archiveren

Maandelijks archief: april 2017

…. ach ja, denkt de gedachte terwijl het denken uit zijn eigen projectie zit te staren…:
de zich tot uitbreiden in staat zijnde denkgeest: “Zoon van God” is eigenlijk een gek geworden stukje denkgeest dat denkt en geloofd voor zichzelf begonnen te zijn, daar tegelijkertijd enorm van geschrokken is en doodsbang van wegen het resultaat en de gevolgen waar het nu in geloofd, met z’n magische toverstafje waanzinnig en totaal in paniek om zich heen aan het scheppen is zichzelf een nachtmerrie dromend die nu heel echt lijkt en waar niet uit te ontsnappen lijkt.

(Ik denk dan altijd aan de ballade van de tovenaarsleerling van Goethe later op muziek gezet door Paul Dukas, L’Apprenti Sorcier. En veel later door Disney bewerkt)

De van nature uitbreidende eigenschap “Liefde” van “de Zoon van God” is een nachtmerrie geworden van zonde, schuld en angst en verblind daarmee zijn natuurlijke eigenschap welke alleen Liefde kan uitbreiden, waardoor de onnatuurlijke eigenschap die nu alleen zonde, schuld en angst lijkt uit te kunnen breiden als waar wordt gezien en geloofd.
Maar helemaal God-dicht kan dat wat Waar, Eén, God, Liefde is niet weg geprojecteerd worden. Het Licht wordt niet gedoofd als de “Zoon van God” gek van angst en zijn geloof in schuld zijn “handen” voor zijn “ogen” houdt.

En uiteindelijk zal dan ook de alles omvattende en niets uitsluitende eigenschap van Liefde weer herinnerd worden en zal het “Licht” straaltje voor straaltje de zelfbedachte duisternis weg stralen, omdat er in werkelijkheid niets gebeurt is.

Q #299: Do you know anything more about the experience of the happy dreams in life? Is this a kind of process reversing our life, leading us out, undoing and healing of what has led us into the ego-experience? Can one damage or destroy this process and entirely return back to the ego or another ego? Does one recognize the end?

A: These are questions that many students think about. It is helpful to remember that we are always involved in undoing something that never really occurred, and therefore the journey on which Jesus is leading us will conclude in our acceptance of that. So even though he maps out a strategy with various steps and stages, he knows that all of it is totally illusory. The happy dreams spoken of in the Course refer to the experience in our minds of no longer being identified with the world and bodies; we would be identified with the Holy Spirit’s correction of our mistaken thoughts and choices. We would take nothing seriously in our personal lives or in the world, in the sense that we would know that our peace could never be affected by anything external. We would know — experientially — that there is no reality other than the love of Jesus in our minds, which would then be the source of all that we do. In that respect, we would be at the end of the process of reversing our choice to be separate, thereby undoing and healing what led us into the ego experience. In that state, we would not be vacillating anymore, which means there is no wrong mind, nor even a decision-making part of the mind. We revert to an ego state only when we still value separate interests over shared interests. It is always a question of what we truly want and whether we are willing to pay the price of being separate. Our true Self is never affected by our choice to deny that Identity and instead be a self in the world, but we will be paying a heavy price to take on and maintain that false identity. Jesus helps us see that our lives are a result of a choice and that it has been a costly one — to us.

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions56.htm#Q299

 

“Geloof” nog een keer met wat kleine aanpassingen, die vanuit het proces van ont-geloven naar boven kwamen.

illusje

Onderschat niet de kracht van de egodenkgeest.
De bron, de kracht, en de motor van de egodenkgeest is “geloof”.
Enkel en alleen “geloof” houdt de egodenkgeest in stand.
Enkel het terugnemen van “geloof” kan de egodenkgeest doen oplossen als het “niets” wat het is: een geloof.
Want wat is “geloof” anders dan een “geloof”, een gedachte, een nietig dwaas idee.

“Geloof” kan alleen effect hebben op dat wat uit “geloof” is ontstaan. Dat wat uit “geloof” is ontstaan is nog steeds “geloof”, het verandert niet ineens in “waarheid”.
“geloof” zelf is enorm krachtig, door het “geloof” zelf.
“Geloof” kan bergen verzetten, omdat de berg zelf ook een “geloof” is.
Alles wat ik “geloof” te zien, is dus inderdaad ook een “geloof”.
En zo wordt de denkgeest geconditioneerd door “geloof”.
Ik “geloof” dat ik een mens ben, ik “geloof”dat ik Annelies heet, dat ik een vrouw ben, dat ik…. een bijna…

View original post 476 woorden meer

Ware Vergeving, oftewel doorzien dat er “niets” gebeurt is, en Waar nog steeds Waar is, geldt voor elke gedachte die langskomt.
Ware Vergeving gaat niet over alleen de grote opvallende vervelende of verschrikkelijke gedachten + situaties (projecties) die ervaren worden vergeven. Het is alles of niets. Alles wat ervaren wordt is een poging tot afscheiding en wordt als zodanig gezien, of niet.
Ook het gesjoemel en selecteren van gedachten welke wel geschikt zijn voor vergeving en welke niet, is gewoon weer een afscheidingsgedachte, een keuze voor ego-denken, met maar één doel, de afscheiding in stand houden.

Uiteindelijk zal Ware Vergeving resulteren in het automatisch herkennen van de vergevende functie in plaats van de afscheidende functie, die in elke gedachte aanwezig is, zonder daar opnieuw een oordeel over te hebben.
Tot het zover is, is elke gedachte oefenmateriaal, vergevingsmateriaal, en een vergevingskans.

Elke gedachte+projectie als oefenmateriaal om te leren vergeven gaan zien, betekent dat ook de ontkennende en verbergende kracht (dissociatie) van het egodenken wordt doorzien en ook weer als vergevingsmateriaal en kans kan worden gezien.
Niets hoef meer verborgen gehouden te worden, niets ontkend of veranderd, alleen oordeelloos kijken en vergeven, terwijl gelijktijdig op het toneel “mijn” dagelijkse leven zich afspeelt.
Vergevingsmateriaal kan immers alleen herkend worden op het moment dat er wordt ervaren. Vindt er tijdens het ervaren of er vlak voor al censuur plaats, bijvoorbeeld “ik moet me voortaan spiritueel gedragen en geen domme egogedachten meer hebben, nu ik weet hoe het zit”, dan is er gewoon weer gekozen voor ego-denken en wordt het kostbare vergevingsmateriaal weer netjes verborgen in het onderbewuste, waar het veilig beschermd is tegen vergeving. En wordt ook niet gezien dat die zojuist gedachte gedachte: “ik moet me voortaan spiritueel gedragen en geen domme egogedachten meer hebben, nu ik weet hoe het zit”, ook weer niets anders is dan opnieuw vergevingsmateriaal en vergevingskans.
Dus opnieuw, elke gedachte is vergevingsmateriaal en een vergevingskans.
En dat heel vervelend en irritant vinden is ook weer vergingsmateriaal en een vergevingskans enz. enz.

Dit eerlijk observeren en alles als vergevingskans en materiaal zien kan niet volgehouden worden als dat gebeurt vanuit vasthouden aan een “ik” identificatie die dit alles in z’n eentje moet zien te volbrengen.  Hoe merk ik dat? Als er irritatie, woede, hopeloosheid, twijfel enz. optreed. Het lijkt dan dat dat komt door het vergeven, maar op een dieper verborgen niveau is het weer “gewoon” de egoweerstand, welke kost wat kost afgescheiden wil blijven van wat onveranderlijk Waar is.
Anders gesteld, de weerstand die ervaren wordt is een keuze, en wordt gebruikt om afscheiding in stand te houden. Met andere woorden “ik wil dit”, ik wil weerstand ervaren, want dit houdt mij afgescheiden van wat onveranderlijk Waar is.

Als er werkelijk de bereidheid is tot eerlijk kijken, dan moet er eerst bewust gekozen worden voor de juist gerichte-waarnemende-denkgeest (in ECIW gesymboliseerd als Heilige Geest en of Jezus), in plaats van de keuze voor de onjuist gerichte-waarnemende-denkgeest (ego). Dat is slechts een keuze, niet gevolgd door een “doen” welke razendsnel gaat interpreteren hoe dat er dan uit moet gaan zien, want dat is ook weer kiezen voor ego-denken. Wat trouwens ook meteen weer, mits “gezien” een vergevingskans en materiaal is!
Er kan dus niet “fout” gedacht worden, daar nogmaals, elke gedachte de potentie in zich heeft om als vergevingskans en materiaal te dienen.
En dit kan alleen gezien worden vanuit juist gericht-denken, de oordeelloze, waarnemende denkgeest stand.
Naarmate er vaker gekozen wordt om een gedachte als vergevingskans en materiaal te zien, zal het ook makkelijker worden bewust voor juist gericht-denken te kiezen in plaats van voor onjuist gericht-denken (ego). Totdat de “weegschaal” definitief doorslaat naar alleen nog maar de keuze voor juist gericht-denken en alles wat ervaren wordt automatisch richting Ware Vergeving wordt gevoerd.
Met als resultaat dat er nog steeds wordt ervaren wat er wordt ervaren, maar dan 100% vanuit juist gericht-denken, waardoor automatisch alles anders wordt gezien en ervaren.
Maar nogmaals dit is niet een “doen” vanuit een persoonlijk “ikje”, maar een logisch gevolg van consequent toegepaste Ware Vergeving, welke dan wordt gezien als de nog enig overgebleven functie, zolang er nog wordt ervaren.

Trouwens, elke weerstand die gevoeld wordt tijdens het lezen van dit blogje (en dat doet het, ook bij mij, dit ontkennen is ook weer de keuze voor ego-denken, maar dus ook weer een vergevingskans), is de “normale” weerstand als gevolg van een (onbewuste) keuze voor het afgescheiden willen zijn van wat Waar is. Normaal, omdat elke gedachte die er is, op de eerste plaats vanuit de keuze voor ego-denken komt, maar er kan gekozen worden dat niet meer serieus te nemen, en alleen nog als louter vergevingskans en vergevingsmateriaal te zien en alleen in die zin “belangrijk”, om te leren herkennen en onderkennen.

Een cursus in wonderen gaat over het leren vergeven middels Ware Vergeving en nergens anders over.
En het heet Een cursus in wonderen, omdat het wonder een totale omslag in het denken van de denkgeest is als gevolg van Ware Vergeving.

 

Achter die schijnbare barrière van geloofsovertuigingen, ligt de Totale Vrijheid van wat Waar is, welke niet met woorden te beschrijven valt, omdat het buiten het begrip van woorden en tijd en ruimte valt.
Het enige wat het verdwijnen van die schijnbare muur van geloofsovertuigingen tegenhoud is geloof.
Dat klinkt eenvoudig en dat is het ook, maar omdat het geloof in die schijnbare muur van geloofsovertuigingen komt vanuit het geloof in zonde, schuld en angst wordt het ervaren als zeer angstig en daardoor moeilijk en zwaar en voorkomt het geloof in de enorme schuld dat er überhaupt naar gekeken kan worden.
En tegelijkertijd wordt het geloof in angst en schuld gekoesterd, omdat het het egodenksysteem als het ware beschermt en in stand houdt.

En juist het ernaar kijken is het begin van het einde van het geloof erin.
want alleen dan kan worden ontdekt dat er in werkelijkheid niets is gebeurt, dan alleen in de fantasie van de in angst en schuld gelovende denkgeest. En zelfs de in angst gelovende denkgeest is niets meer en minder dan een geloof, dus ook niet waar.

Ik merk steeds vaker en sneller als ik weer eens mijn geloof in zonde, schuld en angst waar aan het maken ben, dat de reflex van het geloof in zonde, schuld en angst zwakker wordt, en ik steeds eerlijker in staat ben om gewoon te kijken vanuit een neutrale denkgeest positie en dan de keuze kan maken of ik een bepaalde gedachte wel of niet wil gebruiken om verder de afscheiding te vergroten, of mezelf deze gedachte te vergeven, omdat ik toch wel steeds meer ga vermoeden dat er echt niets gebeurt is, en Waar eenvoudig Waar is en niet kan veranderen, omdat het Waar IS.
En weer schieten woorden tekort om wat Waar is te beschrijven, daar dat wat Waar is buiten het denkgeest veld van het beperkte denkgeest denken ligt.
En toch groeit het vertrouwen dat het zich achter al die woorden en al die verdedigingsgedachten moet bevinden…

Van die dialogen die ontstaan in de denkgeest tijdens het wandelen…
… “een nietig dwaas idee” (ENDI) en het geloof erin, een geloof nog eens extra bevestigd door de projectie, en dit serieus nemen lijkt het een schijn van werkelijkheid te geven.
Maar het blijft een geloof in een dwaas onmogelijk idee.
Geloven zit nu vast in zichzelf en kan alleen nog geloof uitbreiden.
Kan het geloven ook besluiten te stoppen met geloven?
Zolang het geloof niet weet (vergeet) dat er alleen geloof is dat alles doet lijken te verschijnen, kan er identificatie met de projectie ontstaan. De bron (geloven) wordt vergeten en ontkend, daardoor is het niet meer mogelijk de bron (geloven) te herkennen en te erkennen achter de projecties. Er vindt nu totale identificatie plaats met de projectie, en als resultaat daarvan lijkt er nu een lichaam te zijn met een persoonlijkheid, welke nu als de bron wordt gezien. Maar het is nog steeds enkel en alleen een geloof dat op z’n plaats gehouden wordt door geloof.
Zolang er in lichaamsidentificatie wordt geloofd en niet wordt geloofd dat dat ook slechts een geloof is, kan het geloven niet besluiten te stoppen met geloven.
Het geloof in de werkelijkheid van een lichaam en een persoonlijkheid, houdt het geloof op z’n plek, zodat verborgen blijft dat er alleen een geloof aan ten grondslag ligt, en niet meer of minder dan dat.

Aangezien het geloof in lichamen, dingen en situaties waarvan geloofd wordt dat ze de oorzaak zijn van alles waarin geloofd wordt uiteindelijk niet vol te houden is, van wegen de onmogelijkheid ervan, verdwijnt het ook meteen weer op het moment dat het geloofd wordt. Dus moet dat ene nietige dwaze idee (geloof) steeds herhaald worden, een beetje zoals filmbeeldjes steeds achter elkaar herhaald moeten worden om beweging geloofwaardig te maken, zodat geloofd kan worden dat er echt iets is. En net als bij een film, is er niets gebeurt of verandert als de film is afgelopen er was alleen een geloven in… het was en is een illusie.

Dus wat geloven ook geloofd, oftewel alles wat geloofd wordt, of dat er nu liefdevol of als totale haat en alles wat daar tussen zit, uitziet, of het nu wel of niet spiritueel, religieus of atheïstisch is, het is slechts een nietig dwaas idee, een filmbeeldje dat meteen weer weg is zodra het er lijkt te zijn en eindeloos herhaald moet worden door het geloof om zijn geloofwaardigheid in stand te houden…

Geloven stopt als het stopt, vragen wanneer?, doet stoppen weer in een geloof veranderen wat stoppen weer tot een actie maakt en geloof weer een projector wordt.
Dat wat er nooit was of is heeft geen vragen…

 

Ware vergeving (echt zien/weten dat er in werkelijkheid niets gebeurt kán zijn) leidt tot het geschenk van het wonder, het wonder van een totale omslag in het denken van de denkgeest. De omslag van het “ik” identificatie denken naar het grenzeloze onpersoonlijke denkgeest denken.
Het wonder, de totale omslag in het denken van de denkgeest, is geen einddoel, want het speelt zich nog steeds af binnen het denkgeest kader van de illusie, maar het is wel een stap richting van het totale terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Daar waar woorden, namen, omschrijvingen, ervaringen, en ook ware vergeving en wonderen geen betekenis meer hebben, omdat ze simpelweg niet meer nodig zijn…

In die zin zijn wonderen “mijn” geboorte recht en heb “ik” recht op wonderen. Het is zeker geen beloning voor “goed” gedrag van de “ik” persoonsidentificatie. Het is een vanzelfsprekendheid, in die zin een recht, omdat wonderen glimpen laten zien van wat Werkelijkheid, Eenheid, Liefde, God is. Een wonder voelt daarom als vanzelfsprekend, “normaal”, vrij, grenzeloos, en helemaal niet als iets spectaculairs. Het voelt zelfs zo “normaal” dat er zomaar aan voorbij gezien kan worden.
Het voelt het dichtstbij “Thuiskomen” als maar mogelijk is binnen het concept van de droom.
Het wonder laat ook zien, dat wat “ik” dacht wat ik was, niet klopt. En dat het in stand houden van die illusoire “ik” identificatie, enorm veel moeite kost, dat is het lijden wat ervaren wordt. Het is niet te doen om blijvend uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God trachten te blijven, omdat het onmogelijk is. Het toch blijven volhouden is de oorzaak van alle lijden en pijn.
Wonderen verzachten deze pijn, omdat ze richting uitgang uit de waanzin van het afgescheiden willen zijn, uit het lijden en de pijn leiden.
Dat is de ware boodschap van Pasen.

 

De boeken van Gary Renard benaderen de verticale, non-dualistische leer van Een cursus in wonderen op een meer horizontale manier, zonder de leer van ECIW geweld aan te doen of te veranderen.
De non-dualistische leer van de Cursus is behoorlijk abstract voor de denkgeest die gewend is in concepten als tijd, ruimte, vormen en lichamen te denken en de wereld en het persoonlijke leven als werkelijkheid aan heeft genomen en daar zijn eigen dualistische leer op heeft gebaseerd met als verborgen gehouden (onmogelijke) doel afgescheiden te raken en te blijven van God, Liefde, Eenheid, Waarheid.

Gary Renard laat aan de hand van persoonlijke ervaringen uit zijn huidige leven en andere levens zien hoe ECIW praktisch kan worden toegepast, zonder daarbij de non-dualistische verticale leer van Een cursus in wonderen te veranderen en de illusoire horizontale wereld van tijd en ruimte in te slepen.
Hij laat zien en demonstreert dat elke gedachte en ervaring kan worden hergebruikt als vergevingsmateriaal en vergevingskans mits daarvoor gekozen wordt. Hij laat op een speelse toegankelijke en vooral herkenbare manier zien dat ECIW niet bedoelt is om een leuker leven te krijgen of de wereld te verbeteren, (hoewel dat niet verkeerd of verboden is, maar niet het doel van ECIW) maar ons juist door heel goed en eerlijk te leren kijken naar elke gedachte en ervaring onder leiding van de juist gerichte-denkgeest, in ECIW omschreven als de Heilige Geest, in plaats van onder leiding van de onjuist gerichte-denkgeest, het ego, terug helpt herinneren in dat wat met opzet “vergeten” werd, maar nog steeds onveranderlijke Liefde is: “De liefde is niemand vergeten”.
Daardoor wordt de focus van de denkgeest die gericht is op een lichaam in een wereld die als oorzaak en gevolg worden gezien terug gebracht naar waar oorzaak en gevolg zich eigenlijk bevinden, namelijk 100% in de denkgeest zelf: “Jouw onsterfelijke werkelijkheid”.

Niet de verhalen zelf, of dat nu de verhalen van Gary zijn of die van onszelf, zijn belangrijk, maar hun functie. Waar dienen ze voor, voor afgescheiden te blijven van God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of om ons er juist aan te herinneren dat afscheiding onmogelijk is en slechts gebaseerd is op een onnodig en onwaar geloof in zonde, schuld en angst, waar alleen een eind aan gemaakt kan worden door, wat onmogelijk gebeurt kan zijn, afgescheiden zijn van God, Liefde, Waarheid, Eenheid, te vergeven.

Waardevolle, behulpzame boeken voor diegene voor wie ECIW in eerste instantie afschrikt door zijn ogenschijnlijke abstractie en poëtische en christelijk taalgebruik, maar de lezer heel vaak toch weer aanzetten de Cursus weer op te pakken met nu meer inzicht en begrip van zijn inhoud en doel.

Ik ben dan ook blij dat Inner Peace Publications het tweede en derde boek van Gary Renard, respectievelijk “jouw onsterfelijke werkelijkheid” en “De liefde is niemand vergeten” opnieuw mag gaan uitgeven, zodat deze twee boeken die onderdeel zijn van een trilogie, met als eerste deel “De verdwijning van het universum” beschikbaar blijven in het Nederlands voor iedereen die geïnteresseerd is in ECIW.

De twee bovengenoemde boeken zijn voor het eerst weer beschikbaar tijdens de workshop die Gary Renard zal geven op 20/21 mei in Soestduinen.

uitnodiging-gary-renard

          

 

Inner Peace Publications

 

 

 

En ineens is daar weer het geschenk van doorzien en het aanvaarden van het geschenk van vergeving en het wonder.
Plotseling was daar het bewust worden van hoe vaak ik (de denkgeest/mind) gedachten van schaamte heb en die projecteer.
En ik ontdekte dit door de gedachte van schaamte ineens duidelijk te zien achter wat er leek te gebeuren als iets buiten me waarvoor ik me schaamde.
Zelf al is het zo dat ik bijna altijd wel herkende dat ik me schaamde voor iets, dan kwam die herkenning altijd toch eerst van het ego wat altijd weer resulteerde in meer schaamte. Schaamte voor de schaamte en zo maar door; het Droste effect.
Nu zag ik ineens heel duidelijk het doel van dit ego mechanisme.

Het schamen vanuit ego, wat dus altijd eerst gebeurt, want schamen is nu eenmaal van het ego en zeker niet van “Heilige Geest” (de juist-gerichte-denkgeest), heeft altijd als doel af te scheiden het heeft echt geen ander doel dan dat.
Ik kan dat ook duidelijk voelen: ik ben anders, ik deug niet, fout bezig, want ik schaam mij, en ik kan me beter afzonderen en me in een hoekje verder gaan zitten schamen en mezelf vervloeken.
En mijn reactie was dan altijd na de schaamte, mezelf een schop onder m’n kont geven, vlug wegstoppen, niet meer aan denken, kom op je hoeft je niet te schamen, doe lekker wat je wil trek je van niemand iets aan. Het ego assertiviteitsplan dus.

Op zich niets mis mee, niet fout of zo (want iets beschuldigend fout vinden is ook weer gewoon kiezen voor schuld, dus egodenken), maar het is een tijdelijke oplossing die bij een volgende situatie welke weer schaamte oproept gewoon weer opnieuw de schaamte op een schuldige manier laat ervaren.
De Cursus beschrijft dit verschijnsel heel beeldend:

“De boodschappers van de angst worden door een schrikbewind afgericht, en ze beven wanneer hun meester ze oproept hem te dienen. Want angst is meedogenloos, zelfs voor zijn vrienden. Zijn boodschappers sluipen schuldbewust weg in hun hongerige
zoektocht naar schuld, want hun meester hongert ze uit, laat ze verkleumen,
en maakt ze heel vals, en vergunt ze alleen zich tegoed te doen
aan wat ze naar hem hebben teruggebracht. Geen enkele flinter schuld
ontsnapt aan hun hongerige ogen. En in hun bloeddorstig zoeken naar
zonde storten zij zich op elk levend wezen dat ze zien, en slepen het
schreeuwend voor hun meester, om te worden verslonden.

Zend deze bloeddorstige boodschappers niet de wereld in om zich daaraan
te goed te doen en de werkelijkheid leeg te zuigen. Want ze zullen je
berichten brengen van botten, vel en vlees. Hun is geleerd naar het bederfelijke
op zoek te gaan, en terug te keren met de strot vol bedorven en
verrotte dingen. Voor hen zijn dergelijke dingen prachtig, want ze lijken
hun knagende, razende honger te stillen. Want ze zijn uitzinnig van
angstpijn, en willen de straf afwenden van hem die ze uitgezonden heeft
door hem dat te bieden wat ze dierbaar is” (T19.i.IV.12:3-7,13.1:5).

Het komt er dus op neer, dat zolang er naar het ego geluisterd wordt en dat gebeurt altijd eerst bij iedere gedachte automatisch, er voor zonde, schuld en angst gekozen wordt, welke keuze vervolgens wordt geprojecteerd (uitgezonden) en zich als iets op z’n zacht gezegd vervelends toont buiten een “mij”. Een “mij” welke ook een projectie is vanuit zonde schuld en angst.

Boos worden of vol walging afkeren van dit ego denken, of het vergoelijken met verdedigende gedachten als “waarom moet je het altijd over dat ego hebben, dat hebben we toch nodig in deze wereld!”, houdt ook de keuze voor egodenken stevig in het zadel.
Weer, daar is niets mis mee, maar het is een groot verschil of we deze constateringen vanuit de keuze voor zonde, schuld en angst (ego) wensen te doen, en dus inzetten om het idee van afscheiding te voeden, of deze zelfde gedachten als vergevingskans en materiaal willen gaan zien, zodat diezelfde gedachten een ander doel krijgen en door ze te vergeven juist richting uitgang uit de afscheiding zullen leiden.

Het gaat dus om de functie en niet om goed en fout.

Zo ook alle momenten van schaamte die ik ervoer, om weer even naar dit thema van dit blog terug te keren.
Doordat ik ineens heel helder doorzag dat ik het geloof in schaamte (een vorm van zonde, schuld en angst) als middel tot afscheiding gebruikte, kon ik nu de keuze maken hier niet meer voor te kiezen en het in plaats daarvan te vergeven. Het soort vergeven waar ECIW het over heeft, werkelijk inzien dat dit wat ik ervaar niet is wat ik dacht dat het was, iets buiten mij dat mij wordt aangedaan, maar slechts een poging tot afscheiding is, door mijzelf uit de bron, de denkgeest te lokken in een wereld die alleen in de waan van de keuze voor de egodenkgeest bestaat.

Deze bewustwording volgt op een eigenlijk al heel lang intellectueel ‘weten’ en snappen van dit ego mechanisme, maar altijd weer blijkt dat dat intellectueel weten een eerste stap is en dat een ervaring nodig is om de werkelijke omkeer in het denken, het wonder dus, te laten gebeuren.

Het is nu niet zo, dat zolang ik nog een “ikje” lijk te ervaren in een “wereld” er geen schaamte meer zal zijn.  Het grote verschil is dat de identificatie met de acteur die schaamte uitbeeld op het toneel terug gegeven is naar de bron, de denkgeest. En deze keuzemaker is zich nu bewust van de keuze die gemaakt kan worden, de keuze tussen afscheiding (egodenken) of de keuze voor terug herinneren in waar nooit uit kan zijn weggegaan: Waarheid, Eenheid, God, Liefde.

Nogmaals, de vorm waarin dit alles in wordt uitgespeeld hoeft niet (kan wel) te veranderen, maar wel het doel en dat maakt het verschil tussen hel of Hemel (egodenkgeest of Heilige Denkgeest), dat is de schaamte echt voorbij zijn.

%d bloggers liken dit: