archiveren

Maandelijks archief: november 2014

Nog maar eens een blog herbloggen met als toevoeging bij de titel ‘eerlijk kijken’.
Dat is wat me weer enorm opvalt hoe de egokant van mijn denkgeest juist probeert eerlijk kijken te voorkomen en gewoon gelijk wil hebben. Niet om gelijk te hebben over iets wat lijkt te gebeuren uitgebeeld in mijn projecties, maar gewoon in de afscheiding wil blijven. Dus wordt eerlijk kijken naar al mijn gedachtes afgeschermd door ‘angst’, gepaard gaand met emoties en gevoelens op lichaamsniveau, de ultieme beveiligingsmuur van mijn egodenkgeest kant.

illusje

Een belangrijk onvermijdelijk onderdeel bij het doen van Een cursus in wonderen is het leren observeren van de gedachten en de daaruit voortvloeiende projecties van de egodenkgeest.

De bron van alles is altijd de denkgeest en niet de uiteindelijke projectie.

Wij zijn denkgeest.

De denkgeest is in staat zichzelf te observeren vanuit een oordeelloos standpunt, wat tevens een keuze moment is. De denkgeest is in staat te kiezen. Te kiezen tussen het projecteren van gedachtes vanuit zonde, schuld en angst, of voor het uitbreiden van Liefde. Oftewel te kiezen voor onder leiding staan van het ego of onder leiding staan van Heilige Geest of Jezus, beide laatste symbolen voor uitbreiding van de Liefde van God.

Eerlijk observeren van de egodenkgeest kan alleen worden gedaan vanuit dat gedeelte van de denkgeest dat onveranderlijk verbonden is met God waar het onverbrekelijk deel van uit maakt, de Cursus noemt dat Heilige Geest. Jezus…

View original post 913 woorden meer

De dood vertegenwoordigt onze grootste angst, de angst voor God, dat laatste wordt verborgen gehouden, ‘vergeten’, waardoor alleen het gevoel van angst overblijft, de angst voor het onbekende noemen we dat dan, en de angst voor het verlies van het lichaam waarvan we geloven dat dat is wat we zijn. We kunnen echter, omdat alles een gedachte is, niet gedacht door het lichaam, maar door de denkgeest, deze gedachte laten sterven door deze te vergeven, en wat dan overblijft is de dan weer tevoorschijn komende Liefde van God. Deze manier van het laten sterven van een idee heeft niets met het sterven van een lichaam te maken.
Ontwaken is het sterven (verdwijnen) van de gedachte een lichaam te zijn en weer te herinneren dat er alleen denkgeest is.
De projecties (lichamen, dingen, situaties) zullen in stand worden gehouden, zolang ze nog een functie hebben voor de ontwaakte denkgeest.

De angst voor God is niet de angst van de ego-god versie, de god die we kennen van de religie, want die is als verdediging bedacht tegen God, tegen de Liefde van God, oftewel tegen Eenheid.
Dat is duidelijk te herkennen aan het dualistische kenmerk van alle religies, uitgebeeld als het verschil tussen goed en kwaad, god en de duivel, kortom het zogenaamde bestaan van zonde, schuld en angst.
Dat is waar alle religies op zijn gebaseerd.
Het bijzondere van ECIW is dat het deze oude verzonnen vervangende waarde voor Liefde: zonde, schuld en angst dmv nog een bekende en beladen christelijke vorm, namelijk vergeven, her-gebruikt en er een compleet andere functie aan geeft.
Zo worden we genoodzaakt eerst onze angsten bewust onder ogen te zien, zodat we weten wat we kunnen gaan vergeven, in de zin van vergeven wat niet gebeurt kan zijn, maar slechts een bedenksel is waar we enorm in geloven.
En zo kan het idee van de dood van lichamen ook gezien worden als een gedachte die vergeven kan worden en dit zal leiden tot het ontwaken uit de droom van zonde, schuld en doodsangst.

 

 

Het pad van Ontwaken uit de droom van angst, of je dat nu via ECIW of via een ander pad doet, gaat alleen maar over leren je angst voor Liefde loslaten en je vlucht voor Liefde loslaten.
Alles wat ik beleef in mijn leven kan ik als ik dat wil als ik dat besluit te willen gaan zien als een uiterlijke weergave van een innerlijke toestand. De innerlijke toestand is angst voor Liefde dat wordt uit geprojecteerd in uiterlijke weergaven daarvan.
Het is een heel leerproces om te leren zien en vooral te willen leren zien dat dat zo is. Dat ik niet iemand of iets haat om de reden die ik denk, namelijk bijvoorbeeld dat er iemand buiten mij is die mij het leven zuur maakt, of mij onthoud van de liefde waar ik zo naar snak. Maar dat ik dat als angstige denkgeest zelf heb geprojecteerd, om maar te verbergen dat ik bang ben voor de Liefde die ik zelf Ben, namelijk de Liefde van God, de Liefde van Eenheid.
Die geprojecteerde angst, die dus eigenlijk een roep om Liefde is ziet er nu uit als een zoektocht naar liefde in een door mijzelf gemaakt surrogaat, mijn eigen projecties, zogenaamde ‘anderen’ en ‘dingen’ en ‘situaties’ buiten mij.
En het werkelijke verlangen naar de Liefde van God wordt hierdoor verborgen achter de sluier van ‘vergeten’.
De zoektocht naar het onmogelijke, namelijk Liefde vinden in een wereld van projecties die het tegendeel van liefde weergeeft is onmogelijk en kan alleen maar leiden naar pijn en lijden.

Als we dit doorkrijgen en willen leren zien dan kan de omkering, namelijk terug herinneren in wat Liefde wel is beginnen en dan komt er een pad op je weg zoals bijvoorbeeld ECIW of een ander pad.
Dan kan het proces van terug herinneren beginnen. En dat gaat in fasen, niet in één keer, maar stap voor stap. En duurt net zolang als het voor mij nodig is, het is een persoonlijk pad, waarbij je de uiteindelijke Verzoening voor jezelf moet aanvaarden.

Zien dat ik vlucht voor Liefde en dat dat het doel is van deze wereld kost veel bereidwilligheid en doorzettingsvermogen. Eerst moet dat wat het ego nu eigenlijk is en doet in kaart worden gebracht door de ervaring heen, want mijn leven is nu een klaslokaal geworden, waarbij mijn leven, dat wat ik ervaar mijn lesmateriaal is. Het is dus een hele praktische cursus, waarbij alles wat ik denk en doe wordt her-gebruikt, olv de HG kant van mijn denkgeest.
Dan leer ik wat vergeven is en dat toe te passen op al mijn leermateriaal. En zo komt langzamerhand de herinnering aan wat Liefde is weer terug in mijn bewustzijn en ben ik bereid niet meer te vluchten voor Liefde en de angst steeds meer onder ogen te zien. De angst lijkt daardoor sterker te worden, maar dat lijkt maar zo, omdat ik het nu wil zien en niet meer wegstop achter mijn projecties. Uiteindelijk wordt ik geconfronteerd met de laatste angst, de laatste sluier van angst die ik voor de Liefde van God heb opgericht. En dan licht ineens alles op en zie ik ineens ook weer heel duidelijk de verborgen aanwezigheid van Liefde in al mijn projecties, ja het zijn de angstige uiterlijke weergaven van mijn innerlijke egoverdedigingen, maar ze bevatten ook de Liefde van God en nu openbaren ze zich ook als uiterlijke weergaven van Liefde, omdat ik ze nu door de ogen van Liefde, door de ogen van HG Denkgeest zie, na een lang proces van consequent Vergeven.
Alles is een verdediging tegen Liefde en tegelijkertijd ook een roep om Liefde.
De angst en het vluchten voor Liefde is gestopt…

 

 

Het ego is geen monster waar tegen gevochten moet worden, waar we ons van moeten bevrijden, het ego is slechts een gedachte die serieus werd genomen, en nog steeds wordt genomen zolang we er bang voor zijn, het bestrijden of het verwelkomen en er iets speciaals van maken.
Het is en blijft een nietig dwaas idee.
Alleen geschikt om te vergeven, want vergeving ziet dat het niets is.

 

Waarom heb ik ergens een aversie tegen, waar komt dat vandaan?
Waar komen die gevoelens, die emoties vandaan, wat is de functie ervan?

Het zijn gevoelens van afscheiding, afkomstig van de egodenkgeest kant van de denkgeest, die zich manifesteren als gevoelens, emoties, die dan een naam moeten krijgen, zodat ze een bestaansreden krijgen , een verklaring, een doel, zodat de bron namelijk de wil tot afscheiden van Waarheid, van Eenheid, van Liefde, van God, die (de wil tot afscheiden) zich aan de egodenkgeest kant van de denkgeest bevindt, afgedekt en verborgen blijft.
Zodra we als er iets diep geraakt wordt, als de essentie van wat wij werkelijk zijn geraakt wordt, dan wordt dat door het egomechanisme ‘angst’ die als verdediging dient tegen Waarheid, onmiddellijk geprojecteerd, naar buiten.
Nu wordt de oorzaak gelegd buiten de denkgeest in een vorm, die een naam krijgt en daardoor ‘bestaansrecht’.
En dat doet me denken aan deze bekende tekst in de Cursus:

‘Laten we echter niet vergeten: woorden zijn slechts symbolen van symbolen. Ze zijn daarom dubbel van de werkelijkheid verwijderd’ (H21.1:9-10).

Er is nu iets of iemand buiten mij met een naam of omschrijving, inclusief een ‘ik’ die zichzelf nu ook als lichaam ziet met een naam, die de oorzaak en het gevolg zijn van de aversie of welke gewaarwording dan ook.

ECIW zegt dit heel mooi in les 184.
Ik zal een klein stukje hier plakken, maar het is de moeite waard deze les even helemaal erbij te pakken en te lezen:

‘Je leeft aan de hand van symbolen. Je hebt namen bedacht voor alles wat jij ziet. Elk ding wordt een afzonderlijke entiteit, die jij identificeert met behulp van zijn eigen naam. Daarmee houw je het uit de eenheid los.
Daarmee markeer je zijn bijzondere kenmerken en zonder je het van andere
dingen af door de ruimte eromheen te benadrukken. Deze ruimte zet jij tussen alle dingen die je elk van een andere naam voorziet, alle gebeurtenissen die je uitdrukt in termen van plaats en tijd, alle lichamen die je met een naam begroet.
Deze ruimte die je ziet als iets dat alle dingen uit elkaar houdt, is de manier waarop de waarneming van de wereld wordt verkregen. Je ziet iets waar niets is, en ziet tegelijk niets waar eenheid is: een ruimte tussen alle dingen, tussen alle dingen en jou. Zo denk je dat je in afscheiding leven hebt geschonken. Door deze splitsing denk je dat daarmee vaststaat dat jij een eenheid bent die functioneert met een onafhankelijke wil.
Wat zijn toch deze namen waardoor de wereld een reeks wordt van onsamenhangende gebeurtenissen, van onverenigde dingen, van lichamen
die apart worden gehouden en die elk een stukje denkgeest als een afzonderlijk bewustzijn bevatten? Jij hebt ze deze namen gegeven en bracht waarneming tot stand zoals jij wenste dat waarneming was. Het naamloze werd naam gegeven en zo werd er ook werkelijkheid aan verleend. Want wat benoemd wordt krijgt betekenis en zal vervolgens als betekenisvol worden gezien: een oorzaak van een werkelijk gevolg, met consequenties die daar inherent aan zijn’ (WdI.184.1,2,3) ev.

Maar natuurlijk gooit de Cursus nooit het kind weg met het badwater.
Iets wat de egodenkgeest kant van de denkgeest wel meteen wil doen, wederom als verdediging tegen Waarheid.
De Cursus ontmoet ons waar wij denken te zijn, en die wij begrijpen, in een wereld van mensen, dingen, en situaties die allemaal een naam hebben en daardoor een autonome betekenis hebben gekregen zo geloven wij.
ECIW laat ons zien, als we dat willen zien, want het gedachtegoed van ECIW vertegenwoordigt onze Juist-gerichte kant (HG) van de denkgeest, dat we hetzelfde afscheidingsmateriaal, kunnen laten her-gebruiken en ons weer kan helpen terugherinneren in Waarheid.

‘Het zou inderdaad vreemd zijn als je gevraagd werd aan alle symbolen van de wereld voorbij te gaan en ze voor altijd te vergeten, en jou toch werd gevraagd een onderwijzende functie op je te nemen. Het is voor jou nodig de symbolen van de wereld een tijdje te gebruiken. Maar laat je er niet tevens door misleiden. Ze staan helemaal nergens voor, en tijdens je oefeningen is het deze gedachte die jou ervan zal bevrijden. Ze worden slechts middelen waardoor je kunt communiceren op een manier die de wereld begrijpen kan, maar waarvan jij inziet dat het niet de eenheid is
waar ware communicatie kan worden gevonden’ (WdI.184.9:1-5).

En ik laat me niet misleiden door het woord ‘onderwijzen’, dat is niet een speciale functie, zoals de egokant van de denkgeest geloofd. Het is dat wat altijd gebeurt, onderwijzen en leren zijn EEN, geven en ontvangen zijn EEN zowel in de egokant als in de HG kant van de denkgeest, omdat er alleen maar EEN is en alles zich afspeelt in EEN, of het er nu afgescheiden uitziet en zo ervaren wordt of niet.

Ik benoem dus mijn aversie die ik voel tegen iemand, ik kijk dus eerst hoe ik dit als afscheiding heb vormgegeven in woorden, en er betekenis aan heb gegeven, en vraag mezelf dan af of ik dit anders wil zien, of ik wil onderzoeken of ik het misschien mis heb, of ik me misschien vergis.
Ik bevind me dan al op mijn waarnemende, keuzemakende denkgeest positie en kan dan besluiten me tot mijn HG kant van de denkgeest te wenden en het te vergeven zodat ik het anders kan gaan zien.
Het eventueel anders zien wat na ware vergeving volgt zal automatisch volgen, ik hoef daar niets aan te doen, want dat is het werk van de HG kant van de denkgeest.
Als ik echter nog steeds de drang voel van ik moet iets doen, ik moet iets veranderen aan mijzelf of een ander, dan weet ik alleen maar dat ik me weer tot de egokant van de denkgeest heb gewend voor hulp.
Het antwoord hierop is ‘kies opnieuw’, meer niet.

Een ‘doen’ in de wereld is en blijft een projectie, een projectie vanuit angst (keuze voor ego) of een uitbreiding van Liefde (keuze voor HG).

En de aversie, is die dan nu opgelost?
Jazeker, ik herinner me weer heel goed dat ik nooit onvrede voel om de rede die ik denk (les 5) en ervoor in de plaats vrede kan zien (les 34).
En ik vergeef.

 

Voordat we echt antwoord kunnen geven op de vraag en ervaren, ‘hoe zou mijn leven eruit zien zonder zonde, schuld en angst gedachten’, moeten we eerst weten wat dan wel die zonde, schuld en angst gedachten zijn.
En de eigenschap van zonde, schuld en angst gedachten is nu juist dat ze verborgen moeten blijven.
We merken enkel en alleen aan onze emoties en gevoelens dat ze er zijn en als we dan al de reden vinden, die zich altijd buiten ons lijkt te bevinden, ons aangedaan door iets of iemand buiten ons, worden we alleen maar nog meer op een dwaalspoor gebracht, want ook dat is niet de reden waarom we al die emoties en gevoelens voelen en ervaren.
Dus om zonder zonde, schuld en angst gedachten te kunnen zijn moeten we ze eerst voelen en ervaren zodat we ze kunnen benoemen en uit de verborgenheid aan het licht laten komen.
Als we emoties voelen, maar we kunnen ze niet benoemen, is dat niet omdat we het niet weten, maar omdat we onszelf (de denkgeest) opdracht hebben gegeven het te vergeten en er voor weg te lopen. Ook dat is een gedachte die benoemt mag worden, zodat hij tevoorschijn komt.
Want alleen als alle gedachten aan het licht mogen worden gebracht, als ik daar toestemming voor geef aan mijzelf, de denkgeest, en alle gedachten bloed eerlijk benoemd worden, dan kan er pas worden vergeven en ervaren worden hoe mijn leven is als ik geen zonde, schuld en angst gedachten meer heb en projecteer.

Zonde, schuld en angst gedachten ontkennen, of wegstoppen, omdat ze niet mogen, ‘want ik ben toch zo spiritueel onderlegd, ik zou toch beter moeten weten in middels’, niet kunnen, ‘omdat ik een Cursus in wonderen student ben, al tig jaar’, niet beleefd zijn,’zo ben ik niet opgevoed’, niet gepast, ‘ik sta erboven’, of wat dan ook, is eigenlijk zeggen, ‘ik wil deze gedachtes houden, want ze beschermen mij tegen het verlies van de door mij gekoesterde gedachten van zonde, schuld en angst, die mij op veilige afstand van de wraak van god houden.’
Als we deze krankzinnige gedachten langzaamaan gaan doorzien en gaan vermoeden dat ze wel eens niet zouden kunnen kloppen en dat ik me misschien wel vergis en dat het wel eens heel anders zou kunnen zijn, dan komt er in onze van angst verkrampte denkgeest wat ruimte, en kan het terug herinneren naar Waarheid beginnen.

Laat alle emoties, gevoelens alle gedachten er dus zijn, precies zoals ze zijn, want dat is waar ik ben op dit moment, dat is het NU waar ik me denk te bevinden, en daar ligt ook de oplossing, de genezing, in de denkgeest die ze denkt.
Dus ze voelen, ervaren, benoemen en dan de keuze maken, ze wel of niet te erkennen als waar of onwaar, oftewel ze te vergeven of niet.
Dat is het pad via en door de ervaring van haat heen terug naar de ervaring van Liefde.

De hele wereld is gebaseerd op angst, als verdediging tegen de Liefde van God.
De wereld is een uiterlijke verbeelding van een innerlijke conditie.
En die innerlijke conditie is angst.
Wat ik bijvoorbeeld in die hele zwartepieten discussie mis, is die ene oorzaak en dat is angst.
Als kind zijnde is het enige wat ik me herinner van zwarte Piet en Sinterklaas angst, alleen maar angst. Ego angst die ook wel als een soort opwinding wordt ervaren, het adrenaline shotje van de angst.
En wat ik nu zie gebeuren in deze hele discussie is het angstig vastklampen en vasthouden aan die angst, bij alle betrokken partijen. Precies wat de ego functie is van alle rituelen, tradities, geloven, religies enz., het vasthouden aan angst, zonde en schuld als verdediging tegen de Liefde van God, terwijl het juist lijkt dat het dat wil bevorderen. We krijgen in dit geval immers geschenken van die goed heilig man en zijn onvermijdelijke dualistische donkere schaduw kant.
Is dat niet heel duidelijk de verbeelding van het ego, de dualiteit, licht en donker, zwart en wit, de regels van ego liefde volgend; geven en nemen.
We kopen onze angst af voor straf met het geven en nemen van geschenken in de hoop er liefde voor terug te krijgen.
Het enige wat angst in stand houdt is ons geloof erin, meer niet, dus ja het is ons (het ego) er erg aan gelegen het ‘geloof’ in Sinterklaas en zwarte Piet in stand te houden, dus moet het geloof in Sinterklaas en zwarte Piet van jongs af aan worden aangeleerd. Angst moet worden aangeleerd, want angst is niet onze ware aard, dus moet deze worden aangeleerd, dat is de ego kant functie van dit soort verhalen en sprookjes die we in alle culturen over de hele wereld tegenkomen in talloze rituelen en tradities. Zo leren we angst aan en bezweren we ze tegelijkertijd.
Kortom deze hele discussie is gewoon weer zoals alle discussies in deze wereld, een maladaptieve oplossing voor een niet bestaand probleem, met als enig doel het verbergen van de oorzaak en het in stand houden van deze oorzaak en dat is angst (+zonde en schuld).
Aangezien dat zo is, moet er dus ook een andere manier zijn en kan dit hele opgezette ego plan dit verzonnen angst verhaal ook als vergevingsmateriaal en kans gezien worden.
Niet door er op ego vorm niveau eindeloos over te discussiëren en te bekvechten, wat tot niets leidt, althans niet tot een echte oplossing, maar door het te laten her-gebruiken en te vergeven wat niet waar kán zijn, zodat dat wat Waar is vanzelf zal overblijven.
En dan zullen we misschien deze uiterlijke verbeelding van de innerlijke conditie angst, ánders gaan zien en ervaren.

%d bloggers liken dit: