archiveren

Maandelijks archief: februari 2020

Vanuit waarnemende/keuzemakende denkgeest.
Het observeren verdiept zich.
En daarmee bedoel ik het verschil opmerken tussen de keuze voor waarnemen vanuit  de keuze voor ego denkgeest of waarnemen vanuit de keuze voor Heilige Geest/Jezus denkgeest.
ECIW ontmoet ons (schijnbaar individueel, omdat we dat concept kunnen bevatten en begrijpen) precies daar waar we zijn. Als dat gezien en aanvaard wordt vanuit de keuze voor HG/J denkgeest verloopt het proces van waarnemen en vergeven moeiteloos.
Wordt het gezien van uit de keuze voor egodenkgeest dan loopt het altijd uit op een worsteling.

Als ik bijvoorbeeld gedachtes/emoties van jalouzie, en uitgesloten zijn (om er maar even 2 uit te lichten, maar er zijn er nog veel en veel meer natuurlijk) ervaar, treed automatisch (heb ik opgemerkt) eerst de keuze voor het ego-reflex-mechanisme in werking. Met als middel volledige identificatie met het “mijn” lichaam. Dat kan twee kanten op, en beide kanten komen vanuit het geloof in de ego’s drieenheid: zonde, schuld en angst en dat is duidelijk te voelen.
1. boosheid/weerstand/verdediging: “krijg allemaal het heen en weer, ik heb toch niemand nodig”, “niemand is te vertrouwen”, “ik ben helemaal alleen, iedereen negeert mij” en nog zo wat van die gerelateerde gedachtes die ik waarneem.
2. Sussen/relativeren/goedpraten: “ach, zo erg is het toch niet, gewoon je eigen pad volgen en niet mauwen”, “niet op reageren, negeren”, “het is toch allemaal niet echt, dus reageer er maar niet op”, “Je doet toch de Cursus dan weet je toch wat je moet doen, sukkel, ben je dat nou alweer vergeten”, en nog zo wat van dit soort ego gedachtes.

Dit wordt dus steeds duidelijker opgemerkt na jarenlang oefenen in het leren observeren zonder oordeel. Dus observeren vanuit de keuze voor HG/J denkgeest en steeds minder kiezen voor het observeren vanuit egodenkgeest. Dat is het leerproces wat ECIW aanbiedt.

Het onderscheid, is vooral te herkennen aan de mate van lijden ten gevolgen van welke keuze ik maak.
Als ik vanuit HG verkies te observeren en waar te nemen kijk en voel ik precies zoals de emotie zich voordoet, zonder te sussen/relativeren/goedpraten. Zeg maar de rauwe emotie zien en ervaren. En dat is niet te doen (te pijnlijk) zonder de keuze voor over te stappen naar de andere leraar, de keuze voor HG/J denkgeest.

Ik moet meteen denken aan de duidelijk tekst hierover in ECIW zelf:
(5 en 6 vet gedrukt, omdat deze twee zinnen de sleutel zijn voor mij).

“3.Waar ieder einde vaststaat is er geen keuze. 2Misschien wil je ze liever allemaal proberen, voordat je echt leert dat ze eender zijn. 3De wegen die deze wereld te bieden heeft lijken zeer groot in aantal, maar de tijd zal stellig komen dat ieder gaat zien hoezeer ze op elkaar lijken. 4Mensen zijn gestorven toen ze dit ontdekten, omdat ze geen andere weg zagen dan de paden die de wereld biedt. 5En toen ze inzagen dat die nergens heenleidden, verloren ze hun hoop. 6En toch was dat het moment waarop zij hun grootste les hadden kunnen leren. 7Ieder moet dit punt bereiken, en eraan voorbijgaan. 8Het is inderdaad waar dat in de wereld helemaal geen keuze is. 9Maar dat op zich is niet de les. 10De les heeft een bedoeling, en hierdoor ga je begrijpen waartoe ze dient.

4.Waarom zou je eropuit zijn een andere weg, een andere persoon, of een andere plaats uit te proberen, als je al geleerd hebt hoe de les begint, maar nog niet ziet waartoe ze dient? 2Haar bedoeling is antwoord te geven op de zoektocht die allen moeten ondernemen die nog steeds geloven dat er een ander antwoord te vinden is. 3Leer nu, zonder wanhopig te zijn, dat er in de wereld geen hoop op een antwoord is. 4Oordeel echter niet over de les die hiermee pas is begonnen. 5Zoek in de wereld niet naar weer een andere wegwijzer die weer een andere weg lijkt aan te geven. 6Ga niet langer op zoek naar hoop waar er geen is. (T31.IV.3:1-10,4:1-6)”

Het dringt langzamerhand door dat er wel degelijk een keuze is, en wel uiteindelijk maar één.
Zodra ik waarneem dat ik voor het egodenken heb gekozen, en dat weet ik door mijn gevoel wat ermee gepaard gaat, dan weet ik zo langzamerhand dat ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest opnieuw de keuze kan maken tussen de ego kant van mijn denkgeest of voor de HG/J kant van de denkgeest. MEER KEUZES ZIJN ER NIET.
Keuzes in de vorm, dus over het schijnbare probleem in mijn wereld, bestaan niet, want er is alleen denkgeest die projecteert, dus kan de keuze alleen gemaakt worden op denkgeest niveau, lichamen kiezen niet.
De vorm waarin zich de projectie lijkt uit te spelen krijgt zodoende een compleet omgekeerde functie. De functie van de projectie wordt, het herkennen van de projectie als zijnde komende van de keuze voor het ego (de keuze voor afscheiding dus), en het dan zien als een kans om opnieuw te kiezen (nu voor HG/J denkgeest) en ware vergeving toe te passen in het vertrouwen dat het antwoord dan altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mag zien!

 

 

Hoe duidelijker ik zie en ervaar hoe complex het ego denken werkt des te meer ga ik alle bewegingen van het ego denken doorzien.
Het is duidelijk dat als ik ergens overstuur over ben (licht overstuur tot heel erg) dat dat van mijn keuze voor ego komt, want immers: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (WdI.5).
Ik voel en ervaar ook duidelijk meer en meer hierin de ego dynamiek in het juist willen lijden in wat als gevoel lijkt als het juist willen ontkomen aan lijden.

Eigenlijk ga ik inzien dat elke gedachte die ik heb vanuit “ik” identificatie, hoe nobel, liefdevol, meelevend of vechtend tegen, gruwelijk, sarcastisch die gedachte ook lijkt altijd vanuit ego (de beide zijde van het ego) identificatie komt.
En ga ik zien dat ik daar niet aan ontkomen kan, want ergens aan willen ontkomen is ook ego. Het ziet ernaar uit dat elke gedachte inderdaad zoals ik eerst theoretisch wist nu echt gezien gaat worden als altijd komend vanuit ego, vanuit de krampachtige reflex en de wil tot afscheiding van het ego.
Dus ook als ik hier boos over wordt of in paniek raak of in onverschilligheid verval.

En dit is een noodzakelijke voortgang in het proces van het doen van ECIW.
Het kost heel veel eerlijkheid en het leren van oordeelloos kijken voordat dit in zijn volle omvang gezien kán worden.
In dit proces wordt ook geleerd dat alles wat ik buiten mij denk en geloof te zien en te ervaren slechts een reflectie is van “mijn” (eigenlijk het, maar het wordt ervaren als “mijn”) egodenken waarbij de oorzaak van de gedachte nooit buiten mij kán liggen.
En dat kan alleen gezien worden door eerlijk en oordeelloos te leren kijken terwijl het ervaren wordt. En eerlijk en oordeelloos kijken kan alleen door met “iets” anders dan het ego te kijken.
En ook dat is een langdurig leerproces dat zich door allerlei fases heen beweegt.
Het is gewoon zo dat het goed is te beseffen dat de ego-kant van de denkgeest, naast de HG/J en de waarnemende/keuzemakende denkgeest, ook altijd meeloopt en dus ook ECIW doet.
Dus het leerplan van ECIW is zo opgesteld dat het erom gaat eerst helemaal het verborgen leerplan van onze keuze voor ego (voor afscheiding dus) in het bewustzijn te brengen, zodat het uiteindelijk helemaal gezien wordt voor wat het is: een onmogelijke poging om afgescheiden te raken en te blijven van God, Liefde, Waarheid, Éénheid. Omdat te leren zien beweegt de denkgeest zich in het leerproces stap voor stap van het geloof in egodenkgeest, oftewel van volledige identificatie met zijn projecties; het lichaam de wereld enz., naar het bewustzijn een waarnemende/keuzemakende denkgeest te zijn, welke moet leren onderscheid te maken tussen de keuze voor het geloof in ego (onjuist gerichte denkgeest) en de keuze voor HG/J  (juist gerichte denkgeest). En so wie so leert en er achter komt dat er alleen maar gedachte/denkgeest is en dat wat “wij” als vorm zien ook alleen maar projecties zijn vanuit de denkgeest. Wat weer betekent dat lichamen, hersenen en verder alle “dingen” geen autonome dingen zijn, maar projecties die altijd verbonden zijn en blijven aan hun projector, de denkgeest; “Er is geen wereld los van jouw ideeën, want deeën verlaten nooit hun bron” (WdI.132.10:3).
Stap voor stap wordt zo de dynamiek van het ego blootgelegd en zal de eerst onbewuste keuze voor het ego ontmaskerd worden als een bewuste keuze die alleen maar verborgen moest worden gehouden om niet ontmaskerd te worden, zodat er stap voor stap opnieuw gekozen kan worden, niet voor een andere of betere vorm-ervaring, maar voor HG/J denkgeest. Dat is namelijk de enige keuze die gemaakt kan worden. Dit alles is nogmaals een stap voor stap proces vanuit de “eigen”  (waarnemende/keuzemakende)denkgeest focus waarbij, ook stap voor stap, alles wat ervaren wordt door “mijn” leven heen kan worden hergebruikt precies zoals het zich lijkt voor te doen en ervaren wordt. “De Heilige Geest kan alles wat je Hem geeft voor jouw verlossing gebruiken” (T25.VIII.1:1).

En het besef groeit ook dat als het proces als bijzonder heftig en zwaar wordt ervaren, dat ook weer komt door de met opzet verborgen gehouden keuze voor kijken door de “ogen” van het ego dat maar één doel heeft hoe dan ook in de afscheiding blijven geloven, nogmaals dat zit achter elke identificatie met welke vorm en gebeurtenis dan ook. Het mooie van deze bewustwording is dat uiteindelijk alleen dit ene doel van het ego wordt doorzien achter al die schijnbaar miljarden ego uitingen en doelen, en er ook maar één oplossing is: het vergeven van deze ene vergissing, die nooit werkelijk heeft plaatsgevonden.

%d bloggers liken dit: