archiveren

Maandelijks archief: mei 2015

Vergelijken is gebaseerd op het zien van verschillen.
En vergelijken en het zien van verschillen is oordelen.
Vergelijken is natuurlijk het domein van de egodenkgeest, van het dualistische denksysteem.
Vergelijken is een manier om van één twee te maken, met als enig doel van één twee te maken.
Het heeft niets te maken met wat het lijkt te zijn; het vergelijken van dingen in de wereld, het heeft alleen tot doel, van één twee te maken, en zo de wereld van de dualiteit in stand te houden. En zo de afscheiding in stand te houden.

Vergelijken is gebaseerd op het zien van ongelijkheid.
De ik, een stukje schijnbaar afgescheiden denkgeest, heeft een idee over wat juist is, en dus ook over wat onjuist is, ómdat ik geloof ánders te zijn dan de ander. Niet omdat ik verschillen zie in enige verschijningsvorm. Dat is alleen de projectie van het denken te zien van verschillen.
En omdat ideeën nooit hun bron kunnen verlaten, blijft ook de verschijningsvorm een idee, een gedachte, een projectie.

En ja, je hoeft geen genie te zijn om te zien dat het willen zien van verschillen tot conflicten kan en zal leiden.
En ook conflicten in welke vorm dan ook, groot of klein hebben ook weer als enig doel, de afscheiding in stand te houden, Daar willen we als denkgeest die kiest voor afscheiding gelijk in krijgen en houden. Dus weer we willen niet ons gelijk halen over wat voor vorm of situatie dan ook, maar over dat we autonoom zijn, van elkaar afgescheiden personen, dingen en situaties.
Dus nee, ik heb geen conflict met andere personen, ik wil in de afscheiding blijven. En nee, het ene land is niet in conflict met het andere, het is alleen een projectie van de miljoenen afscheidingsgedachten, met maar één doel, in de dualiteit te blijven, in de afscheiding te blijven.
De vorm waarin het zich lijkt uit te spelen is slechts een dekmantel voor de onderliggende wens in de afscheiding te blijven.

Hier uit volgt dat conflicten als gevolg van de wens tot afscheiding, een wens die zich in de denkgeest bevindt, nooit opgelost kunnen worden in de wereld die wij (de denkgeest) hebben gemaakt met als enig doel afscheiding.
De waarheid kan nooit gevonden en bewezen worden in de wereld die wij als denkgeest bedacht en geprojecteerd hebben.
De wereld is immers gemaakt om de waarheid te verbergen. En dat zorgt voor een gevoel van iets missen, en aangezien ‘vergeten’ is dat we denkgeest zijn, blijft er schijnbaar niets anders over dan de waarheid te zoeken in wat we nu denken te zijn; een lichaam in een wereld met andere lichamen, dingen en situaties.
Een gegarandeerd ‘zoekt en gij zult niet vinden’ situatie, want waar het niet is, kan het ook niet gevonden worden. Hoe logisch is dat!
Zie daar het waterdichte ‘logische’ tevens krankzinnige verdedigingsdenksysteem van de egodenkgeest.

Ook in de zogenaamde spirituele wereld heerst natuurlijk verdeeldheid en wordt er vergeleken.
Ook onder Cursus studenten. We denken in termen van beginnende, gevorderde en vergevorderde studenten/leraren en vergelijken. Vergelijken onszelf met andere studenten/leraren en meten daaraan af ‘hoever’ we zijn op ons spirituele pad.
Een zinloze actie, met ook alweer als enig onderliggend (ego) doel, het in stand willen houden van de afscheiding.

Het enige waar we enigszins aan kunnen afmeten ‘hoever’ we zelf zijn is de mate waarin we ons vredig voelen, juist omdat we niet meer vergelijken, oordelen en verschillen zien, en dat het ons helemaal niet uitmaakt ‘hoever’ we denken te zijn.

Aangezien in elke gedachte altijd het hele pakketje zit, van de egodenkgeest, de Heilige Geest én de waarnemende/keuzemakende denkgeest, doet dus de egodenkgeest ook mee in deze gedachtegang en kan zichzelf als het ware vermommen in dit oordeelloos kijken van onze Heilige Geest kant van de ene denkgeest.
Het stopt met vergelijken, door zichzelf als superieur te zien boven anderen en te denken dat het doel al bereikt is, en het geen last meer heeft van vergelijken, oordelen en het zien van verschillen, zoals anderen dat nog wel doen. Een slimme manier van het verbergen nog steeds voor vergelijken, en oordelen te willen kiezen.

De enige ware manier om met vergelijken, oordelen en het zien van verschillen te stoppen, is om er niet mee te stoppen, maar het te vergeven.
Zolang we onszelf hier ervaren doen we dingen die bij het ervaren van een wereld horen. Hiermee willen stoppen, of nog erger anderen vragen hiermee te stoppen, desnoods met dwang houdt alleen maar weer de afscheiding in stand. En dus ook de voortgang en het voortbestaan van de egodenkgeest.
Ware Vergeving is het enige antwoord en om te kunnen vergeven moeten we al onze eigen, met nadruk op ‘eigen’, gedachten onder ogen gaan zien. We moeten eerst onze weerstand tegen Waarheid volledig in kaart krijgen, om het dan vervolgens te kunnen vergeven.
Vergelijken, oordelen, het zien van verschillen is dan dus niet meer fout of verkeerd, of zondig, of om mij schuldig over te voelen, of te schamen, maar alleen nog maar vergevingsmateriaal en vergevingskans.

Zo krijgt alles wat eerst voortkwam uit de ego kant van de ene denkgeest, door de keuze van de waarnemende/keuzemakende denkgeest kant voor de Heilige Geest kant, welke de brug vormt terug naar Waarheid, een vergevende functie, met als enig doel het ontwaken uit de droom, de nachtmerrie van de egodenkgeest.

De kleine zeemeermin (het nietig dwaas idee), keert ten slotte weer terug in de zee (symbool voor het onbewuste en Eenheid), waar het simpelweg oplost in Eenheid, God, Liefde, Waarheid, nadat ze heeft geleerd (ervaren) én Vergeven dat liefde niet buiten zichzelf ligt en gevonden kan worden, maar slechts alleen tot dromen van afscheiding, pijn en lijden kan leiden.

640x419_13593_The_Sacrifice_of_The_Little_Mermaid_2d_fantasy_illustration_mermaid_sea_storm_fairy_tale_shipwreck_picture_image_digital_art

tumblr_m3zqgf8U0W1qhttpto1_500
Onder volgende link is het sprookje van de Kleine zeemeermin te lezen met een uitleg van J.W. Kaiser, waarin hij prachtig de symboliek van het sprookje uitlegt.  
sproken wijsheid_searchable
(
even doorscrollen tot blz 59, voor het hele verhaal)

Voor meer werk van J.W. Kaiser zie:
http://www.stichtingopenveldwerk.nl/deel1.php

 

Ware dienstbaarheid

‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen’ (WdII.236.1:5).

Mijn denkgeest kan alleen of egodenkgeest dienen of Heilige Geest Denkgeest, meer smaken zijn er niet. De keuze is niet de keuze voor wat er in de vorm moet gebeuren, maar op de eerste plaats voor welke denkgeest kiest ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest. De keuze moet worden gemaakt, voortdurend, ik ben nooit op wat voor manier dan ook een slachtoffer van effecten van buitenaf. En de ‘ik’ die de keuze maakt is niet de projectie, is niet de droomfiguur, is niet de vorm, niet het lichaam, het is dat wat werkelijk de bron is en dat is altijd de denkgeest. Aan de mogelijkheid tot kiezen voor de egodenkgeest wordt meer en meer en steeds sneller voorbijgegaan en zie ik steeds duidelijker dat kiezen voor Heilige Geest Denkgeest geven en ontvangen is in één.

De keuze voor egodenkgeest resulteert altijd in geven en ontvangen is twee. En gaat uit van gebrek, schaarste, ongelijkheid; ik heb iets wat jij niet hebt en ik geef dat jou. Of andersom jij hebt iets wat ik niet heb, dus moet jij dat wat ik nu mis aan mij geven. Allemaal duidelijk gebaseerd op zonde/schuld en het geloof daarin.

Werkelijk dienstbaar zijn gaat via het vergeven van wat het niet is.
Het is niet zo dat Heilige Geest ons vertelt hoe we dienstbaar kunnen zijn, HG vertelt ons niet hoe we in de vorm dienstbaar kunnen zijn door bijvoorbeeld bepaalde diensten te verlenen aan anderen omdat we denken dat ze daar om vragen, of waarvan we denken dat ze het nodig hebben.
Werkelijk dienstbaar zijn werkt niet door te zien dat er gebrek wordt geleden of dat er schaarste is in een of andere vorm en dat ik dan Heilige Geest en of Jezus kan vragen mij te vertellen hoe ik daar iets aan kan doen.
Werkelijk dienstbaar zijn is ook niet denken dat ik iets weet wat de ander nog niet weet, maar wel moet weten en dat ik met behulp van HG/J wel even zal doorgeven wat de ander dient te weten.
Werkelijk dienstbaar zijn is ook niet denken dat ik speciaal ben en door HG/J uitgekozen ben ‘Waarheid’ te verkondigen en door te geven via lezingen, het leiden van groepen, het schrijven van een blog, het uitgeven van boeken, enz. enz. omdat ik denk en geloof dat anderen daarom vragen.
Dat is allemaal dienstbaar zijn gebaseerd op ongelijkheid, op het zien van ‘twee’: jij lichaam en ik lichaam, waarvan de een iets weet of heeft dat de ander niet heeft of weet en de een denkt de ander iets te moeten geven wat deze niet heeft of weet en alleen ik jou als nederige dienaar van HG/J jou kan geven. Dat is ego dienstbaarheid, gebaseerd op ongelijkheid.
Dat is dienstbaar zijn ter vernietiging.
Hetzelfde als vergeving-ter-vernietiging; ik vergeef jou wat jij fout gedaan hebt in een bepaalde situatie (vorm) en omdat ik ‘beter’ ben, het beter weet, mag ik jou onder leiding van HG/J redden:

‘Vergeving berust hier op een houding van genadige hooghartigheid, zo ver van liefde verwijderd dat arrogantie nooit ver te zoeken is’ (LII.2.2:2).

Dit alles heeft niets met ware dienstbaarheid te maken, omdat ze lichaamsgericht is, dus alleen afscheiding, onwaarheid, egodenkgeest kan dienen.
Ware dienstbaarheid kan nooit gericht zijn op het zien van schaarste en gebrek in enige vorm en dat werkelijk maken en het dan vanuit die schijnwerkelijkheid op gaan lossen in de vorm onder het mom van HG/J heeft mij hiertoe opdracht gegeven.
En nogmaals Heilige Geest denkgeest is niet iets buiten mij dat mij opdrachten geeft en helpt, HG/J denkgeest is wat ik (denkgeest) in werkelijkheid ben, maar slechts ben ‘vergeten’, zoals ik ook ben ‘vergeten’ dat ik de egodenkgeest bedacht heb als afscheidingsmiddel en daardoor nu alleen maar denk en geloof een lichaam te zijn.

Er is dus grote alertheid geboden op wat mijn gedachten zijn: wat is de ware intentie achter mijn gedachten?
Angst, zonde en schuld kan zich namelijk ook verstoppen achter zogenaamde ware dienstbaarheid. Zo kan wat eindeloos geduld hebben met iemand lijkt te zijn, ook angst zijn voor het kwetsen van de ander waar weer achter ligt de angst voor gekwetst worden dóór de ander, angst voor aanval door de ander, angst voor de boosheid van de ander, schuld over het lijden van de ander, schuld over de armoe, over de schaarste waaronder iemand lijd, schuld over de vreselijke omstandigheden waaronder iemand lijd.
En ware dienstbaarheid kan nooit werkelijk werken als deze vanuit gedachten van zonde, schuld en angst start.
Al deze gedachten + projecties (ideeën verlaten nooit hun bron) dienen eerst Vergeven te worden, terug genomen in de denkgeest, alleen dan zal ik weten hoe ik werkelijk behulpzaam kan zijn. Een behulpzaamheid waarvan ik de uitkomst niet van te voren plan of wenselijk acht.
Ik wens alleen werkelijk behulpzaam te zijn en oordeel niet over hoe dat eruit ziet.

Alleen (HG) denkgeest kan werkelijk dienstbaar en behulpzaam zijn:

‘Mijn denkgeest kan alleen maar dienen. Vandaag geef ik zijn dienstbaarheid aan de
Heilige Geest om die naar Zijn goeddunken te benutten. Zo bestuur ik mijn denkgeest, die alleen ik regeren kan. En zo maak ik hem vrij om de Wil van God te doen’ (WdII.236.1:5-8)

Mijn enige verantwoordelijkheid is als waarnemende/keuzemakende denkgeest te kiezen voor mijzelf als denkgeest onder leiding te stellen van of egodenkgeest of HG denkgeest de rest zal vanzelf volgen.

En zo zal door middel van Ware vergeving, vanzelf Ware dienstbaarheid volgen en zal ik alleen dan Werkelijk behulpzaam kunnen zijn.

Eén probleem, één oplossing.
Als ik een probleem ervaar lijkt dat een probleem buiten mij te zijn.
De oorzaak lijkt buiten mij te liggen en wordt mij aangedaan door iets of iemand buiten mij.
Om dit op te lossen kijk ik wat ik kan doen, ik analyseer het probleem, verzamel bewijzen, verzamel medestanders en ga het probleem buiten mij te lijf. En soms win ik en soms verlies ik. En het probleem lijkt soms opgelost en soms niet, maar het is altijd tijdelijk tot het volgende probleem zich aandient. Ik ben nooit zonder problemen.

Waarom is dat?
De wereld van de afscheiding die kiest voor de egodenkgeest als gids en leermeester heeft problemen nodig als brandstof. Heeft aanval en verdediging nodig als brandstof.
De wereld kan alleen bestaan als de dualiteit in stand blijft, de kleine zeemeermin die haar staart in tweeën moest laten splijten tot twee benen om op het land te kunnen leven. Zij koos hiervoor, ondanks de ondragelijke pijn en lijden die dit besluit opleverde. En zo kiezen wij voor dualiteit, ondanks de pijn en het lijden dat dit besluit oplevert.

De bron van elk probleem is dus nooit gelegen in de dualiteit, maar in de keuze voor dualiteit.
Het probleem bevindt zich niet buiten mij, maar in mijn besluit voor afscheiding te kiezen, en dat besluit wordt genomen in en door de denkgeest en niet door een lichaam dat in conflict lijkt met een ander lichaam.

Het probleem, elk probleem, vindt dus zijn oorsprong in de denkgeest. De denkgeest die kiest voor afscheiding en deze projecteert buiten zichzelf en de bron waar het probleem begon, de denkgeest, vergeet. De denkgeest die vergeten is dat hij denkgeest is doolt nu als een ongeleid projectiel rond in een wereld van schijnbare chaos, aan elkaar hangend van schijnbaar toeval, het lot, karma en andere vormen van zonde, schuld en angst. Het oorzaak en gevolg sprookje van de egodenkgeest.

De egodenkgeest die gemaakt is om te vergeten dat het denkgeest is, heeft zich vermomd als lichaam, dingen en situaties en geloofd daar heilig in.
Er lijkt nu een wereld te zijn vol met aanvallende en of verdedigende mensen, dingen en situaties.
Er lijken nu miljarden problemen te zijn, en hoewel de wanhoop toeslaat dat er nooit een einde komt aan pijn en lijden blijft de dolende en aan vergetelheid lijdende denkgeest het proberen.
Zelfs als de denkgeest op een gegeven moment kiest voor een uitweg en een pad kiest als ECIW of een ander vergelijkbaar pad, wat als doel heeft terug te herinneren in denkgeest, zal de denkgeest proberen vast te houden aan het geloof in een wereld buiten hem.
Het zal aanval blijven zien en daarvan walgen, maar wel blijven kiezen voor aanval, en het willen veranderen en verbeteren van een wereld buiten zichzelf, in plaats van zich werkelijk terug te trekken in wat het nog steeds onveranderlijk is: denkgeest verantwoordelijk voor zijn eigen gedachten en projecties.

Eén probleem, één oplossing.
Het probleem wordt veroorzaakt door en in de denkgeest die voor afscheiding kiest, dat is de basis van elk probleem, hoe complex het ook lijkt te zijn in zijn geprojecteerde vorm.
De oplossing ligt waar het probleem ontstaat, in de denkgeest dus, de enige plaats waar afscheiding ongedaan kan worden gemaakt.
Dit ongedaan maken van die telkens weer ene keuze voor afscheiding geschied door Ware Vergeving.
Ware Vergeving kiest voor het ongedaan maken van de afscheiding, hersteld Eenheid, omdat Eenheid nooit gespleten kan worden, het kan alleen gefantaseerd worden, verzonnen worden in pijnlijke dromen van afscheiding, maar het veranderd niets aan Waarheid, de non-dualistische eeuwig durende Liefde van Waarheid.

En dit ongedaan maken is een zeer praktisch proces.
Ik heb een probleem, waarvan ik ervaar dat de oorzaak buiten mij ligt. Iemand heeft mij onheus bejegend, heeft mij onterecht beschuldigd van iets, ik ben bestolen, ik zie onrecht om mij heen anderen aangedaan, ik zie schuldigen om me heen, ik zie slachtoffers, ik zie een vijand, ik ervaar schaarste, ik lijd honger, ik ben ziek, ik zie rivaliserende groepen, ik zie oorlog, ik zoek wanhopig naar mijn eigen veilige afgescheiden eilandjes van tijdelijk geluk en omgeef mij met zware verdedigingsmuren. Duizenden problemen en toch maar één oorzaak en maar één oplossing.
Als ik bereid ben Ware Vergeving echt toe te leren passen zal de oorzaak, een zieke schizofrene aan waanvoorstellingen lijdende denkgeest genezen.
En ik zal de wereld die nog steeds een droom is, een projectie, alleen nog door vergeven ogen zien en ervaren, zolang ik nog een wereld ervaar.

En een zien vanuit een vergeven denkgeest, zal dan ook alleen maar liefdevolle, werkelijk behulpzame inspirerende gedachten opleveren, niet met als doel de wereld te verbeteren, maar de hele ene denkgeest te laten ontwaken in Liefde, in Waarheid.
Zoals de kleine zeemeermin uiteindelijk ook weer koos voor terugkeer in Zee, terug naar haar Vader.
De innerlijke drang tot terugkeer in Eenheid is altijd sterker dan de keuze voor afscheiding, omdat Eenheid nooit en te nimmer verbroken kan worden, hoe sterk de aantrekkingskracht voor afscheiding ook lijkt te zijn. Terugkeer in Eenheid, ontwaken uit de droom van afscheiding, is dan ook, ondanks dat het wel uitgesteld kan worden, onvermijdelijk.
Maar waarom no langer uitstellen wat onvermijdelijk is?

liedje les 62

Voor de liefhebber.
In het begin van mijn Cursus studie ontdekte ik dat ik de lessen gemakkelijker kon onthouden door de titel van de les te zingen.
Er ontstonden op deze manier melodietjes die zo lekker in je hoofd blijven hangen de hele dag.
Meestal vind ik dat vreselijk, maar in dit geval werd het ineens behulpzaam.
Een zo’n zeurderig, maar tevens behulpzaam melodietje kwam naar boven toen ik les 62 deed: ‘Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.’
Aangezien ik het daar net over had in mijn vorige blog, dacht ik, ach laat ik het maar plaatsen.
Maar je bent gewaarschuwd, het blijft de hele dag in je denkgeest hangen 🙂
O ja, het bleek ook nog een canon te zijn…

De Happy Dream (de Gelukkige Droom) betekent alleen maar dat er enkel nog maar gedachten zijn komende vanuit Liefde, vanuit de Juist gerichte-denkgeest, vanuit Heilige Geest, vanuit Waarheid. En dat volledig beseft wordt en geweten dat er alleen denkgeest is en alles wat nog ervaren wordt een projectie is, nu her-gebruikt door Heilige Geest. De optie om voor egodenkgeest te kiezen wordt niet meer serieus genomen of als mogelijkheid gezien.
Er wordt altijd automatisch voor vergeving gekozen. Alles heeft nog maar één doel en één functie: Ware Vergeving.
‘Vergeving is mijn functie…” (WdI.62)

Deze les gaat niet over het maken van een betere, mooiere wereld, want de Cursus stelt: “er is geen wereld”.
Er is alleen denkgeest en alleen de denkgeest kan genezen. Wat wij (denkgeest) denken te zien vanuit een lichaamsperspectief is niets anders dan een projectie en dat blijft het ook.
En ja vanzelf zullen er dan alleen nog vergeven gedachten zijn afkomstig van de Heilige Geest kant keuze van de denkgeest en ja dan zijn alleen nog handelingen vanuit Liefde mogelijk, maar er is en blijft alleen denkgeest en niet een wereld apart daarvan waar van alles in gedaan moet worden om deze te verbeteren. Ideeën (gedachten) verlaten nooit hun bron.

Ik hoef alleen mij ware functie steeds maar weer te vervullen en ik zal precies weten wat wel en niet te doen, zonder er toch nog door mij (egodenkgeest kant) vooropgestelde wensen over hoe iets zou moeten gaan op na te houden.
Als die gedachten toch langskomen, en dat doen ze gegarandeerd, zolang we hier nog als ronddwalend denkgeest ervaren, dan hebben ze als enige functie vergevingskansen en vergevingsmateriaal te zijn. Oordeelloos kijken en luisteren is wat een tot vergeving bereidwillige denkgeest wil doen. Dat is het enige ‘doen’ wat gedaan kan worden en tot echte genezing, namelijk genezing van de denkgeest zal leiden.

Daardoor zal niet de wereld van de vorm naar het licht gevoerd worden, maar ‘de wereld’ als een gedachte, want dat is het nog steeds, een gedachte, gedacht door de denkgeest.  En zal de wereld van de vorm, die nog steeds een projectie is, vergeven worden en zal de gedachte, dat wat de wereld van de vorm nog steeds is, terugkeren naar de denkgeest, waar deze nooit uit is vertrokken of van losgeraakt.
Het “… want ik wil gelukkig zijn“, slaat niet op gelukkig zijn afhankelijk van de vorm waarin ik denk te leven, maar het slaat op de staat van de denkgeest.

LES 62:
Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.

1. Jouw vergeving zal de wereld van duisternis voeren naar het licht. Jouw
vergeving laat je het licht herkennen waarin jij ziet. Vergeving is de demonstratie
dat jij het licht van de wereld bent. Via jouw vergeving keert
de waarheid over jezelf in je herinnering terug. Daarom ligt jouw verlossing
in je vergeving.

2. Illusies over jezelf en de wereld zijn een en hetzelfde. Daarom is alle vergeving
een geschenk aan jezelf. Je doel is te ontdekken wie jij bent, omdat
jij je Identiteit verloochend hebt door de schepping en haar Schepper aan
te vallen. Nu leer jij hoe je je de waarheid weer kunt herinneren. Want
deze aanval moet door vergeving worden vervangen, zodat gedachten
van leven in de plaats kunnen komen van gedachten van dood.

3. Vergeet niet dat je bij elke aanval een beroep doet op je eigen zwakheid,
terwijl je telkens als je vergeeft een beroep doet op de kracht van Christus
in jou. Begin je dan niet te begrijpen wat vergeving jou brengen zal? Ze
zal elk gevoel van zwakte, spanning en vermoeidheid uit je denkgeest verdrijven.
Ze zal alle angst en schuld en pijn wegnemen. Ze zal je opnieuw
bewust maken van de onkwetsbaarheid en kracht die God Zijn Zoon geschonken
heeft.

4. Laten we deze dag zowel van harte beginnen als eindigen met het oefenen
van het idee van vandaag, en het zo vaak mogelijk de hele dag door
gebruiken. Het zal helpen deze dag voor jou zo gelukkig te maken als
God wil dat jij bent. En het zal hen die in je omgeving zijn, alsook hen die
in tijd en ruimte ver weg lijken, helpen dit geluk met jou te delen.

5. Zeg vandaag zo vaak je kunt tegen jezelf – en doe daarbij als dat kan je
ogen dicht:

Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld.
Ik zal mijn functie vervullen, opdat ik gelukkig ben.

Neem dan een minuut of twee om na te denken over je functie, en over
het geluk en de bevrijding die ze je brengen zal. Laat verwante gedachten
ongehinderd opkomen, want je hart zal deze woorden herkennen, en in je
denkgeest huist het besef dat ze waar zijn. Mocht je aandacht afdwalen,
herhaal dan het idee en voeg eraan toe:

Ik wil dit in gedachten houden want ik wil gelukkig zijn.

Ik schreef gisteren al dat de egodenkgeest, oftewel de afscheiding, niet helemaal waterdicht, is.
En dat is ook logisch, want Liefde is altijd sterker dan angst.

Dus elke verzwakking in de muur van angst laat Liefde door, of dreigt Liefde door te laten.
Zoals ik gisteren al schreef lijkt de wereld uit miljarden afzonderlijke lichamen, dingen en situaties te bestaan, terwijl er eigenlijk maar één egodenkgeest is, die steeds maar één afscheidingsgedachte uitzend die zich vervolgens uit splitst en vermeerderd.
Dit wordt ervaren als vele, waardoor wij onszelf als afzonderlijke lichamen zien en ervaren.

Deze afscheiding is echter niet helemaal altijd waterdicht. Op de eerste plaats heeft de egodenkgeest zijn eigen versies van eenheid, bijvoorbeeld het eenheidsgevoel bij verliefdheid, of de wat wij onvoorwaardelijke liefde tussen ouders en kinderen noemen, de liefde voor familie, vrienden, groepen, de natuur, volkeren, landen enz.
Alleen is dat nooit een totale eenheid waarbij niets of niemand is uitgezonderd. Het blijft dualistische twee-eenheid en dus absoluut geen Eenheid, maar slechts een surrogaat van Eenheid.
Ook binnen de afzonderlijke zogenaamde afgescheiden denkgeest zijn de afscheidingsgedachte-muren soms niet helemaal waterdicht. Zoals bij wat wij speciale gaven noemen, bijvoorbeeld helderziend zijn, hoog gevoelig, maar ook bij wat wij psychische ziektes noemen, zoals stemmen horen, dingen zien die er niet zijn, niet kunnen omgaan met het teveel aan impulsen die binnenkomen, enz . Wat zoals ik het zie en vermoed, wel eens gaten in het verdedigingssysteem van de egodenkgeest genoemd kunnen worden, waarbij het eenheidsgegeven van de ene egodenkgeest ineens doorsijpelt en het gevaar dreigt (vanuit het egodenkgeest standpunt) dat herinnerd wordt dat er maar één egodenkgeest is en dat ook binnen het egodenken alles met alles verbonden is.

Het egodenken komt hier onmiddellijk tegen in het geweer en bestempelt deze voor het egodenken levensgevaarlijke gedachte, als waanzin, en krijgt het stempel ‘ziekte’ opgeplakt, of in het geval van helderziendheid en andere speciale spirituele gaven, als verdacht, eng, of in spirituele kringen als héél speciaal en bijzonder alleen weggelegd voor hele speciale lichamen. De egodenkgeest plakt deze speciaalheid dus altijd op lichamen, waardoor het gevaar van het ontdekken dat er alleen denkgeest en dan ook nog maar één denkgeest wederom netjes verborgen blijft en wordt vergeten.
Zo gaat de egodenkgeest om met de hiaten in zichzelf.

Die egodenkgeest is en blijft echter slechts een nietig dwaas idee dat zijn bron nooit verlaten heeft, dus nog altijd veilig rust in Eenheid.
Elk ‘gaatje’ in de afscheiding,  elke verzwakking van de verdediging van de egodenkgeest, geeft dus ook een opening, een kans op het terug herinneren in wat we werkelijk zijn: Een Geest nog steeds veilig rustend in ‘God’.
Dus de egodenkgeest zal op deze openingen reageren met nog meer verdediging, zoals met het toe-eigenen van het doorsijpelende eenheidsgevoel en er een eigen versie van maken, zoals ik boven beschreef.

Echter als wij, denkgeest, ons meer en meer bewust worden en doorkrijgen dat we niet een lichaam zijn, maar denkgeest, kunnen deze openingen ook gezien worden en gebruikt worden om werkelijk terug te keren (eigenlijk is het terug herinneren) in Eenheid, in Liefde, waar de denkgeest in werkelijkheid nooit uit is weggegaan.
En dan komt Ware Vergeving weer als prachtig middel om de hoek kijken. Ware Vergeving brengt alles terug naar de waarnemende/keuzemakende denkgeest positie, maakt elke gedachte door vergeving neutraal en kiest dan opnieuw.
Zo kan ik nu achter de verdedigingslinies, dus alle vormen van speciaalheid die ik net beschreef, van de egodenkgeest heen kijken en de Liefde erachter vermoeden en meer en meer leren zien.

%d bloggers liken dit: