Maandelijks archief: april 2015

The Sparrow and the Eagle

Some thoughts that came up in my mind after visiting this years ACIM Conference in NYC.
This is a translation of the article I published earlier on april 23.

“Who would attempt to fly with the tiny wings of a sparrow when the mighty power of an eagle has been given him?” (M-4.I.2:2)

I “dreamt” that I was in New York City attending a Course in Miracles conference.
Dreams are always symbols, the form in which they are dreamt, so the images themselves are not the cause of the dream. All projected images symbolize an underlying thought that I believe in, which I then project outward.

For me, the theme of this dream trip to NYC turned out to be “trust.” And the way to return to trust is through the blockages of mistrust that we set up to shield against trust.

About trust, the Course says:

“Trust. This is the foundation on which their ability to fulfill their function rests. Perception is the result of learning. In fact, perception is learning, because cause and effect are never separated. The teachers of God have trust in the world, because they have learned it is not governed by the laws the world made up. It is governed by a power that is in them but not of them. It is this power that keeps all things safe. It is through this power that the teachers of God look on a forgiven world. When this power has once been experienced, it is impossible to trust one’s own petty strength again. Who would attempt to fly with the tiny wings of a sparrow when the mighty power of an eagle has been given him? And who would place his faith in the shabby offerings of the ego when the gifts of God are laid before him?…” (M-4.I.1,2:1-3)

The foundation on which the world rests is mistrust. The foundation on which Reality rests is Trust.
All the images I project, and then observe and call my world, come from mistrust. My world is built on mistrust! And only by looking at my thoughts of mistrust and forgiving them, and taking back the projections that are associated with them, can I return to trust. Therefore, I first must learn to observe my thoughts of suspicion and paranoia, I first must see them, before I can start to see them as forgiveness material and let them be used as such by the Holy Spirit.

Where there is mistrust, there can be no trust:

“Interpret anything apart from the Holy Spirit and you will mistrust it. This will lead you to hatred and attack and loss of peace.” (T-8.VII.4:8-9)

What do we experience as a foundation in this world? In the first place, there are our parents. And while we ourselves are not always parents, we all have parents, and our parents have parents, who in turn had parents, and so on.
Especially the mother figure symbolizes the foundation on which we rest. After all, that’s where life begins, life in a world of bodies, with living as a body in a world of other bodies, things, and situations.
But do we really experience the projection of this mother figure as an unshakable foundation? I am not saying anything new when I suggest that this foundation, which we have placed in our world as a substitute for Trust, is not always perceived as an unshakable foundation at all.
No matter how this expresses itself—positively or negatively—or whether the mother figure in our lives is loving or terrible, in the end the trust in this seemingly immutable, unshakable foundation will be breached, because sooner or later she dies and leaves us behind, all alone.
This goes for the father figure as well. He, too, is a symbol for what we have built our trust and foundation on in this world.
One way or another, both symbolize a foundation that is built on quicksand: mistrust.
It is the opposite of what Reality is built on: a solid rock that never changes.

Anyone who experiences himself in this world projects stories that depict misplaced trust in this shaky, changeable foundation. Stories of abuse, neglect, lack of love, abandonment. Tough, dramatic, painful experiences of suffering and sacrifice.

What are we to do with it?

Among the speakers at the conference, there were two Course teachers/students (I always use this combination because the Course sees everyone as both teacher and pupil) who showed how a deep mistrust of everyone and everything that resulted from a very painful and unhappy childhood can be turned to trust by means of the path of True Forgiveness. The two I speak of are Joe Wolfe and Diederik Wolsak.

For those who are interested, you can see and hear Joe Wolfe in this YouTube video: I really enjoyed his story and experiences, which are also portrayed in his book “In Warm Blood.”

Diederik Wolsak can be seen on YouTube, for example here: This is in English, but since Diederik Wolsak also speaks Dutch, there is also a video of the lecture he gave in Amersfoort, which took place on the 7th of September 2014 (the first Sunday of that month), organized by Miracles in Contact:

I was deeply touched by the honesty of both these men as they told their stories, which were unadorned, humble, and ego-free, with the sole purpose of sharing with us that it is possible, through the path of True Forgiveness, to return to trust and thereby remember Truth, regardless of how nightmarish their stories seemed to be. These are powerful examples for anyone who has seriously chosen the Course as his/her path.

For me, the whole conference was clearly an invitation to take a hard look at all my own projections of mistrust, so that I can turn them over to the Holy Spirit and let them be transformed to Trust.
And there is almost no better place to do this than a city like New York City, a city full of contrasts, where the ego appears to carry the day, doing most of the talking. And of course it is here where the Course came into being.

Jon Mundy, another speaker at the conference, told the story of the birth of the Course in New York City. He personally knew all the players who were on the scene as the Course came into being. It’s good to know the real story told by someone who was there.

Also, it was a real treat to hear Gary once again and this time to also hear his wife, Cindy, speak. They, too, as always, delivered the Course’s message in a great, direct, simple, loving way, as it was intended. And they clearly bring the message of Trust, as described in the above Course quotation on “Trust.”
And I was also very pleased to learn that Gary and Cindy had been approached about doing a workshop in the Netherlands once again, and plans for that event are under way.

However, there are some who would rather choose to fly with the tiny wings of a sparrow instead of the mighty wings of an eagle that were given them, the Course’s symbols for the puny strength of the ego versus the mighty power of God, which is our true heritage.
And then the mistrust hit me: Is it really necessary to perform this masked ball, to glorify your organization, to present yourself and others with the title of “reverend” (pastor), to turn the Course into a religion, and to present the so-called “urtext” as the only true version of the Course, and denigrate the one and only official version, published by the Foundation for Inner Peace, as one that had been “edited” by “some beginning Course students who didn’t understand the Course”?! Duh …!?

The tiny sparrow chirped with a loud shrill, bravely and arrogantly fluttering his tiny wings, shouting over his fear, while anxiously dodging the threatening shadow of the mighty eagle, spreading only mistrust and fear!
But that was just another invitation for me to look yet again at my own thoughts of mistrust and littleness and see these as opportunities for Forgiveness, because we all have that tiny sparrow within us, afraid of our true Power.

And that was the great gift to me: the deep realization that everything is an invitation to forgiveness, True Forgiveness as the Course offers and teaches us.

A new religion or church is not what is needed. Nor is training to become a reverend (pastor). ACIM is a self-study program that invites the student to learn to look at his/her own judgmental thoughts and to accept the invitation to see all occurrences as forgiveness material, opportunities that will help the student and the entire Sonship to remember Truth, the Love of God that we Are. Nowhere in the Course does it say anything about the need for study groups and meetings, let alone the founding of a new religion and church! Meetings and gatherings can certainly be an enjoyable setting for exchanging thoughts about the Course, which can be helpful and supportive.

Well, I’ve never seen so many noisy sparrows as there were in the frenzied, busy streets of NYC, culminating with a lone fluttering sparrow on the floor of the departure hall, at the time of our departure from JFK Airport. Thank you, sweet, cute, innocent, harmless little sparrow. I have learned a lot from you.
But I’ll leave you here, and now I fly back Home with the wings of that big blue eagle.


Er is een gedachte over gisteren, over het verleden, er is een gedachte over morgen, de toekomst, er is een gedachte over nu, wat er nu gebeurt, er zijn honderden gedachten, en ze zijn allemaal NU. Ze spelen niet in een verleden of in een toekomst, ze spelen in de denkgeest en dat is altijd NU, ik denk ze NU en NU en NU er is niets anders, ook deze gedachte is NU. En het woord NU is slechts een omschrijving van een gedachte over NU, in het NU.

Het NU is niet iets wat zich in tijd en ruimte bevindt en afspeelt, dat kan geen NU zijn, dat is juist een vlucht uit NU.
Het NU in ruimte en tijd is wat projectie is. Het is de NU gedachte van de denkgeest die naar buiten vlucht, op de vlucht voor zichzelf.
Maar de projectie kan niet het NU van zich afschudden, er werkelijk los van raken, het blijft ermee verbonden. Het kan wel ontkend worden, en dat is wat tijd en ruimte doet, het ontkennen door te vluchten voor het NU en er een eigen versie van maken, dat wat we tijd en ruimte noemen. Wat niet kan, dus alleen maar een illusie kan zijn.
Zie daar wat wij onze wereld in ruimte en tijd noemen. Een grote vluchtpoging uit het NU.

Stel, ik maak me zorgen dat ik bijvoorbeeld een grote belastingschuld moet afbetalen, maar kan dat met geen mogelijkheid afbetalen, want ik heb geen werk. Ik zit dus voor de rest van mijn leven vast aan een schuld die zwaar op me drukt.
Het lijkt alsof dit scenario zich werkelijk afspeelt in tijd en ruimte, er is een verleden (zonde), de toestand waar ik me nu in bevindt (schuld), en een onheilspellende toekomst (angst).
Wat er echter aan de hand is, is een poging tot vluchten uit het NU.
Een vlucht uit de denkgeest, een vlucht uit dat wat we werkelijk zijn, onveranderlijke geest.

De denkgeest denkt, droomt en gelooft dat het zich uit eenheid kan terugtrekken. Dat kan in werkelijkheid helemaal niet, want één is één, het is een onnatuurlijke gedachte en dus kan deze gedachte alleen maar enorme angst met zich meebrengen, en angst zorgt voor een vluchtreactie, de angst gedachte is nu op de vlucht voor zijn eigen angstgedachte. We, de ene denkgeest is in een nachtmerrie terechtgekomen, en vergeten dat het slechts een droom is van en in de denkgeest.

Boven beschreven ‘schuld’ situatie is dus een angstige droomprojectie, een vlucht uit het NU.
Het lijkt nu over een situatie te gaan buiten mij, waar ik het slachtoffer en/of de dader van ben geworden. In werkelijkheid, en werkelijkheid noem ik de denkgeest, is er niets gebeurd en is er alleen een NU gedachte die vervolgens naar buiten geprojecteerd is, zodat het lijkt alsof er zich een situatie buiten mij afspeelt. Ook de ‘mij’ is hierbij getransformeerd (ook geprojecteerd) van denkgeest tot een ‘mij’ lichaam, zodat het nu lijkt dat ‘ik’ een lichaam, enorme belastingschulden heeft.

Ondertussen is er in werkelijkheid niets veranderd, er is nog steeds alleen denkgeest, de denkende denkgeest die alleen maar in het NU kan denken en alleen maar NU gedachten kan hebben..
En ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk, ik voel niet onvrede vanwege mijn belastingschulden, of wat voor schijnbaar probleem dan ook, ik voel onvrede, omdat ik (denkgeest) me van éénheid probeer los te maken, wat onmogelijk is en daarom alleen maar onvrede, pijn en lijden kan opleveren.

Ik kan hiervoor in de plaats ook vrede zien, want ik kies voor mijn eigen gedachten. Alleen ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen gedachten en dus ook voor de daaraan gekoppelde projecties, die nog steeds ook gedachten zijn, en gedachten verlaten nooit hun bron.
Ik kan dus in plaats vanuit angst hier ook naar kijken van uit Liefde, vanuit Waarheid.

Ik heb gezien dat waar ik onvrede over lijk te voelen (belastingschuld of enig ander probleem) niet de oorzaak is van mijn onvrede. Ik kan dit ontmaskeren als zijnde ‘onwaarheid’ dus als onmogelijk, en dat is hetzelfde wat Ware Vergeving doet, onderkennen dat wat gebeurd lijkt te zijn buiten mij en dat ik de schuld heb gegeven van wat mij is aangedaan, niet werkelijk heeft plaatsgevonden. Het is een gedachte, en het blijft een gedachte, ook al is deze gedachte geprojecteerd.

Ik kan dus nu de gedachte + projectie terugnemen in de denkgeest, dus terug in het NU, terug naar het ene punt, waar het ontstaan is en nooit uit vertrokken is, het NU.
Ik kan nu ook zien, dat elke gedachte zich alleen maar NU af kan spelen, omdat er in werkelijkheid geen tijd en ruimte is, alleen de gedachte die ik NU heb.
Er is niets gebeurd, er is alleen een gedachte die over zonde, schuld en angst gaat en ik hoef deze niet te projecteren, ik kan de gedachte op laten lossen in de Eenheid van het NU.
En Eenheid van het NU is grenzeloos, dit geeft een ervaring van grenzeloosheid, oneindigheid en totale Vrijheid, zolang we toch nog ervaren in ruimte en tijd, een oneindige creativiteit, de creativiteit van het Scheppen.
Onnodig te zeggen dat uit deze toestand van de denkgeest alleen maar Liefde uitgebreid zal kunnen worden en precies geweten zal worden wat te zeggen en te doen, zoals in dat prachtige gebed in (T2.A.V.18:4) staat, (zie ook het hele gebed aan het einde van dit blog):

“Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen
of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden.”

Niet om een betere wereld te maken, want er is nog steeds geen wereld (zie vorig blog) maar puur om Liefde uit te breiden en dit kan alleen tot ervaringen van Liefde leiden en de projecties zullen hiervan getuigen, omdat het nu gedachten van Liefde zijn in plaats vanuit angst, vanuit een zich eeuwig uitbreidend NU, het NU dat altijd NU blijft en geen verleden, een huidige toestand, of toekomst kent.

“Ik ben hier alleen om werkelijk behulpzaam te zijn.
Ik ben hier om Hem te vertegenwoordigen die mij gezonden heeft.
Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen
of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden.
Ik ben tevreden daar te zijn waar Hij me wenst,
wetend dat Hij me vergezelt.
Ik zal genezen zijn, wanneer ik toelaat dat Hij mij
genezen leert” (T2.A.V.18:2-6).

Een van de lastigste dingen die men tegenkomt als men de Cursus werkelijk serieus doet, is te erkennen dat elke gedachte die ik heb uit mijn eigen denken komt, uit mijn denkgeest, omdat ik louter denkgeest ben en niet een lichaam met hersenen die denken. Ik denk wat ik op enig moment denk en die gedachte wordt geboren in mijn denken. En dat denken zie ik terug als iets buiten mij, dat denken wordt geprojecteerd. Denk te zien dus, want wat ik buiten mij denk te zien is een projectie die reflecteert wat ik denk. Dus wat ik buiten mij denk te zien is een weerspiegeling en kan nooit de oorzaak zijn van wat ik denk. De oorzaak ligt in mijn eigen denken, en omdat er maar één denkgeest is, gaan die gedachten altijd over ‘mij’. In deze wereld bestaande uit schijnbaar persoonlijke projecties, kan ik alleen maar vanuit een zgn. ‘eigen’ focus ‘zien’ en ‘ervaren’.

Dus als ik denk en waarneem dat een ander mij onheus bejegend, aanvalt, onrecht aandoet dan is het enige wat aanvalt mijn eigen gedachten over mijzelf, welke ik weerspiegeld zie in iets buiten mij.
Dit is lastig, maar ook ‘lastig’ is een gedachte die geboren wordt in mijn denken. Ik heb dus vooral last van mijn eigen ‘lastig’ gedachte. En ervaar ik ‘lastig’ niet om de reden die ik denk. Er is niets ‘lastig’ buiten mij, er is een gedachte die ik als ‘lastig’ ervaar en losgekoppeld van de bijbehorende projectie, geen andere functie heeft dan mij (denkgeest) in de afscheiding, in on-werkelijkheid te houden.
Het gevoel van ‘lastig’ is dus wederom een van de verdedigingen van mijn keuze voor ego denken.
Dit wordt ervaren als een zeer krachtige reflex die door angst stevig op z’n plaats wordt gehouden. Want waar zou ik zijn zonder mijn angst + projecties?
Er is veel oefening en veel bereidwilligheid voor nodig mezelf te stoppen van de reflex alles en iedereen buiten mij te zien en alles en iedereen buiten mij als de oorzaak, de schuldige te zien van alles wat mij lijkt te overkomen.

Maar het is mogelijk, elke keer als ik me beledigd voel, genegeerd, afgewezen, boos, jaloers, gewantrouwd stop ik mijzelf en zeg, dit komt uit mijn denken en nergens anders vandaan. Ik ben degene die dit denkt op dit moment, ik kan beslissen hiermee door te gaan of dit te stoppen en er anders naar te kijken. Dat wat ik buiten mij zie is niet de oorzaak, maar slechts een reflectie van wat ik denk. Dan neem ik de gedachte + projectie terug in mijn denkgeest en beslis dan de gedachte + projectie aan de HG/J kant van mijn denkgeest te geven, terug te geven aan Liefde dus, in plaats van aan de ego kant van mijn denkgeest, aan angst dus, en Vergeef.
Verder doe ik niets en blijf rustig en stil op mijn waarnemende denkgeest post zitten. En laat elke nog voorbijkomende tegenstribbelende gedachte meteen afvloeien naar de HG/J kant van mijn denkgeest.

En mijn ervaring is altijd, dat de rust dan wederkeert in mijn denken en ik dan altijd plotseling heel anders tegen een zgn ‘situatie’ aan kijk en vanuit vrede precies weet wat te zeggen en of te doen. Dit proces gaat steeds sneller, omdat mijn bereidwilligheid nu zo groot is dat ik geen andere keuze meer wil maken dan voor HG/J denken (Liefde) in plaats van voor ego denken (angst).

Dit vereist veel oefening, elke seconde, bij elke gedachte, dag in dag uit, jaar in jaar uit, zolang als het nodig is.
En elke gedachte + projectie is mijn leermateriaal, mijn oefenmateriaal en mijn enige ‘werkelijke’ functie zolang ik ‘ervaar’ is nu Vergeving geworden. Dat is mijn Speciale Functie zolang ik mijzelf hier in een wereld ervaar, een wereld van louter gedachten en projecties, want ‘Er is geen wereld…”:

“Er is geen wereld! Dit is de kerngedachte die de cursus probeert te onderwijzen. Niet ieder is bereid dit te aanvaarden en ieder moet zo ver gaan als hij zich kan laten leiden langs de weg die hem naar de waarheid voert. Hij zal terugkeren en weer verder gaan, of misschien een tijdje ervoor terugwijken en terugkeren eens weer” (WdI.132.6:2-5).

Het is echt bijna leuk om te ontdekken hoe ‘ik’ en ‘we’, want in éénheid bestaat beslist geen uniekheid, wantrouwen projecteren. Ik zie het ineens in alles terug. Zit al de hele ochtend op een pakje te wachten, waar ik niet op zou hebben zitten wachten als er zoiets als een ‘uw postNL service’ bestond. Want ja daaruit bleek dat de chauffeur onderweg was/is en dat het pakje echt tussen 9.00 en 10.30 afgeleverd zou worden, niet dus… Ik wil helemaal niet weten wanneer een pakje komt, het komt als het komt en dan is het er ook, zonder dat ik erop heb zitten wachten.

Het gevoel wat dus bij wachten omhoog kwam was o.a. wantrouwen, want dat is mijn aandachtspuntje nu, haat hebben we al doorgewerkt, nu is wantrouwen uitgebreid aan de beurt.
Het wantrouwen komt niet voort uit wantrouwen jegens postNL, ik voel immers nooit onvrede om de reden die ik denk (les 5). Wantrouwen is gewoon weer een van de verdedigingswapens van de egodenkgeest, met maar één doel, hoe dan ook in de afscheiding blijven geloven.
Dus wat kan ik anders en beter doen, dan de gedachte + de projectie terugnemen in mijn denkgeest en deze vergeven. Maar aangezien er alleen maar één is doet de egodenkgeest ook vrolijk mee, en laat gedachtes voorbij komen als, ok vergeef maar, dan komt het pakje onmiddellijk. Wat alleen maar weer investeren in een uitkomst is en dus niets met ware vergeving te maken heeft.

Dus wat ik kan doen is de gedachte terugnemen in de denkgeest waar de gedachte van wantrouwen vandaan komt en zich uit geprojecteerd heeft als een pakje wat maar niet komt zoals was beloofd, en dus anderen buiten mij schuldig maakt en niet te vertrouwen zijn.
Nou lijkt dit een onbelangrijk lullig voorbeeldje van hoe wantrouwen uit geprojecteerd kan worden, maar er is geen rangorde in illusies en ook geen rangorde in Wonderen (omslag in het denken). Er ligt maar één nietig dwaas idee aan ten grondslag, en dat is het geloof in afscheiding met de daarmee gepaard gaande zonde, schuld en angst.
En aangezien niemand verder last heeft van mijn gevoelens van wantrouwen alleen ikzelf, en ik eigenlijk dus alleen last heb van last, die ikzelf bedacht heb, ben ik er ook zelf verantwoordelijk voor, en kan mijn gedachten erover laten veranderen.

Dat is goed nieuws, ik hoef niets aan de schijnbare situatie te gaan veranderen, ik kan mijn denken erover veranderen, door de bron gedachte van wantrouwen te vergeven, zonder me verder over wat voor uitkomst dan ook te bekommeren.
De film op het ‘doek’ speelt ondertussen gewoon verder, alleen zie ik geen wantrouwen meer uitgebeeld nu, ik ben niet zelf onbetrouwbaar en hoef dat ook niet meer uit te projecteren als wantrouwen jegens alles en iedereen. Ik kan al deze gedachten over mijzelf terugnemen en vergeven, er is immers in werkelijkheid niets gebeurd, wat mij werkelijk uit Eenheid kan halen.

Er is alleen nu, omdat er alleen nu is, het nu van het denken wat zich alleen maar kan afspelen in het nu, in mijn eigen denkgeest.
Ook als ik over een verleden of een toekomst denk, dan is dat nog steeds een gedachte die ik nu heb, er is dus niets buiten nu.
Er is geen wereld buiten mij die voorbij is, nu is, of nog gaat komen, er is alleen denkgeest die denkt en zonde (verleden), schuld (heden), en toekomst (angst) projecteert, en gedachten verlaten nooit hun bron.

En nu kan ik alleen nog maar het geschenk (pakje) van vergeving in ontvangst nemen, wat altijd op tijd afgeleverd wordt daar kan ik 100% op vertrouwen…

p.s., en wat denk je, wat er zojuist in de film gebeurde… pakje werd zojuist afgeleverd 🙂
En nee dat komt niet door de ‘magie’ van vergeving, het is immers allemaal al gebeurt. Het enige grote verschil is dat ik in vrede ben, omdat ik besef dat niets buiten mij, mij uit onvrede kan halen, omdat er niets buiten mij is.

Wantrouwen is de weerspiegeling van de keuze voor egodenkgeest, naar buiten geprojecteerd als uitbeelding daarvan.
Het ego, de egodenkgeest is nooit te vertrouwen, want het komt voort uit wantrouwen (vorm van zonde, schuld en angst) en kan derhalve alleen maar vormen van zonde, schuld en angst projecteren, wat enkel en alleen dient om in de afscheiding te blijven.
Vertrouw nooit lichamen, of dingen, op zich, want dit zijn de projecties van de egodenkgeest, voortkomend uit zonde, schuld en angst. Het ego is dus ‘wantrouwen’.
Richt je vertrouwen op de bron, de denkgeest, want daar kan het wantrouwen, wat eerst onder ogen moet worden gezien vergeven worden en zal olv HG/J Vertrouwen opnieuw geprojecteerd worden wat zich zal weerspiegelen door lichamen en dingen.
Dit HG/J projecteren is van een andere orde dan de projectie van de egodenkgeest.
Het blijft in beide gevallen een projectie, alleen de egodenkgeest koppelt het los van de denkgeest, de projector dus, zodat het nu lijkt alsof er een autonoom apart lichaam is dat van alles doet en uithaalt en dat het eigenlijk nog steeds een projectie is en blijft wordt daardoor ‘vergeten’.
In het geval van Heilige Geest projectie, dus projectie uit de juist-gerichte denkgeest, wordt weer herinnerd en begrepen dat wat gezien wordt een projectie is, een projectie afkomstig vanuit de (ego)denkgeest, daar waar gekozen is voor vormen van zonde, schuld en angst.
Dan pas kunnen de projecties onder ogen worden gezien, als zodanig ervaren, benoemd en teruggenomen worden naar hun bron de denkgeest en kan er opnieuw gekozen worden.
Dit bekent dat alle situaties, ervaringen tussen lichamen, niet echt zich tussen lichamen afspelen, maar in de denkgeest.
De Cursus zegt hierover:

‘De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader
– de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest.
‘Projectie maakt waarneming’ (T13.V.3:5; T21.In.1:1). Eerst kijken we
naar binnen, besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren
we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid zoals wij die
zien. We maken die waar door onze interpretaties van wat we zien. Als we
waarneming gebruiken om onze eigen vergissingen te rechtvaardigen – onze
woede, onze neiging tot aanvallen, ons gebrek aan liefde in welke vorm ook
–, dan zien we een wereld van slechtheid, verwoesting, kwaadaardigheid, afgunst
en wanhoop. Dat alles moeten we leren vergeven, niet omdat we ‘lief
en aardig’ zijn, maar omdat niet waar is wat we zien. We hebben de wereld
door onze verwrongen verdedigingsmechanismen vervormd en zien daarom
wat er niet is. Naarmate we leren onze waarnemingsfouten te herkennen,
leren we ook eraan voorbij te zien of te ‘vergeven’. Op hetzelfde moment vergeven
we onszelf, en kijken we voorbij ons verwrongen zelfbeeld naar het
Zelf dat God in ons en als ons geschapen heeft’(Vw.xi).’


‘Projectie maakt waarneming, en daarbuiten kun je niet zien.
Steeds en steeds weer heb jij je broeder aangevallen, omdat je in hem een
schaduwfiguur in je privé-wereld zag. En zo komt het dat het onvermijdelijk
is dat je eerst jezelf aanvalt, want wat je aanvalt bevindt zich niet in
anderen. De enige realiteit die het heeft bevindt zich in jouw eigen denkgeest,
en door anderen aan te vallen, val je letterlijk aan wat er niet is’(T13.V.3:5-8).’


‘Projectie maakt waarneming. De wereld die jij ziet is wat jij haar gegeven
hebt, niets meer. Maar ook al is ze niets meer, ze is ook niets
minder. Daarom is ze voor jou belangrijk. Ze getuigt van de staat van
jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.
Zoals een mens denkt, zo neemt hij waar.* Probeer dan ook niet de
wereld te veranderen, maar kies ervoor je denken over de wereld te
veranderen. Waarneming is een gevolg, geen oorzaak. En juist om die
reden is een rangorde naar moeilijkheid bij wonderen zonder betekenis.
Alles wat met visie wordt bezien, is genezen en heilig. Niets wat
zonder dat wordt gezien, heeft enige betekenis. En waar geen betekenis
is, heerst chaos’(T21.In.1:1-12).’

Dit is goed nieuws, want daardoor zijn ‘wij’ in werkelijkheid nooit meer slachtoffer van een zogenaamd aanvallend lichaam.
Want er is geen lichaam dat kan aanvallen, er is alleen de ene denkgeest die denkt een lichaam te zijn (het ego), en dit geloof projecteert, zodat het nu lijkt en geloofd wordt dat er wel een lichaam is dat ‘mij’ aanvalt.
Dit alles is dus een gedachte en het geloof in deze gedachte, meer is het niet en zal het ook niet worden.
Het feit dat het een gedachte is, betekent dat het kan veranderen en dat we zelf verantwoordelijk zijn voor de staat van onze denkgeest, het is niemands schuld, ook niet die van onszelf, het gaat sowieso niet over schuld, maar slechts over een vergissing:

‘Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is’ (T27.VIII.10).’

Dat betekent echter niet dat we in de wereld ‘niets meer zeggen of doen’. Als we opnieuw gekozen hebben in de denkgeest, na vergeving, zal wat we kunnen zeggen of te doen staat getoond worden, maar nu niet meer vanuit zonde, schuld en angst, maar vanuit Liefde:

‘Heeft de leraar van God dan bij zijn onderricht het gebruik van woorden
te vermijden? Nee, zeker niet! Velen dienen door middel van woorden te
worden bereikt, omdat ze vooralsnog niet in staat zijn in stilte te horen.
De leraar van God dient echter woorden op een nieuwe manier te leren
gebruiken. Geleidelijk aan leert hij hoe hij ervoor kan zorgen dat zijn
woorden voor hem gekozen worden, door niet langer zelf te beslissen wat
hij zeggen moet. Dit proces is niets anders dan een bijzonder voorbeeld
van de les uit het werkboek die zegt: ‘Ik doe een stap terug en laat Hem
de weg wijzen.’ De leraar van God aanvaardt de woorden die hem geboden
worden en geeft zoals hij ontvangt. Hij beheerst niet de richting van
zijn spreken. Hij luistert en hoort en spreekt.
Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst
van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. En wat hij hoort kan
zonder meer heel verbijsterend zijn. Het kan ook ogenschijnlijk helemaal
niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet,
en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid
lijkt te brengen. Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde
hebben. Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld
dat hij achter zich zou kunnen laten. Vel geen oordeel over de woorden
die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. Ze zijn veel wijzer dan
de jouwe. Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen.
En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn
Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de
Hemel zelf’ (H21.4,5)’

Met leraar van God wordt niet een speciale positie bedoelt, we zijn allemaal leraar en leerling, we onderwijzen en leren tegelijkertijd, niet als lichamen, maar enkel en alleen op denkgeest niveau wat dan weer weerspiegeld wordt door lichamen en dingen, wat nog steeds projecties zijn, zoals we al eerder zagen.
Het is ook niet een speciale functie in deze wereld, we leren en onderwijzen altijd, niet alleen op speciale plekken en gelegenheden, maar altijd. En we onderwijzen enkel en alleen dat wat we geloven.
En daar bedoel ik niet mee een bepaalde geloofsrichting, ik bedoel geloven als mechanisme. Enkel alleen ons geloof in een wereld lijkt een wereld op te leveren.
Met leraar van God word dus bedoelt, de denkgeest (niet het lichaam) die kiest voor vergeving en dit als zijn enige ‘Speciale’ functie ziet, en daardoor leert kijken vanuit Liefde (HG) in plaats vanuit angst (ego).
En alleen daaruit kan Vertrouwen ontstaan:

‘I. Vertrouwen
Dit is het fundament waarop hun vermogen om hun functie te vervullen
rust. Waarneming is het resultaat van leren. In feite is waarneming leren,
omdat oorzaak en gevolg nooit gescheiden zijn. De leraren van God hebben
vertrouwen in de wereld, omdat ze hebben geleerd dat die niet wordt
geregeerd door wetten die de wereld heeft ontworpen. Ze wordt geregeerd
door een kracht die in hen maar niet van hen is. Het is deze kracht
die alles geborgen houdt. Het is dankzij deze kracht dat de leraren van
God een wereld zien die is vergeven.
Wanneer deze kracht eenmaal is ervaren, is het onmogelijk nog op je
eigen onbeduidende vermogens te vertrouwen. Wie zou proberen met de
nietige vleugels van een mus te vliegen wanneer hem de machtige kracht
gegeven is van een adelaar? En wie zou zijn vertrouwen stellen in het
schamele aanbod van het ego wanneer de gaven van God voor hem worden
neergelegd?’ (H4.I.1,2)’

Ik ‘droomde’ dat ik in NYC was om een ACIM Conference bij te wonen.

Dromen zijn altijd symbolen, de vorm waarin ze gedroomd worden, de beelden dus, zijn niet de oorzaak op zich. Alle geprojecteerde beelden staan symbool voor een achterliggende gedachte waarin ik geloof en die ik projecteer.

Het droom thema van deze NYC reis bleek ‘vertrouwen’ te zijn.
En de weg om terug te keren in vertrouwen loopt via de blokkades van wantrouwen die we voor vertrouwen hebben opgeworpen.

Over vertrouwen zegt ECIW:
“I. Vertrouwen

Dit is het fundament waarop hun vermogen om hun functie te vervullen rust. Waarneming is het resultaat van leren. In feite is waarneming leren, omdat oorzaak en gevolg nooit gescheiden zijn. De leraren van God hebben vertrouwen in de wereld, omdat ze hebben geleerd dat die niet wordt geregeerd door wetten die de wereld heeft ontworpen. Ze wordt geregeerd door een kracht die in hen maar niet van hen is. Het is deze kracht die alles geborgen houdt. Het is dankzij deze kracht dat de leraren van God een wereld zien die is vergeven.

Wanneer deze kracht eenmaal is ervaren, is het onmogelijk nog op je eigen onbeduidende vermogens te vertrouwen. Wie zou proberen met de nietige vleugels van een mus te vliegen wanneer hem de machtige kracht gegeven is van een adelaar? En wie zou zijn vertrouwen stellen in het schamele aanbod van het ego wanneer de gaven van God voor hem worden neergelegd?” (H4.I.1,2:1-3)

Het fundament waar de wereld op rust is wantrouwen. Het fundament waar de Werkelijkheid op rust is Vertrouwen.
Alle projecties die ik projecteer en vervolgens waarneem en mijn wereld noem komen vanuit wantrouwen. Mijn wereld is gebouwd op wantrouwen. En alleen door mijn gedachten en de daaraan vastzittende projecties terug te nemen en te vergeven kan ik terugkeren in Vertrouwen.
Ik moet dus eerst mijn gedachten van wantrouwen leren waarnemen, ik moet ze eerst zien, alvorens ik ze als vergevingsmateriaal kan gaan zien en laten gebruiken.

Waar wantrouwen is, kan geen vertrouwen zijn:
“Interpreteer iets, wat ook, los van de Heilige Geest, en je zult het wantrouwen. Dit zal jou tot haat en aanval en verlies van vrede voeren” (T8.VII.4:8-9).

Wat ervaren wij als fundament in deze wereld?  Op de eerste plaats zijn dat onze ouders. En we zijn niet altijd ouders, we hebben allemaal wel ouders, en ook onze ouders hebben ouders, en die hebben ook weer ouders enz.
Vooral de moederfiguur staat symbool voor hét fundament waar wij op rusten. Daar begint het leven immers, het leven in een wereld, het leven als lichaam in een wereld vol andere lichamen, dingen en situaties.

Maar ervaren we de projectie, deze moederfiguur ook echt als onwankelbaar fundament?
Ik vertel niet iets nieuws als ik opmerk dat dit fundament dat we in onze wereld hebben gezet als substituut voor Vertrouwen niet altijd als een onwankelbaar fundament ervaren.
Of dit zich nu uit in positieve zin of in negatieve zin, hoe liefdevol of hoe vreselijk de moederfiguur in ons leven ook is, uiteindelijk wordt het vertrouwen in dit onveranderlijke, onwankelbare fundament geschonden, want ze gaat vroeg of laat dood en laat ons alleen achter.
Dit geld ook voor de vaderfiguur natuurlijk, ook deze staat symbool voor waar wij ons vertrouwen en fundament in deze wereld op hebben gebouwd.
Hoe dan ook beide symboliseren een fundament dat is gebouwd op drijfzand, dus op wantrouwen.
Het is het tegengestelde van wat Werkelijkheid is dat gebouwd is op het fundament van de onveranderlijkheid.

Iedereen die zichzelf in deze wereld ervaart projecteert verhalen die het misplaatste vertrouwen in dit wankele veranderlijke fundament uitbeelden. Verhalen van mishandeling, verwaarlozing, liefdeloosheid, in de steek gelaten. Keiharde dramatische pijnlijke ervaringen vol van lijden en afzien.
En wat doen we ermee?
Twee Cursus leraren/leerlingen (ik gebruik altijd deze combinatie, omdat de Cursus iedereen ziet als leraar/leerling) die laten zien hoe via de weg van Ware Vergeving het diepe wantrouwen in alles en iedereen ten gevolgen van een zeer ongelukkige jeugd, door Vergeving zich weer omkeerde naar Vertrouwen zijn Joe Wolfe en Diederik Wolsak. Beide spraken op deze ACIM Conference in NYC.
Voor de liefhebber Joe Wolfe is te zien en te horen op dit you tube filmpje:
Het is in het Engels.
Ik heb erg van zijn verhaal en ervaringen genoten. Ook te lezen in zijn boek: ‘In Warm Blood’.
En Diederik Wolsak, ook te zien op you tube, bijvoorbeeld hier:
Ook in het Engels, maar aangezien Diederik Wolsak tevens Nederlands spreekt is er ook een filmpje opgenomen tijdens zijn lezing in Amersfoort bij de ‘eerste zondag van de maand lezing’ georganiseerd door Miracles in Contact:
Beide heren troffen mij diep door hun eerlijke verhalen, zonder opsmuk, zelfverheerlijking, ego loos met als enig doel met ons te delen dat het mogelijk is via het pad van Ware Vergeving weer terug te keren in Vertrouwen en terug te herinneren in Waarheid, hoe vreselijk de verhalen ook lijken te zijn.
Krachtige voorbeelden voor iedereen die serieus gekozen heeft voor ECIW als zijn/haar pad.

Het hele congres was voor mij duidelijk een uitnodiging nog eens goed te kijken  naar al mijn eigen projecties van wantrouwen, zodat ik ze kon laten omkeren en laten terugkeren in Vertrouwen.
En er is bijna geen beter plek hiervoor te bedenken dan een stad als NYC. Een stad vol van contrasten, waar het ego het hoogste woord lijkt te voeren. En juist hier is ECIW ontstaan.
Jon Mundy vertelde het verhaal van het ontstaan van de Cursus in NY. Hij kende alle betrokkenen die aan de bron stonden van het ontstaan van ECIW persoonlijk. Het is goed het werkelijke verhaal te kennen verteld door iemand die erbij was.
Het was ook een feest om Gary en deze keer ook zijn vrouw Cindy weer te horen spreken.
Ook zij dragen de boodschap van de Cursus op een geweldige, directe, eenvoudige, liefdevolle wijze uit, zoals deze bedoeld is. En zij stralen duidelijk het Vertrouwen uit zoals beschreven in bovenstaande Cursus aanhaling over ‘Vertrouwen’.

En ik ben dan ook blij dat op de achtergrond gewerkt wordt om Gary en Cindy weer eens naar Nederland te halen.

Echter er zijn er ook die toch liever kiezen voor te vliegen met de nietige vleugels van de mus in plaats van met de machtige kracht van die van de adelaar die hen gegeven is.
Symbool voor de nietige kracht van het ego versus de macht van God, wat ons werkelijke erfgoed is.
En dan sloeg het wantrouwen toe bij mij: is het nu echt nodig een bal masqué op te voeren, je organisatie te verheerlijken, jezelf en anderen tot reverend (dominee) te bombarderen en openlijk de Cursus een religie te noemen, en de zgn urtext van de Cursus als enige ware uitgave te presenteren en de enige echte officiële uitgave, uitgegeven door de Foundation For Inner Peace, gewoon te degraderen tot een door beginnende studenten, die de Cursus niet begrepen, geredigeerde uitgave?! Duh…!?

Het musje piepte luid en schril, dapper, hoogmoedig fladderend met zijn kleine vleugeltjes, zijn angst overschreeuwend, tegelijkertijd angstig wegduikend voor de voor hem dreigende schaduw van de machtige adelaar, wantrouwen en angst uitbreidend.
Maar ook dat was weer een uitnodiging nog weer beter te kijken naar mijn eigen gedachten en deze te zien als uitnodigingen tot Vergeving, want we hebben allemaal dat musje in ons en zijn bang voor onze werkelijke Kracht.
En dat was het grote geschenk voor mij het diepe besef dat alles een uitnodiging is tot vergeving, Ware Vergeving zoals de Cursus ons dat aanbied en leert.
Er is geen nieuwe religie of kerk nodig, of opleidingen tot reverend (dominee), ECIW is een uitnodiging tot zelfstudie. Te leren kijken naar de eigen oordelende gedachten en de uitnodiging aan te nemen dit alles te zien als vergevingsmateriaal en vergevingskansen die mij en het hele Zoonschap helpt terug te herinneren in Waarheid, in de Liefde van God, dat wat we Zijn. Er staat nergens in de Cursus ook maar iets over de noodzaak van groepen, bijeenkomsten, laat staan over het stichten van een nieuwe religie en kerk! Bijeenkomsten zijn hooguit leuk om eens met anderen die ook de Cursus ‘doen’ uit te wisselen, dat kan ondersteunend werken.
Tja, en ik heb nog nooit zoveel luidruchtige musjes (de vogeltjes in dit geval dus) gezien als in de hysterisch drukke straten van NYC, met als hoogtepunt een fladderend musje in de vertrekhal van JFK Airport. Dank je lief, schattig, onschuldig, ongevaarlijk musje ik heb veel van je geleerd.
Maar ik laat je hier achter en ik vlieg nu met de vleugels van die grote blauwe adelaar weer naar Huis.

Vandaag vertrek ik met vriendin Liz naar NYC voor een week vol LOL, tenminste dat is het plan.
Lieve vrienden ontmoeten en vooral zoon en zijn vrouw, en het weekend staat in het teken van ECIW.
Dan wordt in NYC de ACIM Conference, ‘A Present Love’ gehouden, met velen sprekers waaronder Gary Renard.
Misschien heb ik wel zin om dagelijks een stukje op m’n blog te schrijven over mijn ervaringen, we zullen zien, het komt zoals het komt.
De titel van de Conference is het laatste stukje van een aanhaling uit de Cursus:
‘The holiest of all the spots on earth is where an ancient hatred has become a present love

Ben heel benieuwd en vol verwachting.

“We are here to forget that we Know, and when we remember that we are here to forget that we Know, we can start remembering that we already Know, using the forgetting as forgiveness material.”

“We zijn hier om te vergeten dat we Weten, en zodra we ons herinneren dat we hier zijn om te vergeten dat we Weten, kan het terug herinneren in wat we Weten beginnen, het vergeten gebruikend als vergevingsmateriaal.”

Het lijden in de wereld is onvoorstelbaar, en toch stellen we het ons voor. Ik kan er niet meer tegen al dat onvoorstelbare lijden me toch voortdurend voor te stellen, en tegelijkertijd weet ik dat ik het onder ogen moet zien als ik de enige uitweg uit het lijden wil bewandelen, door middel van vergeving. Ik besef dat ‘het er niet tegen kunnen’ een bescherming is tegen het ‘kijken’ olv HG/J. Dus vergeef ik ‘het er niet tegen kunnen’. Vergeving is aan de Hand van Jezus gaan dwars door de gruwel film nachtmerrie van wat wij ons leven noemen heen. Een leven dat enkel en alleen in het teken staat van dood.

Leven kan niet tegelijkertijd dood zijn, dood staat lijnrecht tegenover Leven. Wat ik mijn leven noem is geen leven het is dood, zonder enige betekenis, zonder enig ander doel dan dood. Het is dus niets, het niets dat doordat niets niet kan bestaan van wegen zijn eigen ‘nietsigheid’ wel een tegenhanger moet hebben en er dus een ‘iets’ moet zijn, wat onveranderlijk en eeuwig is, dat wat Leven is.

Het enige wat nodig is om het ‘iets’ weer te herinneren en werkelijk te Leven, is het geloof in ‘niets’ te vergeven. En dat is dan het nieuwe doel van  het leven wat wij denken en geloven te leiden hier in een wereld vol van lijden.

Pasen is het symbool voor opstaan, ontwaken uit de droom dat zonde, schuld en angst werkelijk zijn.
Pasen is Vergeven dat ik denk dat zonde, schuld en angst mogelijk zijn.
Pasen is al mijn projecties terugnemen en vergeven dat ik denk dat er iets buiten mij is dat zondig, schuldig en angstig is.
Pasen is Jezus Vergeven voor de rol die ik hem heb toebedacht, namelijk dat hij voor mijn zonde gestorven zou zijn.
Pasen is God Vergeven voor de rol die ik hem heb toebedacht, namelijk dat hij zijn Zoon voor mijn zonden heeft opgeofferd.

Voor de juiste verstaander, Vergeving zoals de Cursus dat bedoelt, namelijk dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is en wat ik dacht dat er gebeurt is, een illusie is, een waanidee, geboren uit het geloof in zonde, schuld en angst gedachten, en dus onmogelijk gebeurt kan zijn, behalve in dromen van zonde, schuld en angst.
Dus in die zin is Vergeven, vergeven wat nooit gebeurt kan zijn. Terwijl de ego’s  versie van vergeven is, vergeven wat wel gebeurt is, maar ik zie het door de vingers, want ik ben nobeler, beter dan de iemand of iets die ‘gezondigd’ heeft. En God zal toch wel het laatste woord hebben over deze zondaar bij het laatste oordeel of na de dood.

Dus in die zin is Jezus en God vergeven zien dat de rol die ik heb toebedacht aan Jezus, als de Zoon van God die voor onze zonde is gestorven, niet waar is. En dus ook de rol die ik heb toebedacht aan God, dat hij zijn Zoon naar de aarde heeft gestuurd om ons van onze zonde te bevrijden, maar even goed nog met de afrekening komt bij het laatste oordeel, of na de lichamelijke dood, ook niet waar kan zijn. Een omgekeerd verhaal van de Werkelijkheid dus, omgekeerd door onze egokant van onze denkgeest  tot een onmogelijk verhaal, van zonde, schuld en angst, waar we in zijn gaan geloven en daardoor werkelijk lijkt.
Ware Vergeving neemt deze waanideeën terug en vergeeft ze, waardoor ze verdwijnen in het niets waar ze ook vandaan kwamen en ‘ik’ (denkgeest) weer herinner één te zijn in God, de Zoon te zijn die net als Zijn Vader alleen maar Liefde kan Zijn, en uitbreiden.

Pasen is het Licht zien, de vergissing doorzien en Vergeven.

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de Vrede van God.


<span>%d</span> bloggers liken dit: