archiveren

Tagarchief: ervaring

Hoe langer ik met ECIW bezig bent en ook echt toepas in het dagelijkse leven van alle dag en nacht, des te meer en duidelijker zie ik de truc van het egodenken om alles wat herinnert aan Waarheid eenvoudig weg om te keren, zodat het het tegenovergestelde van Waarheid laat zien. Als ik op die manier kijk naar wat het egodenken maakt kan ik ook beter zien wat het probeert te verbergen achter deze wisseltruc welke alleen maar een poging tot het verbergen en vergeten van Waarheid, Eenheid is.

Als de ervaring er een is van het leven van een ‘normaal’ rustig leven, met wat onvermijdelijke hobbels hier en daar afgewisseld met leuke en succesvolle ervaringen, valt de omkeer truc van het egodenken niet zo op en wordt het leven geaccepteerd zoals het is en berust men gelaten in zijn lot ondertussen een zo comfortabel mogelijk leventje te maken, door alle problemen die langskomen te negeren, of zo snel mogelijk uit de weg te ruimen.

Is de ervaring echter dat van een zeer intensief leven, met grote pieken en vooral zeer diepe dalen, dan zal vroeg of laat de vraag rijzen: ‘is dit nou leven, zoveel ellende dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, dat moet toch anders kunnen?’
Dan wordt de waarnemer in ons wakker en groeit de bereidheid ‘anders te willen kijken’.

Als dat wat wij in de wereld van het ego denken waarnemen/ervaren als ‘weef foutjes’, als iets wat afwijkt van wat wij accepteren als ‘normaal’, dan kan ik dat zien als een reminder dat de wereld nu eenmaal niet perfect is, dat ‘shit happens’, of ja je hebt nu eenmaal slechterikken en braverikken, het is je eigen schuld, het zit in je genen daar doe je niets aan, het is de schuld van de ouders, kinderen, familie, buren, regering, dingen en situaties, maar ik kan het ook, als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest zien als een reminder dat die ‘weef foutjes’ totaal niet passen binnen Waarheid, Eenheid, dus het ook gezien kan worden als slechts een poging Waarheid, Eenheid te verbergen achter het precies tegenovergestelde van Waarheid, Eenheid. Dat maakt het ‘weef foutje’ niet fout maar slechts een op z’n kop beeld van Waarheid, Eenheid.

Neem ik bijvoorbeeld waar dat het leven ervaren wordt als een aan ernstige angststoornis en depressiviteit lijdende persoon wat een ‘normaal’ leven onmogelijk maakt, dan kan ik dat als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest ook zien als juist het omgekeerde van wat het lijkt te zijn.
Ik denk dan maar weer meteen aan les 5 uit het Werkboek:

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk:

1. Dit idee kan, evenals het voorgaande, gebruikt worden bij elke persoon,
situatie of gebeurtenis waarvan jij denkt dat die jou pijn bezorgt. Pas het
uitdrukkelijk toe op alles waarvan jij gelooft dat het de oorzaak van je onvrede
is, en gebruik daarbij de omschrijving van het gevoel in een bewoording
die je juist lijkt. De onvrede kan zich voordoen als angst, bezorgdheid,
depressiviteit, verontrusting, kwaadheid, haat, jaloezie en nog
talloze andere vormen, die je allemaal als verschillend zult waarnemen.
Dit is niet waar.
Maar tot je geleerd hebt dat de vorm er niet toe doet, is
elke vorm geschikt als onderwerp van de oefeningen van de dag.
Hetzelfde idee op elke vorm afzonderlijk toepassen is de eerste stap naar
de uiteindelijke erkenning dat ze allemaal hetzelfde zijn” (WdI.5.1).

Ik zie deze woorden: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”, dan ook als een uitnodiging, om dat wat ik dacht te zien en te geloven en als waarheid aannam, binnen het egodenken, als precies het omgekeerde van Waarheid te zien en dus als een poging om mijzelf aan Waarheid, Eenheid, Liefde te onttrekken. Wat natuurlijk sowieso een onmogelijk idee is, wat alleen mogelijk lijkt te zijn door mijn geloof erin.

Dus de waarneming van een aan angststoornis en depressie lijdende persoon welke eigenlijk een projectie laat zien van de keuze voor afgescheiden te willen zijn van Waarheid, Eenheid, Liefde wordt nu een uitnodiging ‘anders’ te willen gaan zien, door dat wat ik dacht te zien als waarheid, als vergissing te onderkennen, en deze vergissing te Vergeven, (Ware Vergeving zie: WdII.1 blz. 404) waardoor de herinnering aan Waarheid, Eenheid, Liefde weer in het bewustzijn terug keert.
Les 34 helpt mij hieraan te herinneren:

“Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien.

1. Het idee voor vandaag maakt een begin met de beschrijving van de voorwaarden
die gelden voor de andere manier van zien. Innerlijke vrede is
ontegenzeglijk een innerlijke zaak. Het moet beginnen bij je eigen gedachten
en zich dan naar buiten toe uitbreiden. Juist uit jouw vredige
denkgeest vloeit een vredige waarneming van de wereld voort” (WdI.34.1)

Een waarneming van een vredige wereld, niet een vredige wereld op zich als feitelijke vorm. (onthoud: “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2))
Dus hoe dit zich als resultaat van Ware Vergeving zal projecteren in enige vorm, doet er dan niet meer toe, omdat ik dan werkelijk weet en ervaar dat niet de vorm de oorzaak is van angst en depressie, maar de keuze voor het denksysteem van zonde, schuld en angst en deze voor waarheid aan te zien en erin te geloven. Hoe dan ook zal er vanzelf de Inspiratie zijn om dat te doen wat het meest liefdevol is, hoe het er ook uit moge zien.

Dat wat ik in mijn broeder denk en geloof te zien is altijd een spiegel voor mijzelf die laat zien voor welk denksysteem ik kies; voor het geloof in zonde, schuld en angst (ego), of voor juist gerichtheid van denken (HG/J).
Zo zal de omkeer truc van het egodenken mij niet meer verblinden, maar juist een reminder worden voor wat het probeert te verbergen achter deze meester omkeer truc.

 

“Ik”, en dus het hele “zoonschap” ervaren deze wereld en het persoonlijke leven als “normaal”. We vinden wel van alles normaal en abnormaal in de wereld, maar dat is een gedachte vanuit het “normaal” vinden van deze wereld, en het “normaal” vinden van een lichaam te zijn. Binnen dat gedachte systeem (want dat is het) kan iets als normaal of als abnormaal gezien en ervaren worden. Echter de bron van dit gedachte systeem, de egodenkgeest, is (tijdelijk) uit het bewustzijnsgeheugen verdwenen. Met opzet, omdat dit hele denksysteem als doel heeft af te scheiden van Eénheid, iets wat onmogelijk is, nooit kan gebeuren en nooit zal gebeuren, behalve schijnbaar in de denkgeest van een “abnormaal” denksysteem.
En een “abnormaal” denksysteem, dat denkt zich te kunnen hebben afgescheiden van Eénheid, kan vervolgens alleen maar abnormale gedachten uitbreiden, dat is logisch.
Ziedaar, kijk om je heen; een abnormale projectie, vanuit een abnormaal denksysteem.

Dit wetende en aanvarende hoef “ik” niet meer m’n verdomde best te doen ook maar iets in deze wereld te verbeteren, wetende dat ik dat vanuit het waar maken van de wereld simpelweg niet kan, omdat ik vanuit een “ik” (geloof een lichaam te zijn) alleen maar pogingen tot afscheiding kan projecteren. Met andere woorden, ik vanuit het geloof een lichaam te zijn in een bestaande wereld van vormen en situaties kan nooit de wereld redden, het zullen altijd projecties vanuit een abnormaal onmogelijk, onwaar denksysteem blijven.

Goed, ik weet nu wat abnormaal, onwaar is en waarom, hoe kom ik dan nu weer in contact met Eénheid, met dat wat wel normaal is, waar is.
Er lijkt nog steeds een “ik” te zijn welke ervaart binnen het abnormale denksysteem dat niet anders kan dan abnormale projecties uitzenden.
Maar er is ook een soort waarnemer/observeerder “wakker” geworden kennelijk, de onvermijdelijke herinnering aan dat er toch iets anders moet zijn dan deze abnormale toestand komt terug in de denkgeest.
Er is een kennelijk andere keuze mogelijk.
De nu waarnemende denkgeest begint zich te herinneren dat er een andere keuze mogelijk is.
De keuze voor onwaar of Waar.
Iedere keer als de waarnemende denkgeest waarneemt dat hij een “abnormale” dus onware, onmogelijke gedachte projecteert, kan nu een bewuste keuze worden gemaakt:
wil “ik” (ik=nu de waarnemende/keuzemakende denkgeest die zich bewust is geen lichaam, projectie te zijn, maar (projecterende) denkgeest), deze projectie, welke eruit ziet als iets wat in “mijn” leven lijkt te gebeuren, gebruiken om de afscheiding in stand te houden en uit te breiden, of wil ik het laten gebruiken om de kloof van afscheiding te dichten?

Dat betekent dat ik (denkgeest) besef dat mijn drang tot “doen” niet komt vanuit het lichaam dat dingen lijkt te willen doen, maar altijd vanuit denkgeest.
Dus er is nog steeds de ervaring het gevoel, emotie dat “mijn” lichaam iets doet, maar tegelijkertijd wordt ingezien dat het de denkgeest is die kiest voor uitbreiding van afscheiding, door net te doen alsof het lichaam de bron is van het “doen”.
Daardoor krijgt het “doen” nog steeds schijnbaar vanuit het lichaam, maar nu beseffend dat het de denkgeest welke de de bron is, een totaal andere functie.
Ik “doe” schijnbaar nog steeds hetzelfde in mijn wereld, maar het heeft nu een totaal andere doel gekregen. Het doel verschuift van afscheiding uitbreiden naar afscheiding oplossen.
In ECIW wordt dit het proces van ware vergeving genoemd wat gebeurt vanuit de denkgeest die zich aan het herinneren is; de juist-gerichte denkgeest, wat praktischer voorgesteld in ECIW als Jezus en of de Heilige Geest.
Aangezien het geloof in het abnormale denksysteem van het egodenken erg hardnekkig is maakt het denksysteem van ware vergeving gebruik van hetzelfde abnormale denkgeest systeem, omdat dat bekend is en begrepen kan worden.
Het abnormale egodenksysteem maakt gebruik van zijn projecties, door ze echt te maken, het denksysteem van ware vergeving gebruikt ook dezelfde projecties (dus beelden, situaties, woorden enz.), maar nu enkel en alleen nog om ze te vergeven, vanuit de gedachte dat wat lijkt te gebeuren niet kan gebeuren, omdat afscheiding simpelweg niet mogelijk is.
Dat wat lijkt te gebeuren wordt hierbij niet ontkend, maar volledig en eerlijk onder ogen gezien, precies zoals het zich lijkt voor te doen binnen het (ego)denksysteem wat we kennen, er wordt niets aan de projectie verandert, (“we” blijven dat wat binnen het egodenksysteem normaal is, normaal doen) het wordt alleen vergeven.
Als ware vergeving heeft plaatsgevonden, betekent dat niet dat de projectie persé wel of niet verandert, maar het betekent wel dat het denken erover totaal verandert is. En als gevolg daarvan kan de projectie veranderen, zonder dat we van te voren weten hoe dat eruit zal gaan zien, laat staan dat het een doel op zich is.

Het zal duidelijk zijn dat dit proces van ware vergeving, dus de omslag in het denken welke logischergewijs alleen in de denkgeest plaatsheeft, heel veel oefening nodig heeft.
Een cursus in wonderen heet niet voor niets een “cursus”.
Het is een levenslang leerproces dat duurt zolang het onvermijdelijke proces van ontwaken vanuit de “abnormale” (ego)denkgeest duurt.
Een stap voor stap schijnbaar individueel leerproces, waarbij het individuele schijnbare script (mijn/jouw/ons leven) wordt her-gebruikt om te ontwaken uit een zelfgekozen abnormaal (ego)denksysteem dat gelukkig geen enkele invloed heeft op wat Waar, Eén, Heel is. In die zin is het hele proces van ontwaken een reis zonder afstand.

Zinloos dus? Op waarheid niveau inderdaad volstrekt zinloos, maar op on-waarheid niveau noodzakelijk en behulpzaam, omdat dat wat weliswaar on-waar is, maar bekent is, heel slim wordt her-gebruikt en als het ware terug gedraaid wordt tot de ene afscheidingsgedachte die het hele denksysteem van tijd en ruimte schijnbaar in beweging zet en zich als een vastgelopen plaat steeds maar herhaald.
Nogmaals een schijnbaar individueel proces, terwijl het ondertussen de ene denkgeest die zich vergist en on-waarheid als waarheid ziet is, die ervoor kiest terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, God, Liefde.

Kortom ECIW ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn, midden in een volstrekt onwaar, onmogelijk abnormaal denksysteem en her-gebruikt dat zelfde denksysteem volledig oordeelloos middels ware vergeving om terug te keren in waar nooit uit is weggegaan.
De troostrijke gedachte is dan ook, dat als afscheiding nooit heeft plaatsgevonden het proces van het ongedaan maken van het geloof in afscheiding nooit kan mislukken, de afloop staat immers al vast…

…ervaring ervaart ervaren, ervaart ervaren, ervaart ervaren…
Ervaren ervaart wat er ervaren wordt en dat omvat alles wat ervaren ervaart. Er is niets anders dan ervaren. Ook niet meer willen ervaren is een ervaring ervaren door ervaren.
Ervaren volgt op ervaren, op ervaren op ervaren.
“Ik” ervaar is een ervaring van een “ik” en is een ervaring.
Niet “ik” ervaar, er is een ervaring “ik” ervaren door ervaren die ervaart.
Wat ervaart?, lijkt een vraag te zijn, maar is de ervaring van een “wat ervaart?” ervaring.
Er is niets anders dan ervaren, ervaren in een ruimte en op een tijdlijn ervaring.
De ervaring is en blijft altijd een ervaring, ook al ziet de ervaring eruit als “iets” in ruimte en tijd of als “niets” buiten ruimte en tijd het is nog steeds ervaren ervaren door een ervaring die ervaart.
Er is de ervaring van “een wereld”, “een lichaam”. Een wereld, een lichaam kan niet los van de ervaring die ze is staan. Er is geen wereld, er is geen lichaam er is een ervaring.
Er kan niet gestopt worden met ervaren, dat levert alleen maar weer de ervaring van stoppen op, ervaren door ervaren.
Ervaren zit besloten in ervaren, in de ervaring van besloten zijn in ervaring…

Volledig meegaan van ervaren in ervaren wat ervaart aan de “hand” van volledig ervaren ervaren te zijn, stopt het vechten van ervaren tegen het ervaren, ervaren te zijn.

Buiten ervaren ervaren is een buiten ervaring ervaring.
De ervaring kan niet buiten de ervaring ervaren…

Een zeer behulpzame reminder voor mij is nu:
elke keer dat ik ongenoegen voel in welke gradatie dan ook, dan weet ik op de eerste plaats dat ik niet onvrede voel om de reden die ik denk.
En kan ik op de tweede plaats zien dat elke gedachte van ongenoegen altijd komt van de keuze voor met de ego kant van ‘mijn’ denkgeest te willen denken en kan ik nu ook duidelijk de drang van het egodenken om ‘gelijk te willen hebben’ waarnemen.

Het gelijk willen hebben in dat afscheiding van Eenheid mogelijk is, vermomd achter het gelijk willen hebben in iets wat zich zogenaamd buiten in een voor dat doel geprojecteerde wereld afspeelt.

Dus ik wil helemaal niet gelijk hebben over ‘iets’ als ik in de wereld iemand probeer te overtuigen van iets, of mijn zin wil doordrukken over iets, want daarachter verborgen ligt de wil gelijk te hebben over dat afscheiding mogelijk is en ik mijn projecties gebruik voor deze (on)mogelijke wil door te drukken.

Een aangezien Eenheid wat ik ook probeer te willen en door te drukken alleen maar onveranderlijk Eén kan zijn, voelt het ‘anders’ willen doordrukken geforceerd, pijnlijk, ongelukkig, want ik wil en probeer iets te doen wat onmogelijk is.
Nu ik me hier volledig bewust van ben, hoe kan ik dan nog doorgaan met dit waanzinnige onmogelijke plan?
Dit onmogelijke plan kan alleen nog maar gezien worden als reminder en uitnodiging voor het kiezen van die ‘andere’ Gids, die van Juist-gerichtheid, richting weten dat alleen Eenheid mogelijk is.
Het enige waarin we gelijk kunnen hebben is dat alles gelijk is in Eenheid en dat het absoluut gewoon onnodig is dit te ontkennen.
Ondertussen me realiserend dat het ego denken in elke gedachte ook nog steeds aanwezig is, zolang ik nog een ‘mijzelf’ ervaar in een (droom)wereld.
Dus het ego denken kan ook nog steeds aan de haal gaan met dit inzicht. Kenmerkend voor dat ik toch weer voor de ego versie kies is, dat het ‘inzicht’ toch weer vorm gericht is en er een ‘ik’ is die gelijk wil hebben over het net verworven geweldige inzicht en er nog steeds een ‘ik’ is die stiekem verwacht dat dit inzicht toch ook eigenlijk wel tot gelijk krijgen in enige vorm zal leiden.
Het is gewoon nodig in het (onvermijdelijke) ontwaak proces om al deze gedachten eerlijk te leren observeren, oordeelloos, want elk oordeel wat opkomt is weer kiezen voor het egodenken, maar biedt ook de kans om het ‘anders’, Juist-gericht te gaan willen zien.

Dus doet zich een situatie voor waarin ik denk, ja maar dit is echt iets wat mij wordt aangedaan door iets of iemand buiten mij, dan kan ik nu meteen de uitnodiging zien om me af te vragen wil ik gelijk hebben of gelukkig zijn, oftewel wil ik gelijk hebben dat afscheiding mogelijk is, of wil ik dit laten gebruiken om terug te herinneren in Eenheid, in Liefde.
Zo wordt alles wat in eerste instantie (verborgen) gebruikt werd als (on)mogelijke manier om me af te scheiden van Eenheid, nu juist een geweldige reminder om dat niet meer te willen en mijzelf deze onschuldige onmogelijke vergissing te vergeven.

We hebben eerst duidelijke speciale situaties, voorbeelden nodig om dit te leren, maar is het eenmaal geleerd en doorzien, dan blijkt dat elke gedachte die ik heb en ervaar dit ‘gelijk willen hebben’ van het egodenken van de wil tot afscheidingsdenken in zich draagt. En wordt onthuld dat ik de hele wereld die ik mijn leven noem alleen heb opgezet om gelijk te krijgen over dat afscheiding mogelijk is en dat Eenheid onmogelijk is.
Dit is een langzaam proces van laagje voor laagje afpellen van al mijn verdedigingen tegen Eenheid, met mijn ervaringen als leermiddel. Alleen via een ervaring, een volledige omslag in denken, het wonder, zal ik weer volledig herinneren dat alleen Eenheid mogelijk is.

Hoe dit uitwerkt in de ervaring is een kwestie van vertrouwen hebben in dat alles wat vanuit Eenheid, Waarheid, Liefde komt altijd het meest behulpzaam en liefdevol is voor iedereen, hoe dat er ook uit mogen zien in de vorm die we onze wereld noemen. Het zal als volstrekt moeiteloos, logisch, vanzelfsprekend voelen. Dat is zeker.

De ervaring, nou eigenlijk meer dan dat, of misschien minder, weet ik veel, van oneindigheid, grenzeloosheid. Ineens een doorbraak in het werkelijk ervaren/snappen van ‘we’, als één denkgeest maken dezelfde reis. Alles werkt en doet, is samen of er nu een ontkennen daarvan is, of een erkennen, dat verandert niets aan de grenzeloze onveranderlijkheid van één.
Moeite met hulp vragen? Dat betekent alleen ontkennen van één. Alleen voelen? Dat betekent alleen ontkennen van één. Onrechtvaardig behandelt voelen? Dat betekent alleen ontkennen van één. Haat voelen, boosheid, speciaalheid, uitzonderingen, verschillen, vergelijken, oordelen, schaarste, verlies? Het betekent niets anders dan ontkennen van éénheid.
Alles is van alles en kan niet anders dan gedeeld worden. Dat is niet iets wat gedaan wordt, maar vanuit een vanzelfsprekende natuurlijkheid gebeurt.
Alles wat niet als zodanig gezien wordt en dus in stukjes gehakt wordt kost moeite, omdat vechten en verdedigen tegen één onmogelijk is en nooit gewonnen gaat worden.
Alleen het geloof erin lijkt het toch mogelijk te maken, maar maakt het nog niet waar.
Dat is de enige oorzaak van al het lijden wat wij denken en geloven te ervaren.
Ware Vergeving brengt stap voor stap deze herinnering één te zijn terug.

We zijn niet een lichaam maar Geest.
Zolang we onszelf als een ‘hier’ ervaren zijn we bewuste denkgeest, maar ook dat is nog steeds een gedachte.
Is dat een ‘lastige’ gedachte? Ja dat wordt als een lastige gedachte ervaren. Is de ervaring dan lastig? Nee, de ervaring is nog steeds een gedachte, dus alleen de gedachte hoe die gedachte ook ervaren of gezien wordt, blijft een gedachte.

Zo dacht ik aan de gedachte ‘verslaving’. We zeggen het lichaam is verslaafd aan alcohol, nicotine, drugs, suiker, vet, enz. enz….
Dat is niet zo, er is geen lichaam er is alleen een gedachte, die het idee ‘lichaam’ (be)denkt.
Niet het lichaam is verslaafd, maar de gedachte. Dat maakt toch wel een heel verschil in beleving denk ik en ervaar ik. Er is alleen maar een gedachte welke denkt en gelooft verslaaft te zijn, ik kan dus niet meer beweren (denken en geloven) dat mijn lichaam verslaafd is en ik daar het slachtoffer van ben. Want er is geen lichaam, dus ook geen verslaafd lichaam.

Dat is alleen maar een slim trucje van de egodenkgeest die dit als trucje gebruikt om mij, die nu denkt een lichaam te zijn dat verslaafd is aan iets, uit het herinneren van weten denkgeest te zijn te houden.
Er is alleen denkgeest welke denkt en gelooft verslaafd te zijn.
Het heeft dan ook geen enkele zin het lichaam te behandelen om van een verslaving af te komen. Want er is geen lichaam er is alleen een gedachte welke een lichaam (be)denkt, ook wel projectie genoemd.
Ook al geloven we heilig in dat het lichaam verslaafd kan zijn en dus behandelt kan worden dan is het nog steeds een gedachte projectie en is het nog steeds de denkgeest die behandelt wordt.
Alleen mijn geloof in een verslaafd lichaam houdt deze illusie in stand.

Ja maar het is toch heel echt, ik voel het toch?
Ja, klopt, maar bedenk dan hoe echt je je lichaam en dat van anderen ervaart in je slaap droom.
Hou je dan nog steeds vol dat wat je in je droom ervoer ‘echt’ was?
Nee, en precies zo is het met dat wat wij ons dagelijks  leven noemen.
Het is één grote droom, een grote egotruc.

Moet ik dan maar niet meer m’n lichaam behandelen?
Nee, want het maakt niet uit wat je doet, het is altijd gedachte materiaal, gedacht door en afkomstig van de denkgeest, en nooit afkomstig vanuit het lichaam als bron. Ik doe dus nooit iets lichamelijks, want er is geen lichaam, ik ‘doe’ dus altijd iets op denkgeest niveau. Ook al ziet het eruit als iets lichamelijks doen het is niet zo.

Dus ook al geloof je heilig in de genezing van het lichaam en zie je daar alle bewijzen van, er is nooit een lichaam dat ziek was, en nooit een lichaam dat genas.
Het speelt zich alleen maar af in de denkgeest die een wereld heeft gemaakt om te verbergen dat er alleen maar ‘gedachte’ is gedachte door de bedenker, de denkgeest.

Uiteindelijk als we zover zijn dat we dit willen zien, is dit goed nieuws.
We hoeven geen lichamen te genezen, maar de denkgeest die maar één ziekte verschijnsel heeft, en dat is geloven dat er lichamen zijn die ziek zijn.
Dat is dus niet hetzelfde als het lichaam verwaarlozen, en ziekte van het lichaam ontkennen.

De denkgeest kan echter niet genezen door hetzelfde idee welke gelooft in het idee van een lichaam te zijn; de egodenkgeest.
De egodenkgeest is alleen geprogrammeerd om te geloven dat er geen denkgeest is, maar een wereld met lichamen, dingen en situaties. Vandaar dat het zo ‘echt’ lijkt. Het is letterlijk gezichtsbedrog.

Wat is het dan dat het bewustzijn terug herinnert denkgeest te zijn en niet een lichaam?
Dat is dat gedeelte van de denkgeest dat zich bewust wordt van de herinnering aan nog steeds verbonden te zijn met en in Waarheid, Eenheid, God, Liefde. We kunnen dit het waarnemende gedeelte van de denkgeest noemen. Tevens het gedeelte van de denkgeest dat uit zijn slachtoffer rol kan stappen en zijn verantwoordelijkheid als keuzemaker op zich kan nemen.

De denkgeest kan heel lang denken en geloven dat er wel een wereld is met lichamen enz. maar kan het niet echt ‘Waar’ maken, het is en blijft een nietig dwaas idee dat tot verwezenlijking in staat leek te zijn, maar dat niet echt kan en ook nooit zal kunnen.
Vroeg of laat is het waanzinnige geloof in iets wat onmogelijk is, namelijk afscheiden van Eenheid, gewoon klaar. Het is niet meer vol te houden, de kracht die het kost om het krankzinnige idee van afscheiding in stand te houden neemt af. De weerstand verzwakt, gaat gaten vertonen, en steeds vaker komt de gedachte bovendrijven, ‘dit kan niet waar zijn, er moet een andere manier zijn’.
En die andere manier is door alles wat de denkgeest (dat wat we zijn zolang we nog ervaren) in eerste instantie heeft gebruikt om zich af te scheiden van Eenheid, dus bijvoorbeeld in een verslaafd lichaam te geloven, te vergeven en terug te geven aan de Herinnering van Eén Geest te zijn, (in ECIW symbolisch heilige Geest of Jezus genoemd) zodat Eenheid herinnerd wordt.
De denkgeest zal dan genezen zijn, want er was geen lichaam dat ziek was, maar een gedachte, gedacht door de denkgeest die in afscheiding geloofde.
Het egoscript waarbij er wel een lichaam lijkt te zijn dat ziek is en weer geneest of niet zal nog wel ervaren worden, maar het bewustzijn van niet een lichaam en of een ziekte te hebben of zijn zal volledig zijn.
Het lichaam en of ziektes worden niet ontkend, maar gezien voor wat het is, een ‘geprojecteerde gedachte’, maar nu met een ander doel; het genezen van de denkgeest.
Blijf ik nog steeds de vraag op zien komen: ‘ja maar geneest het lichaam dan ook?’ dan betekent dat alleen dat het terug herinneren in het bewustzijn van te weten denkgeest te zijn, nog niet voltooid is. De volledig ontwaakte denkgeest heeft geen behoefte meer deze nog steeds op weerstand duidende vraag te stellen. Het is niet fout, of iets waar ik me zondig of schuldig over moet voelen, maar een vaststelling die middels Ware Vergeving een oordeelloze vaststelling kan worden.

Terug herinneren in dat wat Waarheid, Eenheid, God, Liefde wordt genoemd, ook nog steeds een idee, een gedachte, maar dan een ‘Herinnerings idee’ is dan onvermijdelijk en het proces van ‘weglopen’, wordt omgekeerd naar ‘terugkeren’.

Stap voor stap worden alle gedachten die eerst tot doel hadden af te scheiden omgekeerd (en in ECIW gaat dat middels Ware Vergeving), zodat tenslotte de volledig terugkeer voltooid is.

 

Vrijwillig, in vol vertrouwen mee gaan in alles wat zich aandient, of het nou in de vorm als ellende wordt ervaren of als vreugde, ‘Himmelhoch jauchzend, zum tode betrübt’, en dan de keuze maken het serieus en ‘waar’ te maken, of het te zien als vergevingskans.
Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden keer op keer, bij elke ervaring die de ervarende denkgeest ervaart.

Dat is het ‘doen’ onder leiding gezet van mijn Juist gerichte denkgeest.
Denk en geloof ik nog steeds dat het lichaam iets kan doen, dan betekent dat automatisch dat ik kies voor de leiding van mijn onjuist gerichte denkgeest.
Dat is niet fout of goed, dat is slechts een eerlijke observatie die noodzakelijk is voordat ik een keuze kan maken voor één van de twee denksystemen.

Dat is de ‘nieuwe’ functie van elke ervaring die de ervarende denkgeest ervaart, zolang deze nog ervaart.

 

%d bloggers liken dit: