archiveren

Tagarchief: bewustzijn

Ontwaken uit de droom die ik “mijn leven” noem, is niet precies hetzelfde als ontwaken uit wat we de slaapdroom noemen. Ontwaken uit de slaapdroom is wakker worden uit de slaapdroom en verder dromen in wat we ons dagelijkse leven noemen en niet door hebben dat het nog steeds een droom is.
Ontwaken uit de droom die ik “mijn leven” noem is totaal bewust worden van dat de droom die ik “mijn leven” noem (inclusief de slaapdroom) een droom is. Als daaruit ontwaakt wordt wordt er geen andere wakkere “ik” wakker in nog weer een droom, zoals dat bij de slaapdroom het geval is. Het totale ontwaken uit de droom die alles omvat wat ervaren kan worden ligt buiten welk bewustzijn dan ook.
Dit gebeurt niet in één keer, de weerstand, de angst is daarvoor te groot. Het is dan ook een stap voor stap proces, waarbij beetje voor beetje de droom ontmanteld wordt door alle droomervaringen eerlijk onder ogen te gaan leren zien en te vergeven. Door te vergeven dat wat ik denk en geloof dat ik ben werkelijkheid is.
Het ego denken te moeten vernietigen, bestrijden, elimineren, omarmen zal niet werken, daar dit allemaal bewegingen zijn juist vanuit mijn keuze voor het ego.

Ik begin langzaamaan te accepteren dat zolang ik in een “hier” lijk te ervaren het ego in elke gedachte aanwezig is. Dat kan niet anders, want als dat niet zo zou zijn dan was er geen droom “mijn leven”. Echter niet alleen het ego is in elke gedachte aanwezig, ook de herinnering ( in ECIW de Heilige Geest genoemd), welke nooit verdwijnen kán, aan dat wat buiten het terrein van het ego ligt, buiten tijd en ruimte en ik voor het gemak “Waarheid”, of “Éénheid”, “Non-dualisme”, “God”, “Liefde” noem, is in elke gedachte aanwezig. En wat ook aanwezig blijkt te zijn in elke gedachte is een soort wakkerheid dat dit alles kan observeren. Deze observeerder blijkt tevens een keuzemaker te zijn welke kan kiezen om naar het ego te luisteren of naar de Heilige Geest.

Tijdens het proces van ontwaken wordt het bewustzijn van een keuze te hebben en wel maar één keuze (de keuze tussen luisteren naar het ego of naar de Heilige Geest) welke zich alleen op denkgeest niveau kan afspelen, steeds sterker.
Het is niet de keuze tussen goed en fout, maar tussen dromen van afscheiding of dromen van het helen van afscheiding, het helen van de denkgeest door nu meer en meer bewust de keuze te maken in plaats van onbewust alleen maar voor ego te kiezen, zonder te weten dat er gekozen wordt, voortdurend, bij elke gedachte.
Ook de keuzemaker, als deze eenmaal in het bewustzijn naar boven komt, maakt een steeds bewuster wordend proces door van altijd onbewust kiezen voor ego (afscheiding) naar de steeds bewuster wordende keuze voor terug herinneren in uiteindelijk volmaakte Éénheid, een concept dat zich buiten de droom bevindt en dus met de zelf opgelegde beperking van de keuze voor afscheiding, niet begrepen kán worden.

Dus er lijken (blijken) drie denkgeest toestanden te zijn: het ego, de waarnemende/keuzemaker, de Heilige Geest. En deze drie denkgeest toestanden zitten verstopt achter ELKE gedachte (+projectie).
En wat het proces van ontwaken behelst is dat er geleerd wordt dat die keuze opties er zijn en dat geleerd wordt onderscheid te leren maken tussen deze ogenschijnlijke drie keuze mogelijkheden.
De ervaring leert dat dat een lastig, heftig, pijnlijk, langdurig proces is. De les en de opgave is echter niet hoe kom ik zo snel mogelijk van die pijn en dat lijden af, want dat zou duidelijk een keuze voor egodenkgeest zijn, want alleen die kan kiezen voor pijn en lijden en hoe er vanaf te komen, zodat het allemaal “echt” lijkt (wat ook het doel van het egodenken is), maar te leren vanuit een waarnemende denkgeest positie oordeelloos te kijken naar alle keuzes die gemaakt worden voor de egodenkgeest (voor afscheiding dus) en deze vervolgens te vergeven. Elke gesignaleerde keuze voor egodenkgeest dient daarbij niet te worden gecorrigeerd door deze te veranderen, en aan te passen tot een betere ego keuze, maar enkel als zodanig te worden herkend en onderkend en als vergevingsmateriaal en kans te worden gezien.

Het ego (de keuze voor het ego) doet immers voortdurend mee, dat is geen seconde stil. Het ego doet dus ook de Cursus of welke ander pad dan ook. Gedachten zoals, “nou kies ik verdomme weer voor het ego”, “o ja ik moet dit vergeven, anders raak ik nooit die pijn kwijt”, “Ik ben een slechte leerling, want ik kies nog steeds voor het ego”, “Anderen zijn veel verder dan ik”, “Ik ben veel verder dan anderen”, “ja, ik ben ontwaakt!”, “Ik moet leraar worden en de wereld gaan vertellen hoe het allemaal werkt en wat er gedaan moet worden om te ontwaken”, “Ik ben totaal ongeschikt als leraar”, “Ik zal echt nooit ontwaken uit deze nachtmerrie, het is gewoon onmogelijk”, “Ik haat iedereen en dat is heel erg slecht van mij”, “Ik hou van iedereen en dat voelt goed!”, “oh, ik genoot daarnet van iets, oeps dat mag niet, want dan maak ik het echt”, “oh, ik genoot daarnet van iets, dat komt natuurlijk omdat ik zo goed bezig ben met vergeven”… ik kan zo bij wijzen van spreken nog uren doorgaan met voorbeelden op te schrijven hoe de denkgeest werkt. Het kenmerk van de keuze voor egogedachten is dat ze als goed gekeken wordt voortkomen uit de drie basis behoeften van de egodenkgeest:  zonde, schuld en angst. Deze zijn te herkennen achter elke bovengenoemde gedachte voorbeelden. Maar let op, deze keuze voor egogedachten is niet “fout’, want dat zou weer een  keuze voor het ego zijn, het is gewoon een oordeelloze constatering, waardoor de gedachte neutraal wordt en er vanuit die denkgeest toestand opnieuw gekozen kan worden. Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden, een keuze op denkgeest niveau, dus niet de keuze op het niveau van de projectie die altijd volgt nadat de keuze in de denkgeest is gemaakt.

De ervaring leert dat dit echt geleerd moet worden al doende, midden in het eigen droommateriaal, (de projecties), precies zoals de droom zich aandient en zich lijkt uit te spelen en dat dit een langdurig proces is waarvan niet geweten kán worden hoe lang het duurt of hoe het zal verlopen. De uitkomst staat echter vast, omdat ontwaken uit de droom onvermijdelijk is, afstel is onmogelijk, uitstel lijkt wel mogelijk binnen het concept “dromen”. Uitstel is echter gewoon weer de keuze voor de egodenkgeest die gelooft dat het zal verdwijnen als er wordt gekozen voor luisteren naar de Heilige Geest.

Door ware vergeving (=volledig doorzien en accepteren van wat onwaar is) verandert de persoon (projectie), gedrag enz. niet, de projectie, de film, het verhaal vervaagt als het ware, doordat het niet meer serieus genomen kan worden.
En dat klinkt eng en levensbedreigend voor de denkgeest die zich nog identificeert met en geloofd een lichaam te zijn. Want dan wordt vervagen uitgelegd als het door de ogen waargenomen langzaam verdwijnen van een “waar” gemaakt lichaam. Dat idee moet verdedigt worden, (door het eng en levensbedreigend te zien), omdat dat de identificatie met de projectie, met een lichaam, met een wereld in stand houdt, hèt doel van het geloof in de egodenkgeest, welke de onmogelijkheid van afgescheiden kunnen zijn van Waarheid ogenschijnlijk mogelijk doet laten lijken.

Pas als geaccepteerd is dat alles wat een “ik” denkt en geloofd te zien en te ervaren alleen een projectie is, dus een gedachte+projectie dat eruit ziet als een lichaam (zoals in een film) dan zal het idee van vervagen heel logisch gaan klinken, omdat dan duidelijk is dat alleen de projectie vervaagd, omdat het idee en het geloof een lichaam te zijn vervaagd, en het niet meer serieus genomen wordt. Ook al kan ook dan nog niet ten volle worden geweten wat Werkelijkheid is, omdat volledige Werkelijkheid geen toestand is die “ervaren” wordt…

Bereidwilligheid, welke komt vanuit het diepe bewustzijn dat er in werkelijkheid niets verandert is aan Werkelijkheid en zo nu en dan een glimp, een reflectie van Werkelijkheid opvangen zal het Vertrouwen doen groeien in het proces van ontwaken uit een onmogelijke droom.

 

Laat ik even heel duidelijk zijn en vooral eerlijk (naar mijzelf) over wat ik wel kan weten en wat ik absoluut niet kan weten.
Ik denk en geloof hier in een lichaam in een wereld te zijn, het heeft geen enkele zin dat te ontkennen, ook al is het niet waar. En dat denk en geloof ik, omdat verborgen moet blijven dat het niet waar is, omdat het onmogelijk is om een ik in een lichaam in een wereld te zijn.

Dit kan ik intellectueel vatten, terwijl ik ondertussen niet weet (want met opzet en om redenen vergeten), wat er is als ik niet meer denk en geloof een lichaam te zijn in een wereld.
“ik” kan, heb dus geen enkele voorstelling, en kan dat ook niet hebben, omdat het buiten het gebied van het voorstellingsvermogen, van wat non-dualisme, Eenheid, Waarheid, God Liefde, IS is.
Elk beeld of gevoel dat ik daarbij denk te hebben als ik mezelf in “het licht” mediteer is vals, en hooguit een zwak aftreksel van wat ik om redenen met opzet vergeten wil.
Het is niet fout, maar het is niet meer dan weer een fantasie, gefantaseerd door de denkgeest die wil vergeten en heeft gekozen voor een onmogelijke droom van afscheiding.
Wat ik wel weet en ervaar is de weerstand tegen waar geen voorstelling van mogelijk is.
Ik kan dus alleen dat zien wat ik als blokkers gebruik tegen dat waar geen voorstelling van mogelijk is en dus ook buiten het idee van een “ik ben” valt.
Het heeft geen enkele zin mijzelf de hemel in te mediteren, fantaseren of visualiseren, want daarmee blijf ik alleen stevig verankerd in de onmogelijke fantasieën van de in afscheiding gelovende denkgeest. En speel daarmee juist het onmogelijke spel van afgescheidenheid keurig mee.

Nogmaals het is niet fout om dat wel te doen, maar laat ik het dan doen voor de lol, omdat ik er plezier in heb, het goed voelt, het rust geeft of om wat voor redenen dan ook, en niet om spirituele redenen om zo snel mogelijk terug te keren in waar nooit uit vertrokken is en waar geen voorstelling van te maken is.

Denkend, gelovend en ervarend kan ik alleen dat weten en ervaren wat ik denk en geloof te weten en ervaar.
En als ik dan uiteindelijk onvermijdelijk wil gaan zien dat dat wat ik denk en geloof te weten en ervaar enkel en alleen mijn wens tot afgescheiden zijn uitbeeld, kan ik me dáár op gaan focussen, door bewust te worden van die functie die het denken, geloven en ervaren in een lichaam in een wereld heeft en me dan bewust gaan afvragen of ik dat nog wel wil.
En er komt een moment van genoeg is genoeg, het keerpunt waarop de denkgeest die tot dan toe voor afgescheiden zijn heeft gekozen, tot het bewustzijn komt dat er een andere manier moet zijn.

En dan kan het onvermijdelijke terug herinneren beginnen, waarbij het tot dan toe afscheidingsmateriaal, dus alles wat ik dacht, geloofde en ervoer en dacht dat dat was wat ik was, een totaal andere functie krijgt, en nu in plaats van een blokkerende functie een sleutel functie krijgt, die mijn blokkades kan doen laten oplossen.

Kortom ik kan alleen dat gebruiken om terug te herinneren in dat wat vergeten moest worden, wat ik ken, en herken, mijn leven, mijn ervaringen en dat stuk voor stuk, stap voor stap terug (ver)geven, totdat alles vergeven is…

En dan?
Een totaal vergeven denkgeest stelt geen vragen meer, omdat er geen vragen meer zijn.

Vergeving is mijn enige functie, en dat blijft het totdat het geen functie meer heeft.

Bewustzijn is de eerste stap die leidde en leidt tot afscheiding.
Vanuit het Niets dat Alles Is, ook wel Werkelijkheid, Waarheid, Eenheid, God, Liefde genoemd, allemaal woorden welke slechts symbolen zijn van wat perfect Eén en dus onnoembaar is, leek iets te ontstaan wat zich bewust leek te kunnen zijn van iets anders dan Eén.
Eén valt buiten het bewustzijn, omdat bewustzijn twee is, dus gescheiden.
Dat wat bewust is, is afgescheiden van Eén.
Dat wat bewust is en afgescheiden van Eén, is zich hier niet van bewust en denkt en geloofd dat het dit is wat het nu is; bewust levend in een lichaam in een wereld los van andere lichamen, dingen en situaties.
Bewustzijn wordt nu gezien als; ik ben mij bewust van mijzelf en wat ik doe en wat anderen doen, en van wat ik om me heen zie.
De herinnering aan en wat Eenheid, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde vertegenwoordigt is diep weggestopt, en vergeten in het zogenaamde onbewuste.

Wij die zich bewust zijn van zijnde mensen, dingen en situaties in een wereld ervaren dit alles, omdat de keuze werd gemaakt om iets anders te zijn dan Eén, waardoor we nu afgescheiden lijken te zijn van Eén en dat ook lijken te ervaren.
Elke ervaring is dus een omkering van Eén naar twee. Elke keer breken we Eén door en maken er twee van. Dit kost enorm veel energie, pijn en lijden, omdat opsplitsing van Eén in twee onmogelijk is en vooral onnodig. Vandaar dat al onze ervaringen hoe mooi  of lelijk we ze ook denken te kunnen maken stuk voor stuk getuigen van deze onmogelijke poging van Eén twee te maken. Sterker nog in deze wereld van dualiteit wordt alleen maar opgedeeld in een oneindige reeks afsplitsingen, waardoor afscheiding als natuurlijk wordt gezien, in plaats van een onmogelijke poging om van Eén, Waarheid, Werkelijkheid, God, Liefde te maken.

Gelukkig maar dat werkelijk afsplitsen van Eén onmogelijk is en slechts een dwaas onmogelijk idee is, een bange maar onschuldige droom, vaak een nachtmerrie, waaruit de dromer van deze droom uiteindelijk onvermijdelijk zal ontwaken.

Dat wat verborgen ligt in het onbewuste, de herinnering aan Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde komt vroeg of laat, maar onvermijdelijk bovendrijven niet meer tegengehouden door het uitgeputte bewustzijn dat de kracht niet meer heeft om dat wat verborgen moest blijven nog langer tegen te houden. Dat wat vergeten moest worden en blijven komt naar boven in het bewustzijn en de dromer van de droom wordt zich “bewust” van dat deze droomt en niets is wat het leek te zijn.
Dit “nieuwe” bewustzijn vormt nu de brug, de verbinding naar het terug herinneren in wat door het afgescheiden bewustzijn (het ego) verborgen moest worden gehouden.

Dan kan de weg terug naar totale herinnering aanvangen stap voor stap, waarbij het oude bewustzijn materiaal (ego), getransformeerd wordt naar het bewustzijn dat kan waarnemen en kan kiezen tussen Eén of twee, en de verbinding vormt naar het terug herinneren in Eénheid, Werkelijkheid, Waarheid, God, Liefde.

De ‘ik’ egodenkgeest is een keuze gemaakt door de waarnemende/keuzemakende denkgeest die kiest voor afscheiding, die kiest tegen Liefde, die kiest voor chaos, om de eenvoud van Eenheid te vernietigen. Hoe kan deze keuze voor chaos ooit iets zinnigs doen binnen deze zelfgekozen chaos?
De denkgeest die deze keuze maakt doet wel alsof deze orde wil scheppen in de chaos, die deze wereld is, maar is absoluut niet van plan dat ook te bereiken. Anders gesteld, we doen wel als mensen zijnde dat we met onze lichamen een betere wereld willen maken, maar zijn dat absoluut niet van plan, het gaat nooit lukken, want lichamen kunnen dat helemaal niet, want er zijn geen lichamen, er zijn alleen projecties van de keuzemakende denkgeest die voor egodenkgeest koos en we lichamen noemen en zijn gaan geloven dat we dat dan ook zijn. De keuzemakende denkgeest die hiervoor koos, speelt als het ware met poppen die iets voorstellen en doen wat de denkgeest heeft bedacht. Meer is het niet. De keuzemakende denkgeest die koos voor chaos (ego) gelooft nu dat de poppen (lichamen) echt zijn en samen spelen zij het spel van de chaos.

We kunnen echter als keuzemakende denkgeest, als dit allemaal in het bewustzijn komt, ook de andere keuze maken, die van de Heilige Geest, de denkgeest die nog steeds onveranderlijk met de Realiteit, de Waarheid, God, Liefde in contact staat. Als ‘ik’ bereid ben deze andere keuze te maken, krijgen de projecties een andere functie, niet langer om de chaos in stand te houden en uit te breiden, maar om terug te keren in de herinnering van Eenheid.
En zo wordt de voorheen ‘chaos’ hergebruikt.
Met alles wat ik doe in dit leven in deze wereld vraag ik me eerst af, wat is het doel, wat wil ik hiermee; in de droom, in de chaos blijven of worden het symbolen voor terug herinneren in Eenheid.

Wie/wat is het wat denkt/droomt, de dromer van de droom, die droomgedachten projecteert. Maar de dromer van de droom is ook een droom, een bedachte, gedachte gedachte, en die gedachte ook weer en weer en weer. Binnen de droom die ik (wat dat ook moge zijn die ‘ik’) bewustzijn noem, kan niet worden ‘gekeken’, ‘ervaren’ , door de dromer, die zelf ook een droom is en dus vastzit in de droom, vast zit in gedachten. Wat is ervaren dan? Wat ervaart? De gedachte? Kan een gedachte ervaren? Kan een projectie ervaren? Een projectie is ook een gedachte, dus hoe ik het ook bekijk, een gedachte blijft een gedachte. En kan een gedachte ervaren?

Een zweverige gedachte? Maar wat kan deze gedachte anders zijn dan ‘zweverig’. Het is immers nergens in geworteld, het is juist bedacht om te ontkomen aan zijn Ware Wortels (wat ondertussen onmogelijk is). Dus hoezo ‘aarden’? Aarden in illusie, in de droom? En weer wie denkt/zegt dit? Weet ik veel! Kom niet verder dan het de waarnemende denkgeest te noemen. Maar dat wat observeert, waarneemt, de gedachte, blijft dat doen uit angst helemaal te verdwijnen als het denken, stopt. Want de dromer van de droom, de denker van de gedachte, heeft geen concept van wat er achter de droom ligt. Er is geen ‘achter’ de droom er is alleen een gedachte en een in geloof verankerde gedachte.

Maar begint en eindigt een droom wel? ‘Ik’, de dromer, de denkgeest, droomt zolang er een ‘ik’ lijkt te zijn die lijkt te ervaren. Maar aangezien een droom een droom is, gebeurt het niet en toch lijkt het ‘echt’, het ‘echt’ van een droom. Maar weer, wie/wat zegt dit, dat moet wel een angst gedachte voor de angst gedachte zijn dat er voor zorgt dat de droom zichzelf blijft dromen en herhalen. Totdat de Herinnering niet langer ontkent en verborgen kan blijven, waarbij de dromer eerst ontwaakt in ‘bewust zijn’ van dit alles en de droom langzaamaan zijn greep verliest en zich volledig Herinnert, tot het ??? waar ‘bewustzijn’ niet bij kan en wat buiten tijd en ruimte valt, omdat ruimte en tijd niet bestaan. Elke poging er wel bij te kunnen en te bedenken wat dat dan is waar het bewustzijn niet bij kan, is een ‘hond bijt in z’n eigen staart gedachte’ en dus gewoon weer een bewustzijnsgedachte met als doel in het bewustzijn te blijven, misschien niet meer als lichaam, maar wel met een lichaamsbewustzijn in het bewustzijn.

‘N hoax dus, die focus gerichtheid op Ontwaken en of Verlichting. De focus op Ontwaken en of Verlichting is de focus opzettelijk richten op wat niet bereikt kan worden, omdat het tot het terrein van het volkomen tijd en ruimteloze behoort en dus niet bereikt kan worden, omdat het niet bereikt hoeft te worden, het IS er, niet het IS van ruimte en tijd, maar het naamloze, woordeloze, gedachteloze, non-dualistische IS.

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat” (TIn.2:2-3).

Dus ja, best leuk en leerzaam misschien ook nog wel om hierover op deze manier te denken, maar verder geraken dan bewust bewust te zijn in het bewustzijn gaat het niet. En dus kan ´ik´ de meer en meer bewust wordende gedachte niets ander dan dat wat niet kan, namelijk van gedachten iets meer maken dan gedachten, onder ogen zien en vergeven.

“Vergeet deze wereld, vergeet deze cursus, en kom met volkomen lege handen tot jouw God” (WdI.189.7:5).

“God Zelf zal deze laatste stap zetten. Weiger de kleine stapjes niet die Hij jou vraagt naar Hem te zetten” (WdI.193.13:6-7).

Naarmate de denkgeest meer en meer, stap voor stap terugkeert in zijn ‘bewustzijn’, zich weer bewust wordt van wat hij is, namelijk denkgeest en niet een lichaam, verliest de keuze van de keuzemakende/waarnemende kant van de denkgeest voor de ego kant van de denkgeest zijn aantrekkingskracht.
Totdat die aantrekkingskracht helemaal verdwenen is, omdat simpelweg de bewustwording van de keuze voor de ego kant van de denkgeest gewoon geen optie meer is. De denkgeest is zich dan helemaal bewust van de waanzin, de onzinnigheid van die keuze en deze keuze hoeft dan ook niet meer gemaakt te worden. Er is het 100% bewustzijn van het weten denkgeest te zijn en daaruit volgend ook het 100% de verantwoordelijkheid nemen voor de keuze steeds weer te kiezen voor op de eerste plaats denkgeest te zijn en daaropvolgend de bewuste vanzelfsprekende keuze voor de HG kant van de denkgeest, die tevens de herinnering is en de sleutel voor terug herinneren in Eenheid, Waarheid, God, Liefde…
Dat wat we ontwaken noemen is dus het ontwaken uit de droomstaat waarin de keuzemakende/waarnemende denkgeest zich waande en ‘vergat’ dat hijzelf die keuze maakte.
Nu de keuzemakende/waarnemende denkgeest zich weer herinnert wat hij is; denkgeest, onderdeel van onveranderlijke Eenheid en niet meer geloofd in zijn eigen dromen van afscheiding en deze niet meer serieus neemt, heeft hij zijn rechtmatige positie weer ingenomen en kan hij alleen nog maar wat ECIW noemt de hemelse staat ten volle weerspiegelen. Dit is nog niet de allerlaatste stap, Bewustzijn is niet het einde, maar dat zal de volgende logische stap zijn, waar de zich volledig Bewuste denkgeest zich geen zorgen over maakt, immers alles zonde, schuld en angst zijn dan verdwenen….

%d bloggers liken dit: