archiveren

Tagarchief: verdediging

Ik denk niet dat we zogenaamde anderen die buiten ons lijken te zijn kunnen beoordelen op hun ego uitingen. Immers alles wat ik denk te zien buiten mij, in anderen, dingen en situaties laat mij mijn eigen ego projecties van zonde, schuld en angst, kortom ego zien, die ik niet in mijzelf (de denkgeest (mind)) wil zien.
Dat wat ik denk en geloof buiten mij te zien zijn altijd in eerste instantie projecties vanuit het (ene) ego denken wat niets meer en minder als enig doel heeft afgescheiden te zijn en blijven van wat Waar, non-dualistisch, Één is (God, Liefde).

En dit hele mechanisme van de beste illusionisten truc ooit, moet ten alle tijden verborgen blijven, want als de illusie doorgeprikt wordt verdwijnt de illusie en de grootste angst is dan, dat de illusionist dan ook verdwijnt.

Ik kwam hier op nadat ik dacht dat wat wij hier in de illusie (droom) beschouwen als schurken, misdadigers, de vijand, helden, redders, (want bedenk daarbij dat wat voor de een een schurk is voor de ander een held en omgekeerd), slechts de geprojecteerde projecties (vormen) zijn van de weerspiegeling van wat zich afspeelt in het (met opzet verborgen) ego denken in de egodenkgeest.

Nu lijkt de egodenkgeest wel heel solide en uitstekend afgedicht tegen ontmaskering, maar het blijft slechts een illusionisten truc welke vroeg of laat onvermijdelijk ontmaskerd wordt, want het ego is niet God proof, en deep down weet de illusionist zelf heel goed hoe de truc in elkaar zit, ook al gaat deze er schijnbaar helemaal in op.

Wij die helemaal op gaan in onze eigen illusionisten truc zijn vergeten dat we de illusionist zijn en daardoor vergeten dat wij deze enorme uitgebreide illusionisten act zelf gemaakt hebben.

Maar vergeten is niet hetzelfde als verdwenen. Waarheid, Éenheid, non-dualisme, (God, Liefde) kan onmogelijke door zijn absolute onveranderlijke aard “verdwijnen”.

Dat betekent dat achter elke truc, dus achter elke projectie hoe verschrikkelijk of hoe mooi deze er ook uit mag zien, maar als gezamenlijk kenmerk heeft het waar maken van de projectie, “Waarheid” nog steeds schuil gaat en nog steeds als herinnering aanwezig is.

Aangezien het ego mechanisme, de verdediging tegen Waarheid, niet helemaal waterdicht God proof is sijpelt er zo nu en dan dwars door de (ego) verdediging heen het licht van Waarheid. En dat heeft niets persoonlijks, heeft niets met de ego vermomming (lichaam, ding, situatie) te maken het overstijgt alles en is niet tot bijna onmogelijk in woorden te beschrijven. En toch breiden dat soort weerspiegelingen van Waarheid zich uit over de hele ene denkgeest, en helpen in het proces van het onvermijdelijk terug herinneren van het hele ene Zoonschap in God, Liefde.

Natuurlijk breid het ego denken zich ook voortdurend uit, maar dan is het de uitbreiding van illusies die in bepaalde ego vormen gegoten worden en vervolgens als waar worden aangenomen.

Als dit proces van uitbreiden en het verschil tussen uitbreiden vanuit ego of het uitbreiden vanuit “Heilige Geest” gezien en ervaren wordt en geaccepteerd dan helpt dat de illusies niet meer 100%  serieus te nemen en stopt ook stap voor stap het in stand willen houden van de illusie door middel van het blijven voeden van de brandstof van het ego en zijn illusionisten show van ruimte en tijd: zonde (verleden), schuld (heden), en angst (toekomst).

Het wederom in de herinnering terugkomen van dit diepe weten helpt ook het proces van Ware Vergeving aan te gaan, waarbij gezien wordt “dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (WdII.1.1:1 (blz. 404 Werkboek)), dan alleen in illusoire dromen, van de ene Zoon van God die zogenaamd vergeten is wat hij in werkelijkheid is.

Kan ik iemand kennen?
Nee, dat wat ik in een iemand anders of in iets anders zie, gaat over wat ik (nog) niet in mijzelf, hoe ik over mijzelf denk, wil zien. Dus in het beste geval kan ik mezelf daardoor leren kennen, althans zoals ik mezelf hebt gemaakt (geprojecteerd), opgezet als schijnbaar”ikje” als verdediging en afscheiding van het Zelf. Het non-dualistische Zelf waar ik (met opzet) niet meer bij lijk te kunnen komen, omdát ik uit angst en schuld niet mag (wil) zien dat ik deze wereld en alles en iedereen daarin, met opzet heb opgezet om vooral afgescheiden te kunnen blijven lijken van Eénheid die onveranderlijk is en waarvan afscheiden onmogelijk is.
Dus de wereld is één grote truc, een grote uitputtende droom (zeg maar gerust nachtmerrie) met maar één doel: afscheiding van Eén. Een onmogelijke opgave die nooit werkelijk zal kunnen lukken (God zij dank).

De oplossing?
Dit hele krankzinnige onmogelijke denk/geloof systeem doorzien, precies zoals het zich lijkt voor te doen, dus terwijl het ervaren wordt (dus niet door er mij aan te onttrekken, hoewel als ik dat mezelf zie doen het ook weer vergevingsmateriaal/-kans is) en het vergeven. Hetzelfde droommateriaal wordt niet verandert, maar anders gebruikt, niet meer als afscheidingsmateriaal, maar als vergevingsmateriaal-kans.
Dat is de betekenis van er anders naar kijken onder leiding van de juist gerichte (HG) denkgeest, in plaats van onder leiding van de onjuist gerichte (ego) denkgeest.
Dus jazeker ik heb “de ander”, of het “iets anders” (en de projectie die ik van mijzelf heb gemaakt) nodig om al mijn “speciale” verdedigingsgedachte tegen Waarheid aan het licht te brengen, zodat ze kunnen worden vergeven, volgens het principe van “ware vergeving”. Die functie kan ik geven aan elke ontmoeting, dat is tevens de enige keuzevrijheid die er is.
Zie (lees) WdII.1. Wat is vergeving?  (blz. 404 Werkboek)
Dáár gaat ECIW over.

Image may contain: 1 person, smiling, text

Het vaak enorm (door het ego expres) opgeblazen begrip “verlichting” is eigenlijk niets anders dan het terug herinneren van bewust-zijn van wat het om onduidelijke en volledig onnodige redenen dacht te moeten verduisteren als verdediging tegen het terug herinneren. Er gaat dus als het ware een “bewustzijnslampje” aan waardoor de duisternis als onwaar kan worden gezien en tevens stap voor stap kan verdwijnen.
Iets wat voor de hele éne denkgeest (mind) een onvermijdelijk herinneringsproces is.
En dus alles behalve bijzonder of speciaal!

Er is dus géén lichaam dat verlicht wordt. Deze bewustwording speelt zich af op denkgeest (mind) niveau en NERGENS ANDERS.
Dus elke gedachte van: “oh, ik ben nog lang niet zo ver”, of “wow, die is verlicht zeg!”, “wat een bijzonder mens is dat”, “ik voel me nederig bij zo’n verlichte man/vrouw”, “Als ik nu maar in zijn/haar buurt ben dan raak ik ook sneller verlicht”, of “wat een nep verlichte eikel is dat zeg”, komende vanuit het denken en geloven een lichaam te zijn met bepaalde lichamelijke en of geestelijke kenmerken is enorm misplaatst en gewoon weer een ego trucje om maar in afscheiding te kunnen blijven geloven: hij/zij (lichaam) versus ik (lichaam).

Op deze manier denken, dat overigens heel normaal en gebruikelijk wordt gevonden binnen het geloof in het concept “wereld”, “lichamen”, “situaties”, is niet “fout”, “stom”, “verwerpelijk” of “zondig”, want dat zou alleen het ego weer versterken en in stand houden, met als enig doel afgescheiden blijven van Éénheid.

Het kan in plaats van een observatie, vanuit egodenken ook vanaf boven het slagveld, op denkgeest (mind) niveau gezien worden. Dat is een keuze.
En dat er een keuze is, is iets wat langzaam aan helder wordt in de denkgeest die er aan toe is om terug te herinneren in een totaal bewustzijn, waarna uiteindelijk de volgende onvermijdelijke stap volgt; het niet meer nodig hebben van het licht van bewustzijn in de duisternis.

In het Handboek voor leraren in de Cursus: “26. KAN GOD RECHTSTREEKS WORDEN BEREIKT”  gaat daar over:
Maar bedenk als je dit leest dat ECIW ons nooit aanspreekt op het niveau van denken en geloven een lichaam te zijn dat “iets” moet doen, want doe je dit wel dan wordt volgende aanhaling gegarandeerd niet begrepen zoals deze is bedoelt, want dan denk je vanuit een niet bestaand lichaamsbewustzijn. En uit iets wat niet werkelijk bestaat kunnen dan ook alleen maar niet bestaande gedachtes van onbegrip voortkomen. Oftewel alleen maar vormen van angst- weestandsgedachten.

In ECIW is de term leraar gelijk aan die van leerling, want de denkgeest leert en onderwijst tegelijkertijd, altijd en voortdurend met elke gedachte.
Er zijn dus eigenlijk ook geen speciale onderwijs of leer gedachten, elke gedachte, letterlijk elke gedachte heeft deze twee eigenschappen in zich.
Het enige verschil is dat de denkgeest voor ego onderwijs/leren of voor HG onderwijs/leren kan kiezen, maar het is altijd onderwijzen/leren. Er zijn geen neutrale gedachten.

Ik plak hier dat hele hoofdstukje 26 uit het Handboek voor leraren wel even voor het gemak:

“26. KAN GOD RECHTSTREEKS WORDEN BEREIKT?

1.God kan inderdaad rechtstreeks worden bereikt, want er is geen afstand tussen Hem en Zijn Zoon. 2Het bewustzijn van Hem ligt in ieders herinnering en Zijn Woord staat geschreven in ieders hart. 3Maar dit bewustzijn en deze herinnering kunnen alleen daar boven de drempel van herkenning opkomen waar alle barrières tegen de waarheid zijn geslecht. 4Bij hoevelen is dit het geval? 5Hierin ligt dan ook de rol van Gods leraren. 6Ook zij hebben vooralsnog niet het nodige inzicht verworven, maar ze hebben zich wel met anderen verbonden. 7Dat onderscheidt hen van de wereld. 8En dat stelt anderen in staat de wereld samen met hen te verlaten. 9Alléén zijn ze niets. 10Maar in hun verbinding bevindt zich de macht van God.

2.Er zijn er die God rechtstreeks hebben bereikt, doordat ze aan niet de geringste wereldse beperking vasthielden en zich hun eigen Identiteit volmaakt herinnerden. 2Deze zouden de Leraren der leraren kunnen worden genoemd, want ook al zijn ze niet langer zichtbaar, op hun beeld kan nog altijd een beroep worden gedaan. 3En ze zullen verschijnen waar en wanneer het behulpzaam is. 4Aan hen voor wie zulke verschijningen beangstigend zouden zijn, geven zij hun ideeën. 5Niemand kan tevergeefs een beroep op hen doen. 6Ook is er niemand van wie zij zich niet bewust zijn. 7Alle noden zijn hun bekend en alle vergissingen worden door hen gezien en genegeerd. 8De tijd zal komen dat dit wordt begrepen. 9En intussen geven ze al hun gaven aan de leraren van God die zich tot hen wenden voor hulp en alles vragen in hun naam en in geen enkele andere.

3.Soms kan een leraar van God een korte ervaring hebben van rechtstreekse vereniging met God. 2In deze wereld is het bijna onmogelijk dat dit van blijvende aard is. 3Het kan, misschien, na veel inzet en toewijding worden verkregen en dan een groot deel van de aardse tijd in stand worden gehouden. 4Maar dit komt zo zelden voor dat het niet als een realistisch doel kan worden beschouwd. 5Als het gebeurt, laat het zo zijn. 6Als het niet gebeurt, laat het eveneens zo zijn. 7Elke wereldse toestand moet wel illusoir zijn. 8Als God in een aanhoudende bewustzijnstoestand rechtstreeks werd bereikt, zou het lichaam niet lang in stand kunnen worden gehouden. 9Zij die het lichaam hebben afgelegd eenvoudig om hun behulpzaamheid uit te breiden tot hen die achterblijven, zijn inderdaad gering in aantal. 10Enzij hebben helpers nodig die nog in slavernij en in slaap verkeren, zodat door hun ontwaken Gods Stem kan worden gehoord.

4.Wanhoop dus niet vanwege beperkingen. 2Het is jouw functie om aan ze te ontkomen, maar niet om zonder ze te zijn. 3Wil je gehoord worden door hen die lijden, dan moet je hun taal spreken. 4Wil je een verlosser zijn, dan moet je begrijpen waaraan men ontsnappen moet. 5Verlossing is niet iets theoretisch. 6Zie het probleem, vraag om het antwoord en aanvaard dat als het komt. 7En dat zal niet lang op zich laten wachten. 8Alle hulp die je kunt aanvaarden zal geboden worden en je hebt niet één behoefte die niet zal worden vervuld. 9Laten we ons dan niet te veel bekommeren om doelen waarvoor je nog niet klaar bent. 10God neemt je waar je bent en heet jou welkom. 11Wat zou je meer kunnen wensen, wanneer dit alles is wat jij nodig hebt.”

…als ik dan weer eens zo’n meditatief mijmer steegje in wandel:

als alles al gebeurt is, want alles gebeurde in die ene flits, die daarna ook meteen over was, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, dan kan ik (als waarnemende denkgeest) die deze ene flits steeds weer elke seconde opnieuw denkt te beleven toch niets anders dan alleen maar naar deze onmogelijke fantasie kijken, binnen dat beperkte onmogelijke idee van geloven, en steeds maar weer de gedachte vergeven dat het onmogelijke mogelijk is?
Alles is al gebeurt, de hele film. De hele film van de wereld en het universum, maar dus ook dat wat ik “mijn” persoonlijke film noem.
De film “mijn” leven lijkt zich al doende te ontwikkelen, met als enige zekerheid dat alle films beginnen met de geboorte, en eindigen met de dood, en daar tussenin bevindt zich de tijdlijn die ik “mijn leven” noem en door mij lijkt geregisseerd én gespeelt.
Dat lijkt zo te gaan, omdat besloten is dat te geloven.
Dat het niet gebeurt is, niet kán gebeuren, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, kan de denkgeest die wel geloofd dat het mogelijk is van Eénheid weg te lopen en er twee van te maken, niet bevatten.

Of beter, niet wil bevatten, want dit idee ook maar enigszins toelaten, dus de verdediging even laten vieren, leidt onvermijdelijk tot het gaan doorzien van wat onmogelijk is, waardoor het vanzelf zal oplossen in het enige wat mogelijk IS.
Dit gaan doorzien van wat onmogelijk is, gaat via de omgekeerde route. Het onmogelijke, en dat is het hele universum, de wereld, en alles wat binnen dat onmogelijke idee valt, wordt terug gegeven aan dat wat Waar is, dat wat niet in projecties of woorden kan worden gevat, maar er wel achter wordt vermoed, omdat de herinnering aan wat Waar is, omdat het waar is niet helemaal kan worden uitgewist en vergeten.
Terugkeer in de totale Herinnering is onvermijdelijk, omdat er een grens zit aan het volhouden van het onmogelijke.

Alles wat de “ik” denkt en geloofd te beleven is een continue her-beleving van wat al gebeurt is in die ene onmogelijke flits, die meteen ook weer uitdoofde. Welke keuze ik ook denk en lijk te maken in “mijn” leven is al gebeurt. Welke keuze ik maak, maakt niet uit, het is een keuze uit de miljarden keuzen die al gemaakt en gebeurt zijn in die ene onmogelijke flits.
Dit inzicht verlost mij uiteindelijk van slachtofferschap, oftewel van het geloof in zonde, schuld, en angst. Er blijft dan nog maar één keuze over, de keuze voor vergeving van wat niet kan hebben plaatsgevonden, namelijk afgescheiden raken van wat Waar, Eén, God, Liefde IS, uit geprojecteerd in al die miljarden onmogelijke verhalen van zonde, schuld en angst.
Telkens wanneer de keuze wordt gemaakt te vergeven van wat de “ik” (denkgeest) dacht en geloofde dat kon gebeuren binnen een eigen afgescheiden wereld van (on)waarheid, komt de Herinnering die nog altijd onvermijdelijk aanwezig is, sterker naar voren. Deze flitsen van herinnering van wat Waar is noemen we het wonder. En uiteindelijk zal de loper van de tijdswaan wonder voor wonder weer helemaal terug gerold zijn tot het Ene punt en dan oplossen…

Tot slot nog twee aanhalingen uit de Cursus die ook gaan over dat alles al gebeurt is en voorbij:

“1. Het wonder doet niets. 2Al wat het doet is: het maakt ongedaan. 3En zo
ruimt het de belemmeringen op ten opzichte van wat werd gedaan. 4Het
voegt niets toe, maar neemt alleen weg. 5En wat het wegneemt is allang
verdwenen, maar doordat het in herinnering is gehouden lijkt het directe
gevolgen te hebben. 6Deze wereld was lang geleden al voorbij. 7De
gedachten die haar hebben gemaakt, zijn niet meer in de denkgeest die
ze gedacht heeft en een tijdje liefhad. 8Het wonder laat slechts zien dat
het verleden voorbij is, en wat werkelijk voorbij is heeft geen gevolgen
meer. 9Het zich herinneren van een oorzaak kan alleen maar illusies van
haar aanwezigheid voortbrengen, geen gevolgen.

2. Al de gevolgen van schuld zijn hier niet langer aanwezig. 2Want schuld
is voorbij. 3En met haar voorbijgaan verdwenen ook haar consequenties,
achtergelaten zonder oorzaak. 4Waarom zou jij je er in de herinnering
aan vastklampen, als jij haar gevolgen niet verlangde? 5Herinneren is
even selectief als waarnemen, waarvan het de verleden tijd is. 6Het is de
waarneming van het verleden alsof het nu plaatsvond, en hier nog altijd
te zien was. 7Herinneren, net als waarnemen, is een vaardigheid die jij
hebt bedacht om de plaats in te nemen van wat God bij jouw schepping
ten geschenke gaf. 8En net als alle dingen die jij hebt gemaakt, kan het
worden gebruikt om een ander doel te dienen, en middel voor iets anders
te zijn. 9Het kan worden aangewend om te genezen en niet om te
kwetsen, als jij dat zou wensen” (T28.I.1,2).

en:

“14. Vergeef het verleden en laat het gaan, want het is voorbij. 2Jij bevindt je
niet langer in het gebied dat tussen die werelden ligt. 3Je bent verdergegaan,
en hebt de wereld bereikt die bij de Hemelpoort ligt. 4Er is geen hindernis
voor de Wil van God, noch enige noodzaak voor jou om opnieuw
een reis aan te vangen die lang geleden al beëindigd werd. 5Kijk met zachtmoedigheid
naar jouw broeder, en aanschouw de wereld waarin de waarneming
van je haat getransformeerd werd tot een wereld van liefde” (T26.V.14:1-5).

Angst lijkt zich te verergeren, naarmate het mechanisme van angst meer en meer wordt doorzien, en tegelijkertijd de angst om angst onder ogen te zien vermindert.
Dat is wat het proces van oordeelloos leren kijken met zich mee brengt.
Oordeelloos leren kijken naar elke verdediging die het vanuit zonde, schuld en angst denken (ego) opwerpt als verdediging tegen Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Dwars door de angst, precies zoals deze zich voor lijkt te doen, en tegelijkertijd verdedigingsloos aan de hand van de steeds sterker wordende herinnering aan onschuld.

Angst is de grootste verdediging tegen angst, en meer is het ook niet.
Deze verdediging gaat gaten vertonen als dit mechanisme van angst voor angst wordt doorzien.
Het is niet angst die dit mechanisme van angst voor angst leert doorzien. Hoewel angst dit wel probeert door het doorzien niet als uitweg uit angst te zien, maar juist als een bedreiging waardoor de angst juist erger lijkt te worden. Angst met angst bestrijden kan alleen maar tot meer angst leiden.
Angst vergeven terwijl het zich in al zijn vormen voordoet als dat wat verschijnt in “mijn” leven is de weg uit angst waardoor dat wat vergeten moest worden als verdediging tegen weten weer zal worden herinnert.

Dat wat angst doorziet door het recht in de ogen te kijken terwijl angst zich voor doet, is niet het “ik” het lichaam. Het “ik” het lichaam is immers slechts een projectie van de innerlijke denkgeest toestand van de keuze voor angst.
Dat wat angst doorziet is de waarnemer die zich de bron herinnert en beseft dat angst slechts een keuze is als verdediging tegen Waarheid, Eenheid, Liefde, God.
Deze waarnemende, keuzemakende denkgeest is in staat opnieuw te kiezen nu niet weer voor  ego angst/liefde, maar voor de non-dualistische Liefde van God die niet de tegenstelling ervan; angst kent, door elke zich voordoende vormen van angst consequent te vergeven. Niet door de projecties te veranderen, te verbeteren, maar door het denken erover, door middel van vergeving te laten veranderen.

 

 

Deze gedachte kwam naar boven:
“Laat deze relatie over aan het Onpersoonlijke (J/HG) en breng elke persoonlijk gerichte gedachte (ego) welke de neiging heeft uit het Onpersoonlijke weg te vluchten in het persoonlijke, terug naar zijn bron de Onpersoonlijke Denkgeest, de enige “plaats” waar Ware Vergeving zal werken.
Elk persoonlijk (ego) gericht oordeel zal dit proces blokkeren, vergeving van elk persoonlijk (ego) oordeel zal de blokkade ongedaan maken.
Meer kan en hoeft er niet gedaan te worden.
Alleen vanuit deze denkgeest toestand kan ware Inspiratie komen.”

Dit hele proces zal duidelijker worden naarmate het eerlijk observeren van elke gedachte, van elk oordeel, groot en klein, door dit veel te oefenen, beter zal worden geleerd.
En eerlijk observeren wordt geleerd door elke oneerlijk gedachte te leren herkennen en onderkennen.

Zo kan het zijn dat als men net begint met het proces van ontwaken, wat een “natuurlijk” niet te vermijden proces is trouwens, wat op z’n “best” uitgesteld kan worden zolang men dat wenst, zo kan het zijn dat men dermate enthousiast wordt van het idee van ontwaken en men het intellectueel of vanuit het hart helemaal denkt te snappen, men in een soort gelukzalige roes van liefde komt en denkt en gelooft er al te zijn. Dit vervolgens ook met groot enthousiasme uitdragend naar de rest van de wereld. Dit is stappen overslaan en duidelijk de onmiddellijke reactie vanuit het persoonlijke (ego), en niets anders dan een verdediging juist tegen het proces van ontwaken. Geniaal bedacht, want het voelt zóóóó goed, dus moet het wel van HG/J, de juist-gerichte denkgeest komen, meestal niet dus.

Ook hier geldt weer kijk er eerlijk naar het is niet goed of fout, het is (mits dat toegelaten wordt) de bedoeling om er oordeelloos naar te leren kijken, zo ook elk  eventueel volgend oordeel over het oordeelloos kijken en zo verder.

Omgekeerd kan ook, dat als men begint met het proces van ontwaken toe te laten, de weerstand zo enorm is, dat het pad onmiddellijk verlaten wordt en met walging opzij geschoven en de hele wereld moet horen hoe slecht, ongezond en gevaarlijk dit pad is. En iedereen die anders suggereert wordt aangevallen.

Al deze gedachten zijn niet “verkeerd”, sterker nog een ieder die de bereidheid voelt kriebelen om te ontwaken zal één van deze twee vormen van weerstand (en er zijn er nog veel meer) op zijn onvermijdelijke reis naar ontwaken uit deze droom tegenkomen.
Ontwaken zonder enige weerstand is onmogelijk. Mocht je het idee hebben dat jouw reis van terug herinneren in Eenheid gladjes verloopt zonder ook maar enige weerstand te voelen met alleen maar halleluja gevoelens en inspirerende ervaringen, dan moet het proces van eerlijk kijken waarschijnlijk nog beginnen.

Aangezien het onmogelijk is weerstand te vermijden, (hooguit te omzeilen zoals ik net beschreef) blijft alleen over diezelfde weerstand in al zijn geniale vormen oordeelloos onder ogen te leren zien, zodat het in plaats van afscheidingsmateriaal nu als vergevingsmateriaal kan dienen.
Doet men dit werkelijk eerlijk, dan zal het “script” (mijn leven zoals het zich voordoet) ook eerlijker gespeeld worden, zonder eigen bedachte oplossingen die het script leuker en dragelijker maken, door het ego voor HG/J (juist-gerichtheid van denken) te laten spelen
Ook dit is een mechanisme wat onvermijdelijk langs zal komen en dus opgemerkt zal moeten worden en ook weer terug gebracht kan worden naar de bron, de denkgeest, waar het als afscheidingsgedachte (ego) begon en vertrok en nu als vergevingsmateriaal her-gebruikt kan worden.

Kortom het terug herinneren in Eenheid is onvermijdelijk, omdat afscheiding van Eenheid simpelweg onmogelijk is. De manier waarop zal vanuit een ogenschijnlijke persoonlijke focus moeten starten, omdat we geloven iets persoonlijks te zijn en de weg naar terug herinneren alleen kan verlopen door elke persoonlijk gerichte gedachte terug te nemen en te laten vergeven.

 

 

 

 

De eenvoud van verlossing, en de moeite die het kost daar tegenin te gaan door het extreem moeilijk te doen laten lijken en dat allemaal omdat de ‘ik’ die niet bestaat verlossing niet wil en daarom een ‘ik’ heeft bedacht in een ‘ik’ wereld die op zoek gaat naar verlossing daar waar het onmogelijk gevonden kan worden, omdat het juist als verdediging tegen verlossing is bedacht…
Zonder verdere uitleg, omdat het voor zichzelf spreekt en ik deze reminder echt nodig heb nu, laat ik ECIW hier zelf aan het woord (T31.I.1-13):

DE EINDVISIE

I. De eenvoud van verlossing

1. Wat is verlossing toch eenvoudig! 2Al wat ze zegt is dat wat nooit waar
was nu niet waar is, en dat nooit zal zijn. 3Het onmogelijke is niet gebeurd,
en kan geen gevolgen hebben. 4En dat is alles. 5Kan dit voor iemand
die wil dat dit waar is, lastig te leren zijn? 6Alleen de onwil dit te
leren kan zo’n makkelijke les ingewikkeld maken. 7Hoe moeilijk is het
om te zien dat wat onwaar is niet waar, en wat waar is niet onwaar kan
zijn? 8Je kunt niet langer zeggen dat je geen verschil ziet tussen onwaar
en waar. 9Er is jou exact verteld hoe je het ene van het andere kunt onderscheiden,
en wat je precies moet doen als je in verwarring raakt.
10Waarom volhard je er dan in zulke simpele dingen niet te leren?

2. Daar is een reden voor. 2Maar verwar die niet met het idee dat de simpele
dingen die de verlossing jou vraagt te leren, moeilijk zijn. 3Ze onderwijst
slechts het zeer voor de hand liggende. 4Ze gaat eenvoudig van
de ene duidelijke les naar de volgende, in makkelijke stappen die jou
zachtjes en zonder de minste inspanning van de ene naar de andere leiden.
5Dit kan niet verwarrend zijn, en toch ben je in verwarring. 6Want
op een of andere manier geloof je dat wat totaal verward is, makkelijker
te leren en te begrijpen valt. 7Wat jij jezelf geleerd hebt is zo’n geweldig
staaltje leerwerk dat het inderdaad ongelooflijk is. 8Maar je hebt het
voor elkaar gekregen omdat je dat wilde, en je hebt er in je ijver niet
eens bij stilgestaan dat dit lastig te leren is en te ingewikkeld om te vatten.

3. Niemand die begrijpt wat je geleerd hebt, hoe zorgvuldig je dat hebt
gedaan, en welke moeite jij je hebt getroost die lessen eindeloos te oefenen
en te herhalen in elke jou denkbare vorm, kan ooit de kracht van
jouw leervaardigheid in twijfel trekken. 2Er is in de wereld geen grotere
kracht. 3De wereld werd erdoor gemaakt, en ook nu nog is ze op niets
anders aangewezen. 4De lessen die jij jezelf hebt onderwezen, zijn zo
uit-en-te-na geleerd en zo star, dat ze als zware gordijnen oprijzen om
eenvoudige en voor de hand liggende zaken aan het oog te onttrekken.
5Zeg niet dat jij die niet kunt leren. 6Want jouw vermogen om te leren is
sterk genoeg om je te onderwijzen dat jouw wil niet de jouwe is, je gedachten
jou niet toebehoren, en zelfs dat jij iemand anders bent.

4. Wie kan er nu beweren dat lessen zoals deze makkelijk zijn? 2Toch heb je
meer dan dit geleerd. 3Je bent doorgegaan, en hebt zonder morren iedere
stap gezet, hoe moeilijk die ook was, tot er een wereld was opgebouwd die
jou paste. 4En elke les waardoor de wereld wordt samengesteld, komt
voort uit die eerste leerprestatie, een enormiteit zo groot dat de Stem van
de Heilige Geest voor de grootheid daarvan nietig en stil lijkt.* 5De wereld
nam een aanvang met één enkele zonderlinge les, krachtig genoeg om ervoor
te zorgen dat God vergeten werd en dat Zijn Zoon van zichzelf vervreemdde,
verbannen uit het huis waarin God Zelf hem gevestigd heeft.
6Jij, die jezelf geleerd hebt dat de Zoon van God schuldig is, zeg niet dat je
de eenvoudige zaken die de verlossing jou onderwijst niet leren kunt!

5. Leren is een bekwaamheid die jij gemaakt hebt als een geschenk aan jezelf.
2Ze werd niet gemaakt om de Wil van God te doen, maar om de wens
in stand te houden dat die kon worden weerstaan, en dat een wil los daarvan
toch werkelijker zou zijn dan deze Wil. 3En dit is wat leren heeft geprobeerd
te demonstreren, en jij hebt datgene geleerd waartoe dit onderwijs
ontworpen was. 4Nu staat wat jij vanouds uit-en-te-na geleerd hebt
onverbiddelijk voor de Stem van de waarheid, en onderwijst het jou dat
Haar lessen niet waar zijn, te lastig zijn om te leren, te moeilijk om te zien,
en te zeer tegengesteld aan wat werkelijk waar is. 5Toch zul jij ze leren,
want die lessen te leren is het enige doel dat de Heilige Geest voor jouw
leervaardigheid in heel de wereld ziet. 6Zijn eenvoudige lessen in vergeving
hebben een kracht machtiger dan de jouwe, want ze roepen jou toe
vanuit God en vanuit jouw Zelf.

6. Is dit een zwakke Stem, zo nietig en stil*, dat Ze zich niet verheffen kan
boven het zinloze lawaai van klanken zonder betekenis? 2God heeft niet
gewild dat Zijn Zoon Hem vergeet. 3En de macht van Zijn Wil huist in de
Stem die namens Hem spreekt. 4Welke les ga jij leren? 5Welk resultaat is
onontkoombaar, zo zeker als God, en ver boven alle twijfel en vragen verheven?
6Kan het zijn dat al jouw futiele leren, met een merkwaardig resultaat
en ongelooflijke moeilijkheidsgraad, de eenvoudige lessen zal
weerstaan die jou op ieder moment van elke dag worden onderwezen sedert
de tijd begon en het leren werd gemaakt?

7. Er vallen maar twee lessen te leren. 2Elk resulteert in een andere wereld.
3En elke wereld volgt met zekerheid uit haar bron. 4Het vaststaand resultaat
van de les dat Gods Zoon schuldig is, is de wereld die jij ziet. 5Het is
een wereld van verschrikking en vertwijfeling. 6En ze biedt geen enkele
hoop op geluk. 7Er is geen plan dat jij ten behoeve van jouw veiligheid
kunt opstellen dat ooit werken zal. 8Er is geen vreugde die je hier kunt
zoeken, met de hoop die te vinden. 9Dit is echter niet het enige resultaat
waartoe jouw leren kan leiden. 10Hoe uit-en-te-na jij de door jou gekozen
taak ook mag hebben geleerd, de les die de Liefde van God weerspiegelt
is nog altijd sterker. 11En je zult leren dat Gods Zoon onschuldig is, en een
andere wereld zien.

8. Het resultaat van de les dat Gods Zoon schuldeloos is, is een wereld zonder
angst waar alles door hoop wordt verlicht en sprankelt van een milde
vriendelijkheid. 2Er is niets wat jou niet roept met een zacht verzoek jouw
vriend te mogen zijn, en zich met jou te mogen verbinden. 3En nooit blijft
een oproep ongehoord, onbegrepen, of zonder antwoord in precies dezelfde
taal als waarin de oproep werd gedaan. 4En jij zult begrijpen dat dit de
oproep was die iedereen en alles in de wereld altijd al heeft gedaan, maar
die jij niet aanzag voor wat ze was. 5En nu zie je in dat jij je hebt vergist. 6Je
werd misleid door de vormen waarin de oproep zat verscholen. 7En daarom
hoorde jij die niet, en verloor je een vriend die altijd deel van jou wilde
zijn. 8De zachte, eeuwige roep van elk deel van Gods schepping tot het geheel
wordt over heel de wereld gehoord die deze tweede les jou brengt.

9. Er is geen enkel levend wezen dat niet de universele Wil deelt dat het
heel is, en dat jij zijn roep niet onbeantwoord laat. 2Zonder jouw antwoord
is het ten dode opgeschreven, zoals het van de dood wordt gered wanneer
jij zijn roep hebt gehoord als de aloude oproep tot het leven, en begrepen
hebt dat het slechts jouw eigen roep is. 3De Christus in jou herinnert Zich
God met al de zekerheid waarmee Hij Zijn Liefde kent. 4Maar alleen als
Zijn Zoon onschuldig is, kan Hij Liefde zijn. 5Want God zou inderdaad
angst zijn als hij die door Hem onschuldig is geschapen, slaaf van schuld
zou kunnen zijn. 6Gods volmaakte Zoon herinnert zich zijn schepping.
7Maar in schuld is hij vergeten wat hij in werkelijkheid is.

10. De angst voor God is even zeker het gevolg van de les dat Zijn Zoon
schuldig is als Gods Liefde onherroepelijk herinnerd wordt wanneer hij
zijn onschuld leert. 2Want haat moet wel de vader zijn van angst, en zichzelf
als de vader daarvan zien. 3Hoezeer vergis jij je die niet de oproep
hoort die weerklinkt achter elke schijnbare roep om de dood, die zingt
achter elke moorddadige aanval en ervoor pleit dat liefde de stervende
wereld herstelt. 4Jij begrijpt niet Wie jou vanachter elke vorm van haat,
elke roep om oorlog roept. 5Maar je zult Hem herkennen als je Hem antwoordt
in de taal waarmee Hij jou roept. 6Hij zal verschijnen wanneer jij
Hem geantwoord hebt, en in Hem zul je weten dat God Liefde is.

11. Wat is verleiding anders dan de wens om de verkeerde beslissing te
nemen over wat je wilt leren, en een resultaat te verkrijgen dat je niet wilt?
2De erkenning dat het een ongewenste staat van je denkgeest is, wordt het
middel waarmee de keuze wordt herzien, en een ander resultaat gezien
wordt dat de voorkeur geniet. 3Je bent misleid als je gelooft dat jij ramp-
spoed, onenigheid en pijn wilt. 4Hoor in jezelf de roep hierom niet. 5Maar
luister liever naar de diepere roep daarachter, die tot vrede en vreugde
aanspoort. 6En heel de wereld zal jou vreugde en vrede geven. 7Want zoals
je hoort, zo zul je antwoorden. 8En zie! 9Jouw antwoord is het bewijs van
wat je hebt geleerd. 10Het resultaat is de wereld die jij aanschouwt.

12. Laten we een ogenblik stil zijn en alles vergeten wat we ooit hebben geleerd,
alle gedachten die we ooit hebben gehad, en alle vooroordelen die
we eropna houden over de betekenis en de bedoeling der dingen. 2Laten
we ons niet onze eigen ideeën herinneren over waartoe de wereld dient.
3Wij weten het niet. 4Laat elk beeld dat we van wie ook in onze denkgeest
vasthouden, daaruit worden losgemaakt en weggeveegd.

13. Wees vrij van oordelen en je onbewust van enige gedachte over goed of
kwaad die ooit over iemand in je denkgeest opgekomen is. 2Nu ken je hem
niet. 3Maar je bent vrij om hem te leren kennen, en op nieuwe wijze te leren
kennen. 4Nu is hij voor jou herboren en ben jij voor hem herboren, zonder
het verleden dat hem ter dood veroordeeld heeft, en jou samen met hem.
5Nu is hij vrij om te leven, net als jij, want een oeroud leren is heengegaan
en heeft plaatsgemaakt zodat de waarheid kan worden herboren.

%d bloggers liken dit: