archiveren

Maandelijks archief: juli 2014

In 2009 trok ik de vergelijking tussen het ego en de schilderijen van Jeroen Bosch.
De volstrekte waanzin en hysterie van de egodenkgeest trekt als een droom voorbij.
En net zo als we kunnen kijken naar dit schilderij en het kunnen observeren, zo kunnen we ook kijken naar ons zelfgemaakte waanzinnige schilderij wat we onze wereld noemen en die beslist niet onderdoet voor een schilderij van Jeroen Bosch. Zo is dit schilderij ook weer een symbool én vooral een ‘spiegel`, en kan het ons helpen ‘herinneren’. terug in ‘waarheid’.

illusje


Als een waanzinnig blikken harmonie-orkest trekt het ego door mijn denkgeest als een schilderij van Jeroen Bosch.

   

View original post

Het gaat bij het ego altijd om ‘mij’, alles draait binnen het egodenken alleen om ‘mij’.
Er moet aan ‘mijn’ behoeften worden voldaan, alles moet precies lopen zoals het mij het beste uitkomt. Ook als ik binnen het egodenken met anderen samenwerk, dan moeten de anderen aan mijn behoeften voldoen, het spel van geven en nemen moet gespeeld worden. Mijn lichaam heeft behoeften, jij, ander lichaam, moet er voor zorgen dat aan die behoeftes wordt voldaan. Zo niet dan gebruik ik jou, lichaam, om me van je af te keren. Hoe dan ook ik heb lichamen en dingen nodig om me af te scheiden, zowel door speciale liefde als door speciale haat.
Binnen het egodenken gaat het dus om mij, het lichaam en de ander, ook een lichaam, die ervoor moet zorgen dat steeds bevestigd wordt dat ik een lichaam ben, zodat verborgen blijft dat ik en dus ook de ander en alles wat ik zie en ervaar denkgeest projectie is, en dus ook verborgen blijft dat ik en de ander denkgeest is (‘is’, want er is maar één denkgeest).

Als dit denksysteem echter ontmaskerd wordt en we beginnen te vermoeden dat de ‘ik’, de ‘jij’, de ‘wij’ niet een lichaam is maar denkgeest, als deze verschuiving plaatsvindt in de denkgeest, dan gaat het niet meer om de ‘ik’, ‘jij’, ‘wij’ gezien als lichamen, maar dan zijn de ‘ik’, ‘jij’, ‘wij’ weer denkgeest en vallen de ‘ik’, ‘jij’, ‘wij’ grenzen weg en wordt ineens weer het gezamenlijke belang van ‘ons’ als denkgeest zichtbaar.
En dan gaat het nooit meer om ‘mij’ het lichaam, maar om ‘ons’ de denkgeest die één is, niet een lichaam, maar één denkgeest. En dan herkent de denkgeest dat alle pijn en lijden dat zichtbaar en ervaarbaar is via de projecties, hetzelfde is en dat alle pijn en lijden een roep om Liefde is, een verlangen om terug te keren in Eén.
Dan worden er niet meer slechte mensen of goede mensen, slechte bedoelingen of goede bedoelingen, vijanden of slachtoffers, uitingen van speciale liefde of speciale haat of wat voor tegenstellingen dan ook waargenomen, maar wordt alles gezien als één uiting van Liefde, of een schreeuw om Liefde.
Alles wat dan ervaren wordt in de wereld wordt dan een reminder voor deze volledige omkeer van denken de verschuiving van het gaat om ‘mij’ het lichaam (eigenlijk de egodenkgeest, die geloofd dat het een lichaam is), naar, het gaat om ‘hen’ die ‘mij’ helpt herinneren dat er alleen denkgeest is met een gezamenlijk doel en dat het dan om ‘ons’ gaat, dat zich zijn ware aard herinnerd, die van denkgeest te zijn.
Laat het in die betekenis en alleen in die zin nooit meer om ‘mij’ gaan, maar via ‘hen’ om ‘Ons’, om éénheid.

De wereld van de droom met alle doemscenario’s en droomfiguren is een projectie vanuit angst. Deze angst zien we uitgebeeld in alle gruwelijke scripts die we dagelijks ervaren. De grote rampen en de kleine, de opvallende en de onopvallende, de individuele en de collectieve, allemaal afkomstig vanuit angst.
Deze angst wordt vergezeld door zonde en schuld. En zo worden alle gebeurtenissen vastgenageld in tijd en ruimte: zonde staat voor het verleden, schuld voor het nu en angst voor de toekomst. Een nachtmerrie die een bijna ondragelijk lijden met zich voortsleept, bij elke tik en hartslag van de tijd.
Is er dan niets hoopvols te ontdekken in dit zware ondraaglijke lijden met zo nu en dan korte momenten van geluk, de andere zijde van de egomedaille?

Nee, niet in dit droomscenario wat we de egodenkgeest noemen. Dat denksysteem is gemaakt om af te scheiden en de brandstof van dit denksysteem is zonde, schuld en angst, als verdediging tegen Liefde.
Het egodenksysteem is bedacht om zich af te scheiden van Liefde, oftewel van Eenheid, ook wel God genoemd. Het is een gesloten gedachtesysteem.
Echter dit is en blijft nog steeds een gedachte, niet in staat om zich werkelijk af te scheiden van Eenheid, vandaar dat de wereld van de egodenkgeest een droom wordt genoemd en geen gelukkige droom, maar een nachtmerrie, maar nog steeds een droom, niet in staat om de werkelijkheid werkelijk te vernietigen of te veranderen.
Dat betekent dat alleen een ‘andere’ gedachte dit gesloten egodenksysteem, dat alleen maar kan doen waar het voor bedacht is, dit gedachtesysteem van zonde, schuld en angst kan doen laten oplossen.
Het egodenksysteem wat gevoed wordt door angst zal hier met weerstand op reageren, want het kan niet anders. De angst zal nog groter lijken te worden en de weerstand zal nog verder oplaaien. Het belagen, aanvallen van de egodenkgeest heeft dus geen enkele zin, want dan spreken we de taal van de egodenkgeest en maken het juist sterker. Het omhelzen werkt ook niet, want ook daardoor wordt het bevestigd en bestendigd.

Ook negeren zal niet werken, want ook dat zal het voortduren van de keuze voor egodenken alleen maar voeden.
Wat werkt dan wel, wat onder andere ECIW ons aanreikt van buiten het egodenken, vanuit het denksysteem wat Liefde vertegenwoordigt is vergeving. Ware vergeving, niet het surrogaat vergeven wat de egodenkgeest heeft bedacht, namelijk dat er schuldigen zijn en slachtoffers, goede en slechte, vijanden en vrienden.
Ware vergeving laat zien dat er in werkelijkheid niets gebeurd is, in de zin van dat er aan wat wij werkelijk zijn niets veranderd is. Ware vergeving ontkent niet wat er lijkt te gebeuren in onze dromen van alledag.
Het laat zien dat de eenheid van de Liefde van God niet uit elkaar is gespat door de schuld van anderen waar wij nu slachtoffer van zijn.
Liefde, dat wat wij in werkelijkheid zijn kan nooit kapot gaan, we blijven altijd en voor eeuwig verbonden in Liefde, wat er ook in de droom die wij onze wereld noemen gebeurt.
Dus terwijl de grote en kleine rampen, de pijn en het lijden zich afspelen in onze levens en we in dat script doen wat we doen en handelen zoals we moeten handelen, de regels van de wereld volgend, kunnen we als keuzemakende en observerende denkgeest wel de keuze maken om dit vanuit zonde, schuld en angst, dus vanuit egodenkgeest te doen, of vanuit de denkgeest die Liefde vertegenwoordigt, in de Cursus Heilige Geest denkgeest genoemd.

Dit zal een enorm verschil maken, hulp geven vanuit ego zal altijd gekleurd worden door zonde, schuld en angst en deze uitbreiden, hulp geven vanuit de Liefde van God, vanuit het weten één te zijn zal alleen maar liefde kunnen uitbreiden en alle spelers op het toneel van de angst als één zien met maar één gemeenschappelijk doel, terugherinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde in God, waar we nooit uit zijn weggeraakt.
Leven vanuit Heilige Geest denkgeest zal de kracht geven alles wat zich aandient in de droom van angst aan te kunnen het vol in de ogen te kijken er niet voor weg te lopen en vooral de juiste hulp te kunnen geven en ontvangen.
De enige keuze die dus keer op keer gemaakt moet worden is niet wat doe ik in enige situatie, wat moet ik doen, maar op de eerste plaats voor welk denksystemen kies ik, voor angst of voor Liefde. En alles wat op deze keuze volgt zal een reflectie zijn van angst of van Liefde, een ‘doen’ vanuit Liefde. En totdat de keuze voor Liefde definitief gemaakt wordt zal de keuze steeds opnieuw moeten worden gemaakt en onze ervaringen in deze wereld van de droom van angst zijn de reminders deze keuze te maken telkens weer.
Zo krijgt de wereld geboren vanuit angst een volledig andere functie. Ze krijgt de functie van vergevingsmateriaal en vergevingskans te zijn en zo los te komen van zijn oorspronkelijke functie van zich af te scheiden door te kiezen voor angst.
Zolang we ons dan nog in de droom lijken te bevinden zullen we de nu vergeven droom, ons leven en alles wat zich daarin afspeelt geheel anders gaan ervaren, terwijl het script zich nog steeds afspeelt zoals het oorspronkelijk door de egodenkgeest bedacht is en zich als vorm niet zal veranderen. De ervaring echter zal nu een ervaring van Liefde zijn en niet meer een ervaring van angst en dat maakt het verschil.

Een mooie reminder:

‘Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is’ (T27.VIII.10.1-6).

Weer zo’n gedachte die resoneert….
Dat wat denkt en gelooft afgescheiden te zijn bestaat niet, omdat afscheiding onmogelijk is. Geloof is niet instaat het onmogelijke waar te maken.
Dus er kan ook geen sprake zijn van ontwaken of verlichting van ‘iets’, want dan zou het onmogelijke toch gebeurt zijn, ook al noemen we het slechts een gedachte van de denkgeest, dan zou die gedachte er dus wel moeten kunnen zijn.
Maar wat is een gedachte die er is? Een gedachte waarvan de denkgeest zich bewust is? De denkgeest die zich ‘bewust’ kan zijn is een dualistische denkgeest, die dat wat gedacht wordt, het gedachte dus, kan observeren. De gedachte observeert het ‘gedachte’, die het zelf gedacht heeft.
De egodenkgeest is ook dualistisch, maar zich daarvan niet bewust, dus de egodenkgeest weet niet dat er een egodenkgeest is, want de egodenkgeest gelooft alleen in zijn projecties, waarvan hij niet eens bewust is dat het projecties zijn, en die alleen ‘bestaan’ bij de gratie van zijn geloof erin.
We hebben het hier dus steeds over gedachten, over denkgeest of het nu egodenkgeest is die gelooft in zijn projecties of de tot bewust observeren in staat zijnde denkgeest, beide zijn onmogelijk in non-dualistische eenheid.
Dan moet alles wat wij (denkgeest) zgn. ervaren dus gewoon ‘niets’ zijn…. Ha, einde wereld die er niet is! Het einde van niets.
En wat is dat wat nu zo vreselijk opgelucht en totaal vrij is? Dat is de herinnering aan Eenheid, omdat Eenheid het enige is wat er IS, klaar, done, meer valt er niet te weten…
Wat denkt deze gedachte dan? Dat is dus de herinnering, de herkenning, en de herkenning van de herinnering wordt totaal herkend door het gekende…

De onvermijdelijke herinnering, het doet geen pijn, alleen het ontkennen van de herinnering doet pijn. En wat ‘de wereld’, het ‘universum’ wordt genoemd is de flits van de ontkenning, het lijden en tegelijkertijd van de herinnering, de heling van het lijden, de flits die op het zelfde moment dat deze er is er niet is, omdat het onmogelijk is…

Wat we hier mee moeten? Nou, niets. ‘ik hoef niets te doen’., wat een grap…

%d bloggers liken dit: