archiveren

Maandelijks archief: januari 2009

De ware betekenis van onpersoonlijk.

Hoe kan de persoonlijkheid onpersoonlijk worden.

Dat voelt als verlies, als totale eenzaamheid, verlatenheid, in de steekgelaten, niet erkend worden, onbelangrijk zijn, ontkend worden, vernedering, de ultieme straf, breken, overgeven aan macht, gedwongen te buigen, onderwerpen, slaaf worden, slachtoffer, prooi, totale ondergang en vernietiging, zij of ik. En dit laatste zet de tegenreactie opgang, verdediging in alle mogelijke vormen. En zo zwiep ik heen en weer binnen de schijnbaar gesloten cirkel van het ego. Als de slinger van een klok slachtoffer van en gevangen in de tijd.

Is er een andere manier?

Ik kan dus zien dat het het ego mechanisme is ik zie de projectie van het egodenken, dat zijn aloude afgezaagde lied steeds maar weer herhaald als een naald die vast blijft hangen in de groef.

Wat betekent onpersoonlijk buiten het ego denken?

Niet afgescheiden zijn, heel zijn, opgaan in eenheid, vrij zijn, zich vrij uitbreidend.

Zou dat mogelijk zijn?

Ja denk het wel. als ik het kan bedenken, of liever als het gedacht kan worden, dan is het mogelijk.

Dat betekent dat ik een hoop verleidingen moet gaan loslaten, afbouwen eigenlijk, zoals een verslaafde aan drank of drugs z’n verslaving afbouwt in een soms jarenlang proces. Dat doet pijn, omdat het ego als enige wapen pijn heeft. Pijn is het ultieme wapen van het ego. Heel effectief, tot nu toe.

Afkicken van het ego zonder te weten wat er dan overblijft…

Maar er blijft wat over, dat moet wel, ergens zit die herinnering dat het anders kan, dus kán het anders, dus moet er iets ánders zijn. Als ik die verslaving niet meer zou hebben, wat zou er dan overblijven? Een essentie? De kern? Het Zelf? God? Liefde? Niets? Alles? Nou ja we hebben er duizenden woorden voor. En zolang we er woorden voor leggen zal het zich niet tonen, omdat woorden ook maar weer afleidingen zijn. Herinner me ineens van vroeger op school een taalboekje dat ‘Struikelblokken’ heette. Woorden als blokkades. Ja verslaving aan woorden kan ook.

In de stilte kan het antwoord komen en leg ik al mijn gedachtes van pijn in al z’n grillige vormen op het altaar in het licht en vergeef en buig diep geheel vrijwillig en in overgave…

Annelies

Als ik iets van Gary Renard leer is het wel niet alles zo vreselijk serieus te nemen.

Ja het vergevingsproces is een erg serieus gebeuren waar veel bereidwilligheid, eerlijkheid en alertheid bij nodig is, en ja ook je blokkades onder ogen zien is ook niet altijd een feestje, maar je hoeft het niet nog erger te maken dan het al is. We hebben het wel tenslotte zoals ik al eerder zei over ‘het nietig dwaas idee’. Lachen mag dus en in de buurt van Gary wordt veel gelachen. Het is altijd weer een opluchting als Gary weer een van zijn beroemde moppen verteld als een soort ontlading na een serieus stuk tijdens zijn workshops en lezingen en ook in zijn boeken.

Voor de vertalers echter een hele toer om grappen in een andere taal net zo leuk te laten zijn als in hun oorspronkelijke vorm. Hoe vertaal je in hemelsnaam ‘the Wonder Bread account’ zonder de clou van de mop totaal te verpesten?

Het is bekend dat mensen die de Cursus zelf nogal zwaar vinden en gedragen door z’n taalgebruik opgelucht ademhalen als ze de boeken van Gary gaan lezen. Gary laat absoluut zien hoe de Cursus werkelijk in de praktijk van het dagelijkse leven kan werken, zonder ook maar iets af te doen aan de inhoud van de Cursus. Zijn boeken staan dan ook vol met aanhalingen uit de Cursus die naadloos aansluiten bij wat hij meemaakt in zijn leven en daardoor nog meer gaan leven en beter te begrijpen zijn. Genieten van het leven is absoluut mogelijk als je voor een pad zoals ECIW kiest. Sterker nog al vergevend verdwijnt de zwaarte van schuld/zonde en angst. En groeit het besef dat er inderdaad zoals de Cursus dat zelf zegt je niets wordt ontnomen. We hoeven niets op te offeren, alleen maar onze angst. En als we dat eenmaal zien is er ruimte voor licht, vrede en vreugde en vrijheid.En daar is zelfs onze calvinistische uit de klei getrokken volksaard en 2000 jaar Christendom niet tegen opgewassen. Als het zware gordijn van schuld en zonde losgelaten wordt, vergeven wordt, kan er weer gespeeld worden en genoten in alle onschuld.

En Gary raad ons van harte aan hierbij de Heilige Geest uit te nodigen met je te spelen in dit proces van helen, zonder daar moeilijk of zwaar over te doen.

 

 

“De Liefde is niemand vergeten”.

Afgekort: DLHNV, zoals het eerste boek De verdwijning van het universum al snel bekend stond onder de afkorting: VU en het tweede boek Jouw onsterfelijke werkelijkheid als JOW.

En nu dan alweer het derde boek De Liefde is niemand vergeten.

Intrigerende titel alweer.

Eerst leren we dat het universum wat we kennen inclusief onszelf een droom is en dat we door middel van ware Vergeving zullen ontwaken uit die droom.

Vervolgens is het goede nieuws dat ontwaken slechts betekent dat we wakker zullen worden in wat we werkelijk zijn en wat nooit kan verdwijnen.

En tenslotte dat we allemaal zullen ontwaken, omdat de werkelijkheid één is en er dus niemand vergeten kán worden.

Dat woordje vergeten roept bij mij onmiddellijk de herinnering op aan die beroemde sleuteltekst in Hoofdstuk 27.VIII. De ‘held’ van de droom: 6:2 om precies te zijn:

‘In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen.’

Maar zoals de titel van deze paragraaf aangeeft gaat het om een droom en zijn wij niet de droom, maar dromen hem.

Als we dat nou maar niet steeds zouden vergeten dan zouden we er misschien ook om kunnen lachen. En beseffen dat het onmogelijk is om dromen van afscheiding te dromen, die door ze serieus te nemen en te vergeten erom te lachen als erg angstig worden ervaren. En ja dan zijn we gewoon vergeten dat het eigenlijk onmogelijk is werkelijk los te kunnen zijn van Liefde.

Liefde met een hoofdletter L dan wel, dus ondualistisch en volmaakt één in God.

Om onze vergeetachtigheid nog een beetje te maskeren is er ook in de droom een surrogaat voor Liefde, namelijk liefde. Speciale liefde noemt de Cursus dit. Dat lijkt heel verrukkelijk, plezierig, gelukzaligmakend, totdat er iemand met z’n fikken aanzit het afpakt of er iets tussenkomt, dan slaat deze vorm van liefde onmiddellijk om naar de andere kant van de ego medaille: haat. Gedonder in de zandbak!

En ontstaat het verlangen naar dat fijne prettige gevoel en voordat we het beseffen staat ons hele leven in het teken van het zoeken naar liefde en het vermijden van alles wat dat in de weg lijkt te staan en zie daar de ultieme verslaving is geboren. En een oneindig vicieuze cirkel van dualiteit is ontstaan. En zijn we totaal vergeten dat we eigenlijk bezig zijn ons te herinneren wat we vergeten zijn en dat is dat de Liefde niemand vergeten heeft.

%d bloggers liken dit: