archiveren

Maandelijks archief: december 2014

lapis lazuli was het hoofdsymbool in mijn droom vannacht.
En ik werd wakker met het diepe besef dat niet de steen zelf het symbool is, want er is geen steen, maar mijn gedachten die de symboliek gebruikt om te helen, in de zin van ‘HG (kant van de denkgeest) kan alles, elke symbolische gedachte, gebruiken, mits je het hem toevertrouwt’.
Niet de steen zelf, op zich als ding, is het symbool, want er is geen steen, er is alleen een gedachte, een projectie. Een projectie is geen echt ding, maar een gedachte die zichtbaar wordt als een hallucinatie, niet als vast ding, gezien door ogen en een lichaam die zelf immers ook een hallucinatie zijn. Dat is wat magie gebruiken voor genezing betekent. Echter niet de steen is magisch, want er is geen steen, maar de gedachte, de symboliek. Er zijn geen magische stenen of wat voor magische/heilige voorwerpen dan ook, maar magische gedachten, alles is gedachte.

Denk ik dit vanuit egodenkgeest dan denk ik dat de steen een steen is, los van mij, het lichaam ‘Annelies’, wat immers ook een hallucinatie is en een symbool. Denk ik vanuit mijn HG kant van de denkgeest dan wordt de gedachte, niet de steen dus, maar de gedachte als symbool voor genezing gebruikt, via het ook symbool ‘Annelies’. Niet de steen werkt dan als genezend middel, maar de gedachte, via de denkgeest ‘Annelies’, die geen ziekte ziet, geen lichaam, en geen steen, afscheiding dus, maar Eenheid en Heelheid. Het is een 100% volledig denkgeest gebeuren, omdat er niets anders is dan dat.
De vorm die de magie, de hallucinatie lijkt aan te nemen doet er niet toe, het zal altijd iets zijn wat zich in mijn denkgeest bevindt als voorkeur, maar wat wel uitmaakt is vanuit welke denkgeest kant gebruik ik (denkgeest niet het lichaam ‘Annelies’) de hallucinatie als symbool.
Lapis Lazuli en de kleur kobalt/koningsblauw is een lievelingshallucinatie en symbool van mij als denkgeest, niet als lichaam.

Dus de extra verschuiving en verdieping is, dat de gedachte verschuiving van ‘ik mag best een lapis lazuli gebruiken om mee te genezen als symbool’, naar er is helemaal geen steen, er is alleen een hallucinatie en die hallucinatie kan ik laten gebruiken als symbool door mijn egokant of mijn HG kant van de denkgeest.
Er is dus een verdere losmaking van het geloof in het bestaan van dingen, voorwerpen, lichamen enz. en een steeds meer alles zien als slechts een hallucinatie. En het zien dat die hallucinaties kunnen worden her-gebruikt als symbool voor genezing.

Het is eigenlijk precies zo als in de slaapdroom. Het komt niet in mij op te geloven dat de lapis lazuli in mijn droom ‘echt’ is, ik zie het als vanzelfsprekend als een denkbeeld, een hallucinatie, een symbool. En precies zo is het in onze dagelijkse ‘dagdroom’. Ook daar zijn het slechts beelden, hallucinaties, die gezien en gebruikt kunnen worden door mijn egodenkgeest kant of mijn HG Denkgeeest kant van de denkgeest, het blijft denkgeest altijd, dromen blijven dromen.
Dit blog is ook niet een ‘echt’ blog bericht, maar een hallucinatie, een symbool, zoals alles wat we denken te zien.
En ik, de waarnemende/keuzemakende denkgeest, geef er betekenis aan via het door mij gekozen denksysteem; ego of HG.
Kortom alles, niet alleen bepaalde speciale door speciale middelen opgeroepen trips, zijn een hallucinatie, een symbool. Het ego in z’n geheel is een hallucinerende drug, waar we allemaal aan verslaafd zijn meer is het niet, ook niet minder.
Heb mooie hallucinaties vandaag, prachtige symbolen voor Heling als ik ze als zodanig wil zien, terugneem, vergeven en via mijn HG kant van de denkgeest laat her-gebruiken.

De wilskracht van de ego kant van de denkgeest is een pijnlijke, zware, vol met lijden en afzien soort van wilskracht.
De wilskracht van de Heilige Geest kant van de denkgeest is een helende, lichte, moeiteloze soort van wilskracht.
De wilskracht van de ego kant van de denkgeest gaat over iets willen bereiken in een wereld, is dus vormgericht en daar moet enorm veel moeite voor worden gedaan. Er moet voor gevochten worden, voor gestreden, verdedigd, overwonnen, geleden, beschuldigd, aangeklaagd, opgeofferd en dat alles onder leiding van de wilskracht van de egodenkgeest.
En ja er lijken overwinningen te zijn, doelen bereikt, bergen bedwongen, successen behaald, maar allemaal van korte duur. Altijd weer gevolgd door nieuwe doelen, nieuwe beren op de weg, nieuwe problemen. En na korte successen en vernieuwde energie en optimisme, volgt altijd weer de andere kant van de egomedaille, de afgang, de deceptie, de vermoeidheid. En daar moet dan weer met vernieuwde wilskracht tegen gevochten worden; doorzetten, niet opgeven, ga door, je kan het… En zo gaat dat maar door, totdat er een moment komt van inzicht dat niets werkt in deze wereld en de vraag opkomt; ‘er moet een andere manier zijn’…
En dat is de wilskracht van de Heilige Geest kant van de waarnemende/keuzemakende denkgeest (dat wat we uiteindelijk werkelijk Zijn, en niet de egodenkgeest kant, want die is daar juist een verdediging tegen) ziet de verdedigingspogingen van de egodenkgeest kant onder ogen, geeft toe dat het een vergissing is, neemt het terug en vergeeft het, moeiteloos.
Het enige wat moeite lijkt te kosten is de keuze maken tussen voor de ego manier van ‘kijken’ en de HG manier van ‘kijken’. Een keuze die alleen gemaakt wordt op denkgeest niveau. Er kan nooit een keuze worden gemaakt op vorm niveau, want dat is altijd de keuze voor egodenkgeest, met als enig doel, te ‘vergeten’ dat we denkgeest zijn wat de keuze maakt.

Dus de enige wilskracht die daar voor nodig is, is dit alles onder ogen te willen zien en er geen ego wilskracht meer aan te willen besteden.
Een Juist gericht wilskracht-besluit, versus een onjuist gericht wilskracht-besluit.
Er is alleen wilskracht voor nodig dit te willen, en dat alleen, de rest zal automatisch als weerspiegeling van welk besluit ik neem volgen.
En met het nemen van de Juist gerichte denkgeest wilskracht keuze zal ook het vertrouwen groeien.

En we kennen allemaal wel het verschil, ook al was dat misschien nog niet bewust.
Het verschil tussen een besluit nemen vanuit ego wilskracht, wat altijd gepaard gaat met enige vorm van angst, (ik ga het proberen, ‘ik doe het voor jou’, weet niet of het gaat lukken, is wel lastig hoor, ik ben zo bang voor de afkickverschijnselen, enz. enz.) of een besluit genomen vanuit HG wilskracht, wat een besluit is gekenmerkt door het zeker te weten, zonder enig gevoel van angst. Het soort besluitvaardigheid, dat geen terug kent, en vooral gekenmerkt wordt door een heel zeker vertrouwen in de goede afloop, en een gevoel van diepe vrede geeft, die bestendig is en blijft, wat er ook op vorm niveau schijnbaar lijkt te gebeuren.
Het is een besluit dat veel dieper gaat en voorbij aan de vorm gaat waar het om leek te gaan. Het is het besluit de oorzaak die gelegen is in de denkgeest onder ogen te gaan zien, met als enig doel terug herinneren in Waarheid, in Eenheid, in Liefde, in God.

Waar ik steeds meer van doordrongen raak en wat ik steeds beter leer terwijl ik de Cursus doe is dit:

‘Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is.

Is deze ene les geleerd, dan zal ze jou bevrijden van elke vorm van lijden.
De Heilige Geest zal deze ene alomvattende les van bevrijding herhalen
tot ze is geleerd, ongeacht de vorm van lijden die jou pijn bezorgt. Welk
leed jij ook bij Hem brengt, Hij zal met deze heel eenvoudige waarheid
antwoord geven. Want dit ene antwoord zal de oorzaak wegnemen van
iedere vorm van verdriet of pijn. De vorm beïnvloedt Zijn antwoord allerminst,
want Hij wil jou slechts de ene oorzaak van alle onderwijzen, ongeacht
hun vorm. En jij zult begrijpen dat wonderen de eenvoudige uitspraak
weerspiegelen: ‘Ik heb dit gedaan, en dit is wat ik ongedaan wil
maken.’

Breng dan ook alle vormen van lijden naar Hem die weet dat elk ervan is
als de rest. Hij ziet geen verschillen waar er geen bestaan, en Hij zal jou
leren hoe elk daarvan veroorzaakt is. Niet een heeft een andere oorzaak
dan alle andere, en ze worden allemaal met gemak ongedaan gemaakt
door slechts één enkele les die waarlijk is geleerd. De verlossing is een geheim
dat jij alleen voor jezelf hebt weggehouden. Dit is wat het universum
verkondigt. Maar aan haar getuigen schenk jij totaal geen aandacht.
Want zij getuigen juist van wat jij niet wilt weten. Ze lijken dat voor jou
geheim te houden. Toch hoef je slechts te leren dat je er alleen maar voor
gekozen hebt om niet te luisteren, niet te zien.

Hoe ánders zul je de wereld zien wanneer je dit hebt ingezien! Wanneer
je de wereld jouw schuld vergeeft, zul jij er vrij van zijn. Haar onschuld
vereist niet jouw schuld, noch berust jouw schuldeloosheid op haar zonden.
Dit is het voor de hand liggende; een geheim dat voor niemand dan
jouzelf is weggehouden. En dit is het wat jou gescheiden van de wereld
heeft gehouden, en jouw broeder gescheiden heeft gehouden van jou. Nu
hoef je nog maar te leren dat jullie beiden onschuldig zijn, of schuldig.
Het enige dat onmogelijk is, is dat jullie niet gelijk zijn aan elkaar; dat ze
beide waar zijn. Dit is het enige geheim dat nog geleerd dient te worden.
En het zal geen geheim zijn dat jij genezen bent’ (T27.VIII.10-13).

En ik lees dit niet als lichaam, ik lees dit in het bewustzijn dat er alleen denkgeest is, dus dat ‘ik’ ook denkgeest ben.
Als je dit als lichaam, dus als persoon, persoonlijk genomen leest dan zal je alles letterlijk nemen en denken dat als er Heilige Geest, of ‘Hem’ staat waar je iets aan moet geven, er iets buiten je is waar je iets aan moet afgeven, en dat is niet wat ECIW bedoelt te zeggen.
Lees je dit als denkgeest, waarmee wordt bedoeld, met je hart, je gevoel, je intuïtie, je Heilige Geest, dan zie je alles als symbool en kan het mij als symbool leren welke obstakels ik als denkgeest heb opgeworpen tegen terug herinneren in Liefde, in Eenheid, in Waarheid, in God.
ECIW ontmoet ons waar we denken te zijn, en dat is in een wereld die door ons als ‘waar’ wordt gezien en waar vorm, betekenis en woorden aan wordt gegeven.
ECIW gebruikt deze voor ons herkenbare zaken, niet letterlijk, maar als symbolen die voor ons herkenbaar zijn. Alles krijgt dus een andere functie, een liefdevolle functie, in plaats van de functie van angst die de egodenkgeest eraan gegeven heeft.
En ook de egodenkgeest is niet iets buiten ons. Ook de egodenkgeest is niets anders dan een keuze, door mij gemaakt als zijnde de waarnemende/keuzemakende denkgeest, die zich hiervan nu bewust aan het worden is en gaat begrijpen en inzien dat elke gedachte een keuze is en dat ik als denkgeest bij elke gedachte bewust kan kiezen of ik mijzelf, de denkgeest, onder leiding van ego of van Heilige Geest denkgeest wil stellen.

Dus ja, zoals in voorgaande Cursusaanhaling te lezen is:

‘Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is’(T27.VIII.10:6).

…kan ik alleen maar weer concluderen, ´ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk´ (WdI.5) en ‘Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien’(WdI.34)

En zo wordt alles en iedereen een symbool, een verlossend symbool en dus hulpmiddel wat mij helpt terug herinneren in Waarheid.

Ik leer steeds beter te luisteren naar die zachte rustige stem, die niet dwingend is, de Heilige Geest kant van mijn denkgeest, boven de harde dwingende stem van de egodenkgeest kant van de denkgeest.
Dus als ik enige haast, onrust, stress, boosheid, irritatie, tijdsdruk enz. waarneem, mij aangedaan door andere buiten mij, in wat voor vorm dan ook, dan weet ik zeker dat ik voor de egodenkgeest kant heb gekozen en het enige wat ik dan kan doen is opnieuw kiezen. Voel ik me daarbij schuldig, zondig, angstig en neem ik aanval en verdediging waar bij mijzelf, dan weet ik weer dat ik voor de egodenkgeest kant van mijn denkgeest heb gekozen en kan ik weer opnieuw kiezen. Als ik daar weer geïrriteerd door wordt, weet ik alleen dat ik weer voor de egodenkgeest kant van mijn denkgeest heb gekozen enz. enz.
Verdwijnt dit alles doordat ik bereid ben elke gedachte te vergeven en voel ik vrede, vreugde en rust dan weet ik dat ik voor de Heilige Geest kant van mijn denkgeest heb gekozen én daarnaar heb geluisterd. Dit zorgt voor een grote rustige helderheid, waarbij ik ook precies zal weten wat te doen en wat niet.

Bij dit alles is het goed te beseffen dat het proces van ontwaken weliswaar als zwaar zal worden ervaren, van wegen de weerstand (angst) van de egodenkgeest, maar dat terugherinneren in Liefde alleen maar een liefdevol doel kán zijn, als we het proces maar steeds onder leiding stellen van de liefdevolle stem van onze juist gerichte-denkgeest (HG denkgeest).
De Cursus zegt hierover:

‘En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf’ (T30.I.1:6-7).

Immers vechten tegen jezelf is gewoon weer kiezen voor de egodenkgeest kant van je denkgeest boven de HG kant van je denkgeest.
We kiezen dus niet op de eerste plaats voor lastige of niet lastige situaties in de vorm, we kiezen op de eerste plaats voor welke denkgeest kant van onze denkgeest: ego of HG. En dan pas volgen de projecties en getuigen dan van welke keuze wij als denkgeest hebben gemaakt.

Het is dus onzin om te beweren dat ik kies voor een bepaalde ziekte of ramp die mij of een ander overkomt. Het enige wat er is gebeurt is dat ik koos voor ego of voor HG, voor angst of voor Liefde, voor afscheiding of Eenheid. En daaruit komen bepaalde projecties voort, die al vastliggen, want alle egoprojectiemogelijkheden zijn in één keer ontstaan, in één grote big bang chaos explosie en zijn ook weer verdwenen. Want dat is de eigenschap van explosies, dat ze er zijn en meteen ook weer weg zijn, ze zijn namelijk zelfvernietigend. Dus de egodenkgeest is een explosief, zichzelf vernietigend denksysteem. Wat alleen maar in stand wordt gehouden door ons geloof erin en zich steeds weer moet herhalen om in stand te kunnen worden gehouden.
De Cursus noemt dit denksysteem dan ook ‘een nietig dwaas idee’, een gedachte die serieus wordt genomen en daardoor in staat tot zowel verwezenlijking als (schijnbaar) werkelijke gevolgen.
Ik dank dan ook symbolisch al mijn projecties voor de spiegel die ze mij voorhielden en houden in de wetenschap dat we als elkaars ‘verlossers’, samen als onverbrekelijk geheel ons weer terug mogen herinneren in waar we nooit uit zijn weggeraakt.

Als alles bewustzijn is, en als alles wat we ‘zien’ een projectie van het bewustzijn is, dan ‘is’ alles dus bewustzijn en blijft bewustzijn.
Daar is toch geen speld tussen te krijgen, behalve dan door het bewustzijn dat dit ontkent, maar ook dat blijft bewustzijn of het nu zichzelf ontkent of niet.
Het bewustzijn dat zich hiervan bewust is, kan dit natuurlijk niet meer helemaal ontkennen en dit zal onvermijdelijk ervaren worden als totaal uit je comfort zone gerukt te worden, niet comfortabel dus. Maar dat komt enkel en alleen omdat dat wat werkelijk is ontkend wordt, en alleen de ontkenning maakt dat het rot voelt, omdat ontkennen wat werkelijk is, wel onnatuurlijk moet voelen, ook dat is logisch.

Projecties blijven dus projecties en kunnen daar nooit van loskomen.
Dit betekent automatisch, dat er geen rangorde in projecties bestaan, alles is immers afkomstig uit het ene bewustzijn en is en blijft dat ene bewustzijn, welke vorm het ook lijkt aangenomen te hebben.
Een stoel is dus niet iets volkomen anders dan dat wat ik mijn, of een ander lichaam noem.
Beide zijn projecties vanuit het bewustzijn, vanuit de denkgeest.
Dus de stoel, de pc, lichamen en nog zo’n tig miljard voorwerpen, dingen, lichamen, menselijk en of dierlijk, die wij denken te zien, zijn en blijven bewustzijn, ze hèbben geen bewustzijn, ze zíjn bewustzijn.
Het zijn geprojecteerde beelden van wat er zich in het bewustzijn afspeelt. Meer niet en ook niet minder.
Als dat besef er is, dan treed er nog een verdere verdieping op wat betreft de betekenis van les 5: ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’, (I am never upset for the reason I think).
Ik kan dan inderdaad nooit meer onvrede voelen over iets wat mij iets aandoet buiten mij, want er is niets buiten mij, er is alleen bewustzijn.
Ik besef dan dat wat ik dacht dat een ander mij aandeed, slechts een keuze van mij als denkgeest is weg te vluchten voor dat wat ik ben: bewust zijnde denkgeest.
De projectie die daar uit voortgekomen is, namelijk iets of iemand buiten mij die mij iets heeft aangedaan, of ik heb aangedaan (zonde, schuld), is en blijft ‘bewustzijn’, want het komt uit ‘bewustzijn’.
De projectie, mijn lichaam, andere lichamen, dingen zijn niet de bron van wat er lijkt te gebeuren, de projecties zijn geen autonome zelfstandige ‘dingen’ geworden die iets kunnen doen uit zichzelf, want ze zijn en blijven gedachtes die geprojecteerd zijn vanuit bewustzijn, vanuit de denkgeest, dat wat ik werkelijk ben.

Ik voel dus geen onvrede over wat ‘jij’ of ‘iets’ mij heeft aangedaan, ik voel onvrede, omdat ik voor afscheiding koos en uit bewust zijnde denkgeest wil vluchten, omdat ik bang ben voor Eenheid.
De bewuste denkgeest die voor angst (ego) kiest, kiest voor het vluchten in onbewustheid, in vergeten. En uit de bewust zijnde denkgeest vluchten betekent automatisch, projecteren, dus versplinteren, in miljarden stukjes ‘vergeten bewustzijn’, die er nu uitzien als aparte stukje die op zichzelf staan en dingen doen, ieder voor zich.
Maar in werkelijkheid is er niets gebeurt en is er nog steeds alleen bewustzijn, en dus zijn al die schijnbare versplinterde bewustzijnsstukje nog steeds onveranderlijk bewustzijn en daarom is alles bewustzijn.
Dus hieruit volgt het onvermijdelijke besef, dat elke aanval, of dat nu een trap tegen een stoel is, een vinger opsteken naar een mede weggebruiker, of een onthoofding van een lichaam, of het vervuilen van het milieu, of het respectloos omgaan met dieren, planten, of wat er maar ook lijkt te gebeuren in deze geprojecteerde wereld, niet is wat het lijkt (les 5), maar een aanval van bewustzijn tegen bewustzijn, in het ene bewustzijn is.
En ja als we daar de onzinnige, nutteloze krankzinnigheid van in zien kan de onvermijdelijke vraag ‘er moet een andere manier zijn’ niet lang meer uitblijven en kan de terugweg uit het grote vergeten terug naar het herinneren van dat alles alleen maar bewustzijn is beginnen.
We kunnen dan weer bewust gebruik gaan maken van het feit dat we denkgeest zijn en dus volledig verantwoordelijk voor al onze gedachten, en dus ook als waarnemende/keuzemakende denkgeest de keuze kunnen maken of we voor angst (egodenkgeest), of voor Liefde (HG denkgeest) kiezen.
En de functie van de wereld waar we nog steeds in rond ervaren en dingen doen, verschuift dan van afscheiding als doel, naar terug herinneren in Eenheid, in Liefde, in God.
En dan is het antwoord op les 5: ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’, les 34: ‘Ik zou in plaats hiervan vrede kunnen zien’.

Lieve mensen,

Goed nieuws.
Stichting Miracles in Contact (MIC) http://www.miraclesincontact.nl/ gaat zoveel mogelijk you tube video’s die Kenneth Wapnick heeft gemaakt van een Nederlandse ondertiteling voorzien.
Hieronder vindt je de eerste. Geweldig dat nu een nog groter publiek van deze enorm behulpzame korte video’s kan genieten, die een enorme ondersteuning zijn voor elke Cursus student.

Voor degene die nog niet wisten hoe dat werkt, (zoals ik), de ondertiteling moet je zelf aanzetten.
Als je het filmpje start verschijnt er rechtsonder een blokje, ‘ondertiteling’, daar moet je op klikken en dan verschijnt de ondertiteling.

 

Ik plaats dit blog nog een keer, omdat toen ik het weer herlas, besefte hoezeer ik hiermee bezig ben geweest in de praktijk van alledag nadat ik dit schreef in maart, net terug van een Academy class bij de Foundation For A Course in Miracles in Temecula CA.

illusje

Wees waakzaam op je eigen gedachten was vooral de boodschap die naar voren kwam in de Academy Class.
Deze waakzaamheid is nodig omdat wij een blinde vlek hebben voor het observeren van onze eigen gedachtepatronen.
En die blinde vlek is de egodenkgeest. Het is de egodenkgeest er erg aan gelegen verborgen te houden dat dát wat we zijn denkgeest is en niet het lichaam of enige andere vorm waarmee wij ons identificeren.
We zijn doodsbang voor onze eigen denkgeest en houden die zorgvuldig verborgen achter de miljarden projecties die nu een veilige verdedigingsmuur vormen tegen de kracht van de denkgeest.
De verdedigingsmuur wordt nu dat wat we zijn en het feit dat we denkgeest zijn is nu uit het geheugen gewist, maar niet geheel verdwenen, want dat wat de waarheid vertegenwoordigt kan niet gewist worden, wel tijdelijk vergeten.
Waarom we zo bang zijn voor onze eigen werkelijkheid, de denkgeest?
Omdat…

View original post 629 woorden meer

Er is geen hulp buiten de denkgeest te vinden in de vorm van een Heilige Geest, Jezus of God, net zo min als er hulp te vinden is buiten ons in een wereld.
Er is niets, er is enkel dat ene nietig dwaas idee, wat wij, de denkgeest serieus zijn gaan nemen.
We hebben het allemaal zelf bedacht, gemaakt, geprojecteerd, vanuit denkgeest, dat wat we zijn. Alles is een product van denkgeest en het blijft denkgeest, want niets, geen enkele gedachte verlaat zijn bron. Ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten.
Er is dus geen Heilige Geest en of Jezus die we voor hulp kunnen vragen bij specifieke problemen, want we hebben het allemaal zelf gemaakt en we maken dus ook de oplossingen voor onze wereldse problemen, welke nooit lijken te werken of werkelijk oplossingen blijken te zijn.
Jezus en of Heilige Geest zorgt er niet voor dat we beter worden, een baan vinden of de huur kunnen betalen, dat doen we zelf, de denkgeest, zoals we alles zelf hebben gemaakt, geprojecteerd, vanuit denkgeest.
Er is dus geen enkele hoop op ontwaken uit de droom zolang ik de droom serieus neem en denk dat ik een lichaam ben met andere lichamen om mij heen en wel of niet geloven in een geestelijke dimensie om hulp aan te vragen.
Zowel hulp vragen aan andere lichamen als hulp vragen aan een geestelijke, spirituele wereld buiten ons is onmogelijk, omdat het niet werkelijk is, het is en blijft een nietig dwaas idee, een droom, een illusie een waanbeeld.

De hulp die ECIW ons aanbied via een Heilige Geest en of Jezus, is deze hulp als een symbool te gaan leren zien, nu gebruikt om dat wat we eerst als waar waarnamen, namelijk hulp van buiten ons, nu als hulpmiddel te gebruiken om terug te herinneren in denkgeest, en in Eenheid, in Waarheid, in God, in Liefde.
Het geloof in een wereld begon door het nietig dwaas idee serieus te nemen, de uitweg uit dit geloof geschied door het nietig dwaas idee te vergeven.

Dit alles raakt kant nog wal als ik mijzelf als lichaam blijf zien, afgescheiden van andere lichamen, het kan alleen begrepen worden als ik bereid ben in te gaan zien, dat alleen ik verantwoordelijk ben voor al mijn gedachten, omdat ik denkgeest ben. En alles en iedereen wat ik waarneem uit denkgeest komt en daarom ook denkgeest is en blijft. Denkgeest is grenzeloos, dus is er maar één denkgeest, wat weer inhoud dat ‘ik’ denkgeest verbonden ben met alles en iedereen wat ik waarneem. Als ik dat leer dan leer ik onder leiding van Heilige Geest, want Heilige Geest staat symbool voor het terug herinneren in Eenheid, in Waarheid, in God, in Liefde.

%d bloggers liken dit: