archiveren

Maandelijks archief: november 2013

“Ik ben niet een lichaam.” Derde boek van Margot Krikhaar

Na haar overlijden op 22 mei van dit jaar is op verzoek van Margot Krikhaar de stichting Ontwaken in Liefde opgericht, om haar nalatenschap te beheren en door te geven.

Een deel van die nalatenschap is een serie digitale dagboeknotities over ziekte en sterven in het licht van Een cursus in wonderen. Margot schreef deze vanaf januari 2011, het moment dat bij haar ongeneeslijke borstkanker werd geconstateerd, tot ongeveer een jaar later, begin 2012.

Het was Margots wens dat uitgeverij Inner Peace Publications, in samenwerking met de stichting Ontwaken in Liefde, er zorg voor zou dragen deze dagboeknotities alsmede Margots laatste artikel ‘Wat gebeurt er na de lichamelijke dood’  in boekvorm uit te brengen. Hier geven wij met veel liefde en dankbaarheid gehoor aan.

De titel van dit derde boek van Margot zal luiden: ‘Ik ben niet een lichaam. Persoonlijke notities over ziekte en sterven in het licht van Een cursus in wonderen.’ Naast het hierboven genoemde hebben we hierin ook een verslag van Margots laatste dag op aarde opgenomen.
De feestelijke presentatie van ‘Ik ben niet een lichaam’, zal plaatsvinden op zondagmiddag 9 februari in de Rembrandtkapel aan de Rembrandtlaan in Soest.
De details en precieze invulling van deze middag worden vermeld in de nieuwsbrieven van uitgeverij IPP en van Stichting OIL. Je kunt je hiervoor inschrijven door een mailtje te sturen naar info@innerpeacepublications.nl of info@ontwakeninliefde.nl.
De entree is gratis, wel is er gelegenheid tot het geven van een donatie die geheel ten goede zal komen aan de Stichting Ontwaken in Liefde. Je bijdrage helpt ons het voortbestaan van de stichting te garanderen.

In verband met het aantal beschikbare plaatsen en de catering vragen we je om je aan te melden via info@innerpeacepublications.nl of door te bellen naar 035 6032978.

 Afbeelding

 

Een leven geen geluk

Het is zover, de vertaling van ‘Absence From Felicity. The Story of Helen Schucman and Her Scribing of A Course in Miracles’, in het Ned.: ‘Een leven geen geluk. Het ontstaan van Een cursus in wonderen. Een biografie van Helen Schucman.’, uitgegeven door AnkhHermes in samenwerking met Miracles in Contact en Inner Peace Publications is eindelijk een feit.
En het was het wachten meer dan waard!

Kenneth Wapnick - Een leven geen geluk

Een leven geen geluk.

Het is zover, de vertaling van ‘Absence From Felicity. The Story of Helen Schucman and Her Scribing of A Course in Miracles’, in het Ned.: ‘Een leven geen geluk. Het ontstaan van Een cursus in wonderen. Een biografie van Helen Schucman.’, uitgegeven door AnkhHermes in samenwerking met Miracles in Contact en Inner Peace Publications is eindelijk een feit.
En het was het wachten meer dan waard!
Zie:

http://www.miraclesincontact.nl/index.php?page=shop.product_details&flypage=flypage-ask.tpl&product_id=199&category_id=6&option=com_virtuemart&Itemid=30

 

De denkgeest neemt het besluit te stoppen met projecteren van het lichaam. Er is dus nooit werkelijk een autonoom bestaand lichaam van vlees en bloed, het is en blijft een projectie. Ja en natuurlijk is dat moeilijk om te begrijpen, want de egodenkgeest is gemaakt om te ‘vergeten’ dat er überhaupt een denkgeest is, die projecteert. De egodenkgeest is er immers voor gemaakt om zich af te scheiden van Eenheid, dus alles wat vanuit de egodenkgeest komt kunnen alleen maar afscheidingsgedachtes zijn die vervolgens worden geprojecteerd in een bepaalde vorm en vervolgens vergeten we (de denkgeest) dat dat is wat er gebeurt.

De egodenkgeest is niet bewust bezig met: nu ga ik ziekte of gezondheid projecteren, of nu projecteer ik dat ik naar een dokter ga. Dat is te kort door de bocht en gedacht vanuit het kader dat wij binnen het egodenken gewend zijn.
De ene ego denkgeest is chaos, een grote droom chaos kluwe van afscheidingsmogelijkheden en scenario’s, miljoenen mogelijkheden om af te scheiden.
En door die chaos lijkt het of het ons allemaal overkomt, we zijn een speelbal van het lot.

Al die miljoenen mogelijkheden lijken geprojecteerd te worden in afzonderlijke egodenkgeesten, die afzonderlijke lichamen projecteren.
Maar ook dat is, slechts schijn.

De ego denkgeest, die gemaakt is om af te scheiden, splitst zich (scheid zich af) in miljoenen verhaaltjes en projecteert daar acteurs bij die die verhaaltjes spelen en vergeet dat hij, de denkgeest, dat zelf doet, zodat de egodenkgeest denkt dat deze zelf al die afzonderlijke verhaaltjes en acteurs is en dus vindt er identificatie plaats met al die afzonderlijke acteurs en verhaaltjes en is de gedachte dat het allemaal bedacht is en uit geprojecteerd door één egodenkgeest uit het ‘geheugen’ van de denkgeest verdwenen.

En ja dan zit de denkgeest gevangen in het spel van de dualiteit, en ervaart verhalen van afscheiding; van ziekte, genezen worden, arm zijn, rijk zijn, gelukkig zijn, ongelukkig zijn, rechtvaardigheid, onrechtvaardigheid enz. enz. vul maar in, kijk maar om je heen in je eigen leven.

Echter als dit hele waansysteem doorzien wordt, of zelfs als er alleen nog maar een licht vermoeden is dat er iets niet klopt, dan zeggen we dat de denkgeest ontwaakt of aan het ontwaken is en komt de herinnering van hoe het echt zit naar boven drijven.

De Cursus kan je als symbool zien, naast anderen paden, van het zich herinneren en het vermoeden hebben dat er een andere manier moet zijn, dat er iets niet klopt.

Als dat besef begint te dagen, dan begint het proces van het loslaten van dat hele ego gebeuren, van het geloven in de waarheid van al die miljoenen verhalen en jouw schijnbaar eigen verhaal in het bijzonder.

Wat er dan gebeurt is een verschuiving van egodenkgeest, van de afgescheiden denkgeest, terug naar de ene Denkgeest. Dit is een proces wat zich stap voor stap afspeelt in de tot ontwaken bereid zijnde denkgeest. De Cursus helpt ons daarbij als een brug met als symbolisch gids hierbij ‘Jezus’ en/of De Heilige Geest.

Want deze overgang – terug naar de ene Denkgeest – kan natuurlijk niet gebeuren door de egodenkgeest zelf, want deze kan zich ook heel spiritueel voordoen, maar  het is dan, als je goed kijkt en voelt vooral, gewoon weer een ander toneelstukje van afscheiding. Het geeft nooit dat vredige rustige gevoel dat je hebt als je samen met je innerlijke gids Jezus en of HG ernaar kijkt.
Vervolgens zullen al deze verhaaltjes en ervaringen, hergebruikt worden, maar nu als vergevingsmateriaal. Dus de Cursus zegt niet dat het ego vernietigd moet worden, nee het is slechts een gedachte die gecorrigeerd mag worden, door het een andere functie te geven, niet die van afscheiding, maar van poorten waardoor teruggekeerd wordt naar de herinnering één met God te zijn.
Het klinkt misschien abstract, maar ik ervaar het als zeer praktisch in het leven in de droom, het bood mij en biedt mij nog steeds een weg uit de droom terug in de werkelijkheid van de Geest rustend in God die ‘we’ in werkelijkheid zijn. Alle gevoelens die ik, en iedereen heeft, van verlangen, van het verlangen naar iets lekkers, tot het verlangen van iets schijnbaar groters (vul zelf maar in), zijn terug te voeren tot het diepe verlangen terug te willen keren in God, waar ‘we’ nooit uit zijn vertrokken.

(eerder gepubliceerd in 2011, nu aangepast)

Oordeelloos kijken naar al je oordelen via J(uist)-gerichtheid, betekent al je oordelen tegenkomen en zien dat als de wereld als doel wordt gezien oordeel-gerichtheid het enige mogelijke is binnen dat denkkader. Je (de denkgeest) kan alleen oordeelloos kijken als eerst het oordeel-gericht denken wordt onderkent en ten volle wordt gezien voor wat het is en vergeven, het resultaat is dan tevens oordeelloos kijken. Het is absoluut een feit dat binnen het egodenken niet zonder oordeel gekeken kan worden, het onderkennen van dit feit zorgt voor een verschuiving van het denken naar oordeelloosheid, mits eerst wordt onderkend dat oordeelloos kijken binnen het egodenken onmogelijk is.
Oordeelloos kijken is niet iets wat je ‘doet’, maar is het resultaat van het kijken naar je oordeel over iets en bereid zijn dit te willen vergeven.
Een oplossing zoeken voor een probleem binnen het ego-oordelend-denken werkt niet en zal alleen maar de wanhoop en het oordelen vergroten.
Wat wel werkt is al het oordelen als vergevingskans te gaan zien, zo wordt het niet verworpen, of ontkend, maar hergebruikt.

Het is onmogelijk, zelf oordeelloos te kijken naar een oordeel.
Kijken door de ‘ogen’ van de egodenkgeest is immers een oordeel, het ego kán niets anders dan oordelend kijken, het is zijn ‘natuur’.

Oordeelloos kijken met de egodenkgeest naar een oordeel zal alleen leiden tot het wegstoppen van het oordeel, het negeren, het goedpraten, schuld voelen of het zogenaamd vergeten.
Het lijkt dan weg te zijn, maar dat is het niet, het sluimert gewoon door en zal zijn kop weer opsteken als er een vergelijkbare situatie voorbij komt.

Werkelijk oordeelloos kijken kan alleen als het oordeel gezien wordt en herkend wordt als afscheidingsgedachte en middel, gemaakt door de egodenkgeest, en er vervolgens wordt besloten dit niet meer als aanval of verdedigingsmiddel te gebruiken, maar het als vergevingsmiddel en kans te zien. Vervolgens kan dan de projectie en de oordelende gedachte teruggenomen worden, aan J/HG gegeven (de Juist gerichte Denkgeest) en vergeven worden.
Op deze manier wordt een oordeel niet meer als iets fouts gezien, maar als een geschenk, aangeboden via vergeving aan de hele ene denkgeest.

Elk oordeel laat zodoende zien waar nog een blokkade zit, en is dus erg behulpzaam bij het opsporen van blokkades.
Als je zo naar alle oordelen kunt gaan kijken, als detectoren voor blokkades die we voor Liefde hebben gezet, dan is het nog maar één kleine stap naar het laten oplossen ervan, via vergeving en zal terug herinneren in Liefde het onvermijdelijke gevolg zijn.

 

 

 

We zeggen wel eens de wereld, het heelal, de natuur is een wonder en dat is ook zo, alleen is het een ego wonder, oftewel een magisch wonder.
Dus eigenlijk is alles wat we zien een wonder er bestaan alleen maar wonderen, met dit verschil dat ze of vanuit de egodenkgeest komen of vanuit HG Denkgeest.
Dus het is niet zo dat de uitdrukking ‘magisch wonder’ iets speciaals is, bijvoorbeeld met zwarte kunst, geesten, toveren, het mysterie, hoger machten enz. te maken heeft, nee het hele idee van het bestaan van de egodenkgeest is een magische gedachte en dus een illusie.
Alles wat de egodenkgeest projecteert is magie, alles wat wij denken te zien met de ogen van het lichaam is ontstaan vanuit magisch denken en is dus magie. Wij zijn voortdurend met magie bezig elke stoel, boom, mens, kiezelsteen, paperclip, pc, handdoek, boek, kerk, berg, geesten, spoken, lichamen en alle andere miljarden voorwerpen en situaties zijn een projectie ontstaan vanuit dit magisch denken en met de focus op het stoffelijke en met als doel het voortdurend veranderen van de stoffelijke vormen.
Dus er is ook geen onderscheid in wat wel of niet magisch is, de hele wereld is magisch ontstaan vanuit magisch ego denken.

Wij materialiseren voortdurend, dat is niet alleen weggelegd voor diegene die zich in de magie heeft gespecialiseerd of bijzondere gaven heeft, wij zijn allemaal gespecialiseerd in magie en materialiseren voortdurend we hebben de hele wereld op die manier gemaakt.
Kunnen wij zomaar voorwerpen laten bewegen, jazeker, kijk maar om je heen alles beweegt, kunnen wij genezen, jazeker we zwaaien met ons medicijntoverstokje en we genezen, kunnen we bergen verzetten, jazeker, we verzetten voortdurend alles op deze aarde. Maar we zien het niet als magie, omdat we de bron die erachter ligt, de denkgeest, niet willen zien, daardoor lijken alle stoffelijke dingen autonoom te zijn, op zichzelf te staan, niet meer onder invloed te staan van hun maker de denkgeest, het stoffelijke lijkt nu zichzelf te maken, de mens maakt de mens, maakt al het stoffelijke. Ondertussen maakt nog steeds de (ego)denkgeest alles, maar het zicht daar op is verdwenen, vergeten.
Dat wat we de wereld noemen is aan bepaalde regels gebonden, die we ‘normaal’ noemen, je verzet geen berg door gedachtekracht, maar door een andere stoffelijke vorm daarvoor te gebruiken, je geneest of maakt iemand ziek, niet door bepaalde geheimzinnige speciale gedachtes, maar via medicatie of operatie, en we zijn vergeten dat dit allemaal ‘gedaan’ wordt door de egodenkgeest en niet door de stoffelijke vormen te gebruiken als bron.
Die regels zijn wat we noemen cultureel en tijd gebonden en overal in de wereld gelden verschillende regels daarvoor, maar de focus en de bron is altijd gericht op de stoffelijke vormen, en de geestelijke bron de egodenkgeest is daarbij verdrongen.

Er zijn trouwens tijden geweest waar die magische ego-gedachtekracht wel gebruikt werd om zware stoffelijke zaken (projecties) te verzetten, omdat men wist dat het kon, maar dat is een beetje buiten gebruik geraakt.
Het werd ook misbruikt waardoor de angst ervoor groeide en het verboden werd.
Het oordeel ‘fout’ leggen op zgn. magie is niet verstandig, want het oordeel ‘fout’ is het toverstokje van de egodenkgeest en vergroot juist angst.
Het is gewoon ‘niets’ magie is ‘niets’, niet het ‘niets’ van het ego, maar het ‘niets’ van HG/J Denkgeest, wat dus tevens Alles is.
Ook de magische egowonderen kennen geen rangorde naar moeilijkheid, ook al lijkt dat wel zo te zijn. Ze hebben allemaal hun oorsprong in één nietig dwaas idee, het ene idee dat afscheiding van de Bron mogelijk is.
Het is dus zaak niet ego magie als zijnde verkeerd te bestempelen, maar deze over te dragen aan het werkelijke gedeelte van de denkgeest, HG Denkgeest dat is iedere keer weer wat de Cursus onderwijst, niet goed of fout, maar terugkeren naar de Juist-gerichte denkgeest.
Zolang we de bron de egodenkgeest niet willen zien als de bron, blijft de angst ervoor voortbestaan.
Want alleen angst is de sluier die de bron aan onze aandacht onttrekt, slechts één gedachte vormt deze sluier, één gedachte van afscheiding. Maar doordat angst zich heeft vermomd in miljarden en miljarden projecties, lijkt die muur ondoordringbaar en onverwoestbaar. Maar dat is deze niet, slechts één gedachte doet deze gedachte-muur verdwijnen.
En alleen door het doorzien van alle projecties die we zelf gemaakt hebben en door deze, als we daar aan toe zijn, stuk voor stuk los te laten en zien voor wat ze zijn, egogedachtes, en deze te vergeven zal het ware wonder zich openbaren, het wonder dat ons terug zal herinneren in wat we werkelijk zijn Geest en één in God.

%d bloggers liken dit: