archiveren

denkgeest

Waar komt toch dat idee vandaan dat alles met alles samenzweert tegen alles?
De ene ‘conspiracy’ theorie na de andere komt voorbij.
Wat kan het anders zijn dan de projectie van de aard van de egodenkgeest; voortdurend op de vlucht zijn voor Waarheid?
De ‘vijand’; Waarheid, God, Liefde, Eenheid, kan volgens de waan van de egodenkgeest, alleen bestreden worden door het zogenaamd buiten ons (de denkgeest) te plaatsen en de rol te geven van samenzwering tegen onszelf, wat niets anders is dan het geloof in onze eigen projectie van zonde, schuld en angst, geprojecteerd als uitbeeldingen van samenzwerings-theorieën.

De focus heeft zich nu schijnbaar verplaatst van binnen (de denkgeest), naar buiten (projecties van de denkgeest).
Er lijkt  nu een ‘echte’ vijand te zijn die bestreden kan worden in een virtuele fantasie wereld, waarvan we ‘vergeten’ zijn dat het een virtuele wereld is.
Dat we hiertoe in staat zijn als denkgeest wordt ook mooi gesymboliseerd in het verschijnsel virtuele videospelletjes, wat eigenlijk hetzelfde is, alleen nog eens een keer extra naar buiten geprojecteerd, zodat we het een spelletje kunnen noemen. Diezelfde functie hebben films, video’s, tv, pc. Het lijkt dan onschuldiger te zijn en sust ons geweten, onze zonde, schuld en angst. Maar zelfs daarin kunnen we onszelf helemaal verliezen en het ‘echt’ doen laten lijken, met dit verschil dat er een ‘knop’ is zodat we de projectie uit kunnen zetten, en we weer in onze eigen, niet als zodanig geziene, dagelijkse projecties kunnen opgaan, denken en gelovend dat we dát wel ‘echt’ zijn.

Goed nieuws, er zit ook een aan- en uitknop op de egodenkgeest, en die aan- en uitknop, is de waarnemende en keuzemakende denkgeest.
Het is niet een aan- en uitknop die er voor kan kiezen de beelden uit te zetten, het is de projector, de denkgeest, die de beelden projecteert vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, die ‘uit’ kan.
Het is de Ware Vergevings-knop die de gedachten van zonde, schuld en angst kan doen laten oplossen in het ‘niets’, omdat het ‘niets’, was, is en altijd zal blijven.
Ik als waarnemende- keuzemakende denkgeest maak de keuze wel of niet nog langer te geloven in mijn zonde, schuld en angst gedachten. De bijbehorende beelden worden niet uitgezet, de bron de gedachte, de projector, de denkgeest stopt met het denken van zonde, schuld en angst gedachten en het geloof daar in. Ik ‘zie’ dan geen vormen van zonde, schuld en angst meer, maar alleen onschuld.

Ik heb één keer meegemaakt dat ik in de badkamer bezig was en geen lenzen in had en ineens, zomaar zonder waarschuwing of vooropgezet plan in een heel kort moment glashelder kon zien, maar meteen gevolgd door het besef, ineens helder te zien, waardoor het ook meteen weer verdween.
Het is niet dat mijn ogen ineens voor een kort moment genezen waren, nee het is even helemaal herinneren denkgeest te zijn het heldere ‘zien’ van de Vrije Denkgeest, die geen ogen nodig heeft om te ‘zien’.
Totdat de gedachte ‘dit kan niet’ weer kwam en de denkgeest weer zijn toevlucht nam tot het geloof in ‘ogen die nodig zijn om te kunnen zien’.
Dit is geen leuk trucje dat aangeleerd kan worden, het lichaam kan geen trucjes leren, alleen de (ego)denkgeest kan dat, die gelooft en denkt een lichaam te zijn.

Hetzelfde geldt dus voor al die samenzwerings-theorieën die in grote getale de ronde lijken te doen tegenwoordig, en welke we denken te zien met de ogen van het lichaam, die dus helemaal niet kunnen zien, en niet de rede is waarom we ons druk maken en bang zijn. We gebruiken ‘de beelden’ om te rechtvaardigen en tegelijkertijd te verbergen dat we eigenlijk gekozen hebben voor te geloven in zonde, schuld en angst.
Het goede nieuws is dat we opnieuw kunnen kiezen en Vergeven.

De ‘echte’ (tegelijkertijd onmogelijke) samenzwering is verborgen te houden, dat de denkgeest tegen zichzelf samenzweert, door een dualiteit te bedenken, waardoor het lijkt dat er twee partijen zijn; de goede en de slechteriken, waarbij de slechteriken samenzweren tegen de goede.
En dit duurt voort tot de denkgeest bereid is, en er aan toe is, er mee te stoppen.

De angst, de haat er precies zo laten zijn zoals deze zich aandient in mijn denkgeest, er niets zelf aan willen veranderen in zijn vormgerichtheid, zoals de angst en woede zich wil projecteren, het er allemaal gewoon laten zijn, dat is eerlijk kijken terwijl het ‘gebeurt’.
Het werkelijk eerlijk kijken komt niet voort uit de controle willen houden over het ongewenste, wat tegelijkertijd het (verborgen) gewenste gedrag van de egodenkgeest is, en dat te willen veranderen. Het komt voort uit het diepe weten dat dat wat er lijkt te gebeuren, terwijl het lijkt te gebeuren niet dat is wat ik of de ander (wat hetzelfde is) werkelijk ben. Mijn waarde wordt niet bepaald door wat ik lijk te doen in een wereld in interactie met andere lichamen:

“Jouw waarde wordt bepaald door God” (T4.I.7:2).

Een heel troostrijke gedachte als we, al is het maar even, dit werkelijk laten doordringen door alle lagen van verdedigingen; zonde, schuld en angst, heen.
Dat wat ik denk en geloof te zijn is niet gemaakt door God. God heeft geen wereld, geen universum, geen lichamen gemaakt, dat heb ik, in mijn waanidee, een afgescheiden egodenkgeest te kunnen zijn, gedaan.
Dus is er niets gebeurt, want God is Geest en dat is wat ‘ik’ ben, Geest en Heel in God.
Door alles wat er in mijn wereld als denkend en gelovend een lichaam, ‘ikje’ te zijn gebeurt, kan dus nooit werkelijk zijn en kan alleen maar een waan zijn.
Mijn waarde wordt alleen bepaald door God en die waarde is Geest, Liefde, Eenheid, Waarheid.
Dus niets kan ‘mijn’ Waarheid verbreken.
Dus ook al mijn angst/haat uitbarstingen kunnen dit niet verbreken, ze zijn dáárom gewoon niet te rechtvaardigen, omdat ze voortkomen uit waan en dus waanbeelden zijn en blijven.
Wat vertegenwoordigt deze angst?:

“Het ego is bang voor de vreugde van de geest, want als jij die eenmaal ervaren
hebt, zul je alle bescherming aan het ego onttrekken, en totaal niet
meer investeren in angst. Je investering is nu groot omdat angst getuigt
van de afscheiding, en je ego verheugt zich wanneer jij daarvan getuigt.
Laat het achter je! Luister er niet naar en houd het niet in stand” (T4.I.10:1-4).

Maar nogmaals in de praktijk waar we ons nu eenmaal denken en geloven te bevinden is er wat er lijkt te zijn, de angst en de haat in al zijn heftige en minder heftige geprojecteerde vormen, daar tegen vechten in de vorm is totaal zinloos en komt alleen maar mijn keuze voor egodenkgeest ten goede.
Als ik werkelijk serieus ben en ik als denkgeest er werkelijk aan toe ben mijzelf terug te herinneren in Liefde dan zal ik mijn rol spelen zoals deze voorbij komt in het ‘spel’ van de wereld, maar het zal nu een compleet ander doel dienen.
Niet de ‘ik’ als lichaam kan terug keren in Liefde, want het lichaam is juist gemaakt als (waan) verdediging tegen Liefde, tegen God, dus moet het wel het tegenovergestelde van Liefde laten zien: angst in alle denkbare vormen.
Dat betekent dat ik ervoor kan kiezen het ‘spel’ onder leiding van HG denkgeest te spelen in plaats van onder leiding van egodenkgeest. Dus onder leiding van Liefde in plaats van onder leiding van angst, zonde en schuld.

ECIW zegt hierover:

“Het ego tracht elke situatie uit te buiten als lofzang op zichzelf om daarmee
zijn twijfels te overwinnen. Het zal blijven twijfelen zolang jij in zijn
bestaan gelooft. Jij die de maker ervan bent kunt het niet vertrouwen,
omdat je vanuit je juiste denken inziet dat het onwerkelijk is. De enige
zinnige oplossing is niet proberen de werkelijkheid te veranderen, wat
zonder meer een beangstigende poging is, maar haar te aanvaarden zoals
ze is. Jij bent deel van de werkelijkheid, die onveranderd buiten het bereik
van je ego ligt, maar voor de geest makkelijk te bereiken is. Wanneer
je bang bent: wees stil en weet dat God werkelijk is en dat jij Zijn geliefde
Zoon bent, in wie Hij welbehagen heeft. Laat je ego dit niet betwisten,
want het ego kan niet kennen wat even ver buiten zijn bereik ligt als jij”  (T4.I.8:1-7).

Het ego is een keuze, zoals HG denkgeest een keuze is, gemaakt door de keuzemakende denkgeest, niet door een ‘ik’ als lichaam, maar zich wel lijkt af te spelen op het toneel van wat wij als de wereld ervaren onze rol spelend in een fantasie kostuum dat we ons lichaam noemen. Niet de wereld moet veranderen en genezen, (want waarom zou ik waan willen veranderen in nieuwe waan?), alleen de denkgeest kan genezen.

Ik weet van niets de bedoeling, ik weet niet wat of wie ik ben, is nog steeds een heel mooi uitgangspunt wat de Juist gericht ruimte geeft om terug te herinneren in Liefde.
Ik vertrouw elke nieuwe angst/haat uitbarsting toe aan ‘Hem’ (Juist gerichte denkgeest) die weet wat Ware Vergeving is, zonder me te bemoeien met de uitkomst. Ik vertrouw op het proces.

Leestip: Hoofdstuk 4.I. Juist onderwijzen en juist leren.

%d bloggers liken dit: