Maandelijks archief: augustus 2013

Ik, de denkgeest, had een droom,
Het was niet ‘mijn’ droom het was de droom van de ene denkgeest die zich herinnert Eén te zijn.
Een droom die alleen als droom kan verschijnen in de denkgeest die droomt van afscheiding en droomt dat deze afgescheiden is van de ene denkgeest en droomt dat deze plotseling een lichaam is geworden en angstige avonturen beleeft, waarin een strijd wordt geleverd op leven en dood.
De denkgeest had een droom en dacht dat de gedroomde lichamen in die droom dat waren wat de dromer was, maar de dromer werd wakker en zag dat de Eenheid ongeschonden was en onveranderlijk Heel. Ik had een droom over Eenheid, maar het was geen droom het was de Werkelijkheid.
De droom was een droom en nooit gebeurd.
De droom vertelt nu een ander verhaal, het verhaal van ontwaken en het zal zich uitbreiden tot de hele ene denkgeest ontwaakt is, dat is de ware functie van de dromer en zijn droom.

I, the mind, had a dream.
It was not “my” dream. It was the dream of the one mind that remembers to be One.
A dream that can only appear in the mind that dreams of separation and dreams that it is separated from the one mind and dreams that it suddenly became a body living fearful adventures, in a battle of life and death.
The mind had a dream and thought that the dream bodies in the dream were what the dreamer really was, but the dreamer awoke and saw that Oneness was intact and unchanging.
I had a dream about Oneness, but it was not a dream. It was Reality.
The dream was a dream and never happened.
The dream now tells a different story, the story of awakening, and it will extend until the whole one mind is awakened. That is the true function of the dreamer and his dream.
(By Rogier F. van Vlissingen)

Temptation has one lesson it would teach, in all its forms, wherever it occurs. It would persuade the holy Son of God he is a body, born in what must die, unable to escape its frailty, and bound by what it orders him to feel. It sets the limits on what he can do; its power is the only strength he has; his grasp cannot exceed its tiny reach. Would you be this, if Christ appeared to you in all His glory, asking you but this:

Choose once again if you would take your place among the saviors of the world, or would remain in hell, and hold your brothers there. (ACIM:T-31.VIII.1)

Recently, I hosted a group reading on a webinar of Margot Krikhaar’s article “All the Money Belongs to Everyone,” and it was recorded and is now available on YouTube: Discussion of Margot Krikhaar’s Money Article.

The first and most obvious thing is that the whole topic of money is rife with opportunities for level confusion, yet, even the records we have of Jesus’s teaching outside the Course are pretty clear: Give to Caesar what is Caesar’s. That was always clear, except it becomes a lot clearer when you understand the concept of levels in the Course. As Margot says in the introduction, she came to realize in her work in the corporate world (healthcare), that issues about money are not at all about money but about the content behind it, and about the attachments and attitudes of people. Money of course in the world is very involved with individual survival, and our attitudes towards it are a reflection of that. Thus the confusion is that we’re having money problems, which are a wonderful distraction from the one real problem we do have: we have chosen the wrong teacher, and money or any other issue in the world are just a distraction to keep us from ever looking at that one faulty decision we made in the mind.

Ken Wapnick’s little book on Form versus Content, Sex & Money also focuses on the temptations for level confusion by the ego’s two favorite topics, sex and money. Both of these present us with endless problems and challenges that root our attention in the world, as they appear central to our survival, and have almost unlimited power to distract us from making the one decision in the mind, to choose once again, to dump the teacher of folly (the ego), and to choose the voice of the Holy Spirit for our guide, as the opening quote above suggests. In short, money and sex are merely ego topics par excellence, but no different than many other opportunities for distraction, and every problem we face invites us into an opportunity for choice, and the choice is always between moving the deck chairs on the Titanic with the ego (changing the form), or changing the content, by shifting to the Holy Spirit for our guidance, which is the miracle.

As Margot insightfully points out in her article, it makes no difference if the money is yours or not, for even being in apparent control of money for another party, or in an organization, provides opportunities for abuse of power that reinforce the ego’s agenda. It also makes no difference if your issues are simply managing money, or the lack of it. Both are simply opposite sides of the same coin. It gets even funnier when people have power struggles over money in the not for profit world. And naturally, although Margot does not mention it, the Marxist solution attempt is faulty also, since to focus on the distribution of the physical means, the money itself, eventually does not solve the problem – it is merely another way of moving the famous deck chairs. The only thing that does solve the problem is changing teachers, and choosing the miracle over the ego’s madness, at which point we simply handle our money or lack of it in an unselfish manner and stop reinforcing the ego, and heaping on more guilt all the time.

From my own recollection, during my time in the corporate world, I remember an interview with some woman who was struggling through the financial aftermath of a stellar career that had been abruptly ended, and among other things getting some financial counseling. She had been making over a million dollars a year (in the eighties), and her attitude in her own words was: “I thought that money was the stuff people throw off the back of trains.” While she was good at managing other people’s money, not so her own. Only later, with my experience with the Course, did all of this start to make any sense, including my own keen awareness during periods of relative affluence, that money does not make you happy, and that I frequently felt guilty buying things I thought I richly deserved (listening to the ego!), which is exactly what the ego wants: to keep us feeling guilty. Guilty that we do have money, guilty that we don’t have money, and everything in between, as long as the guilt increases, the ego is still in charge.

In short, the whole point is that everything becomes easier if we learn to listen to the Holy Spirit instead of to the ego, including all the thorny issues of money and sex. Ken Wapnick has also frequently commented when people think the Course is not practical, and/or you could not be a Course student and run a business effectively, that the opposite is often the case, for if you are truly coming from your right mind and following the guidance of the Holy Spirit, you are not going to get side-tracked by all of the ego’s emotional blackmail and games, and see through the issues, and instead of getting confused (level confusion), by focusing on the apparent problems on the level of form and effect (money), you will be focused on the issues behind the appearances at the level of cause. By following the guidance of the Holy Spirit, you will remain the voice of reason in the midst of the wildest storms, which is the only way you can truly handle situations in a way that serves everyone’s highest interest, and therefore does not create more guilt, but clears up the ego’s obfuscations instead.

Ziekte van het lichaam is geen keuze, niets wat er met het lichaam gebeurt of in enige andere vorm is een keuze. Wat wel een keuze is, is de keuze voor welk denksysteem de denkgeest kiest. Dat wat ‘we’ zijn is denkgeest en niet een lichaam. Dus het lichaam kan niet kiezen, een projectie kan niet kiezen. Dat wat we ons lichaam noemen is een projectie vanuit de bron, de denkgeest. Zoals de figuren op een filmdoek ook projecties zijn.

Er zijn slechts twee keuzes te maken, kiezen voor egodenkgeest (dat gedeelte van de denkgeest dat zich denkt te kunnen afscheiden van Eenheid) of voor Heilige Geest denkgeest (dat gedeelte van de denkgeest dat nog steeds onveranderlijk verbonden is in Eenheid). Er is geen soort derde keuze mogelijk op vorm niveau. Dus we kiezen niet voor een bepaalde ziekte of voor een bepaalde gebeurtenis. De ziekte of een gebeurtenis is de projectie van de keuze op denkgeest niveau en die keuze bestaat slechts uit twee mogelijkheden, kiezen voor angst of voor Liefde. We ervaren dan vervolgens wat het gevolg van die keuze is op vorm niveau, zonder te beseffen op welk niveau de keuze wordt gemaakt. In het geval van de keuze voor egodenkgeest zal alles ervaren worden vanuit een of andere vorm van zonde, schuld en angst. Wordt er voor Heilige Geest denkgeest gekozen dat zal alles gezien en ervaren worden als uitbreiding van Liefde.

Het script, de droom, dat wat we ons leven noemen zal dus anders ervaren worden afhankelijk van de keuze die we op denkgeest niveau maken. Dus het is ook niet zo dat we op egodenkgeest niveau voor een bepaalde lichamelijke toestand kiezen of voor een bepaalde situatie. De keuze is enkel en alleen de keuze voor angst of voor Liefde. Die keuze zet projectie op gang, of uitbreiding van Liefde.

Daarbij komt nog dat er maar één egodenkgeest is, omdat alleen Eenheid mogelijk is. Een aangezien alleen Eenheid mogelijk is, moet de gedachte dat er naast Eenheid nog iets mogelijk is een illusie, een droom zijn. Vanuit deze gedachte kan ook begrepen worden in wat voor droomweb de ‘we’, de denkgeest, verstrikt is. Doordat we zijn vergeten dat we denkgeest zijn en nu geloven dat we een lichaam zijn, is de hele oorzaak, de bron van alles, de denkgeest dus, aan het oog ontrokken. Dus de ene denkgeest ervaart zichzelf nu als een individu met een individueel lichaam en denkt nu dat alles voortkomt vanuit het lichaam met als aansturende bron de hersenen. Er wordt niet meer gezien dat achter dit alles de denkgeest schuilt die voor angst heeft gekozen en dit alles vanuit angst projecteert. Er wordt ook gedacht dat het leven dat geleden wordt een keuze is, dat alles wat gebeurt in dat leven een keuze is op het niveau van de vorm. Dat is niet zo, want als we even terug gaan naar dat er maar één egodenkgeest is, dan klopt het niet dat er miljoenen aparte lichamen en miljoenen verschillende drama’s die we ons leven noemen worden uitgespeeld.

De ene egodenkgeest die droomt van afscheiding droomt tegelijkertijd in één keer alle mogelijke vormen van afscheiding en identificeert zich tegelijkertijd met al die droom scenario’s. Zodat het nu lijkt en ook ervaren wordt dat er miljarden lichamen zijn met ieder zijn eigen droomscenario. Wij, de ene egodenkgeest die vergeten is dat deze één is, ervaart zichzelf nu als een lichaam dat autonoom is en in staat is te handelen als zijnde dat lichaam, op dat moment in dat leven gedurende een bepaalde tijd. Dit levert strijd op, lijden, angst met hier en daar even wat kortstondige geluksmomenten, geluksmomenten waarvan verwacht wordt dat ze niet lang zullen duren, afgepakt kunnen worden en daarom verdedigt moeten worden. Kortom de denkgeest die in afscheiding gelooft en vergeten is dat alleen Eén mogelijk is, kan niet anders dan deze gedachtegang uitprojecteren en zodoende de afscheiding vergroten en volharden in angst en lijden zonder door te hebben waar het vandaan komt. Het idee van dat men, als individu, kiest voor een bepaald leven is dus in die zin ook niet waar, omdat er maar één egodenkgeest is die maar één keuze maakt en dat is de keuze voor afscheiding, dus voor zonde, schuld en angst. Dus de ervaring van verschillende levens te leven is een illusie, die weliswaar  zo ervaren wordt, maar altijd een projectie blijft.

Daaruit volgt logischerwijs, zeggen dat bijvoorbeeld een lichamelijk ziekte in een bepaalde vorm het gevolg is van de keuze voor die bepaalde ziekte, niet kan kloppen. De oorzaak van de ene keuze van de ene egodenkgeest voor angst resulteert in een caleidoscoop van uitbeeldingen van angst, dat wat wij de wereld noemen met alles dr’op en dr’an. En de ‘wij’, de ene egodenkgeest die nu denkt een autonoom lichaam te zijn tussen miljarden andere autonomen lichamen in lijkt nu een autonoom eigen leven te lijden met individuele ervaringen. En dit alles op een fundament van schuld en angst en daarom voelen we ons ook voortdurend schuldig en angstig, maar zijn vergeten dat het uit de denkgeest komt en niet uit de droomwereld van lichamen, dingen en situaties.

De Cursus wordt pas echt duidelijk als we ervaren dat de Cursus ons aanspreekt als denkgeest en niet als lichaam. De Cursus zegt dan ook dat niet het lichaam ziek is, maar dat de denkgeest ziek is en genezing behoeft. En daar worden niet onze hersenen mee bedoelt natuurlijk, de denkgeest is de geest die tot projectie in staat is en lichamen inclusief hersenen projecteert. Andersom, als we blijven volharden in dat we een lichaam zijn en ons ook zo voelen aangesproken door de Cursus, dan zal de Cursus niet werken, niet omdat de Cursus niet werkt, maar omdat we vast blijven houden aan de wereld en de lichamen als werkelijk te zien.

Ware vergeving zal ook niet werken als we dat toepassen op lichamen, het werkt wel als we het toepassen op de denkgeest die weet dat deze zich vergist en zich inbeeld dat hij een lichaam is. Als Ware Vergeving wordt toegepast zal alles in de door ons als ene denkgeest ervaren wereld een andere functie krijgen en ons doen bevrijden uit het rad van zonde, schuld en angst.

De Cursus spreekt ons dus aan op het niveau van de denkgeest, maar tegelijkertijd ontmoet de Cursus ons op het niveau waar we denken te zijn, dus op het niveau van de droom waarin we denken een lichaam te zijn in een wereld vol andere lichamen, dingen en situaties en gebruikt dus dat wat we denken te zijn als leermiddel en leermateriaal. En zoals in het vorige artikel over ‘observeren’ staat is dit een leerproces dat alleen goed gedaan kan worden olv de ene Juist-gerichte denkgeest, dat deel van de ene denkgeest dat nog steeds onveranderlijk in verbinding staat met Eenheid, met God, met Liefde.

Een belangrijk onvermijdelijk onderdeel bij het doen van Een cursus in wonderen is het leren observeren van de gedachten en de daaruit voortvloeiende projecties van de egodenkgeest.

De bron van alles is altijd de denkgeest en niet de uiteindelijke projectie.

Wij zijn denkgeest.

De denkgeest is in staat zichzelf te observeren vanuit een oordeelloos standpunt, wat tevens een keuze moment is. De denkgeest is in staat te kiezen. Te kiezen tussen het projecteren van gedachtes vanuit zonde, schuld en angst, of voor het uitbreiden van Liefde. Oftewel te kiezen voor onder leiding staan van het ego of onder leiding staan van Heilige Geest of Jezus, beide laatste symbolen voor uitbreiding van de Liefde van God.

Eerlijk observeren van de egodenkgeest kan alleen worden gedaan vanuit dat gedeelte van de denkgeest dat onveranderlijk verbonden is met God waar het onverbrekelijk deel van uit maakt, de Cursus noemt dat Heilige Geest. Jezus is het symbool van de manifestatie van de Heilige Geest en kan als meer persoonlijke hulp hierbij worden gebruikt. (VvT5.6)

Observeren we vanuit dat gedeelte van de denkgeest dat zich denkt te kunnen afscheiden van Eenheid, van God, dan kiest de denkgeest voor het observeren met het  egodenkgeest systeem, vanuit zonde, schuld en angst. Het resultaat hiervan is het ervaren van zonde, schuld en angst via de projecties daarvan, dat wat we de wereld noemen en alles wat we daarbinnen beleven. Dit betekent dat de ‘we’ de denkgeest nooit echt slachtoffer kan zijn. Als de denkgeest leert observeren leert deze dat er altijd dat keuze moment is, op dat kruispunt waar de beslissing genomen wordt voor het volgen van de stem van het ego of de stem van Heilige Geest.

De egodenkgeest projecteert, Heilige Geest denkgeest breid uit.

Het verschil is dat projecteren afscheiden is met als resultaat dat de projecties, de wereld die wij denken te zien en alles wat daar zich in afspeelt, als oorzaak in plaats van gevolg wordt gezien, waardoor we lijken te leven in een wereld van zonde, schuld en angst, terwijl uitbreiding vanuit Heilige Geest in verbinding blijven is met God, dus met Eenheid, met Liefde.

Afscheiding, dus projectie doet de denkgeest geloven dat het een lichaam is dat leeft tussen en met andere lichamen, dingen en situaties. Afscheiding van Eenheid is onmogelijk, dus geloven in afscheiding en dit voor waar aannemen moet wel een gevoel van onbehagen teweeg brengen. Dit is de oorzaak van alle pijn en lijden in een door onszelf, als denkgeest geprojecteerde wereld van afscheiding. God, dat wat Eenheid en Liefde is, kan onmogelijk de wereld geschapen hebben, want wat Een is kan zich nooit afscheiden. De wereld die wij, de denkgeest die denkt en gelooft een lichaam te zijn, heeft geprojecteerd is derhalve een illusie, oftewel zoals de Cursus dat noemt een droom. Een droom van afscheiding. Net zoals wat we onze slaapdromen noemen niet werkelijk gebeurt is. Immers de afscheiding is niet werkelijk gebeurt, het is slechts een gedachte waarin de denkgeest is gaan geloven en serieus is gaan nemen, met alle gevolgen van dien; de wereld die wij ervaren.

Het middel wat de Cursus ons aanbied en voortkomt uit ons natuurlijke verlangen terug te willen herinneren in Eenheid waar we nooit uit zijn weggeraakt, is vergeving. Ware vergeving wel te verstaan, vergeving olv Heilige Geest. (WdII.1)
Ware vergeving werkt vanuit de gedachte dat afscheiding onmogelijk is en dus dat wat er lijkt te gebeuren in de wereld van de afscheiding onmogelijk echt gebeurt kan zijn.

Als we onze denkgeest onder leiding zetten van Heilige Geest in plaats van die van egodenkgeest, zal alles wat we denken te ervaren in de door ons zelf geprojecteerde wereld van afscheiding hergebruikt worden, nu niet als middel tot afscheiding, maar als middel om ons te doen laten terug te herinneren in Eenheid, in God. Daarvoor is het dus nodig goed te leren observeren, om een onderscheid te kunnen maken tussen wat vanuit egodenkgeest komt en wat vanuit Heilige Geest denkgeest komt. De functie van ons leven in de wereld verandert dan van functie en doel. Het doel is nu niet meer het nastreven van doelen in de wereld, maar nu krijgt alles wat we ervaren in die wereld maar één doel, terug herinneren in Eenheid.

Het is dus niet zo dat wetende dat de wereld een projectie is deze moet worden afgewezen of ontkend, nee de wereld en alles wat daarbinnen beleefd en ervaren wordt, wordt nu zeer kostbaar vergevingsmateriaal dat ons, de denkgeest die dacht zich afgescheiden te hebben van God, weer doet terugherinneren in God. Ons leven, dat wat we ons persoonlijke leven noemen wordt zodoende de sleutel die de Poort terug naar Eenheid kan en zal openen. Onze wil onderleiding zetten van Heilige Geest leert ons eerlijk te kijken naar elke gedachte van afscheiding zonder oordeel. Het leert ons inzien dat wat we als angstig en lijden ervaren onze eigen keus is, niet de keuze voor de vorm waarin zich die angst heeft uitgeprojecteerd, maar onze keuze voor de leiding te willen volgen van de egodenkgeest, de keuze dus voor afscheiding. En die keuze kan alleen maar leiden tot ervaringen van lijden en angst die we op miljoenen manieren uitprojecteren en erg persoonlijk zijn gaan nemen en waar de ‘we’ de denkgeest zich mee is gaan identificeren. De denkgeest geloofd nu dat het een lichaam is dat kan lijden, dus ervaren we dat ook zo.

Dit hele proces van eerlijk observeren olv Heilige Geest en of Jezus gaat onvermijdelijk gepaard met weerstand, omdat de egodenkgeest die werkelijk is gaan geloven dat het een lichaam is in een wereld vol met andere lichamen dingen en situaties, dat geloof niet in één keer kan laten vallen. ECIW heet niet voor niets een Cursus, precies zoals elke cursus is het een proces, een leerproces, waarbij veel geoefend moet worden, vandaar het Werkboek. Een leerproces met vallen en opstaan.

Alleen de theorie lezen (het Tekstboek) en leren is niet voldoende alleen als we onze wereld, onze lichamen, onze ervaringen daarmee gaan zien als een klas waarin we kunnen leren onder leiding van de Juist-gerichte leraar zal ECIW ook echt werken. En is het een zeer krachtige leerweg die de denkgeest doet terug herinneren in Eenheid, in God, in Liefde. En dat is onvermijdelijk of men nu wel of niet de Cursus als pad kiest, want Eenheid is Eenheid en kan nooit verlaten of verandert worden.

Next Wednesday 8/21 at 9 AM there will be a small webinar on Margot’s article “All the Money Belongs to Everyone,”:  . A few spots left open…
Intro to Margot Krikhaar, and discussion of the article, with Rogier van Vlissingen (the alleged translator of Gary Renard into Dutch and Margot Krikhaar into English), Lenore Ditmar (proofreader of Rogier’s translations of Margot), Ken Bok (of “ACIM Explained” fame) as MC, and Alex Marchand (Of “The Universe is a Dream,” and “Dissolving Dollars” fame).

Here is the link:
It is recommended to read both the article and Ken Wapnick’s book on Form versus Content – sex and money first.

LET OP: Als je vanuit Nederland mee wilt doen let dan op het tijdsverschil (6 uur). De webinar zal hier om 15.00u beginnen.

%d bloggers liken dit: