de projecties, is het logische gevolg van ware vergeving, of werkelijk doorzien.

Stel dat ik nou andere keuzes in mijn leven had gemaakt, wat zou er dan gebeurt zijn? Dit is een vraag die we ons allemaal wel eens stellen neem ik zomaar aan.
Wie stelt deze vraag? Duidelijk dat gedeelte van mijn denkgeest dat in tijd en ruimte gelooft; de egodenkgeest.
Maar ik heb toch wel een ernstig vermoeden dat ik dat niet ben en ook niet de projectie die aan die gedachte vast zit; een lichaam en de rest van de wereld die mijn zintuigen waarnemen.
Als ik dat allemaal niet ben, dan blijft over dat ik 100% denkgeest ben.
Dus dat wat ik mijn leven noem is 100% een projectie vanuit de denkgeest die gelooft in zonde, schuld en angst en dat projecteert in beelden die getuigen van deze innerlijke toestand (zie vorig blog).
Dat moet wel betekenen dat ik alleen maar een keuze kan maken voor welke kant van de denkgeest ik kies, voor zonde, schuld en angst, of voor Liefde en niet voor een bepaalde vorm, een situatie in een wereld.
Want als er alleen denkgeest is die denkt en gelooft en projecteert, kan er nooit ‘vorm’ zijn zonder de projector, de denkgeest.

Dat wat wij ‘de vorm’ noemen, de wereld met alles d’rop en d’ran lijkt een tijd en ruimte gebonden gebeuren te zijn.
Dat is het niet er is maar ‘één nietig dwaas idee’, een onmogelijk idee waardoor de gedachte ‘tijd en ruimte’ mogelijk leek en waarin de denkgeest die voor afscheiding koos gelooft.
Om dit onmogelijke idee ogenschijnlijk waar te lijken zijn moet dat ene nietig dwaas idee steeds herhaald worden, want op het moment dat het er lijkt te zijn verdwijnt het ook weer onmiddellijk. En alleen het geloof in tijd en ruimte houdt het onmogelijke schijnbaar in stand. Elke gedachte die ik heb wordt gedacht met maar één doel; mijn zelf bedachte wereld in stand te houden. Stoppen met denken betekent voor de denkgeest die voor ego kiest en daarin gelooft, einde verhaal. En dat is duidelijk een angst gedachte, die zichzelf alleen door diezelfde angst in stand houdt.
Een gesloten angst-denksysteem, dat wat we de egodenkgeest noemen.

Dat ene nietig dwaas idee (de gedachte en het geloof in zonde, schuld en angst) wat elke nietig dwaas idee variant die er maar te bedenken valt bevat, spat elke keer weer als een big bang in miljarden denkgeest fragmenten uiteen, zodat er miljarden verschillende ideeën + projecties lijken te gebeuren. Ideeën die gevoed worden door het idee en het geloof in zonde, schuld en angst en worden geprojecteerd als schijnbaar afzonderlijk van elkaar afgescheiden levens.
Al die levens, al die mogelijkheden lijken zich nu horizontaal af te spelen in tijd en ruimte, terwijl ze nog steeds allemaal tegelijkertijd ontstaan en meteen weer verdwijnen, zoals hierboven beschreven, omdat dat wat niet kan bestaan alleen maar schijnbaar kan bestaan door het geloof erin.

Dus in werkelijkheid maakt er geen ‘ik’ een keuze voor een bepaald leven of voor een bepaalde situatie, dat doet de denkgeest. Er is alleen maar EEN dus alles is er tegelijkertijd, de ene keus voor afscheiding en het ene geloof in zonde, schuld en angst + de bijbehorende uiterlijke weergave van die innerlijke toestand van het geloof in zonde schuld en angst, de projecties. De keuzes die ik maak op vorm gebied zijn slechts schijnbare keuzes op nog steeds denkgeest niveau, die alleen maar dienen om dat wat nooit gebeurt kan zijn toch de schijn van waarheid te geven, door één verhaal lijntje eruit te pikken en dat op een schijnbare tijd en ruimte spoortje te zetten, zodat er iets lijkt te ontstaan wat ik ‘mijn leven’ te noem. En nogmaals enkel en alleen het geloof van de denkgeest, die zich verstopt achter zijn projecties, in dit systeem houdt het in stand. De ‘ik’ denkgeest die denkt en gelooft een lichaam te zijn en vanuit die gedachte en geloof, denkt en gelooft een bepaald leven te lijden vol met keuzes die gemaakt moeten worden en daar eventueel spijt van kan krijgen (heel duidelijk een projectie van zonde, schuld en angst).
De enige keuze die steeds weer gemaakt wordt door de in zonde, schuld en angst gelovende denkgeest, is de keuze voor zonde, schuld en angst, ook al lijken de scripts te verschillen, en lijken er keuzes gemaakt te moeten worden op vorm (projectie) niveau.

Kan ik dus spreken van kiezen voor wat voor leven ik wil lijden, of ik rechts of links, of rechtdoor wil gaan?
Nee, want alles vindt tegelijkertijd plaats, alle scripts ‘bestaan’ als projecties op hetzelfde moment en hebben als enige bron het geloof en de keuze voor zonde, schuld en angst.

Het heeft dus geen zin om me af te vragen, had ik toen en toen een andere keuze moeten maken en wat zou er dan gebeurt zijn. Want dat suggereert dat projecties van zonde, schuld en angst, in dit geval ‘spijt’, echt bestaan en werkelijk zijn, instaat tot allerlei gevolgen.
Het heeft wel zin om de vraag die duidelijk afkomstig is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst: spijt + projectie, terug te nemen in de denkgeest en te laten vergeven, in het ‘gebied’ van de HG kant van de denkgeest, omdat illusies (alle gedachten van zonde, schuld en angst) daarin simpelweg oplossen, omdat ze nooit gebeurt kunnen zijn.

Praktisch gezien als ik voor een keuze kom te staan die zich schijnbaar op vorm niveau afspeelt, dan verschuif ik de keuze van kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst (keuze voor ego) naar de waarnemende/keuzemakende denkgeest en kies voor het vergeven (keuze voor HG) van mijn geloof in zonde, schuld en angst gedachten. En vertrouw er dan op dat het juiste antwoord zal komen, wat dat ook moge zijn.

De zich niet van zichzelf bewuste denkgeest, lijkt een speelbal te zijn van ‘toeval’, onwillekeurige gebeurtenissen, die zich afspelen tussen geboorte en dood welke ons als lichamen wordt aangedaan door oncontroleerbare omstandigheden buiten ons lichaam.
De onbewuste denkgeest lijkt maar een beetje rond te dwalen in de chaos die we ons leven op aarde noemen.
Een chaos die eigenlijk alleen maar een rookgordijn is om aan de aandacht te onttrekken dat achter die ogenschijnlijke chaos de waarnemende/keuzemakende denkgeest schuil gaat die ‘bewust’ kiest voor chaos, met als enig doel zich af te scheiden van het totale Eenheids Bewustzijn, door onbewustheid te veinzen en daar in te geloven.
En het erin geloven is de enige afscheidingsmuur tussen onbewust en bewust.

Het lijkt een ondoordringbare muur te zijn, omdat ik dat wil geloven, omdat ik geloof dat ik afgescheiden kan zijn van Eenheid, Waarheid van Liefde, van God.
En daar boven op wordt ook nog eens dat ‘geloven in’, de enige oorzaak van deze zogenaamde ondoordringbare muur verborgen gehouden. En wat overblijft zijn de projecties van het verborgen geloof in afscheiding, en zien we alleen een wereld van totale chaotische willekeur met miljarden vormen en wordt ‘vergeten’ dat wat we denken te zien niets anders is dan de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.
En de innerlijke toestand is altijd het geloof in zonde, schuld en angst.

Dus als ik bijvoorbeeld hoofdpijn heb is dat de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand. En die innerlijke toestand is altijd het geloof in zonde, schuld en angst. Dus ik kies niet bewust voor hoofdpijn, ik kies voor te geloven in zonde, schuld en angst. Maar door het verborgen houden door de denkgeest van de oorzaak, namelijk mijn geloof in zonde, schuld en angst, lijkt het of hoofdpijn of een andere ziekte of ongeval, ramp of wat dan ook voor vorm gebeuren mij overkomt door iets buiten mij, mij door anderen of mijzelf aangedaan.
De met opzet onbewust gehouden denkgeest kiest niet voor ziekte van een lichaam, ze kiest voor te geloven in zonde, schuld en angst, want dat houdt de afscheiding in stand, het doel van de waarnemende/keuzemakende denkgeest die voor de egodenkgeest kiest.
Niet lichamen of omstandigheden in de wereld veroorzaken ziekte en ellende, maar het geloof in zonde, schuld en angst doet dat.

De ‘eigen schuld dikke bult’ reactie hierop is dan ook niets anders dan weer de verdediging van de egodenkgeest die niet zijn ‘geloofs’ verdedigingsmuur, het geloof in zonde, schuld en angst bewust onder ogen wil zien.
Terwijl diezelfde zogenaamde onbewuste denkgeest wel een god heeft geprojecteerd die naar volslagen willekeur ziekte en rampen rondstrooit en voortdurend met offers mild gestemd moet worden, zodat ik misschien gespaard blijf voor ziekte en rampen en deze wraakzuchtige god zijn woede op ‘anderen’ zal richten.

Ware genezing, het wonder van genezing gaat dan ook niet over het genezen van lichamen of wat dan ook in wat wij de wereld noemen, maar over het genezen van de denkgeest. De denkgeest, niet het brein, want dat is immers ook onderdeel van het lichaam.
De denkgeest is ziek, projecties zijn niet ziek, projecties zijn slechts de uiterlijke weergave van de innerlijke (denkgeest) keuze voor afscheiding.
In wezen is er niets gebeurt er is alleen gekozen voor het geloof in zonde, schuld en angst en daar zien we de uiterlijke weergave van. Maar dat zijn nog steeds projecties, zoals projecties op een filmdoek of beelden op tv.

De denkgeest lijkt verdwaald, lijkt doelloos rond te dwalen in wat wij ons leven noemen afstevend op een onvermijdelijke dood, maar dat is een illusie. Een illusie die enkel als doel heeft bewust te vergeten dat er achter die illusie de denkgeest schuilgaat die voortdurend de keuze moet maken (met elke gedachte) in afscheiding te blijven teneinde de illusie in stand te houden. De waarnemende/keuzemakende denkgeest die voortdurend moet kiezen voor zijn geloof in zonde, schuld en angst, zodat de illusie van een geprojecteerde wereld in stand blijft.

MAAR, de waarnemende/keuzemakende denkgeest die dit hele chaotische egodenksysteem onder ogen wil zien, en dat is onvermijdelijk uiteindelijk, kan een keuze maken.
Als de waarnemende/keuzemakende denkgeest onder ogen wil zien dat alles wat hij ervaart een uiterlijke weergave is van een innerlijke toestand, en onder ogen wil zien dat die innerlijke toestand de keuze is voor te geloven in zonde, schuld en angst, dan zal de nu van zichzelf bewust denkgeest niet meer gaan sleutelen aan de projecties (de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand), maar aan de innerlijke toestand, aan zijn keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst. Aan de oorzaak dus en niet aan het gevolg.
De denkgeest die zich nu boos, angstig, ongerust, schuldig, verbijstert afvraagt of er dan niets gedaan moet worden in de wereld. Zou eerst de vraag kunnen stellen wie/wat zegt dit.
Als er alleen denkgeest is moet deze vraag afkomstig zijn van de waarnemende/keuzemakende denkgeest die uit gewoonte kiest voor het geloof in zonde, schuld en angst, dus voor egodenkgeest.
De waarnemende/keuzemakende denkgeest die opnieuw kiest en nu voor Liefde, zal precies weten wat eventueel wel of niet te doen in het ervaringsgebied waarin hij denkt en gelooft te zijn, ook al kan dat op het eerste gezicht een vreemd en onverwacht antwoord zijn, wat ook weer angst kan oproepen, maar vraag je dan weer af, wie/wat wordt bang, kiest weer voor angst, en maak opnieuw de keuze en (ver)geef de angstgedachte aan de Juist Gerichte-Denkgeest (Heilige Geest).
(zie/lees H21.5)

De waarnemende/keuzemakende denkgeest kan kiezen voor Ware Vergeving in plaats van voor angst. Ware Vergeving kijkt naar de bron oorzaak, kijkt naar de keuze voor te geloven in zonde, schuld en angst en maakt daar op denkgeest niveau nu heel bewust de andere keuze, de keuze voor Liefde.

De dwalende, verdwaalde denkgeest zal daardoor stap voor stap bewust terugkeren naar Huis, waar deze nooit uit is weggegaan, maar slechts een nachtmerrie heeft gehad van zonde, schuld en angst.

%d bloggers liken dit: