archiveren

Maandelijks archief: juni 2016

Elke gedachte, elke ervaring heeft, zodra deze zich aandienen eerst als doel afgescheiden te zijn en te blijven van Eenheid, van God, van Liefde. Door dit volledig te gaan leren doorzien, oordeelloos, zonder zonde, schuld en angst wordt dit doel omgekeerd, door elke gedachte, elke ervaring nu als vergevingsmateriaal en vergevingskans te zien en onvermijdelijk terug zal leiden naar de Bron die nooit verlaten is.

Een zeer behulpzame reminder voor mij is nu:
elke keer dat ik ongenoegen voel in welke gradatie dan ook, dan weet ik op de eerste plaats dat ik niet onvrede voel om de reden die ik denk.
En kan ik op de tweede plaats zien dat elke gedachte van ongenoegen altijd komt van de keuze voor met de ego kant van ‘mijn’ denkgeest te willen denken en kan ik nu ook duidelijk de drang van het egodenken om ‘gelijk te willen hebben’ waarnemen.

Het gelijk willen hebben in dat afscheiding van Eenheid mogelijk is, vermomd achter het gelijk willen hebben in iets wat zich zogenaamd buiten in een voor dat doel geprojecteerde wereld afspeelt.

Dus ik wil helemaal niet gelijk hebben over ‘iets’ als ik in de wereld iemand probeer te overtuigen van iets, of mijn zin wil doordrukken over iets, want daarachter verborgen ligt de wil gelijk te hebben over dat afscheiding mogelijk is en ik mijn projecties gebruik voor deze (on)mogelijke wil door te drukken.

Een aangezien Eenheid wat ik ook probeer te willen en door te drukken alleen maar onveranderlijk Eén kan zijn, voelt het ‘anders’ willen doordrukken geforceerd, pijnlijk, ongelukkig, want ik wil en probeer iets te doen wat onmogelijk is.
Nu ik me hier volledig bewust van ben, hoe kan ik dan nog doorgaan met dit waanzinnige onmogelijke plan?
Dit onmogelijke plan kan alleen nog maar gezien worden als reminder en uitnodiging voor het kiezen van die ‘andere’ Gids, die van Juist-gerichtheid, richting weten dat alleen Eenheid mogelijk is.
Het enige waarin we gelijk kunnen hebben is dat alles gelijk is in Eenheid en dat het absoluut gewoon onnodig is dit te ontkennen.
Ondertussen me realiserend dat het ego denken in elke gedachte ook nog steeds aanwezig is, zolang ik nog een ‘mijzelf’ ervaar in een (droom)wereld.
Dus het ego denken kan ook nog steeds aan de haal gaan met dit inzicht. Kenmerkend voor dat ik toch weer voor de ego versie kies is, dat het ‘inzicht’ toch weer vorm gericht is en er een ‘ik’ is die gelijk wil hebben over het net verworven geweldige inzicht en er nog steeds een ‘ik’ is die stiekem verwacht dat dit inzicht toch ook eigenlijk wel tot gelijk krijgen in enige vorm zal leiden.
Het is gewoon nodig in het (onvermijdelijke) ontwaak proces om al deze gedachten eerlijk te leren observeren, oordeelloos, want elk oordeel wat opkomt is weer kiezen voor het egodenken, maar biedt ook de kans om het ‘anders’, Juist-gericht te gaan willen zien.

Dus doet zich een situatie voor waarin ik denk, ja maar dit is echt iets wat mij wordt aangedaan door iets of iemand buiten mij, dan kan ik nu meteen de uitnodiging zien om me af te vragen wil ik gelijk hebben of gelukkig zijn, oftewel wil ik gelijk hebben dat afscheiding mogelijk is, of wil ik dit laten gebruiken om terug te herinneren in Eenheid, in Liefde.
Zo wordt alles wat in eerste instantie (verborgen) gebruikt werd als (on)mogelijke manier om me af te scheiden van Eenheid, nu juist een geweldige reminder om dat niet meer te willen en mijzelf deze onschuldige onmogelijke vergissing te vergeven.

We hebben eerst duidelijke speciale situaties, voorbeelden nodig om dit te leren, maar is het eenmaal geleerd en doorzien, dan blijkt dat elke gedachte die ik heb en ervaar dit ‘gelijk willen hebben’ van het egodenken van de wil tot afscheidingsdenken in zich draagt. En wordt onthuld dat ik de hele wereld die ik mijn leven noem alleen heb opgezet om gelijk te krijgen over dat afscheiding mogelijk is en dat Eenheid onmogelijk is.
Dit is een langzaam proces van laagje voor laagje afpellen van al mijn verdedigingen tegen Eenheid, met mijn ervaringen als leermiddel. Alleen via een ervaring, een volledige omslag in denken, het wonder, zal ik weer volledig herinneren dat alleen Eenheid mogelijk is.

Hoe dit uitwerkt in de ervaring is een kwestie van vertrouwen hebben in dat alles wat vanuit Eenheid, Waarheid, Liefde komt altijd het meest behulpzaam en liefdevol is voor iedereen, hoe dat er ook uit mogen zien in de vorm die we onze wereld noemen. Het zal als volstrekt moeiteloos, logisch, vanzelfsprekend voelen. Dat is zeker.

Ik had tot nu toe nog niet helemaal de verbinding gemaakt in de zin: ‘Wil je liever gelijk hebben of gelukkig zijn’ (T29.VII.1:9), met dat gelijk willen hebben = kiezen voor ongeluk betekent! Dat is de echte eyeopener en het ‘wonder’ van de omslag.
En dat het doel van het idee gelijk te willen hebben is: ongelukkig zijn en daar gebruik ik een wereld van projecties voor om dat te bewijzen!
Daarbij aantekenend dat de keuze van de egodenkgeest niets met gelukkig of ongelukkig zijn in een wereld te maken heeft, dus niet afhankelijk is van wat er in een wereld gebeurt, maar alles met de wens van de in de war zijnde ego kant van de denkgeest om afgescheiden te zijn van Eenheid.

Het woord gelukkig of ongelukkig kan ik ook vervangen door respectievelijk; Eenheid en afscheiding.

Het kwartje valt nu echt…

 

A beautiful and very helpful reminder to always keep in mind for the rest of my ‘life’:
“When I am unhappy that is because I prefer to be right”.
and:
“When I aknowledge I am wrong about everything, I am right”.
and:
“Consiousness is the decissionmaking mind.”
In fact there is nothing else worthwhile to remember.
Funny, no? 🙂

 

Wie/wat zou ik zijn zonder gedachtes van zonde, schuld en angst?
Een onschuldig mens, of een onschuldige denkgeest?
Dat is het grote verschil tussen ECIW en andere paden.

De een is niet beter of slechter dan de andere, maar wel essentieel anders.

De meeste spirituele paden streven er toch naar een gelukkig of beter mens te worden, door ook gedachten verandering, maar dan wel gedachten verandering die vorm gericht is en uit de vorm (het lichaam) moet komen.
Daardoor wordt het ‘probleem’ alleen gezien in de vorm, en deze wordt als de oorzaak gezien van het probleem en wordt rechtstreeks gerelateerd aan de gedachte die het probleem veroorzaakt zou hebben. Dus probleem gedachten lokaliseren leidt tot oplossing van het probleem in enige vorm. Dat is hoe bijvoorbeeld The Secret werkt en nog een heleboel andere zgn spirituele paden.
Wordt de baas over je eigen leven en alles wat je maar wenst kan je laten uitkomen door het echt te willen en te visualiseren en er dan helemaal voor te gaan.

ECIW kijkt verder en wel naar de gedachte die niet vormgericht is, maar puur als functie heeft af te scheiden van Eenheid. Bewustwording van de keuze voor afscheiding die we maken iedere keer als we onze vorm wensen willen waarmaken. De vorm is nu niet het doel, maar een reminder voor dat er door denkgeest gekozen wordt om af te scheiden van Eenheid, van Liefde, van God.
ECIW laat zien dat er alleen denkgeest is die tot ervaren leidt, niet een wereld die ervaring veroorzaakt.
ECIW brengt terug in het bewustzijn dat de wereld wordt gemaakt om maar uit de herinnering te blijven dat er alleen denkgeest is die dit alleen kan projecteren en mij een illusie wereld laat zien als afleiding voor dat er alleen ervarende denkgeest is.

Een ieder gaat zover hij gaan kan in dit proces van bewustwording, met andere woorden, men kan zover gaan als waar de denkgeest aan toe. En volgens ECIW is de ‘men’ niet een lichaam dat kan vorderen in iets, maar de denkgeest.
Volgens ECIW is er geen wereld, dus ook geen lichaam, maar wel, ten minste zolang er ‘ervaren’ wordt ervaren, denkgeest. Denkgeest welke zich bewust is van dat er geen wereld kan zijn, dus dat wat ervaren wordt wel een projectie van de denkgeest moet zijn.
Een projectie, denkgeest materiaal dus, geen los van de denkgeest bestaande wereld die z’n eigen gang gaat.

En dan wordt zo’n vraag niet meer als ‘wie/wat zou ik zijn zonder de problemen die mijn lichaam ervaart, met als doel een gelukkiger lichaam met een gelukkiger leven in een betere wereld, maar wie/wat zou ik, denkgeest, zijn zonder gedachten van zonde, schuld en angst, zonder denkgeest… (*slik*)
En voordat die vraag zonder angst onder ogen kan worden gezien moeten eerst alle blokkerende gedachten van zonde, schuld en angst in het bewustzijn aan het licht worden gebracht en worden vergeven. Waarbij stap voor stap wordt geleerd dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is en niet zoiets bestaat als een zondige wereld vol schuld en angst, maar alleen denkgeest die zich vergist heeft en nu bereid is zich weer te herinneren dat het een vergissing is en er alleen maar ‘Eén in Geest’ kan zijn.

En dit proces gaat stap voor stap, in een tempo waar de denkgeest op dat moment aan toe is. Hier is geen planning, hard werken, doelgerichtheid, verandering van vorm voor nodig, want ik als verblinde denkgeest is niet in staat dit proces te overzien, enkel Vertrouwen in het proces is nodig, Vertrouwen in de Herinnering dat alleen Eenheid mogelijk is en het herinneren van de Herinnering onvermijdelijk is.

Ondertussen is elke ervaring, welke deze ook mag zijn in deze schijnbare wereld, behulpzaam, behulpzaam in het onmogelijke proces van afscheiding of in het enige mogelijke onvermijdelijke proces van terug herinneren in Eenheid, Liefde, God.

%d bloggers liken dit: