archiveren

Maandelijks archief: juni 2016

Elke gedachte, elke ervaring heeft, zodra deze zich aandienen eerst als doel afgescheiden te zijn en te blijven van Eenheid, van God, van Liefde. Door dit volledig te gaan leren doorzien, oordeelloos, zonder zonde, schuld en angst wordt dit doel omgekeerd, door elke gedachte, elke ervaring nu als vergevingsmateriaal en vergevingskans te zien en onvermijdelijk terug zal leiden naar de Bron die nooit verlaten is.

Een zeer behulpzame reminder voor mij is nu:
elke keer dat ik ongenoegen voel in welke gradatie dan ook, dan weet ik op de eerste plaats dat ik niet onvrede voel om de reden die ik denk.
En kan ik op de tweede plaats zien dat elke gedachte van ongenoegen altijd komt van de keuze voor met de ego kant van ‘mijn’ denkgeest te willen denken en kan ik nu ook duidelijk de drang van het egodenken om ‘gelijk te willen hebben’ waarnemen.

Het gelijk willen hebben in dat afscheiding van Eenheid mogelijk is, vermomd achter het gelijk willen hebben in iets wat zich zogenaamd buiten in een voor dat doel geprojecteerde wereld afspeelt.

Dus ik wil helemaal niet gelijk hebben over ‘iets’ als ik in de wereld iemand probeer te overtuigen van iets, of mijn zin wil doordrukken over iets, want daarachter verborgen ligt de wil gelijk te hebben over dat afscheiding mogelijk is en ik mijn projecties gebruik voor deze (on)mogelijke wil door te drukken.

Een aangezien Eenheid wat ik ook probeer te willen en door te drukken alleen maar onveranderlijk Eén kan zijn, voelt het ‘anders’ willen doordrukken geforceerd, pijnlijk, ongelukkig, want ik wil en probeer iets te doen wat onmogelijk is.
Nu ik me hier volledig bewust van ben, hoe kan ik dan nog doorgaan met dit waanzinnige onmogelijke plan?
Dit onmogelijke plan kan alleen nog maar gezien worden als reminder en uitnodiging voor het kiezen van die ‘andere’ Gids, die van Juist-gerichtheid, richting weten dat alleen Eenheid mogelijk is.
Het enige waarin we gelijk kunnen hebben is dat alles gelijk is in Eenheid en dat het absoluut gewoon onnodig is dit te ontkennen.
Ondertussen me realiserend dat het ego denken in elke gedachte ook nog steeds aanwezig is, zolang ik nog een ‘mijzelf’ ervaar in een (droom)wereld.
Dus het ego denken kan ook nog steeds aan de haal gaan met dit inzicht. Kenmerkend voor dat ik toch weer voor de ego versie kies is, dat het ‘inzicht’ toch weer vorm gericht is en er een ‘ik’ is die gelijk wil hebben over het net verworven geweldige inzicht en er nog steeds een ‘ik’ is die stiekem verwacht dat dit inzicht toch ook eigenlijk wel tot gelijk krijgen in enige vorm zal leiden.
Het is gewoon nodig in het (onvermijdelijke) ontwaak proces om al deze gedachten eerlijk te leren observeren, oordeelloos, want elk oordeel wat opkomt is weer kiezen voor het egodenken, maar biedt ook de kans om het ‘anders’, Juist-gericht te gaan willen zien.

Dus doet zich een situatie voor waarin ik denk, ja maar dit is echt iets wat mij wordt aangedaan door iets of iemand buiten mij, dan kan ik nu meteen de uitnodiging zien om me af te vragen wil ik gelijk hebben of gelukkig zijn, oftewel wil ik gelijk hebben dat afscheiding mogelijk is, of wil ik dit laten gebruiken om terug te herinneren in Eenheid, in Liefde.
Zo wordt alles wat in eerste instantie (verborgen) gebruikt werd als (on)mogelijke manier om me af te scheiden van Eenheid, nu juist een geweldige reminder om dat niet meer te willen en mijzelf deze onschuldige onmogelijke vergissing te vergeven.

We hebben eerst duidelijke speciale situaties, voorbeelden nodig om dit te leren, maar is het eenmaal geleerd en doorzien, dan blijkt dat elke gedachte die ik heb en ervaar dit ‘gelijk willen hebben’ van het egodenken van de wil tot afscheidingsdenken in zich draagt. En wordt onthuld dat ik de hele wereld die ik mijn leven noem alleen heb opgezet om gelijk te krijgen over dat afscheiding mogelijk is en dat Eenheid onmogelijk is.
Dit is een langzaam proces van laagje voor laagje afpellen van al mijn verdedigingen tegen Eenheid, met mijn ervaringen als leermiddel. Alleen via een ervaring, een volledige omslag in denken, het wonder, zal ik weer volledig herinneren dat alleen Eenheid mogelijk is.

Hoe dit uitwerkt in de ervaring is een kwestie van vertrouwen hebben in dat alles wat vanuit Eenheid, Waarheid, Liefde komt altijd het meest behulpzaam en liefdevol is voor iedereen, hoe dat er ook uit mogen zien in de vorm die we onze wereld noemen. Het zal als volstrekt moeiteloos, logisch, vanzelfsprekend voelen. Dat is zeker.

Ik had tot nu toe nog niet helemaal de verbinding gemaakt in de zin: ‘Wil je liever gelijk hebben of gelukkig zijn’ (T29.VII.1:9), met dat gelijk willen hebben = kiezen voor ongeluk betekent! Dat is de echte eyeopener en het ‘wonder’ van de omslag.
En dat het doel van het idee gelijk te willen hebben is: ongelukkig zijn en daar gebruik ik een wereld van projecties voor om dat te bewijzen!
Daarbij aantekenend dat de keuze van de egodenkgeest niets met gelukkig of ongelukkig zijn in een wereld te maken heeft, dus niet afhankelijk is van wat er in een wereld gebeurt, maar alles met de wens van de in de war zijnde ego kant van de denkgeest om afgescheiden te zijn van Eenheid.

Het woord gelukkig of ongelukkig kan ik ook vervangen door respectievelijk; Eenheid en afscheiding.

Het kwartje valt nu echt…

 

Wie/wat zou ik zijn zonder gedachtes van zonde, schuld en angst?
Een onschuldig mens, of een onschuldige denkgeest?
Dat is het grote verschil tussen ECIW en andere paden.

De een is niet beter of slechter dan de andere, maar wel essentieel anders.

De meeste spirituele paden streven er toch naar een gelukkig of beter mens te worden, door ook gedachten verandering, maar dan wel gedachten verandering die vorm gericht is en uit de vorm (het lichaam) moet komen.
Daardoor wordt het ‘probleem’ alleen gezien in de vorm, en deze wordt als de oorzaak gezien van het probleem en wordt rechtstreeks gerelateerd aan de gedachte die het probleem veroorzaakt zou hebben. Dus probleem gedachten lokaliseren leidt tot oplossing van het probleem in enige vorm. Dat is hoe bijvoorbeeld The Secret werkt en nog een heleboel andere zgn spirituele paden.
Wordt de baas over je eigen leven en alles wat je maar wenst kan je laten uitkomen door het echt te willen en te visualiseren en er dan helemaal voor te gaan.

ECIW kijkt verder en wel naar de gedachte die niet vormgericht is, maar puur als functie heeft af te scheiden van Eenheid. Bewustwording van de keuze voor afscheiding die we maken iedere keer als we onze vorm wensen willen waarmaken. De vorm is nu niet het doel, maar een reminder voor dat er door denkgeest gekozen wordt om af te scheiden van Eenheid, van Liefde, van God.
ECIW laat zien dat er alleen denkgeest is die tot ervaren leidt, niet een wereld die ervaring veroorzaakt.
ECIW brengt terug in het bewustzijn dat de wereld wordt gemaakt om maar uit de herinnering te blijven dat er alleen denkgeest is die dit alleen kan projecteren en mij een illusie wereld laat zien als afleiding voor dat er alleen ervarende denkgeest is.

Een ieder gaat zover hij gaan kan in dit proces van bewustwording, met andere woorden, men kan zover gaan als waar de denkgeest aan toe. En volgens ECIW is de ‘men’ niet een lichaam dat kan vorderen in iets, maar de denkgeest.
Volgens ECIW is er geen wereld, dus ook geen lichaam, maar wel, ten minste zolang er ‘ervaren’ wordt ervaren, denkgeest. Denkgeest welke zich bewust is van dat er geen wereld kan zijn, dus dat wat ervaren wordt wel een projectie van de denkgeest moet zijn.
Een projectie, denkgeest materiaal dus, geen los van de denkgeest bestaande wereld die z’n eigen gang gaat.

En dan wordt zo’n vraag niet meer als ‘wie/wat zou ik zijn zonder de problemen die mijn lichaam ervaart, met als doel een gelukkiger lichaam met een gelukkiger leven in een betere wereld, maar wie/wat zou ik, denkgeest, zijn zonder gedachten van zonde, schuld en angst, zonder denkgeest… (*slik*)
En voordat die vraag zonder angst onder ogen kan worden gezien moeten eerst alle blokkerende gedachten van zonde, schuld en angst in het bewustzijn aan het licht worden gebracht en worden vergeven. Waarbij stap voor stap wordt geleerd dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is en niet zoiets bestaat als een zondige wereld vol schuld en angst, maar alleen denkgeest die zich vergist heeft en nu bereid is zich weer te herinneren dat het een vergissing is en er alleen maar ‘Eén in Geest’ kan zijn.

En dit proces gaat stap voor stap, in een tempo waar de denkgeest op dat moment aan toe is. Hier is geen planning, hard werken, doelgerichtheid, verandering van vorm voor nodig, want ik als verblinde denkgeest is niet in staat dit proces te overzien, enkel Vertrouwen in het proces is nodig, Vertrouwen in de Herinnering dat alleen Eenheid mogelijk is en het herinneren van de Herinnering onvermijdelijk is.

Ondertussen is elke ervaring, welke deze ook mag zijn in deze schijnbare wereld, behulpzaam, behulpzaam in het onmogelijke proces van afscheiding of in het enige mogelijke onvermijdelijke proces van terug herinneren in Eenheid, Liefde, God.

Hoe langer je met ECIW bezig bent en ook echt toepast in het dagelijkse leven van alle dag en nacht, des te meer en duidelijker zie ik de truc van het egodenken om alles wat herinnert aan Waarheid eenvoudig weg om te keren, zodat het het tegenovergestelde van Waarheid laat zien. Als ik op die manier kijk naar wat het egodenken maakt kan ik ook beter zien wat het probeert te verbergen achter deze wisseltruc welke alleen maar een poging tot het verbergen en vergeten van Waarheid, Eenheid is.

Als de ervaring er een is van het leven van een ‘normaal’ rustig leven, met wat onvermijdelijke hobbels hier en daar afgewisseld met leuke en succesvolle ervaringen, valt de omkeer truc van het egodenken niet zo op en wordt het leven geaccepteerd zoals het is en berust men gelaten in zijn lot ondertussen een zo comfortabel mogelijk leventje te maken, door alle problemen die langskomen te negeren, of zo snel mogelijk uit de weg te ruimen.

Is de ervaring echter dat van een zeer intensief leven, met grote pieken en vooral zeer diepe dalen, dan zal vroeg of laat de vraag rijzen: ‘is dit nou leven, zoveel ellende dat kan toch niet echt de bedoeling zijn, dat moet toch anders kunnen?’
Dan wordt de waarnemer in ons wakker en groeit de bereidheid ‘anders te willen kijken’.

Als dat wat wij in de wereld van het ego denken waarnemen/ervaren als ‘weef foutjes’, als iets wat afwijkt van wat wij accepteren als ‘normaal’, dan kan ik dat zien als een reminder dat de wereld nu eenmaal niet perfect is, dat ‘shit happens’, of ja je hebt nu eenmaal slechterikken en braverikken, het is je eigen schuld, het zit in je genen daar doe je niets aan, het is de schuld van de ouders, kinderen, familie, buren, regering, dingen en situaties, maar ik kan het ook, als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest zien als een reminder dat die ‘weef foutjes’ totaal niet passen binnen Waarheid, Eenheid, dus het ook gezien kan worden als slechts een poging Waarheid, Eenheid te verbergen achter het precies tegenovergestelde van Waarheid, Eenheid. Dat maakt het ‘weef foutje’ niet fout maar slechts een op z’n kop beeld van Waarheid, Eenheid.

Neem ik bijvoorbeeld waar dat het leven ervaren wordt als een aan ernstige angststoornis en depressiviteit lijdende persoon wat een ‘normaal’ leven onmogelijk maakt, dan kan ik dat als tot ontwaken bereid zijnde denkgeest ook zien als juist het omgekeerde van wat het lijkt te zijn.
Ik denk dan maar weer meteen aan les 5 uit het Werkboek:

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk:

1. Dit idee kan, evenals het voorgaande, gebruikt worden bij elke persoon,
situatie of gebeurtenis waarvan jij denkt dat die jou pijn bezorgt. Pas het
uitdrukkelijk toe op alles waarvan jij gelooft dat het de oorzaak van je onvrede
is, en gebruik daarbij de omschrijving van het gevoel in een bewoording
die je juist lijkt. De onvrede kan zich voordoen als angst, bezorgdheid,
depressiviteit, verontrusting, kwaadheid, haat, jaloezie en nog
talloze andere vormen, die je allemaal als verschillend zult waarnemen.
Dit is niet waar.
Maar tot je geleerd hebt dat de vorm er niet toe doet, is
elke vorm geschikt als onderwerp van de oefeningen van de dag.
Hetzelfde idee op elke vorm afzonderlijk toepassen is de eerste stap naar
de uiteindelijke erkenning dat ze allemaal hetzelfde zijn” (WdI.5.1).

Ik zie deze woorden: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”, dan ook als een uitnodiging, om dat wat ik dacht te zien en te geloven en als waarheid aannam, binnen het egodenken, als precies het omgekeerde van Waarheid te zien en dus als een poging om mijzelf aan Waarheid, Eenheid, Liefde te onttrekken. Wat natuurlijk sowieso een onmogelijk idee is, wat alleen mogelijk lijkt te zijn door mijn geloof erin.

Dus de waarneming van een aan angststoornis en depressie lijdende persoon welke eigenlijk een projectie laat zien van de keuze voor afgescheiden te willen zijn van Waarheid, Eenheid, Liefde wordt nu een uitnodiging ‘anders’ te willen gaan zien, door dat wat ik dacht te zien als waarheid, als vergissing te onderkennen, en deze vergissing te Vergeven, (Ware Vergeving zie: WdII.1 blz. 404) waardoor de herinnering aan Waarheid, Eenheid, Liefde weer in het bewustzijn terug keert.
Les 34 helpt mij hieraan te herinneren:

“Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien.

1. Het idee voor vandaag maakt een begin met de beschrijving van de voorwaarden
die gelden voor de andere manier van zien. Innerlijke vrede is
ontegenzeglijk een innerlijke zaak. Het moet beginnen bij je eigen gedachten
en zich dan naar buiten toe uitbreiden. Juist uit jouw vredige
denkgeest vloeit een vredige waarneming van de wereld voort” (WdI.34.1)

Een waarneming van een vredige wereld, niet een vredige wereld op zich als feitelijke vorm. (onthoud: “Er is geen wereld” (WdI.132.6:2))
Dus hoe dit zich als resultaat van Ware Vergeving zal projecteren in enige vorm, doet er dan niet meer toe, omdat ik dan werkelijk weet en ervaar dat niet de vorm de oorzaak is van angst en depressie, maar de keuze voor het denksysteem van zonde, schuld en angst en deze voor waarheid aan te zien en erin te geloven. Hoe dan ook zal er vanzelf de Inspiratie zijn om dat te doen wat het meest liefdevol is, hoe het er ook uit moge zien.

Dat wat ik in mijn broeder denk en geloof te zien is altijd een spiegel voor mijzelf die laat zien voor welk denksysteem ik kies; voor het geloof in zonde, schuld en angst (ego), of voor juist gerichtheid van denken (HG/J).
Zo zal de omkeer truc van het egodenken mij niet meer verblinden, maar juist een reminder worden voor wat het probeert te verbergen achter deze meester omkeer truc.

 

 

Het ego is geen ‘ding’, het ego is geen ‘energie’, er ‘is’ geen ego.
Er lijkt alleen een keuze te zijn tussen onveranderlijkheid en veranderlijkheid.
Door dit waar te nemen vanuit die zogenaamde keuze (on)mogelijkheid zie ik meteen de onmogelijkheid hiervan; dat wat onveranderlijk is zal zich nooit afvragen of er überhaupt een keuze is, dat wat wel de keuze lijkt te maken is het onmogelijke veranderlijke, wat zichzelf daarmee weg streept, omdat het onmogelijke niet kán bestaan.

Oké dan, ‘ik’, de onmogelijke gedachte ‘ik’, kan niet werkelijk zijn, conclusie:
het enige wat mogelijk is binnen de ervaring van het volstrekt onmogelijke  is ophouden met het in stand proberen te houden van wat onmogelijk is, want waarom zou het onmogelijk nog gedachten steken en proberen in stand te houden wat onmogelijk is, dat is toch onzinnig?

Wat valt er nog anders te kiezen dan voor Ware Vergeving te laten schijnen over elke onmogelijke gedachte die ‘ik’ waarnemende/keuzemakende gedachte nog voorbij zie trekken?

“[Ware] Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder [‘broeder’ in de zin van alles waar de denkgeest mee in interactie lijkt te staan] jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden [van wegen het onmogelijke ervan zoals hierboven beschreven]” (WdII.1).

([tussen] toevoeging van ‘mij’)

Wat zie ik als ik in een spiegel kijk?
Wat kan ik eigenlijk anders zien/waarnemen dan mijn eigen gedachten!
En wie/wat kan het anders zijn dan een waarnemer die tot deze conclusie komt.
En wat kan deze waarnemer anders zijn dan ook een gedachte die een gedachte denkt en waarneemt.
Daaruit volgt dat het nooit een lichaam kan zijn dat kijkt in een spiegel door de ogen van een lichaam. Dat wat gezien/waargenomen wordt is een gedachte, gedacht door de denkgeest.

Wat metafysische onderbouwing kan de logica hiervan onderstrepen voor zover dat mogelijk is via woorden.
Er is in werkelijkheid alleen Geest, onveranderlijke Geest, één Geest. Dit wordt gedacht en in een geprojecteerde vorm als dat wat we ‘schrijven’ noemen op dit moment opgeschreven, door zich hiervan bewust wordende ‘denkgeest’.
Er ‘bestaat’ alleen gedachte, elke projectie is een gedachte en blijft dat ook, gedachten kunnen nooit hun bron, de denkgeest, verlaten.

Dat wat ik in een spiegel zie is niet een lichaam met bepaalde kenmerken, maar een geprojecteerde gedachte, een gedachte over hoe de denkgeest over zichzelf denkt.
Dus zeker niet een lichaam dat een lichaam ziet door de ogen van dat lichaam.
Als er nooit een lichaam is dat wordt gezien door de ogen van een lichaam kunnen er ook geen zogenaamde ‘andere’ lichamen zijn die kijken door de ogen van een lichaam.
Dat betekent dat als ik andere lichamen denk te zien/waarneem ik (denkgeest) ook eigenlijk alleen mijn gedachten zie/waarneem, gespiegeld zie.
Wat ik ook denk te zien met de ogen van het lichaam, het zijn altijd de reflecties van mijn gedachten als denkgeest, omdat er alleen Geest is.

Hierop is de leergang van ECIW gebaseerd; het terug leren herinneren dat er niet een lichaam is dat denkt en doet, maar alleen denkgeest. Dat we alleen denken als denkgeest niet als lichaam. We zijn denkende denkgeest, die altijd alleen maar zijn eigen gedachten kan waarnemen, via de spiegels welke de projecties zijn van de denkgeest.

Dit alleen theoretisch begrijpen is een bijna noodzakelijkheid, in ieder geval heel behulpzaam, maar niet genoeg. Dit echt als waar aannemen en weten, of beter herinneren, want er is alleen een vergeten wat voor het herinneren ligt, kan niet anders geschieden dan via dezelfde weg waarop het ‘vergeten’ heeft plaatsgevonden, maar nu omgekeerd door het ‘vergeten’ weer te ‘herinneren’ door middel van Ware Vergeving van elke gedachte welke het herinneren blokkeert.

De dagelijkse oefeningen van het Werkboek zijn oefeningen in het weer willen en bereid zijn dit te herinneren. Vooral de eerste 50 Werkboek lessen gaan hierover.

Dat wat ik in de spiegel zie is altijd een gedachte over mijzelf als denkgeest, ook al lijkt het een gedachte te zijn over mij als lichaam. Dat is niet zo, en is alleen een afleiding van het feit dat er alleen Geest kan zijn. Het bewust worden hiervan projecteert zich binnen dit veld van ‘vergeten’ (dat wat we de wereld noemen) als denkgeest die eraan toe is zich dit weer te herinneren. Het is een hulpmiddel, niet meer en niet minder, want als de herinnering voltooit is, is er alleen Geest…

%d bloggers liken dit: