archiveren

Auteursarchief: illusje

Er werd mij een vraag gesteld over wat mijn gedachtes zijn over het vaccinatiebeleid.


Als ik het op het niveau van de vorm zou willen analyseren dan kom ik al snel tot de conclusie dat het onmogelijk is het van nature toch al chaotische denksysteem van het ego überhaupt te kunnen analyseren.

Het is namelijk onmogelijk om een totaal overzicht te krijgen in alles wat bekend is over vaccinaties, beleid enz. En zo is het ook bedoeld vanuit het egodenken. Het doel is een dualistische chaotische en onoverzichtelijke tweestrijd, zodat de ware ene oorzaak, de keuze om vanuit egodenkgeest te kijken aan het zicht, het gewaarzijn wordt onttrokken.

Alle discussies volgend van voor en tegenstanders kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat beide zijde, de beide dualistische kanten van het ego zijn en dat beide kanten evenveel ongelijk hebben.
Gelijk krijgen/hebben binnen het dualistische concept van de egodenkgeest is onmogelijk.

Vanuit het geloof in ego, het geloof in afscheiding, zal de uitkomst altijd afscheiding zijn. En dat is als ik eerlijk kijk het enige wat ik zie: afscheiding.
Discussies, gevechten, voor- tegenstanders hoe kan ik dat anders zien dan de projecties van de denkgeest die voor ego, dus afscheiding kiest? En dat is het enige doel van het ego, niet of de ene of de andere kant wel of geen gelijk heeft, maar alleen afscheiding.

En omdat het gepaard gaat met heftige emoties (ook een extra ego-verdediging) lijkt het allemaal heel echt en overtuigend en “moet” ik wel een keuze maken zo lijkt en voelt het.

Het is alleen maar weer één van de vele valkuilen van de keuze voor met het ego te willen “kijken”.

Dus “mijn” persoonlijke visie is bij voorbaat al onbetrouwbaar, omdat vanuit het persoonlijke ego gefragmenteerde geloof er alleen maar een stukje gezien kan worden, wat alleen maar een poging tot afscheiding laat zien, meer niet.

Bovendien speelt dit zich allemaal af in de denkgeest en NIET, NOOIT in de vorm (de projectie).

Dan blijft over dat ik alleen in mijn eigen denkgeest kan observeren wat mijn gedachtes zijn. Een hulpmiddel daarbij om die gedachtes te kunnen zien/herkennen is door naar mijn projecties te kijken. Deze laten mij zien wat zich voor gedachtes bevinden in mijn denkgeest en voor welke denkgeest, ego of HG, ik gekozen heb.
“Projectie maakt waarneming. (…) Ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”(T21.In.1:1,5).
Als er ook maar een splintertje ongenoegen hoe klein of juist monsterlijk groot ook gezien/ervaren wordt, dan weet ik 100% zeker dat ik voor ego gekozen heb. Ik kan daar de verantwoordelijkheid voor nemen (want wie anders zou dat kunnen) en opnieuw de keuze maken (als ik dat wil, ook dat is een vrijwillige keuze) maar nu voor HG. Meer hoef ik dan niet te doen. Het op dat moment juiste, meest liefdevolle antwoord zal dan vanzelf naar voren komen in de denkgeest. Dat soort antwoorden vanuit HG hebben als kenmerk dat ze 100% vrij van het geloof in zonde, schuld en angst zijn.

Dan kan het best nog zijn, dat ik op vorm/projectie ego niveau het ego nog steeds z’n riedeltje hoor zingen, maar dan wéét ik dat ik dat niet ben en het niet persoonlijk en serieus hoef te nemen. En het alleen als vergevingsmateriaal en vergevingskans kan leren zien. Er vindt dan een verschuiving plaats van ego functie naar HG functie (het wonder).

Wat er dan eigenlijk gebeurt is dat gewoon “mijn” schijnbaar persoonlijke script gevolgd wordt, maar nu aan de hand van HG in plaats van die van het ego. Dat is het enige verschil. Of ik dan wel of niet een (ego) mening heb over het vaccinatiebeleid doet er dan helemaal niet toe, want ik zal weten dat mijn script een droom is, en alleen laat zien wat de dromer van de droom, de denkgeest, gekozen heeft: ego of HG.

Het antwoord is mij al gegeven, zowel het ego antwoord als het HG antwoord, want beide bevinden zich in mijn denkgeest, tegelijkertijd. Aan mij de keuze te maken olv welke denkgeest ik mijn dromen (het/mijn script, dat in de flits dat het opdook ook meteen weer verdween, een ego flits die zich elke gedachte weer herhaald) wil gaan zien en ervaren. (Ik denk nu aan de film Ground Hog Day, dat dit symbolisch heel aardig uitbeeld).
Het zich steeds herhalende ego verhaal van het geloof in zonde, schuld en angst blijft zich herhalen totdat de verschuiving heeft plaatsgevonden van het geloof in zonde, schuld en angst naar Liefde (van ego naar HG).

In wezen is het heel simpel en is er maar één oplossing inplaats van een totaal chaotische, onoverzichtelijke kluwen aan mogelijke antwoorden: mijn keuze voor ego of HG, telkens weer. Dat is de enige werkelijke keuze die gemaakt kan worden en ook werkt.

In die zin biedt deze tijd enorme kansen om het “anders” te gaan zien, vanuit een groeiend bewustzijn dat er een keuze is, en maar één keuze: ego of HG, de rest volgt dan vanzelf.
Wat hier voor nodig is, is eindeloos geduld, zonder te (willen) weten wanneer het “klaar” is, bereidheid tot oefenen, en vooral vertrouwen in een onvermijdelijke goede afloop.
Want immers:

“Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God
(T.In.2:2-4).

In het proces van steeds sneller leren waarnemen wanneer ik (denkgeest niet het lichaam, want het lichaam kan niet kiezen) kies voor het geloof in mijn egodenkgeest waarnemingen dan kan ik tevens (olv HG) ook steeds beter het dualistische karakter van die keuze waarnemen.
Meestal is er eerst de boosheid, haat, onrechtvaardigheid, pijn, het lijden dat ik voel, maar daaronder ligt de andere kant van de ego medaille welke goedkeurend lacht en de vreugde van deze keuze ervaart, namelijk de keuze voor afscheiding, want zo is het ego geprogrammeerd; het dient de (onmogelijke) afscheiding van God waar te maken en voert die taak perfect uit, ook al heeft het voor de Werkelijkheid van Éénheid geen enkel effect.

Ik ervoer dit vanmorgen heel duidelijk toen een oude pijn getriggerd werd en ik naast de pijn ook de weerstand voelde om het nu maar eens echt te vergeven, hoewel ik dacht dat ik dat allang gedaan had en achter me gelaten had. Even “vergetend” dat het proces van ware vergeving als het afpellen van de lagen van een ui werkt, een stap voor stap proces is waar jaren overheen kunnen gaan. Toen ik er echter Hulp bij vroeg en toen pas eerlijk zonder oordeel kon kijken zag ik onder de pijn en de weerstand nog steeds de ook aanwezige dualistische kant van de egodenkgeest keuze welke blij was met deze keuze voor pijn en weerstand maw de nog steeds aanwezige voorkeur voor afscheiding van God (Liefde).

Ik denk dat daar die aantrekkingskracht van het kijken naar geweld en rampen, vandaan komt. We zeggen, ach en wee, en wat vreeeeeselijk, maar ondertussen genieten we van al dat slechte nieuws en maken er zelfs films over en zitten er onder het genot van gezellig naar de bioscoop, of op de bank voor de tv, of lezen in boeken of kranten en op social media echt van te genieten.
Het hele pandemie gebeuren, om maar iets te noemen? We, de egodenkgeest smult ervan, onder de zogenaamde laag van “oh, wat vreeeeselijk!”. Want kijk eens hoe geweldig dit de afscheiding in stand houdt.

Voordat er over kan worden gegaan tot het aangaan van het proces van Ware Vergeving zoals ECIW dit voorstaat, is eerlijk kijken, zonder oordeel naar al de verborgen lagen van het geloof in egodenkgeest een noodzakelijk leerproces.
Het ego heeft ALTIJD 2 kanten die lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan (pijn/vreugde) maar beide als doel hebben: afscheiding van God/Liefde.
Het is noodzakelijk deze beide egodenkgeest kanten in het vizier te krijgen en te zien dat er in de schijnbare vorm op dat dualistische niveau geen zinnige keuze mogelijk is. Dan pas kan gezien worden dat er maar 2 keuzes gemaakt kunnen worden: ego of HG, waarvan er maar één absolute onveranderlijke waarheid vertegenwoordigt en die absolute onveranderlijke waarheid heeft niets met enige (geprojecteerde) vorm in wat voor wereld dan ook te maken.
De geprojecteerde vorm is dan alleen nog belangrijk als hulpmiddel (nu in handen van de keuze voor HG denkgeest) waardoor ik mijn denkgeest keuze kan herkennen en het in plaats van voor het doel van de keuze voor egodenkgeest-doeleinden, nu voor het ene HG denkgeest doel kan laten gebruiken.

Om het proces van ECIW te volgen heb ik, je ,we, wij, zij in welke persoonsvorm dan ook, geen gelijkgestemden nodig.
Het enige wat nodig is om het (persoonlijke) script te volgen is de keuze voor onder leiding van wie ik het script wil volgen: ego (zonde, schuld en angst) of HG (Liefde).
Denk ik dat ik wel gelijkgestemden nodig heb om het proces van ECIW te kunnen volgen dan stap ik in de valkuil van de keuze voor ego (afscheiding). Ik kan als ik die gedachte bij mijzelf in de denkgeest waarneem opnieuw kiezen tussen ego of HG.
Kies ik wederom voor ego dan zal ik dat als ik dat wil herkennen in de uiterlijke weergaven van zonde, schuld en angst, zoals, vormen van boosheid, irritatie, teleurstelling, schaamte kortom het waarmaken van de uiterlijke weergave van mijn innerlijke toestand: de keuze voor ego, voor zonde, schuld en angst.
Ik zal dan bijvoorbeeld denken en geloven dat ik alleen met mensen moet omgaan die mij snappen en op één lijn zitten, en degene die dat niet doen vermijden en veroordelen of proberen over te halen net zo te denken als ik. Het ego is zeer bedreven in dat spelletje, de training tot waarnemer die bereid is dit waar te nemen dmv oefenen, oefenen en nog eens oefenen is echt een noodzaak.

Ben ik bereid, oftewel als de denkgeest eraan toe is, om naar mijn wens voor het nodig denken te hebben van gelijkgestemden te kijken zonder oordeel, als oordeelloze waarnemer olv HG, dan zal ik op een andere manier door de ervaring heen gaan van die uiterlijke weergave van mijn innerlijke toestand van het ego-script.
Ik zal ogenschijnlijk evengoed de ervaring hebben die zich in het script aandient, maar het niet persoonlijk nemen, het niet werkelijk maken, het niet beoordelen en het laten hergebruiken als vergevingsmateriaal en vergevingskans olv HG.

Het is niet “fout” om gelijkgestemden te zoeken en te vinden, want dat is zoals het zich aandient in het script. Ik kan alleen de functie ervan veranderen, die van ego functie: de wens tot afscheiding) , of die van Heilige Geest functie: de wens tot het terug herinneren in Éénheid, de Éénheid die nooit verbroken is geweest.

Het schijnbaar persoonlijke ego-script is al gespeeld, is al voorbij op het moment dat ervoor gekozen is (niet een keuze voor de vorm waarin het zich uit lijkt te spelen, maar de keuze voor ego (het geloof inzonde, schuld en angst) en herhaalt zich eindeloos telkens weer als ervoor ego gekozen wordt, elke seconde opnieuw. Alleen de keuze voor HG kan mij uit die mallemolen van het ego bevrijden.

De enige werkelijke Gelijkgestemdheid is de allesomvattende Éénheid “God Is”.

Elke projectie beeld een ego gedachte uit, want “De wereld die jij ziet is wat jij haar gegeven hebt, niets meer. (…) ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand” (T21.In.1:2,5).
Dat is de functie van alles en iedereen die “ik” een schijnbaar lichaam door schijnbare ogen denk en geloof te zien.
Ondertussen is het de denkgeest “mijn” denkgeest een schijnbaar afgescheiden fragment binnen de ene ego denkgeest, die zijn projecties van zonde, schuld en angst “ziet” uitgebeeld in een hologram bestaande uit beelden, die als enig doel hebben het doel van de egodenkgest, namelijk zonde schuld en angst projecteren teneinde afgescheiden te raken en te blijven van God te verbergen.

Ik dacht dit toen ik zo zat te denken over al die mensen en dingen en situaties om me heen waarvan ik de een wel leuk vind of aardig vind en de ander niet leuk vind en helemaal niet aardig. Het hele scale van houden van tot en met bittere haat en alle nuances die daar tussen zitten zie ik om mij heen in mijn levensscript uitgebeeld.
En dat valt dan allemaal onder “de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”. Niet de wereld, mensen, dingen en situaties (projecties) zijn verantwoordelijk voor hoe mijn innerlijke toestand is, ze getuigen alleen van mijn (ego) keuze voor zonde, schuld en angst, met als enig doel afgescheiden te blijven van God, Liefde, Éenheid. En dien ten gevolgen moeten mijn projecties wel getuigen van alle vormen van zonde, schuld en angst, en spelen alle figuren in mijn leven (inclusief het figuurtje Annelies natuurlijk) het script van zonde, schuld en angst uit. Zodoende ervaar ik in mijn denkgeest (niet te verwarren met het brein) de pijn en het lijden, niet veroorzaakt door andere lichamen die ik wel of niet aardig vind, die mij wel of niet aanvallen, belagen of behagen, maar louter en alleen door mijn keuze op denkgeest niveau voor zonde, schuld en angst.

Zodra ik dit (wil) zien (want de weerstand tegen dit zien is groot, omdat het niet ‘mag’ worden gezien), en daardoor olv HG/J bereid ben te kijken valt dit hele illusoire zelf bedachte egodenksysteem door de mand.
Ik kan steeds duidelijker zien dat al die lastige, vervelende, bloed onder mn nagels halende, schattige, vriendelijke, hatelijke dealtjes sluitende speciale figuren (inclusief het figuurtje Annelies), dingen en situaties niet de functie hebben om mij te pesten, een hak te zetten, te bedriegen, te paaien maar een heel andere functie kunnen krijgen olv de HG/J keuze van mijn denkgeest.
Ze zijn (inclusief het figuurtje Annelies) ineens de oplossing geworden, de sleutel om de met opzet dichtgeslagen en dicht getimmerde door zonde, schuld en angst gebarricadeerde deur te doen laten oplossen in het niets…
Kortom door eerst terug te gaan naar de bron, de denkgeest, kan elke gedachte worden gezien als de “uiterlijke weergave van een innerlijke toestand” en is nu van een afscheidingsgedachte verandert in een vergevingsgedachte en een vergevingskans tot het terug herinneren in Éenheid, God, Liefde.
Als natuurlijk gevolg daarvan leer ik geen enkele schijnbare aanval van “buitenaf” meer persoonlijk te nemen, maar nog wel “persoonlijk” in de zin van dat het niets anders zijn dan “de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand”, de innerlijke toestand van mijn denkgeest die voor ego of voor HG/J kan kiezen, de enige keuze die mogelijk is. Alle andere vormgerichte keuzes die ik schijnbaar denk en geloof te maken binnen het schijnbaar persoonlijke script zijn zonder uitzondering verborgen gehouden ego gedachtes.

Er zijn zoveel nu’s als er gedachtes zijn die allemaal als één grote big bang op hetzelfde moment plaatsvinden en zich steeds weer herhalen, elke gedachte opnieuw.
Het is slechts een geloof in zonde, schuld en angst, dat met elke gedachte een schijn van tijd en ruimte lijkt te veroorzaken en het verticale “nu” lijkt te veranderen in een horizontale opeenvolging van verleden (zonde), heden (schuld), toekomst (angst).
Maar niets kan het verticale Één doorbreken en veranderen in “iets” anders, het blijft steeds een herhaling van het ene nietig dwaas idee:

“Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen. Samen kunnen we ze beide weglachen, en begrijpen dat de tijd geen inbreuk kan maken op de eeuwigheid. Het is ridicuul te denken dat de tijd de eeuwigheid kan omringen, die juist betekent dat er geen tijd bestaat” (T27.VIII.6:3-5).

En, voor het gemak, hier ook nog de rest van de tekst uit dit geweldige hoofdstuk 27.VIII, De ‘held’ van de droom, dat haarscherp de gevolgen van het geloof (want dat is het een geloof) in tijd: verleden (zonde), heden (schuld), toekomst (angst) weergeeft:

“7.Een tijdloosheid waarin de tijd tot werkelijkheid is gemaakt, een deel van God dat zichzelf kan aanvallen, een afgescheiden broeder als vijand, een denkgeest in een lichaam: het zijn allemaal vormen van circulariteit waarvan het einde bij haar uitgangspunt begint, en bij haar oorzaak eindigt. 2De wereld die jij ziet is een precieze weergave van wat jij dacht te hebben gedaan. 3Behalve dat je nu denkt dat wat jij deed jou is aangedaan. 4De schuld voor wat jij hebt gedacht wordt buiten jezelf gelegd, op een schuldige wereld die in jouw plaats jouw dromen droomt en jouw gedachten denkt. 5Ze brengt haar wraak, niet de jouwe. 6Ze houdt je eng in een lichaam opgesloten, dat ze bestraft vanwege al de zondige zaken die het lichaam uitricht in haar droom. 7Jij hebt niet de macht ervoor te zorgen dat het lichaam zijn kwade daden stopzet, omdat jij het niet gemaakt hebt en geen controle kunt uitoefenen op zijn handelingen, zijn doel of zijn lot.

8.De wereld demonstreert slechts een oeroude waarheid: je zult geloven dat anderen jou precies datgene aandoen wat jij denkt dat jij hun hebt aangedaan. 2Maar als je eenmaal jezelf zover hebt gebracht hun de schuld te geven, zul je de oorzaak niet zien van wat ze doen, omdat jij verlangt dat de schuld op hen rust. 3Hoe kinderachtig is de koppige manoeuvre om je onschuld te behouden door de schuld naar buiten af te schuiven, maar nooit los te laten! 4Het is niet makkelijk de grap daarvan te zien wanneer jouw ogen overal rondom je de zware gevolgen ervan aanschouwen, maar zonder hun onbeduidende oorzaak. 5Zonder de oorzaak lijken de gevolgen ervan inderdaad ernstig en droevig. 6Toch volgen ze er slechts uit. 7En het is juist hun oorzaak die uit niets volgt, en slechts een grap is.

9.Met mild gelach neemt de Heilige Geest de oorzaak waar, en kijkt niet naar de gevolgen. 2Hoe zou Hij anders jouw dwaling kunnen corrigeren, jij die de oorzaak volkomen over het hoofd hebt gezien? 3Hij nodigt jou uit ieder verschrikkelijk gevolg bij Hem te brengen, zodat jullie samen naar de dwaze oorzaak ervan kunnen kijken, en jij met Hem een ogenblik kunt lachen. 4Jij beoordeelt gevolgen, maar Hij heeft hun oorzaak beoordeeld. 5En door Zijn oordeel zijn de gevolgen weggenomen. 6Misschien kom jij in tranen. 7Maar hoor hoe Hij zegt: ‘Mijn broeder, heilige Zoon van God, aanschouw je ijdele droom waarin dit kon gebeuren.’ 8En je zult het heilig ogenblik verlaten met jouw lachen en dat van jouw broeder, vergezeld van het Zijne.

10.Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. 2Wat ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. 3Wie ook de rol van vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. 4Wat ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds waar. 5Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom waarvan je wist dat je die droomde. 6Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is.

11.Is deze ene les geleerd, dan zal ze jou bevrijden van elke vorm van lijden. 2De Heilige Geest zal deze ene alomvattende les van bevrijding herhalen tot ze is geleerd, ongeacht de vorm van lijden die jou pijn bezorgt. 3Welk leed jij ook bij Hem brengt, Hij zal met deze heel eenvoudige waarheid antwoord geven. 4Want dit ene antwoord zal de oorzaak wegnemen van iedere vorm van verdriet of pijn. 5De vorm beïnvloedt Zijn antwoord allerminst, want Hij wil jou slechts de ene oorzaak van alle onderwijzen, ongeacht hun vorm. 6En jij zult begrijpen dat wonderen de eenvoudige uitspraak weerspiegelen: ‘Ik heb dit gedaan, en dit is wat ik ongedaan wil maken.’

12.Breng dan ook alle vormen van lijden naar Hem die weet dat elk ervan is als de rest. 2Hij ziet geen verschillen waar er geen bestaan, en Hij zal jou leren hoe elk daarvan veroorzaakt is. 3Niet een heeft een andere oorzaak dan alle andere, en ze worden allemaal met gemak ongedaan gemaakt door slechts één enkele les die waarlijk is geleerd. 4De verlossing is een geheim dat jij alleen voor jezelf hebt weggehouden. 5Dit is wat het universum verkondigt. 6Maar aan haar getuigen schenk jij totaal geen aandacht. 7Want zij getuigen juist van wat jij niet wilt weten. 8Ze lijken dat voor jou geheim te houden. 9Toch hoef je slechts te leren dat je er alleen maar voor gekozen hebt om niet te luisteren, niet te zien. 13.Hoe ánders zul je de wereld zien wanneer je dit hebt ingezien! 2Wanneer je de wereld jouw schuld vergeeft, zul jij er vrij van zijn. 3Haar onschuld vereist niet jouw schuld, noch berust jouw schuldeloosheid op haar zonden. 4Dit is het voor de hand liggende; een geheim dat voor niemand dan jouzelf is weggehouden. 5En dit is het wat jou gescheiden van de wereld heeft gehouden, en jouw broeder gescheiden heeft gehouden van jou. 6Nu hoef je nog maar te leren dat jullie beiden onschuldig zijn, of schuldig. 7Het enige dat onmogelijk is, is dat jullie niet gelijk zijn aan elkaar; dat ze beide waar zijn. 8Dit is het enige geheim dat nog geleerd dient te worden. 9En het zal geen geheim zijn dat jij genezen bent” (T27.VIII.7-13).




Hardop denken:

… en als ik me dan eenmaal ervaar als afgescheiden van God, zonder dat in eerste instantie bewust te weten, maar te herkennen aan een onderliggend voortdurend rot voelen in allerlei gradaties, dan begint de schijnbare legitieme strijd daar tegen, in de vorm van altijd te moeten vechten tegen het rot voelen en daar in de vorm oplossingen voor vinden. En die eeuwige strijd gaat door tot echt duidelijk is dat het niet werkt.
Ik zie het nu zo duidelijk dat ik altijd aan het zoeken ben naar correctie van het me niet prettig voelen in alle gradaties van een beetje ongemak tot een hel van ellende en alles wat daar tussen zit.
En met maar één doel hoe kom ik hieruit en kan ik me beter gaan voelen. Met als geheim onderliggend ego doel, hoe blijf ik in de pijn, hoe blijf ik afgescheiden van de liefde van God.
Nu de kleine ego succesjes van me tijdelijk beter voelen ook niet meer werken, omdat ze door de mand aan het vallen zijn, blijft over, “stay with the pain, blijf bij de pijn” maar dan aan de hand van J/HG.

Ik zie dat ik eigenlijk altijd aan het vluchten ben voor pijn, dat elke gedachte dat doel heeft, met maar één doel in de pijn vast te blijven zitten. Dat is eigenlijk de ego versie van “stay with the pain, blijf bij de pijn”.
De “werkelijke” uitnodiging is niet bij de pijn te blijven in de vorm, maar bij de pijn te blijven in de denkgeest (de HG/J versie van “blijf bij de pijn”). Blijf bij de bron (de denkgeest), want het lichaam kan geen pijn hebben. Het lichaam is een projectie van de pijn, maar de pijn verlaat niet zijn bron hij is en blijft in de denkgeest altijd, geen uitzonderingen.
Dus “stay with the pain” is bij de pijn blijven in de denkgeest en vandaaruit kijken naar de pijn die zich op het doek uitprojecteert als pijn in een lichaam en me daar bewust van zijn en verder niets “doen”.
En dit eindeloos oefenen en elke volgende gedachte is daar geschikt voor en kan ik leren zien als handreiking vanuit juist gerichtheid om er samen met HG/J naar te kijken. Het enige alternatief is ernaar kijken met ego, meer mogelijkheden zijn er niet.
“Blijf bij de pijn”, terug gaan naar de blauwe stip (de denkgeest), kijken, vergeven.
Elke gedachte weer is een uitnodiging hiertoe.
Ook dat ik dit zit te schrijven om me beter te voelen, het is niet fout, hooguit een OEPS! maar vooral een uitnodiging om het aangeboden geschenk wat achter de pijn verborgen ligt en van HG/J komt (juist gerichtheid) te aanvaarden.

Zo wordt de pijn niet ontkent, niet weggemoffeld, niet groter gemaakt, niet vervangen door een andere pijn, maar gezien voor wat het is, het doel ervan te zien (uit de liefde van God blijven). En daarvoor is het behulpzaam hierbij bijvoorbeeld de hand van J te pakken, als symbool voor juist gerichtheid van denken, zodat ik er anders naar kan leren kijken. Niet door de vorm (de projectie) te veranderen maar door het mezelf vergeven dat ik niets kan veranderen en niet meer wil veranderen aan Waarheid, want deze kan niet veranderen.

En als voormalig Katholiek die nog leerde te biechten leer ik ook kijken naar de ego manier van vergeven, welke altijd met zonde, schuld en boete doen was omkleed. Geniaal staaltje kunst van het afscheiden van de liefde van God, terwijl het leek alsof ik door boete te doen en mijn zonde toe te geven vergeven werd door God en weer even in een goed blaadje stond bij God. Al deze conditioneringen en we hebben ze allemaal elke gedachte weer komen vanzelf aan het licht als de denkgeest eraan toe is en de diepere natuurlijke wil om terug te willen herinneren in de liefde van God onvermijdelijk sterker wordt…
En ook dit zal steeds weer vooraf gegaan worden door enige vorm van zonde, schuld en angst, maar dat zal steeds minder grip krijgen doordat al oefenend de keuze voor steeds weer ego zich langzaam om zal keren in keuze voor HG/J.

Zowel de egodenkgeest als HG denkgeest kunnen elke gedachte gebruiken, maar ik ben ook de waarnemende denkgeest en deze maakt de keuze tussen die twee. Zo zal de keuze voor egodenkgeest zich ook manifesteren in het doen van de Cursus en deze ook gebruiken om mij Annelies het lichaam beter te laten voelen.
Niet “fout”, maar slechts een “OEPS ik doe het weer” het niet serieus nemen en het zien als herinnering terug te keren naar de denkgeest waar ik als waarnemende en keuzemakende denkgeest opnieuw kan kiezen.
Zodoende wordt ik eraan herinnerd dat ik verantwoordelijk ben voor elke gedachte en er niet het slachtoffer van ben.

De denkgeest die wakker is zal zich dan ook niet afvragen, “maar wat moet ik dan in de wereld aan de pijn doen”, want de wakkere denkgeest zal weten dat er geen lichaam is dat pijn heeft en zal zich alleen nog maar willen herinneren terug te keren naar de bron, de denkgeest en weten dat alleen daar de oplossing zich bevindt.
En dat wat er op het scherm gebeurt (de wereld) alleen gezien zal worden als vergevingskans en niets meer of minder dan dat als doel heeft. En de rest volgt vanzelf in het volle vertrouwen dat dat het allerbeste en het meest liefdevolle is voor de hele ene denkgeest.
Ondertussen wordt het weten, de ultieme troost dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is ook sterker en blijft er een troostrijk oefenen olv HG/J over tot het (onvermijdelijk) klaar is.

Alles wat gedacht is, wordt en gedacht zal worden, wordt, is en zal ook geprojecteerd worden. Alle gedachtes ooit gedacht bij elkaar vormen het grote ene ego- projectie-sprookjesboek van de wereld.
Geen enkele gedachte gaat verloren. Je kunt wel zeggen dat iets niet bestaat of niet kan, maar als het gedacht wordt, wordt het ook geprojecteerd. Zo zijn dat wat als “ik” en “jij” ervaren wordt ook een geprojectreerde gedachte. En ook de bewering dat het niet kan of bestaat wordt geprojecteerd en dan bestaat het ook niet voor je.
Zo werkt nu eenmaal het denksysteem van de egodenkgeest; bedenk een wereld om je achter te verstoppen en verstop ook dat het de egodenkgeest is die dit wil en doet, zodat het lijkt alsof er miljoenen aparte deeltjes; mensen, dieren, dingen situaties zijn die los van elkaar staan en hun eigen portie geprojecteerd (denk)materiaal hebben.
Zo blijft ook het feit dat er ook maar één egodenkgeest is die dit alles veroorzaakt verborgen en ook wordt onzichtbaar dat er maar één idee van afscheiding achter dit hele ego-projectie-sprookjesboek van de wereld zit.

Ik zag net een flits uit een programma op tv over het wel of niet bestaan van Aliens en de bewijzen daarvoor die in alle culturen over de hele wereld worden gevonden en die er het zelfde uitzien, dezelfde soort rotstekeningen dezelfde eeuwen overgedragen verhalen met bewijzen dat de mens waarschijnlijk hier is gekomen vanaf een andere plaats in de ruimte enz. Dit zijn allemaal geprojecteerde gedachtes en net zo echt, dus onecht, als alles wat we denken en projecteren. Dus ze staan allemaal in het grote-ego-projectie-sprookjesboek en geprojecteerde gedachtes blijven het, niets meer en niets minder dan dat.
Het heeft dus geen zin te bewijzen of het waar is of niet, want het zijn geprojecteerde egodenkgeest gedachtes dus illusies en dus ‘waar’ alleen binnen de illusie, maar in het grote geheel van de Waarheid alleen maar onwaar.
Dus binnen de sprookjes van de illusie is het allemaal waar, want het is gedacht en dus uit-geprojecteerd, de film van de egodenkgeestprojector.
Alle verhalen zijn allemaal net zo ‘waar’ als elk verhaal wat we nu op dit moment denken en projecteren, in die zin is er geen verleden of toekomst er is steeds alleen maar dat ene “nu” idee wat uiteenspat in miljoenen variaties en verhalen. En zo wordt het sprookjesboek van de wereld steeds dikker en vormt een dikke gedachte-muur van ruimte en tijd als verdediging tegen de Waarheid.

Als we in deze sprookjes geloven en ze als waar zien binnen het kader van de egodenkgeest zijn we als kleine kinderen die in sprookjes geloven.
Geven we de ego-sprookjes en ons geloof erin aan HG/J denkgeest dan gaan we als (spiritueel)volwassenen ánders kijken naar al die sprookjes en zien dan de symboliek erachter en dán kan het ook gezien worden als hulpmiddel om via het ándere denken en ware vergeving terug te herinneren in Waarheid.

Even een filosofisch gedachte blokje om in de denkgeest, niet wetende wat er om de volgende bocht zal opdwarrelen in het denken.

Neem even aan dat wat de ‘ik’ nu ervaart een gedachte is, een gedachte gedacht door de denkgeest die deze gedachte denkt en projecteert, zodat er in de gedachte een denk-beeld opdoemt, nog steeds gedacht door de gedachte die denkt. De ‘ik’ kan dan niets anders zijn dan ook een gedachte, gedacht door de gedachte die denkt en projecteert.
Maar wat is de gedachte dan, wat is de denkgeest die denkt?
Het lichaam? Nee natuurlijk niet, want het lichaam is een gedachte van de gedachte die denkt. En een gedachte blijft een gedachte een gedachte verandert nooit in iets anders dan een gedachte. Gedachten zelf zijn veranderlijk, dus projecties (welke ook gedachten zijn en niets anders) ook. Gedachten verlaten nooit hun bron de denkende denkgeest. Gedachten kunnen nooit veranderen in autonome los van de gedachte staande vormen, zoals de wereld, lichamen, dingen en situaties.
Alles is dus alleen maar gedachte, gedacht door de denkgeest die alleen in staat is te denken/projecteren. Nogmaals, projecties zijn 100% gedachten.
Zijn gedachten dan ‘echt’, ‘waar’?
Nee, als ik voorgaande gedachtegang logisch doortrek, dan zijn gedachten ook niet ‘echt’, niet ‘werkelijk’. Waar komen gedachten dan vandaan?
Uit de gedachte dat het mogelijk is te denken dat gedachten waar zijn.
En zo zit de gedachte gevangen in een gesloten gedachten systeem, dat zichzelf in stand houd door zijn eigen gedachten.
En de gedachte kan hier niet mee stoppen, want dan verdwijnt de gedachte in het ophouden van de gedachte, wat nog steeds een gedachte is…

Dit gaat verder dan “wat zou ik zijn zonder deze of deze gedachte”.
Want dan wordt er nog vanuit gegaan dat er een ‘iets’ (ik) is wat iets denkt en daardoor denkt te bestaan.
Wat echter, zou de gedachte zijn zonder de gedachte…
En dan staat de gedachte op het randje van zijn zelf bedachte gedachte wereld, een bedachte gedachte wereld, gedacht met maar één doel, een gedachte zijn en blijven.
De gedachte houdt zichzelf in stand door zijn eigen gedachte en bedachte gedachten en de vraag “wat zou de gedachte zijn zonder gedachte”, roept enorme weerstandsgedachten op.
Waarom? Omdat de gedachte (denkgeest) zonder gedachte niet meer de gedachte kan hebben dat er een gedachte is…

De gedachte die op dit gedachtepunt uitkomt zal er alles aan doen de gedachte gaande te houden om de gedachte, dat er ook geen gedachte is die denkt, dus ook geen denkgeest die denkt, te ontlopen. Daarom komt elke gedachte die gedacht wordt door de denkgeest die denkt dat hij bestaat omdat deze denkt, voort uit angst, vermomd in miljarden gedachte variaties hiervan, welke alleen maar gedacht worden als verdediging tegen het verdwijnen van gedachten…
En dan staat de gedachte aan die afgrond van angst. Een afgrond welke ook een gedachte is bedacht door de gedachte zelf, niet als waarschuwing of als uitnodiging om wel of niet te springen, maar als wederom een gedachte om de gedachte in stand en gaande te houden.

Er is dus ook geen denkgeest die gedachte heeft, dan alleen in de denkgeest die denkt gedachten te hebben en zichzelf daarmee denkt in stand te houden.
Een niet bestaande perpetuum mobile van gedachten…
Hoe daar een einde aan komt?
Wie/wat stelt deze vraag?
Dat kan niets anders zijn dan de gedachte die met deze vraag het perpetuum mobile van gedachten in stand wil houden.

“Er is geen wereld!” (WdI.132.6:2)

Aangezien de egodenkgeest kant van de ene denkgeest ook onvermijdelijk de Cursus doet, want hoe zou dat anders kunnen als er altijd maar één denkgeest is, kan het niet anders dan dat de ego (onjuist-gerichte) kant van de ene denkgeest precies het tegenovergestelde denkt van het oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest (Juist-gerichte) kant van de ene denkgeest.
Dit lijkt het non-dualisme van één tegen te spreken, maar dat lijkt maar zo, omdat in werkelijkheid de ene denkgeest niet is opgesplitst in een onjuiste en juiste denkgeest waar tussen gekozen kan worden, maar in de droom van afscheiding, zoals wij “de wereld” ervaren lijkt dat wel zo. En dit wordt door ECIW gebruikt als uitgangspunt, en als leermiddelen, om ons te kunnen bereiken daar waar we denken en geloven te zijn, zodat we het kunnen begrijpen.

Oordeelloos kijken vanuit de egodenkgeest kant van de denkgeest is:
Mijzelf de persoon Annelies, de opdracht geven dat ik niet mag oordelen. Elke keer dat er een oordeel op dreigt te komen, zeg ik tegen mijzelf, ‘foute boel, mag niet, brr, wat een gênante gedachte, au, ik wil en kan er niet naar kijken, ik schaam me dood! De ander is onschuldig en kijk mij nu eens foute gedachten hebben over die persoon. Ik zit fout door toch een oordeel te hebben over de ander. Ik ben een sukkel, ik ben in en in slecht, wie heeft nu zulke vreselijke gedachten?’
Ik oordeel over het oordeel en veroordeel het.
En zo besluit ik vanuit de (schijnbare, illusionaire) egokant keuze van de denkgeest:
‘Ok, help! Hoe raak ik dit vreselijke oordeel kwijt zodat ik weer oordeel-loos (zonder oordeel, oordeel-vrij) wordt. Ik geef dit oordeel snel aan jou Jezus, want jij verzamelt oordelen, je bent er zelfs dol op, je houdt van lijden en neemt dat graag van mij over, jij weet er wel weg mee, ben ik ervan af, zand erover, klaar, niet meer aan denken, opgelost’.
En alsof mijn oordeel een op scherp staande handgranaat is die elk moment af kan gaan en mij zal doden geef ik mijn oordelende, zondige, schuldige, angstige gedachten snel door aan Jezus. Het oude ‘Jezus is voor onze zonden gestorven’ verhaal dus; de ik-persoon Annelies, die al haar oordelen doorgeeft aan de historische Jezus van de verhalen, die nu als geest buiten mij rond zweeft en nog steeds wonderen verricht zoals in de bijbel. Als hij mij ten minste hoort, of genegen is mij aan te horen, laat staan te helpen, want ik ben niet de enige die op de wachtlijst staat.
Op die manier van m’n oordeel afkomen, oordeel-loos, oordeel-vrij raken, voelt even als een opluchting, want het lijkt of ik, Annelies, het oordeel kwijt ben, ik ben weer oordeel-loos, oordeel-vrij, dank zij de wonderdoener Jezus, die zo vriendelijk is mij het persoontje Annelies te genezen door haar te verlossen van haar geprojecteerde oordelen (zonde, schuld en angst). Maar dat lijkt maar zo, eigenlijk ben ik het alleen tijdelijk kwijt, ‘vergeten’, dankzij de hulp van een Jezus die mijn oordelen, zonde schuld en angst door de vingers ziet en mij voor nu even vergeeft tot ik weer de fout inga.
Ik heb oordelend gekeken naar oordeelloosheid.
Zo werkt oordeelloos kijken via de egodenkgeest kant van de denkgeest.

Oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest kant van de denkgeest is:
Kijken vanuit de waarnemende/keuzemakende denkgeest kant van de ene denkgeest.
Ik zie vanuit die positie dat ik een oordeel heb over iemand, maar ik besef dat ik dat oordeel niet ben, er vindt geen volledige identificatie, geen het persoonlijk nemen meer plaats.
Er is geen persoon Annelies die oordeelt, er is het besef dat het de denkgeest is die een oordeel heeft en deze projecteert.
Ik ontken het oordeel niet, stop het niet weg, verander het niet, kijk ernaar precies zoals het zich voordoet, inclusief de emoties en de pijn.
Ik kijk naar mijn oordeel en oordeel niet over het oordeel als manier om oordeel-loos, oordeel-vrij te worden.
Ik hoef mezelf niet oordeel-loos, oordeel-vrij te maken, ik kijk gewoon rustig naar het oordeel.
En besef dat het oordeel dat ik over de ander heb helemaal niet over een ander lichaam gaat, en ook niet over mijzelf als lichaam.
Het oordeel gaat helemaal niet over iets wat zich buiten mij lijkt af te spelen.
Het oordeel speelt zich af in de denkgeest en heeft als enige functie een schijnbare afscheiding te bewerkstelligen in de ene denkgeest.
Iets wat onmogelijk is.
En de functie van projectie is om de onmogelijkheid van afscheiding aan het ‘oog’ te onttrekken, door er een muur van beelden (projecties) voor te zetten, zodat afgescheidenheid, verschillen, toch mogelijk lijken te zijn.
En zo lijken er lichamen te zijn die van elkaar verschillen, en verschillen zien vraagt om oordelen. Werkelijk oordeelloos zijn én tegelijkertijd lichamen zien, gaat niet samen. Lichamen zijn projecties ontstaan uit oordelen vanuit de denkgeest die in afscheiding gelooft.

Een oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest kant van de denkgeest vraagt ook niet om hulp aan een historische Jezus of een Heilige Geest die ergens buiten ‘mijn’ lichaam is.
Oordeelloos kijken vraagt hulp aan de oordeelloze denkgeest kant en die oordeelloze kant van de denkgeest kan ik symbolisch Jezus noemen en of de Heilige Geest, of een ander symbool wat voor mij staat voor oordeelloosheid en Liefde.
Oordeelloos kijken ziet geen schuld, geen zonde veroorzaakt door iets buiten de denkgeest.
Het kijkt en doet niets, het neemt het oordeel terug in de denkgeest, waar het begon en waar het vergeven kan worden en oplossen in Liefde.

Resumerend:
Het oordeelloos kijken van de egodenkgeest is oordeel-loos worden door niet te kijken. Het oordeel verdwijnt daardoor niet maar verschuilt zich achter de ontkenning van het oordeel of het juist veroordelen van het oordeel, waardoor de zonde, schuld en angst alleen maar versterkt worden, wat precies ook het doel is voor de keuze voor ego.

Oordeelloos kijken vanuit de Heilige Geest denkgeest is oordeel-loos worden door wel te kijken en het oordeel precies zoals het is inclusief de daaraan verbonden projectie terug te nemen in de denkgeest en te onderkennen dat het allemaal zelf bedacht is, met als enig doel afgescheiden te willen zijn van Liefde, God, Éénheid. Vergeving van dit nietig dwaas idee helpt mij terug te herinneren in Liefde.

Liefde is weigeren nog langer de eigen projecties van haat (=angst) serieus te nemen en ze alleen nog als vergevingsmateriaal te zien en als symbool voor “kies opnieuw” te laten hergebruiken door Liefde (HG) inplaats van door angst (ego).
Keuzes vinden niet plaats in de wereld van projecties, maar in de denkgeest en daar zijn maar 2 keuzemogelijkheden: angst of Liefde, en waarvan er maar één Waarheid vertegenwoordigt.


<span>%d</span> bloggers liken dit: