archiveren

Maandelijks archief: februari 2016

Als ik, zoals ECIW zegt, in een ander alleen maar altijd dát zie wat ik nog niet in mijzelf vergeven heb, dan biedt dat ook de kans daar opnieuw naar te kijken en te vergeven.
Als ik bijvoorbeeld geen contact lijk te kunnen krijgen met een ander, of dat niet wil, wat ik wijd aan een of andere lichamelijke of geestelijke (wat ook onder lichamelijk valt) blokkade om te kunnen communiceren, of aan een weigering tot communiceren, zie ik dus in die zogenaamde ander eigenlijk mijn eigen blokkade en weigering tot Ware Communicatie. En daaronder ligt weer het afhouden van Ware Communicatie; het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

De keuze is dan ook kijk ik hierna met ego ogen, of met HG/J ogen.
Met ego ogen betekent denken en geloven dat wat ik met mijn ogen zie in een ander lichaam waar is, dus dat die ander niet in staat is te begrijpen, ziek is en dat ik me daar zorgen over maak, of me er juist aan erger en van afkeer. Kijk ik met HG/J ‘ogen’, dan zie ik dat wat ik denk over de ander buiten mij als de projectie van mijn eigen geloof in zonde, schuld en angst is, welke werkelijk helemaal niets met een zogenaamde ander buiten mij te maken heeft, maar wel alles met hoe ik over mijzelf denk.
En in plaats van dáár ook weer schuld op te projecteren, kan ik ook kiezen voor er naar te kijken door ‘ogen’ van HG/J, een oordeelloos kijken, en te Vergeven.

Een Vergeven relatie, ziet geen afzonderlijk persoon meer waar iets aan mankeert, het ziet de vergissing waar voor gekozen is in de denkgeest welke als enig doel heeft af te scheiden, en vergeeft deze keuze. Zowel de te vergevene als de vergevende zijn nu genezen, genezen in de zin van terug herinneren in Eenheid. En dit speelt zich louter en alleen af op denkgeest niveau.
Op projectie niveau blijft de projectie een projectie waar ogenschijnlijk niets aan verandert, maar nu wel anders naar wordt gekeken en anders wordt ervaren door mij. Het gaat dus niet over het veranderen van mijzelf of de ander op het niveau van de vorm waarin het zich lijkt uit te spelen, dat zijn en blijven immers projecties.
De zogenaamde ander hoeft hier ook niets van te merken. Het is ook niet nodig de ander in dit proces te betrekken. Het maakt ook niet uit of de ander nog leeft of dood is, wel of niet ECIW doet of een ander zgn spiritueel pad bewandelt, dichtbij of ver weg is. Het gaat over het proces wat zich op het denkgeest focus punt, dat ik ‘mijzelf’ noem richt; het genezen van het denkgeest focuspunt van waaruit de ‘ik’ persoon lijkt te kunnen kijken. Ondertussen als Ware Vergeving heeft plaatsgevonden op dat ene denkgeest focus puntje zal dat zich onvermijdelijk uitbreiden over de hele denkgeest, omdat er maar één denkgeest is. En vandaar dat wij vanuit ons beperkte ‘ik’ denkgeest focusje nooit kunnen weten wat, waar en hoe Ware Vergeving zich uitbreid. Hierbij komt het dus neer op Vertrouwen van het Weten.

Ja, het is waar, werkelijke alle ‘speciale relaties’ die ik (als projecterende denkgeest) hier in de droom opgezet heb als vervanging en vlucht voor de Ene Relatie moet als zodanig worden doorgeprikt en Vergeven, voordat het terug herinneren in de enige Ware Relatie, die van Eenheid, Waarheid, Liefde, God mogelijk is.
Dat is als ervaring in de vorm waarin de ‘speciale relatie’ zich uitspeelt, heel pijnlijk, maar ik weet dat ook de ervaring van pijn een verdediging en een vlucht voor Waarheid, Eenheid, Liefde, God is. Ook dat moet doorgeprikt en Vergeven worden.
‘Moeten’ in de zin van onvermijdelijk.

ballon

Als er maar Eén (non-dualiteit) is en geen twee (dualiteit), dan houdt dat automatisch in dat ‘ik’ en ‘jij’ één zijn, ook al lijkt er de ervaring van een ‘ik’ en een ‘jij’ te zijn.
De functie van het toch ervaren van ‘ik’ en ‘jij’, dus twee, moet dan wel afscheiding zijn.
De wil om afgescheiden te zijn van ‘Een’ ís de functie van denken, geloven en ervaren in een wereld, als lichaam te midden van andere lichamen, dieren, dingen en situaties.
Dus dit maakt ook duidelijk waarom ik een ander, of iets anders nodig heb om de schijn van afscheiding ogenschijnlijk waar te maken.
Zolang ik een ander of iets anders als anders los van mij zie en ervaar is dat de projectie van de wens afgescheiden te willen zijn. Ook de ik als lichaam zien en ervaren is de keuze/projectie voor afscheiding.

Alles wat ik als interactie ervaar met iemand, iets, of mijzelf in de vorm is een projectie van afscheiding. En aangezien afscheiding het tegengestelde, de ontkenning van Eenheid is kan het niets anders projecteren dan vormen van vernietiging. Het is immers een poging tot het vernietigen van Eenheid.
Elke relatie met wie of wat dan ook heeft als doel afscheiding = vernietiging.
In de vorm kunnen deze pogingen tot afscheiding, tot vernietiging, eruit zien als heel duidelijke vormen van vernietiging: alle vormen van haat, woede, agressie, boosheid, irritatie, jaloezie enz. Ze kunnen er echter ook uitzien en ervaren worden als schijnbare vormen van liefde: liefde tussen twee mensen, vriendschap, familie relaties, opofferen voor een ander, mezelf wegcijferen, ongevraagde hulp geven enz.
Zolang er een ‘ik’ lichaam en een ‘jij’ lichaam wordt gezien waar iets mee moet of niet moet is het niets anders dan de uiterlijke weergave van de wens afgescheiden te willen zijn.

Vanzelfsprekend moet dit vreemde denksysteem onbewust worden gehouden, want zodra dit wordt gezien in het uiteindelijk onvermijdelijke ontwakende bewustzijn, begint het geloof erin te wankelen en zullen er vragen opkomen zoals… “waarom???!!!”.
Deze “waarom vraag” heeft nog steeds een stuk onbewuste wil tot afscheiding in zich, want totaal bewustzijn zal deze vraag niet meer hoeven te stellen, omdat het weet hoe het zit en dat wat achter bewustzijn ligt, het volledige terug herinneren in Eenheid, hoeft deze vraag al helemaal niet meer te stellen. De “waarom vraag” is alleen maar mogelijk binnen het idee van afscheiding gesteld door dat wat nog gelooft in afscheiding, tijd en ruimte.
“Waarom” heeft immers een antwoord nodig. “Waarom” en “antwoord” is een opgesplitst “weten” en dit maakt een vraag tot een vermomde wens tot afscheiding.
Wederom dit is niet fout of slecht, maar slechts een neutrale observatie. En de observatie kan vervolgens gebruikt worden om de oude gewoonte van die van afscheiding = vernietiging te blijven volgen, of het een andere functie geven die van terug herinneren in Eenheid.
Verzucht ik na het beseffen van dit alles: “oh, wat vreselijk, ik moet iets doen, ik moet veranderen” of “ik maak er een eind aan”, dan is dit nog steeds een keuze voor afscheiding = vernietiging en ervaar ik angst in al z’n variaties.

Het wordt nu ook duidelijk dat al mijn relaties, menselijke, dierlijke, maar ook met ‘dingen’ noodzakelijke ingrediënten zijn om mij afgescheiden te voelen, maar ook noodzakelijk zijn om deze onbewuste wens tot afscheiding = vernietiging te laten genezen.

In die zin heb ik de ‘ander’ altijd nodig, of het beeld van mijzelf nodig, hoe dan ook, binnen één gaat het altijd over één, binnen de ervaring over ‘mijzelf’.
Ook als ik de neiging heb om mijzelf af te zonderen van de wereld, heb ik nog het idee van een wereld nodig om het idee van afzonderen mogelijk te maken.
Zou ik werkelijk beseffen dat er altijd maar ‘Een’ mogelijk is, dan valt de noodzaak van een ander of iets anders buiten mij vanzelf weg. Wat onveranderlijk Één is heeft natuurlijk geen enkele behoefte om twee te zijn.

Als ik zo mijn medemens en mijzelf zie, als in werkelijkheid Éen, als Éen Geest dan zie ik ook dat we altijd één gemeenschappelijk doel hebben.
Aan de ene kant de wens tot afscheiding waarbij de ene Geest zich afsplits in een dualistische denkgeest, die dit dualistische idee projecteert zodat de achterliggende wens van de denkgeest tot afscheiding verborgen blijft achter lichamen, dingen en situaties en aan de andere kant is er het gemeenschappelijke Weten altijd onveranderlijk Éen te zijn.

Kortom de Ene onveranderlijke Geest kan zichzelf afsplitsen in wilde dromen van afscheiding, maar dat verandert niets aan zijn ware aard, welke altijd onveranderlijk Éen is.
Het is en blijft slechts een droom/nachtmerrie.
Om uit die nachtmerrie te ontwaken is echter datzelfde onbewuste nachtmerrie materiaal nodig, maar nu in omgekeerde bewuste richting en zullen de eerst met als doel dromen van afscheiding nu de functie krijgen van terug herinneren uit de droom terug in Eenheid.

De symbolen van afscheiding, de ‘ik’ en de ‘jij’ hebben elkaar nodig voor dit gezamenlijke doel, zowel voor het afscheidings doel als voor het terug herinneren in Eenheids Doel.
We zitten zogezegd altijd in hetzelfde schuitje, in het ego schuitje of in het Heilige Geest/Jezus Schuitje en strijden dezelfde strijd.
Wat kies ik, de steeds sterker bewust wordende denkgeest, verkies ik ‘jou’ als afgescheiden te zien, of als de herinnering aan terug herinneren in Éenheid?
Dat is de enige ware vraag die keer op keer bij elke ontmoeting, bij elke gebeurtenis gesteld kan worden, dat is de ware functie van elke relatie.

 

Met Jesus op zee

Rembrandt, ‘Storm op het meer van Galilea’

Het ego denken kronkelt zich in allerlei geniaal bedachte bochten om de grondoorzaak, namelijk de keuze voor afscheiding van Eenheid, Waarheid, Liefde, God aan de aandacht te onttrekken.
Ik ontdek er steeds meer, naargelang de ‘helderheid’ van het doorzien toeneemt.

Het lijden, de pijn die ik ervaar komt nooit van waar het vandaan lijkt te komen, namelijk van iets of iemand buiten mij. Het lijden en de pijn komt vanuit mijn denkende denkgeest (p.s niet het brein!), die voor afscheiding heeft gekozen en deze keuze projecteert in een uiterlijke vermomming, zodat de bron aan de aandacht is onttrokken en ik, die nu gelooft een lichaam te zijn, nu ook gelooft in de ervaring van lijden en pijn veroorzaakt door andere lichamen, dingen en situaties.

De volgende (on)logische stap op dit ego dwaalspoor is zo snel mogelijk af zien te komen van het lijden en de pijn. Echter omdat de oorzaak aan de aandacht is onttrokken, is ‘vergeten’, richt ik mijn aandacht op het lichaam en de situaties om de pijn te bestrijden.
Daar waar de oorzaak van het lijden en de pijn niet kan liggen, dus logischerwijs ook niet kan worden opgelost en worden genezen.
Echter ik, die denkt en gelooft een lichaam te zijn denkt, gelooft en ervaart dat wel zo.
Ik, die denkt, gelooft en ervaart een lichaam te zijn, ben dus een leven lang en vele levens lang bezig aan lijden en pijn te ontkomen welke ik (de keuze voor egodenken) juist bedacht heb om in afscheiding van Eenheid, Waarheid, van Liefde, van God te blijven en dat kan alleen door lijden en pijn als bescherming en verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God te gebruiken, zonder me hiervan bewust te willen zijn, want dat moet juist verborgen blijven.
Vanuit het egodenken zijn lijden en pijn mijn beste vrienden, maar die gedachte moet natuurlijk verborgen blijven achter de vele vormen van zonde, schuld en angst gedachtes.
Dat schild, die verdedigingsmuur van zonde, schuld en angst lijkt heel effectief te werken, zolang er in wordt gelooft en de ervaring dit geloof bevestigd en in stand houdt.

De egodenkgeest is eigenlijk symbolisch gezien een geniale krankzinnige, aan hoogmoed lijdende moordlustige doorgedraaide, machtswellustige wetenschapper een soort Dr. Strange Love alias Dr. Merkwürdigliebe… (voor wie deze filmfiguur iets zegt).
Een van de vele merkwaardige ego rollen die de denkgeest aan kan nemen. Niet om serieus te nemen, maar meer als een hoogst merkwaardige grap, hahaha.

Echter het geloof in het werkelijk mogelijk zijn van het ervaren van lijden en pijn, kan dusdanig ondraaglijke vormen aannemen, dat de egodenkgeest ook kan kiezen uit die pijn en lijden te vluchten door niet meer te voelen.
Zowel het helemaal opgaan in lijden en pijn, als het weglopen van lijden en pijn, zijn beide zijden en beide mogelijkheden die de egodenkgeest kan gebruiken om de afscheiding ‘echt’ te doen laten lijken, en te doen laten ‘vergeten’ waar het allemaal vandaan komt; niets anders dan altijd weer uit de keuze voor liever afgescheiden te blijven van Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Het motto van de keuze voor egodenken en ervaren is dan ook: “alles liever dan de Liefde van God”.
En als ultiem afsluit mechanisme worden zonde, schuld en angst gebruikt en geprojecteerd op Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Eenheid, Waarheid, Liefde, God is nu de vijand die hoe dan ook ten koste van alles moet worden bestreden.

De wereld, het hele universum en alles wat daar in rond loopt, kruipt, vliegt, zwemt en kronkelt plus het bijbehorende onvermijdelijke lijden en de pijn, is een uitdrukking en projectie van deze krankzinnige onmogelijke wens: “alles liever dan de Liefde van God”.

Dit alles doorzien is niet genoeg. Ik kan het volledig doorzien, maar toch gewoon doorgaan met het geloven en bovenal ervaren in dit krankzinnige denksysteem.
Wat nodig is, is weer het natuurlijke contact te hervinden met wat we in werkelijkheid ZIJN: onveranderlijke Eenheid, Waarheid, Liefde, rustend in God.
En dit kan alleen door wat ik in eerste instantie heb opgeworpen ter verdediging tegen Eenheid, Waarheid, Liefde, God, nu te leren zien als middel, als sleutel om weer terug te herinneren in Eenheid, Liefde, God. En dat kan alleen via de weg van de ervaring, maar nu aan de hand van de nog altijd aanwezige herinnering (de brug) aan Eenheid, Waarheid, Liefde, God, in plaats van aan de hand van zonde, schuld en angst, het middel om te vergeten dat we in werkelijkheid nooit uit Eenheid, Waarheid, Liefde, God weggelopen zijn.

Deze herinnering aan Eenheid, Waarheid, Liefde, God wordt in ECIW voorgesteld als de Heilige Geest en of Jezus, beide symbolen voor de brug van het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde God.
In principe kan elk symbool, welke symbool kan staan voor mij voor non-dualistische Liefde, dienen als hulpmiddel in contact te komen met het natuurlijke verlangen terug te herinneren in waar nooit uit is weggegaan.

Ervaren, observeren en de bereidheid dat wat niet gebeurt kan zijn te vergeven aan de hand van HG/J of een ander symbool, is de sleutel voor terug herinneren in Waarheid, Liefde, God.

Daarom is ECIW geen cursus in Liefde.
Dat wat we in werkelijkheid zijn als onveranderlijke Geest in God (Liefde) hoeft immers niet geleerd te worden, maar slechts herinnerd. En dat herinneren kan alleen maar door alles wat misbruikt werd met als doel Liefde te vergeten, dus dat zijn al mijn afscheidingsgedachten en ervaringen van vormen van zonde, schuld en angst, opnieuw in de ogen te kijken onder leiding nu van HG/J (of een ander behulpzaam symbool), en te laten ontmaskeren en te laten vergeven.
Dat is de enige weg terug.
ECIW is een 100% praktische cursus, omdat ze mij leert dat wat ik geloof en ervaar kan her-gebruiken om weer terug te herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

Mezelf depressief voelen, somber, energieloos, is nu eenmaal een van de mogelijke denkstaat vormen waarin de egodenkgeest zich kan denken, geloven en ervaren.
Meer is het niet. Het is zeer verleidelijk de redenen voor die staat van ervaren in oorzaken buiten mij te projecteren, zoals het weer, gebrek aan zon, de toestand in de wereld, familieomstandigheden, de leeftijd, griep enz. enz., maar daar geloof ik niet meer in.

Ondertussen speelt die film zich nog wel gewoon af in zijn geprojecteerde egodenkgeest vorm. De persoonlijk geprojecteerde ego film, waarvan, zo weet ik, niet de oorzaak is gelegen in wat ik denk te zien en te ervaren, maar alleen maar tot doel heeft af te scheiden van Waarheid, van Eenheid, van Liefde.
En ook al lijkt de verleiding erg groot door het gevoel wat gepaard gaat met de verslavende verleiding, ‘ik’ de waarnemende/keuzemakende denkgeest hoef niet mee te gaan in de projecties die zich af lijken te spelen in de film die de egodenkgeest wenst te projecteren. Ik ben niet mijn projecties, ik projecteer ze alleen maar.
Ik de waarnemende denkgeest kan er naar kijken en het ervaren en tegelijkertijd weten dat het niet is wat ‘ik’ denkgeest ben, en dat het juist de ontkenning is van wat ‘ik’ denkgeest ben.
Ik geloof het niet, maar ontken het ook niet.
Ik rust in het gevoel en vergeef.
Ware Vergeving is stil en doet in alle rust niets.
Ik doe niets en laat vergeving mij tonen wat mij te doen staat, via Hem die mijn Gids is…

%d bloggers liken dit: