archiveren

Maandelijks archief: november 2017

… eigenlijk heeft iedereen die in een “hier” in tijd en ruimte als lichaam denkt en geloofd te zijn “Zelfmoord” gepleegd. Met nadruk op “denkt en gelooft” omdat het mechanisme van “geloven” er voor zorgt dat het ervaren in tijd en ruimte als lichaam als enige waarheid wordt gezien en daardoor (opzettelijk) totaal blind is voor dat het onmogelijk is “Zelfmoord” te plegen.
Door opzettelijk, onbewust blind te zijn voor dit vreemde, eigenlijk onmogelijke geloof ervaren we deze onmogelijke Zelfmoord niet als onmogelijk, maar projecteren de onmogelijkheid (welke onbewust moet blijven) als mogelijkheid binnen het idee van het ego-geloof, waardoor zelfmoord wel degelijk mogelijk lijkt. Sterker nog elk zogenaamd “leven” leidt binnen het ego-geloof regelrecht en onvermijdelijk tot de dood. In principe is dus elke binnen het ego-geloof onvermijdelijke “dood”, zelfmoord, of zelfdoding.
Ondertussen heeft het oorspronkelijk doel van het ego-geloof het Zelf te vermoorden, geen enkel effect op het Zelf.

Deze gedachten kwamen in mij op, toen ik een verhaal las van een moeder wiens zoon zelfmoord pleegde en waarbij dan de tranen over mijn wangen lopen. En ik wilde daar toch even naar kijken, want les 5 “Ik voel nooit onvrede [of verdriet] om de reden die ik denk” zit stevig verankerd in mijn denkgeest.
Emoties hebben tegenwoordig voor mij de betekenis en waarde van kiezen voor iets wat onmogelijk waar kan zijn, maar waar ik dan kennelijk toch voor kies het wel waar te laten lijken zijn, wat niets anders kan betekenen dan kiezen voor de ego kant van de denkgeest, oftewel kiezen voor afscheiding van het non-dualistische Zelf.

Door dit te willen zien en volledig toe te laten krijgen emoties een andere functie.
Niet meer het oorspronkelijke doel van het ego, namelijk als manier om de afscheiding toch waarheidsgehalte te laten krijgen, maar juist om terug te herinneren in het Zelf, middels ware vergeving.
Les 34 “Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien”

Dit besef en het opnieuw maken van de keuze is “stil binnenwerk”. In de wereld van de droom, de geprojecteerde wereld van het ego-geloof, in die film, op dat toneel speelt zich schijnbaar een emotioneel drama af, maar tegelijkertijd, doordat het een andere functie heeft gekregen, neemt de denkgeest een andere beslissing. Daardoor verdwijnt de blokkade die tot doel heeft af te scheiden en komt de herinnering aan de oneindige ruimte welke we het Zelf kunnen noemen weer volledig terug.

Het lijden in de droom zal daardoor beslist dragelijker worden, daar het niet meer “persoonlijk” wordt genomen en geweten wordt dat niets ooit werkelijk kan sterven:

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God” (In.2:2-4)

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.” (T27.VIII.6:2-3)

En dat ene “nietig dwaas idee”, dwaas omdat het onmogelijk is, maar toch geloofd wordt, en serieus genomen, explodeert elke keer als het weer serieus en als waar wordt gezien, in alle scripts die maar mogelijk zijn, schijnbaar mogelijk gemaakt door de wens afgescheiden denken te kunnen en willen zijn van Eénheid, Waarheid, Liefde, God.

Dus ook al lijkt het zo te zijn dat alles in tijd en ruimte plaatsvindt, DAT IS NIET ZO.
Alles gebeurt tegelijkertijd en is al gebeurt als dat ene “nietig dwaas idee”, en dat ene “nietig dwaas idee” herhaald zich eindeloos ieder keer dat dat ene “nietig dwaas idee” serieus genomen wordt. Dat ene “nietig dwaas idee” explodeert, door het serieus te nemen in miljarden variaties op dat ene “nietig dwaas idee”. Het (persoonlijke) script lijkt daardoor een keuze te zijn, maar de enige keuze die telkens weer gemaakt wordt is de keuze voor dat ene “nietig dwaas idee” in en door de denkgeest.

Het maakt daarom niet uit of een schijnbare ik in mijn schijnbaar persoonlijke script nu voor rechts, links, onder of boven of voor welke schijnbare keuze dan ook kiest, het is en blijft de keuze voor het ene “nietig dwaas idee”, hoe het er ogenschijnlijk ook uit mag zien.

De onmogelijke keuze voor het ene “nietig dwaas idee” is juist door zijn onmogelijkheid herkenbaar aan de pijn die het doet. Het lijkt alsof de pijn, het lijden, maar ook tijdelijke vreugde, komt door wat zich in het persoonlijke script lijkt af te spelen. DAT IS NIET ZO.
(Les 5 Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk).
De enige tevens onmogelijke oorzaak van pijn, lijden, kortstondige vreugde, en nog honderden andere tijdelijke voorbijgaande emoties en gevoelens van klein tot ondraaglijk, is dat het onmogelijk is afgescheiden te raken van Waarheid, maar het toch serieus wordt genomen en geprobeerd, steeds maar weer en daarom ervaren als pijnlijk:

“4Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste
geval volslagen onverdraaglijk wordt. 5Je mag dan veel pijn kunnen verdragen,
maar daaraan is een grens. 6Uiteindelijk begint iedereen in te zien,
hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. 7Wanneer dit inzicht vastere
grond krijgt, wordt het een keerpunt. 8Dit laat geestelijke visie uiteindelijk
opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen.
9Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus
wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden.
10Maar de uitkomst is zo zeker als God” (T2.III.3:4-10).

En tegelijkertijd door de onmogelijkheid van dit ene “nietig dwaas idee”, staat de uitkomst vast:

“Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard.
2Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit
in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval. 3Je kunt
tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal
afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren” T2.III.3:1-3).

Angst en serieus nemen liggen dicht bij elkaar, kunnen zelfs niet buiten elkaar.
Zodra angst serieus wordt genomen, wordt ze “werkelijkheid”.
Zodra angst niet meer serieus wordt genomen en werkelijk gezien wordt als enkel en alleen de manier om de afscheiding van “Waarheid” schijnbaar mogelijk te maken, dus niet een angst om de reden die ik denk en geloof, kan ze oplossen in het vergeven van de vergissing die ze is.

Weet je wat, ik wilde hierbij die beroemde tekst uit ECIW plaatsen over het nietig dwaas idee dat de eeuwigheid binnensloop en waarom werd vergeten er om te lachen en het serieus werd genomen, waardoor angst echt wel een logisch gevolg lijkt,  maar al lezend in de tekst die eraan vooraf gaat en erna komt besloot ik de hele tekst van “T27.VIII. De held van de droom” hier te plaatsen.
Is beslist de moeite van het lezen waard en zet alles in het juiste verband:

VIII. De ‘held’ van de droom

1. Het lichaam is de centrale figuur in de droom van de wereld. 2Het ontbreekt
in geen enkele droom, en evenmin bestaat het zonder de droom
waarin het optreedt alsof het een persoon was die kan worden gezien en
geloofd. 3Het neemt de centrale plaats in in iedere droom die het verhaal
vertelt hoe het door andere lichamen werd gemaakt en in een wereld buiten
het lichaam werd geboren, daar een tijdje leeft en sterft, teneinde in het
stof te worden verenigd met andere lichamen die sterven zoals hij. 4In de
korte tijd die het is vergund te leven, zoekt het naar andere lichamen als
zijn vriend of vijand. 5Zijn veiligheid is zijn voornaamste zorg. 6Zijn welbehagen
is zijn richtlijn. 7Het probeert genoegens na te jagen en die dingen
te vermijden die hem pijn kunnen doen. 8En bovenal probeert het zichzelf
bij te brengen dat zijn pijnen en genoegens van elkaar verschillen en onderscheiden
kunnen worden.

2. Het dromen van de wereld neemt vele vormen aan, omdat het lichaam
op vele manieren probeert te bewijzen dat het autonoom en werkelijk is.
2Het tooit zichzelf met dingen die het gekocht heeft met metalen schijfjes
of met strookjes papier waarvan de wereld proclameert dat ze waardevol
en werkelijk zijn. 3Het werkt om die te verkrijgen door zinloze dingen te
doen, en smijt ermee in ruil voor zinloze dingen die het niet nodig heeft,
en zelfs niet wil. 4Het huurt andere lichamen in, zodat die het kunnen beschermen
en nog meer zinloze dingen kunnen vergaren die het zijn eigendom
noemen kan. 5Het zoekt om zich heen naar speciale lichamen die
zijn droom kunnen delen. 6Soms droomt het dat het de overwinnaar is van
lichamen zwakker dan hij. 7Maar in sommige fasen van de droom is het de
slaaf van lichamen die hem willen kwetsen en kwellen.

3. De serie avonturen van het lichaam, vanaf het tijdstip van de geboorte tot
aan de dood, vormen het thema van iedere droom die de wereld ooit heeft
gehad. 2De ‘held’ van deze droom zal nooit veranderen, en zijn bedoeling
evenmin. 3Hoewel de droom zelf vele vormen aanneemt, en ogenschijnlijk
een grote verscheidenheid laat zien aan plaatsen en gebeurtenissen waarin
zijn ‘held’ zich bevindt, heeft de droom maar één bedoeling die op vele
manieren wordt onderwezen. 4Deze ene les probeert het steeds en steeds
opnieuw en nogmaals te onderwijzen: dat het zelf oorzaak is, en geen gevolg.
5En jij bent zijn gevolg, en kunt zijn oorzaak niet zijn.

4. Zo ben jij niet de dromer, maar de droom. 2En dus dool je doelloos plaatsen
en gebeurtenissen in en uit die de droom spint. 3Dat dit alles is wat het
lichaam doet is waar, want het is slechts een figuur in een droom. 4Maar
wie reageert op figuren in een droom tenzij hij ze als werkelijk beschouwt?
5Zodra hij ze ziet zoals ze zijn, hebben ze niet langer effect op
hem, omdat hij begrijpt dat hij aan hen hun gevolgen heeft gegeven door
ze te veroorzaken, en ze een schijn van werkelijkheid te verlenen.

5. Hoezeer ben jij bereid te ontkomen aan de gevolgen van alle dromen die
de wereld ooit heeft gehad? 2Is het jouw wens dat geen enkele droom de
oorzaak lijkt van wat jij doet? 3Laten we dan gewoon naar het begin van
de droom kijken, want het deel dat jij ziet is slechts het tweede deel, waarvan
de oorzaak in het eerste ligt. 4Niemand die slaapt en in de wereld aan
het dromen is, herinnert zich zijn aanval op zichzelf. 5Niemand gelooft dat
er werkelijk een tijd is geweest dat hij niets van een lichaam wist en zich
deze wereld nooit als werkelijk kon hebben voorgesteld. 6Hij zou meteen
gezien hebben dat deze ideeën een en dezelfde illusie behelzen, te belachelijk
voor iets anders dan te worden weggelachen. 7Hoe serieus, hoe
ernstig lijken ze nu! 8En niemand kan zich herinneren wanneer ze met gelach
en ongeloof werden begroet. 9Wij kunnen ons dit wel herinneren, als
we hun oorzaak maar direct onder ogen zien. 10Dan zullen we reden tot lachen
zien, en geen grond voor angst.

6. Laten we de droom die hij heeft weggegeven teruggeven aan de dromer,
die de droom ziet als iets los van hem dat hem is aangedaan. 2In de eeuwigheid,
waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de
Zoon van God vergat te lachen. 3Door dit te vergeten werd de gedachte
een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.
4Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen
inbreuk kan maken op de eeuwigheid. 5Het is ridicuul te denken dat de
tijd de eeuwigheid kan omringen, die juist betekent dat er geen tijd bestaat.

7. Een tijdloosheid waarin de tijd tot werkelijkheid is gemaakt, een deel van
God dat zichzelf kan aanvallen, een afgescheiden broeder als vijand, een
denkgeest in een lichaam: het zijn allemaal vormen van circulariteit waarvan
het einde bij haar uitgangspunt begint, en bij haar oorzaak eindigt.
2De wereld die jij ziet is een precieze weergave van wat jij dacht te hebben
gedaan. 3Behalve dat je nu denkt dat wat jij deed jou is aangedaan. 4De
schuld voor wat jij hebt gedacht wordt buiten jezelf gelegd, op een schuldige
wereld die in jouw plaats jouw dromen droomt en jouw gedachten
denkt. 5Ze brengt haar wraak, niet de jouwe. 6Ze houdt je eng in een lichaam
opgesloten, dat ze bestraft vanwege al de zondige zaken die het lichaam
uitricht in haar droom. 7Jij hebt niet de macht ervoor te zorgen dat
het lichaam zijn kwade daden stopzet, omdat jij het niet gemaakt hebt en
geen controle kunt uitoefenen op zijn handelingen, zijn doel of zijn lot.

8. De wereld demonstreert slechts een oeroude waarheid: je zult geloven
dat anderen jou precies datgene aandoen wat jij denkt dat jij hun hebt aangedaan.
2Maar als je eenmaal jezelf zover hebt gebracht hun de schuld te
geven, zul je de oorzaak niet zien van wat ze doen, omdat jij verlangt dat
de schuld op hen rust. 3Hoe kinderachtig is de koppige manoeuvre om je
onschuld te behouden door de schuld naar buiten af te schuiven, maar
nooit los te laten! 4Het is niet makkelijk de grap daarvan te zien wanneer
jouw ogen overal rondom je de zware gevolgen ervan aanschouwen, maar
zonder hun onbeduidende oorzaak. 5Zonder de oorzaak lijken de gevolgen
ervan inderdaad ernstig en droevig. 6Toch volgen ze er slechts uit. 7En
het is juist hun oorzaak die uit niets volgt, en slechts een grap is.

9. Met mild gelach neemt de Heilige Geest de oorzaak waar, en kijkt niet
naar de gevolgen. 2Hoe zou Hij anders jouw dwaling kunnen corrigeren,
jij die de oorzaak volkomen over het hoofd hebt gezien? 3Hij nodigt jou uit
ieder verschrikkelijk gevolg bij Hem te brengen, zodat jullie samen naar
de dwaze oorzaak ervan kunnen kijken, en jij met Hem een ogenblik kunt
lachen. 4Jij beoordeelt gevolgen, maar Hij heeft hun oorzaak beoordeeld.
5En door Zijn oordeel zijn de gevolgen weggenomen. 6Misschien kom jij in
tranen. 7Maar hoor hoe Hij zegt: ‘Mijn broeder, heilige Zoon van God, aanschouw
je ijdele droom waarin dit kon gebeuren.’ 8En je zult het heilig
ogenblik verlaten met jouw lachen en dat van jouw broeder, vergezeld van
het Zijne.

10. Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. 2Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. 3Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. 4Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. 5Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. 6Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is.

11. Is deze ene les geleerd, dan zal ze jou bevrijden van elke vorm van lijden.
2De Heilige Geest zal deze ene alomvattende les van bevrijding herhalen
tot ze is geleerd, ongeacht de vorm van lijden die jou pijn bezorgt. 3Welk
leed jij ook bij Hem brengt, Hij zal met deze heel eenvoudige waarheid
antwoord geven. 4Want dit ene antwoord zal de oorzaak wegnemen van
iedere vorm van verdriet of pijn. 5De vorm beïnvloedt Zijn antwoord allerminst,
want Hij wil jou slechts de ene oorzaak van alle onderwijzen, ongeacht
hun vorm. 6En jij zult begrijpen dat wonderen de eenvoudige uitspraak
weerspiegelen: ‘Ik heb dit gedaan, en dit is wat ik ongedaan wil
maken.’

12. Breng dan ook alle vormen van lijden naar Hem die weet dat elk ervan is
als de rest. 2Hij ziet geen verschillen waar er geen bestaan, en Hij zal jou
leren hoe elk daarvan veroorzaakt is. 3Niet een heeft een andere oorzaak
dan alle andere, en ze worden allemaal met gemak ongedaan gemaakt
door slechts één enkele les die waarlijk is geleerd. 4De verlossing is een geheim
dat jij alleen voor jezelf hebt weggehouden. 5Dit is wat het universum
verkondigt. 6Maar aan haar getuigen schenk jij totaal geen aandacht.
7Want zij getuigen juist van wat jij niet wilt weten. 8Ze lijken dat voor jou
geheim te houden. 9Toch hoef je slechts te leren dat je er alleen maar voor
gekozen hebt om niet te luisteren, niet te zien.

13. Hoe ánders zul je de wereld zien wanneer je dit hebt ingezien! 2Wanneer
je de wereld jouw schuld vergeeft, zul jij er vrij van zijn. 3Haar onschuld
vereist niet jouw schuld, noch berust jouw schuldeloosheid op haar zonden.
4Dit is het voor de hand liggende; een geheim dat voor niemand dan
jouzelf is weggehouden. 5En dit is het wat jou gescheiden van de wereld
heeft gehouden, en jouw broeder gescheiden heeft gehouden van jou. 6Nu
hoef je nog maar te leren dat jullie beiden onschuldig zijn, of schuldig.
7Het enige dat onmogelijk is, is dat jullie niet gelijk zijn aan elkaar; dat ze
beide waar zijn. 8Dit is het enige geheim dat nog geleerd dient te worden.
9En het zal geen geheim zijn dat jij genezen bent.

Uit: “Inleiding tot Een cursus in wonderen” – Kenneth Wapnick:

“Vergeving kan dus in drie fundamentele stappen worden samengevat.
De eerste stap is dat ik onderken dat het probleem niet
buiten me is, op dat scherm. Het probleem zit vanbinnen, in mijn
film. In de eerste stap geef ik te kennen dat mijn woede niet gerechtvaardigd
is, hoewel mijn woede me altijd voorhoudt dat het
probleem buiten me ligt, bij jou, en dat jij moet veranderen zodat
ik niet hoef te veranderen. Kortom: de eerste stap betekent dat het
probleem niet buiten me ligt, maar daarentegen in mij zit. Deze stap
is zo wezenlijk om dat God het Antwoord op het probleem van de
afscheiding in ons binnenste heeft neergelegd: de Heilige Geest is
niet buiten ons, de Heilige Geest is in ons, in onze denkgeest. Door
vol te houden dat het probleem buiten ons ligt – en dat gebeurt bij
projectie altijd – houden we het probleem weg van het antwoord.
En dat is precies wat het ego wil, want wanneer het probleem wordt
beantwoord door de Heilige Geest, houdt het ego op te bestaan.
Dus het ego is heel doortrapt en subtiel als het erom gaat ons te
doen geloven dat het probleem buiten ons ligt, of dat nu in een ander
mens is – ouders, leraren, vrienden, partners, kinderen, de ministerpresident
– of in de aandelenmarkt, het weer of in God Zelf. We zijn
er allemaal uitermate bedreven in het probleem te zien waar het niet
is, zodat de oplossing gescheiden kan blijven van het probleem. In
het Werkboek staan twee lessen die dat heel duidelijk maken, namelijk
les 79 en les 80: ‘Laat me het probleem zien, zodat het kan
worden opgelost’ en ‘Laat me zien dat mijn problemen zijn opgelost.’
Er is maar één probleem en dat is het geloof in de afscheiding zelf,
oftewel het probleem van schuld, en dat zit altijd vanbinnen, niet
buiten je. De eerste stap van vergeving is dus, zoals gezegd, dat ik
erken dat het probleem niet in jou zit; het probleem zit in mij. De
schuld ligt niet in jou, de schuld ligt in mijzelf. Het probleem zit niet
op het scherm waarop ik het projecteerde, het zit in de film in mijn
binnenste en dat is een film van schuld.

Dan komt de tweede stap, en dat is de moeilijkste. Het is een stap
die we koste wat het kost willen zien te vermijden. We moeten nu
iets doen aan die film, dat wil zeggen: we moeten iets doen aan onze
eigen schuld. Ik wil benadrukken dat juist dat de reden is dat we tot
het uiterste gaan om die woede en aanval te rechtvaardigen en in
stand te houden; juist dat is de reden dat we de wereld willen blijven
zien als opgesplitst in goed en slecht. Zolang we dat doen kunnen
we die tweede stap vermijden, want bij de tweede stap zien we onze
eigen schuld en al onze gevoelens van zelfhaat onder ogen.
Bij de eerste stap erken ik dat mijn woede niets anders is dan de
beslissing mijn schuld te projecteren. Maar bij de tweede stap erken
ik dat de schuld zelf óók een beslissing vertegenwoordigt. De
schuld symboliseert de beslissing mijzelf als schuldig in plaats van
als schuldeloos te zien. In plaats daarvan moet ik onderkennen dat
ik een Zoon van God ben in plaats van een zoon van een ego; dat
mijn ware Thuis niet in deze wereld is maar dat mijn ware Thuis
eerder in God is. Dat kunnen we pas als we onze schuld onder ogen
zien en de uitspraak doen dat dit niet is wat we werkelijk zijn. En die
uitspraak kunnen we niet doen zolang we niet eerst iemand anders
aanzien en zeggen: ‘Jij bent niet wat ik van jou gemaakt heb. Je bent
in wezen wat God geschapen heeft .’
Er staan een paar heel indringende passages in de Cursus die beschrijven
hoe vreselijk beangstigend deze tweede stap is. Het komt
vaak voor dat mensen, vooral de eerste keren dat ze Een cursus in wonderen
inkijken, het verkeerde idee hebben dat het allemaal mooi
en makkelijk is. De Cursus kan je op het verkeerde been zetten als
je niet oplet. Op het ene niveau wordt er gezegd hoe eenvoudig het
is, hoe we in feite allemaal ‘thuis zijn in God, en dromen van ballingschap’
(T10.I.2:1) en hoe al die stappen in een ogenblik genomen
kunnen worden, louter door ons denken te veranderen, enzovoort.
Dan kan het dus gebeuren dat we die passages lezen en al die andere
passages maar vergeten, waarin er sprake is van de verschrikkelijke
angst die dat proces oproept: het onbehagen, de weerstand en
het conflict dat ontstaat wanneer we deze stappen zetten waarin we
onze schuld onderhanden nemen.
Niemand kan het ego loslaten zonder eerst zijn of haar eigen
schuld en angst aan te pakken, want dat is het ego. In het evangelie
zei Jezus: ‘Wie zijn kruis niet opneemt en mij niet volgt, kan mijn
volgeling niet zijn!’ (Matth. 10:38; Mk 8:34; Lk 14:27). Dan spreekt
hij dus hierover. Je kruis opnemen wil zeggen dat je iets doet aan je
eigen schuld en angst en daarmee het ego transcendeert. Je kunt dat
proces met geen mogelijkheid doorlopen zonder moeilijkheden en
pijn. Let op: dat is niet Gods Wil voor ons; het is onze eigen wil. Wij
zijn degenen die schuld in het leven hebben geroepen, dus voordat
we die kunnen loslaten moeten we hem onder ogen zien en dat kan
heel pijnlijk zijn. Er zijn twee plaatsen waar juist dit proces en de
hoeveelheid angst die dat met zich meebrengt beschreven wordt:
de lessen 170 en 196 ( WdI.170; WdI.196.9-12). Ook in ‘De twee werelden’
in de tekst (T18.IX.3) gaat het over de ogenschijnlijk gruwelijke
beklemming waar we doorheen moeten en de verschrikkingen
die gepaard gaan met het verwerken van deze vrees voor God. Dit
is het laatste obstakel voor vrede en daar ligt onze schuld het diepst
begraven.

Dus de tweede stap bestaat in feite uit de bereidheid onze schuld
onder ogen te zien en durven zeggen dat het een uitvinding is van
onszelf, erkennen dat de schuld geen symbool is voor Gods geschenk
aan ons maar voor de beslissing onszelf te zien zoals God ons niet
geschapen heeft. Dat wil zeggen dat we onszelf zien als kind van
schuld en niet als kind van liefde. Een cursus in wonderen benadrukt
heel duidelijk dat wij, omdat we degenen zijn die de schuld gemaakt
hebben, niet degenen zijn die hem ongedaan kunnen maken. Om
dat te kunnen doen hebben we hulp nodig die van buiten het ego
komt. Die hulp is de Heilige Geest. En de enige keuze die we hebben
is de Heilige Geest uit te nodigen het denksysteem van het ego te
corrigeren en de schuld van ons weg te nemen. Dat is de derde stap.
Bij de tweede stap zeggen we in feite tegen de Heilige Geest: ‘Ik wil
mezelf niet langer als schuldig zien; neem dat alstublieft van me weg’.

De derde stap is aan de Heilige Geest en hij neemt de schuld weg,
eenvoudig omdat hij die in feite al weggenomen heeft . Het enige
probleem is dat wij dat moeten aanvaarden.

Samenvattend: de eerste stap maakt de geprojecteerde woede ongedaan
door te zeggen dat het probleem niet buiten me ligt, maar
in me. De tweede stap maakt duidelijk dat het probleem dat in me
zit een probleem van eigen makelij is en dat ik het nu niet meer wil.
De derde stap volgt wanneer ik het heb overgedragen aan de Heilige
Geest en Hij het probleem van me wegneemt.”

Opmaak test6

Dankzij een vraag nav het blog: “De Verzoening aanvaarden”, raakte ik geïnspireerd tot het volgende “antwoord”, wat bij nader inzien gewoon wel weer erg op een nieuw blog ging lijken. En toen Frits me daar ook op wees besloot ik het ook als nieuw blog te plaatsen.
Ik merkte al schrijvend dat het toch weer even handig leek erop te wijzen dat de metafysica van ECIW wel gekend dient te worden, wil de Cursus ten volle begrepen worden op alle niveaus.
Eerst zal ten volle moeten worden aanvaard, en is een levenslang stap voor stap proces, dat de Cursus zegt “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2).
Wat is het dan dat lijkt te ervaren? Dat is de keuze van de denkgeest (denkgeest is dat wat “ik” werkelijk ben binnen het concept van de droom) voor of angst of voor Liefde, oftewel of voor ego of voor HG/J denkgeest.
Er is dus alleen denkgeest, en niet een “ik” lichaam dat keuzes maakt en vervolgens één van deze twee keuzes ervaart. Er is alleen een keuze mogelijk door en in de denkgeest. Bewustwording is dus het werkelijk inzien en aanvaarden van dat er alleen denkgeest is en dat ECIW ons alleen aanspreekt op denkgeest niveau en niet op het niet werkelijk bestaande “lichaamsniveau”. Alles wat wordt ervaren vindt plaats in de denkgeest, en daar blijft het een gedachte, een projectie.

Er is dus ook geen “ander” er zijn alleen projecties die eruit zien als anderen, maar ze hebben geen enkele werkelijkheid, ze zijn en blijven projecties.
Nogmaals dit is erg lastig om te begrijpen laat staan te aanvaarden, omdat het een langzaam stap voor stap proces is van lichaamsbewustwording terug naar denkgeest bewustwording, dat wat we werkelijk zijn.
Niemand begrijpt dat meteen. Toen ik dit voor het eerst las “Er is geen wereld”, en God heeft deze wereld niet geschapen, en God weet niets van deze wereld, was dat voor mij de missing link: “ah, nu begrijp ik waarom niets echt werkt in deze wereld, ik probeer geluk te bereiken in iets wat juist gemaakt is om afgescheiden te blijven van Geluk (Liefde, God, Waarheid, Eenheid)”.
Het was toen nog een voornamelijk intellectueel begrijpen, maar ik was bereid mij de weg te laten wijzen door HG/J in het vertrouwen dat het een stap voor stap proces zou worden naar volledige bewustwording en uiteindelijk volledige terugkeer in de herinnering van Eenheid, God, Liefde.
En stap voor stap door het leren herkennen van al mijn ego gedachten (afscheidingsgedachten) binnen al mijn dagelijkse ervaringen en de bereidheid deze te willen vergeven aan de hand van de Juist gerichte denkgeest (HG/J=oordeelloos kijken) groeit het bewustzijn en de bereidheid deze Stem te volgen in plaats van die van het ego.

Bedenk ook dat zowel ego als HG zich in de ene denkgeest bevinden en niet buiten “mij” of buiten “de ander”, vandaar dat de keuze gemaakt wordt ook binnen de ene denkgeest voor het gemak de keuzemakende denkgeest genoemd.
Vandaar dat “ik” (keuzemakende denkgeest) alleen een keuze kan maken vanuit mijn eigen focus punt in de denkgeest en ik niet voor een ander de keuze tussen ego of HG kan maken.

Op het niveau van de vorm, de wereld van de projectie, doe ik “normaal”, dat wat de regels zijn binnen de wereld van de projecties. Ik help anderen, ik doe boodschappen, sluit verzekeringen af, doe mn deur op slot, voedt de kinderen op, ga na de dokter, neem medicatie, eet gewoon, slaap gewoon, adem gewoon enz.
Alleen het enige verschil is dat als ik aanvaard dat dit alles een projectie is vanuit de denkgeest dat ik kan kiezen of de projectie komt vanuit zonde, schuld en angst (de keuze voor ego dus), of vanuit Liefde (de keuze voor HG/J denkgeest).
Als ik kies vanuit zonde, schuld en angst dan kan ik dat herkennen aan dat ik zelf bepaal wat de uitkomst moet zijn. Bijvoorbeeld de uitkomst moet zijn dat dit of dat conflict met die en die opgelost wordt, of dat ik weer genoeg geld op mn rekening heb, zodat ik eindelijk dit of dat kan kopen, of dat ik een parkeerplaats zal vinden, of dat m’n kinderen gezond blijven en gelukkig worden enz. enz.
Kies ik voor de leiding van de HG/J kant van de denkgeest dan laat ik de uitkomst open en vertrouw erop dat de uitkomst altijd liefdevol zal zijn, hoe het er ook uit mogen zien als projectie.
Vanuit het ego perspectief willen kijken is altijd beperkt. Het ego ziet altijd maar een stukje en kan nooit het geheel overzien, dus kan ook nooit de juiste uitkomst zien en kan dus eigenlijk helemaal geen andere keuze maken, dan alleen vanuit de beperktheid van het ego denken, dat altijd vanuit het geloof in zonde, schuld en angst komt.
Dus iets voor iemand anders bepalen is helemaal onmogelijk, want ik weet niet wat het “beste” is voor de ander, van wegen dat beperkte afgescheiden ego denkgeest standpunt.
Bovendien is wat ik in een ander denk en geloof te zien altijd een spiegel van hoe ik over mijzelf denk als denkgeest. En dat is dan weer kostbaar vergevingsmateriaal, als ik daar voor kies als keuzemakende denkgeest.
Dus als ik de ander als eenzaam zie, dan zie ik een projectie van mijn eigen afgescheiden wil tot afscheiding, en dat ziet eruit als een “iemand anders die eenzaam lijkt”, en de emoties die daarbij horen versterken nog het “waarheidsgehalte”.

Maar diezelfde emoties kunnen echter door de keuze voor vergeving, de keuze voor de gedachte teruggeven aan HG/J, worden hergebruikt, (dus niet ontkend, omarmt, bevestigd, gehaat, aanvaard!) en de denkgeest weer terug herinneren in Eenheid, God, Liefde. En aangezien er ook maar één denkgeest is, wordt de schijnbaar zogenaamde “ander” welke eigenlijk ook alleen maar een stukje van de ene denkgeest is, ook terug herinnerd in Liefde. Dat is de betekenis van de Christus in de ander zien. Het is het terugkoppelen naar de ene denkgeest waar we (de denkgeest) één zijn. Het is niet het “zien” door de ogen, het is een geestelijk zien.

Ik hoop dat ik door dit hele verhaal duidelijk heb gemaakt dat het erg belangrijk is de achterliggende metafysica van de Cursus te kennen en steeds paraat te hebben; dus er is alleen Eén, Waarheid, Liefde, God Denkgeest mogelijk, dus kan er geen afgescheiden dualistische, geprojecteerde wereld vanuit zonde, schuld en angst bestaan. Het is het één of het ander, beide tegelijkertijd is onmogelijk.
Wordt dit niet gezien of ontkend, omdat er toch steeds weer voor het egodenken wordt gekozen, dan blijft ECIW onbegrijpelijk en niet te doen.
En nogmaals geduld is in deze een schone zaak, ECIW doen is meestal een levenslang proces van steeds weer leren opnieuw te observeren en kijken zonder oordeel (dus olv HG/J) naar al mijn gedachten en opnieuw de keuze te maken, niet voor een andere projectie, maar voor het andere gedachten systeem, dat van de Heilige Geest.
Dat is de betekenis van de uitspraak van Helen en Bill: “Er moet een andere manier zijn”, waardoor het proces van het doorgeven van ECIW, door Helen mogelijk werd en ook door “ons” het hele Ene Zoonschap mogelijk werd, mits wij de keuze maken dat toe te laten. Wat uiteindelijk onvermijdelijk is, want er is op Werkelijkheidsniveau niets gebeurt, dat wat lijkt te gebeuren is dus onmogelijk, ook al lijkt het nog zo “echt” en dus alleen geschikt om te Vergeven (heeft het tenminste nog één functie…). Voor het begrijpen wat Vergeven volgens ECIW is verwijs ik naar WdII.1, op blz. 404 van het Werkboek.

Nog maar eens herhalen, omdat het me nog weer duidelijker wordt dat er alleen ervaren is. De “ik” is een ervaring, en niet een “ik” die ervaart. Het bewustzijn dat eerst koos voor een “ik” die ervaart, gaat deze vergissing langzaam zien, dwars dóór de ervaring van de schijnbare “ik” heen.

illusje

…ervaring ervaart ervaren, ervaart ervaren, ervaart ervaren…
Ervaren ervaart wat er ervaren wordt en dat omvat alles wat ervaren ervaart. Er is niets anders dan ervaren. Ook niet meer willen ervaren is een ervaring ervaren door ervaren.
Ervaren volgt op ervaren, op ervaren op ervaren.
“Ik” ervaar is een ervaring van een “ik” en is een ervaring.
Niet “ik” ervaar, er is een ervaring “ik” ervaren door ervaren die ervaart.
Wat ervaart?, lijkt een vraag te zijn, maar is de ervaring van een “wat ervaart?” ervaring.
Er is niets anders dan ervaren, ervaren in een ruimte en op een tijdlijn ervaring.
De ervaring is en blijft altijd een ervaring, ook al ziet de ervaring eruit als “iets” in ruimte en tijd of als “niets” buiten ruimte en tijd het is nog steeds ervaren ervaren door een ervaring die ervaart.
Er is de ervaring van “een wereld”, “een lichaam”. Een wereld…

View original post 101 woorden meer

Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in de boeken van Gary Renard, een trailer over zijn 4e boek “lifetimes When Jesus & Buddah Knew Each Other”.
Dit boek wordt momenteel vertaald naar het Nederlands en zal gepresenteerd worden tijdens de workshop die Gary Renard en Cindy Lora-Renard komen geven in het weekend van 2/3 juni 2018 in Soestduinen.
Verdere informatie hierover volgt nog.
Wederom geeft dit nieuwe boek weer meer inzicht in de volstrekt non-dualistische boodschap van Een cursus in wonderen, begrijpelijk gemaakt vanuit het denkgeest perspectief van waaruit wij die nog geloven in deze wereld en ons als persoonlijk ervaren levens denken en geloven te zijn.
Echt een aanrader.

%d bloggers liken dit: