archiveren

Maandelijks archief: mei 2016

illusje

Het Werk speelt zich puur af in de denkgeest die waarneemt, en samenvalt met HG/J denkgeest. Het idee van een droom en de droomfiguren is teruggebracht tot louter en alleen nog functioneel als herinneringsmateriaal om te vergeven.

De denkbeeldige droom-kloof wordt zodoende volgestort met vergeven droom-materiaal, waardoor de droom-kloof zich sluit, omdat er nooit een kloof is geweest, tussen de Vader en de Zoon… een droom is een droomis een droomis een droom…..

de_kloof2

 

View original post

De denkgeest die even de onmogelijke gedachte leek te denken dat er buiten Eenheid misschien toch nog ‘iets’ is. Wat meteen duidelijk maakt dat het ook onmogelijk is dat er een denkgeest is die dit kan denken, laat staan waarmaken. Wat vervolgens ook weer bewijst dat wat een ik (de denkgeest) lijkt te denken, geloven, projecteren ook onmogelijk is.
Hoe illusionair wil ik het verder nog hebben?

Dus wat dit zit te denken en te schrijven is een onmogelijke gedachte welke een onmogelijke projectie projecteert.
Hier kan de denkgeest die in deze waanzinnige opstelling gelooft en sterker nog denkt en gelooft dit te zijn, absoluut niet bij.
‘Ik’ ben/is onmogelijk.
Dat wat nu denkt… huh???, maar als ik in m’n arm knijp voel/ervaar ik echt wel ‘au’ is niets meer of minder dan een verdedigingsgedachte en heeft niets met ‘au’ te maken.
Binnen de (on)mogelijkheid tot begrijpen binnen dit (onmogelijke) gedachte concept kan dit min of meer duidelijk gemaakt worden door ‘mijzelf’ als de dromer van de droom te zien, als de denkgeest die droomt méér te kunnen zijn dan Eén.
Ook dat past niet binnen Eén, dus kan ook niet ‘Waar’ zijn, maar wel worden gedroomd, kennelijk.
Dat lijkt zo, maar is nog steeds niet waar, want het valt buiten Eén, wat precies ook de bedoeling is.
Wat dit dus allemaal zit te denken en te typen is niets anders dan de Herinnering aan Eén zijn, daar Eén nooit kan verdwijnen, zelfs niet als dat ‘gedroomd’ wordt.
En die Herinnering is nu precies de enige manier om terug te herinneren in Eén.
En als ik, de zich herinnerende denkgeest, deze sleutel gedachte toelaat zullen alle gedachten/projecties (niet losstaande vormen, maar projecties!) in dienst gaan staan van dat stukje zich terug herinnerende denkgeest.
Zo kan het zgn Hulp vragen en het onder leiding stellen van Heilige Geest en of Jezus in plaats van onder leiding van ego, zoals dat in de Cursus wordt beschreven misschien beter begrepen worden als de bereidheid van het los willen laten van een ‘persoonlijke’ (dus afgescheiden) identificatie als een lichaam dat Annelies wordt genoemd = een ego idee, naar tijdelijk als overbrugging het aannemen van de identificatie met HG/J of een ander symbool wat staat voor oordeelloze Liefde, totdat volledig Herinneren klaar is.
Dat is wat ECIW met kijken Met Jezus en of de Heilige Geest wordt bedoelt het is het Herinnerings-antwoord op kijken met het lichaam Annelies=ego.

Binnen het onmogelijke dat nooit gebeurt kan zijn is deze brug van herinneren, die er altijd is, juist omdat Eén onmogelijk kan verdwijnen, de enige mogelijkheid, die ‘ik’ die zich wil herinneren, heeft om terug te herinneren in Eén.
Een onvermijdelijke brug-herinnering die onvermijdelijk herinnerd zal worden, want nogmaals als er alleen Eén is, is iets anders dan Eén onmogelijk, hoe groot de weerstand ook mag zijn dit te willen herinneren.

En dit alles kan niet afgedwongen, maar ook niet volledig worden ontkend, want dat laat alleen zien dat de denkgeest er nog niet aan toe is dit onder ogen te zien. Maar een klein beetje bereidwilligheid en er een beetje aan toe zijn, zet het mechanisme van terug herinneren in beweging en dan rest er alleen Vertrouwen in het hele proces, meer valt er niet te doen aan het onvermijdelijke terug herinneren in Eén.

Dat wat wij angststoornissen noemen en ondergebracht hebben in diverse categorieën van geestesziekten, zijn eigenlijk niets anders dan als het ware uitvergrotingen van de angst gemaakt door de egodenkgeest die angst gebruikt voor maar één doel: afscheiding uit Eenheid.
Zolang wij denken en geloven een lichaam te zijn met hersenen die ziek kunnen worden en bijvoorbeeld aan angststoornissen kunnen lijden, zal het egodoel (afscheiding uit Eenheid) verborgen blijven en zullen deze ziektes van de geest bestreden worden op het niveau waar ze onmogelijk kunnen genezen; het niveau van het egodenken, wat betekent geloven dat we denken vanuit een lichaam met hersenen.
Dit ‘weten’ wil nog niet zeggen dat Ware Genezing dan ook plaats zal vinden.
De angst die de egodenkgeest projecteert als verdediging tegen Eenheid, Liefde, God (of hoe je het Onnoembare ook wil noemen) moet niet worden onderschat.
Deze verdediging moet wel gigantisch zijn, wil deze in staat zijn dat wat onveranderlijk Een is aan het oog te onttrekken en te doen laten vergeten.
Tevens is ‘vergeten’ ook hoever de verdediging kan gaan, het totaal ongedaan maken van Onveranderlijke Waarheid is natuurlijk onmogelijk, wat de egodenkgeest ook probeert. En het probeert heel wat, zie onze wat wij onze wereld en ons leven noemen. De fantasie van de egodenkgeest lijkt onuitputtelijk en merendeels gruwelijk. De egodenkgeest is een prima filmmaker in elk genre.

Gelukkig is de fantasie van de egodenkgeest niet in staat Onveranderlijke Eenheid/Werkelijkheid, Liefde God; het Onnoembare, te vernietigen.
Want dat zou betekenen dat angst werkelijkheid is en niet het Onveranderlijke Onnoembare. En dat spreekt zich sowieso al meteen tegen. Onveranderlijk is immers onveranderlijk…
Maar weer, dit begrijpen is niet voldoende, wel een begin.

Om die enorme niet te onderschatten weerstand van de egodenkgeest te doorbreken, is precies nodig wat de egodenkgeest als wapen gebruikt, namelijk ‘weerstand’. Maar niet het waar maken van weerstand, maar het vergeven van weerstand.
Daarvoor moet eerst elke weerstand onder ogen worden gezien, precies zoals deze is opgezet door de egokant van de denkgeest die niet anders kan dan voor angst kiezen, want zo is deze opgezet.
Ook dit ‘kijken’ tijdens het ervaren kan op twee manieren: vanuit angst (ego) of vanuit HG/J (de brug die nog steeds verbonden is met de herinnering aan het Onveranderlijke Onnoembare).
Vanuit angst zal angst naar angst kijken en zal de angst nog vergroot worden.
Vanuit HG/J zal de angst bekeken en ervaren kunnen worden op een oordeelloze waarnemende, maar wel deelnemende wijze.
En zo zal angst een andere functie krijgen olv HG/J en stap voor stap het terug herinneren bevorderen en begeleiden van de denkgeest die uiteindelijk onvermijdelijk niet anders kan dan terug herinneren in het Onveranderlijke Onnoembare.

Dus eigenlijk is de egodenkgeest een grote angststoornis waar we als ons met egodenkgeest geïdentificeerde denkgeest, allemaal aan lijden.
En eigenlijk staat dat heel duidelijk in de Inleiding van het Tekstboek van Een cursus in wonderen:

INLEIDING

1. Dit is een cursus in wonderen. Het is een verplichte cursus. Alleen
de tijd waarop je hem doet staat jou vrij. Vrije wil betekent niet dat
jij het leerplan kunt vaststellen. Het betekent alleen dat je kunt kiezen
wat je op een gegeven moment wilt doen. De cursus beoogt niet
de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen
kan worden te boven. Hij beoogt echter wel de blokkades weg te
nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die jouw
natuurlijk erfgoed is. Het tegendeel van liefde is angst, maar wat alomvattend
is kent geen tegendeel.

2. Deze cursus kan daarom heel eenvoudig aldus worden samengevat:

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de vrede van God.
(T.In.1-2)

Een verplichte cursus in de zin van dat het onmogelijk is uit het Onveranderlijke Onnoembare te geraken en het dus onvermijdelijk is dat onmogelijke ‘vergeten‘ weer terug te herinneren, maar wel gebruik makend van het voor de denkgeest verstaanbare en begrijpelijke concept van ruimte en tijd, waardoor het lijkt dat het een individueel proces is, waarbij de individuele denkgeest stap voor stap terug geleid wordt van angst terug naar Liefde.

De denkgeest die eraan toe is zich te Herinneren zal zich Herinneren.
De denkgeest die nog niet aan Herinneren toe is zal zich niet Herinneren, omdat de bereidheid er nog niet is. De denkgeest die nog niet aan Herinneren toe is kan wel doen alsof er wel de bereidheid is tot Herinneren een hele slimme manier van zelf sabotage.
Spiritualiteit wordt dan ingezet en gebruikt schijnbaar om te leren Herinneren, maar zet alleen maar het grote vergeten voort.
Het grote vergeten kijkt niet naar angst, het grote vergeten ontwijkt, en dissocieert, oordeelt, valt aan, verdedigt. En dat kan er uit zien als liefdevol, maar is ondertussen nog steeds angst vermomd als liefde.
De denkgeest die bereid is en eraan toe is te Herinneren, is bereid te leren kijken naar angst, zonder oordeel, vanuit Juist gerichte denkgeest.
En alleen dan kan de identificatie met angst losgelaten worden, omdat dan de herinnering wakker wordt van te weten niet de angst te zijn die zich lijkt af te spelen in een door mij vanuit angst (de keuze voor egodenken) geprojecteerde wereld.

 

Interview door Susan Dugan met Rosemarie LoSasso. Zij is een van de medewerkers rond Gloria en Kenneth Wapnick bij de Foundation For A Course in Miracles. Rosemarie werkte en werkt nog steeds als leraar en als editor van al Kenneth Wapnicks werk.
Het interview is te lezen onder deze link:
http://www.foraysinforgiveness.com/talking-with-rosemarie-losasso

I especialy liked the passages of this interview with Rosemarie, that talks about looking with J to this tremendes fear that is hidden behind every thought and daily experiences. This says it all:

Susan: “Right. And I know I’ve also heard you say a lot and you’ve said it to me that even though it’s counterintuitive, it’s important to stay with the painful emotion and not try to flee it.

Rosemarie: Yes, not try to judge it or fix it or make it go away. I really think that’s what it means to look with Jesus, because when you look with Jesus’ love, you’re not going to judge. You’re going to eventually be able to accept that nothing but that love is real. So if you have a very uncomfortable emotion that is so uncomfortable that you can’t even stay with it, then you’re saying something other than love is real and are reacting to it as if it were real.
When you allow yourself to stay with the discomfort of whatever the emotion is—the fear, the terror—even if you have to force yourself to do that, if you can do that and have just an instant of feeling OK with being there, then I think you’re learning that that can’t be who you are. And that’s what we want to learn, that detachment from, that disassociating of the ego. That’s not who I am. So when you can allow yourself to be present to an emotion, however uncomfortable it is, without trying to fix it or change it or judge it, I think you’re learning that’s not who you are. You’re looking at something that does not represent the truth about you so you can then learn to look at it without fear, without judging, and that strengthens your identification with the right mind. I think that’s really an essential part of what it means to look within with Jesus at whatever you think is there, without judging it as real.”

illusje


Listening in Silence

Being a listener,

Listening to the soft Whisper growing stronger bit-by-bit,

Leaving behind the daily shrieks of time,

The gentle, reassuring Whisper that I listen to,

Listening full of devotion, and attention,

Listening to the unifying Silence

That whispers a forgotten melody—

What else is there but to follow it

To where I belong

And awaken to the soft embrace

Of changeless,

Silent Love.

Joseph Ignaz Mildorfer

Bach Pinkstercantate,
Johann Sebastian Bach, Cantata “O ewiges Feuer, o Ursprung der Liebe”, BWV 34:

http://youtu.be/GcXgTnaK924

Dit gedicht werd eerder geplaatst Pinksteren 12 juni 2011

View original post

%d bloggers liken dit: