archiveren

Maandelijks archief: juni 2015

O ja, wat lijkt het gerechtvaardigd als het toch echt lijkt dat iemand mij onrecht aandoet!
En, o ja, ik heb toch echt gelijk dat mij dit wordt aangedaan!
Ik ervaar het toch, ik voel het toch, ik heb toch ogen in mijn hoofd!
Zo sterk is de verslavende aantrekkingskracht van de wereld die mijn ogen denken en geloven te zien.

Maar is dit wel zo?
Heb ik gelijk?
Nee, ik kan ervoor kiezen geen gelijk te hebben en te krijgen, ook al lijken de verslavende gedachten aan mij te trekken en lijkt een hele wereld van ‘gelijk hebben’ te bewijzen dat ik gelijk heb en de zgn ‘ander’ niet.
Ten eerste voelt het allemaal heel pijnlijk, dat is al een teken dat deze gedachten niet van de HG/J  kant van de denkgeest kunnen komen, dus kan ik vaststellen dat ze van de keuze voor de ego kant komen. En ook mijn gelijk willen hebben en schijnbaar eventueel ook krijgen is een pijnlijk proces met altijd een winnaar en een verliezer, dus ook duidelijk egodenkgeest materiaal.
Zodra ik mij opstel in het waarnemende/keuzemakende stuk van de denkgeest kan ik dit onderscheid duidelijk zien.
Ik kijk dan naar de film, de geprojecteerde gedachten van de egodenkgeest, een film waarin mij het (droom)lichaam onrecht wordt aangedaan en ik mijzelf moet verdedigen dmv aanval. Een volstrekt dualistisch gebeuren, dat moge duidelijk zijn.
En ik kan dan zien, ten minste als ik ervoor kies het te zien, dat wat zich lijkt af te spelen in die film, niet de grond reden is van mijn onvrede (les 5).
Er is geen ‘vijand’ die mij onrecht aandoet, er is een afscheidingsgedachte die zich uit projecteert als een ‘iets’, of ‘iemand’ die ‘mij’ onrecht aandoet. De (afscheidings)gedachte lijkt nu zijn bron te hebben verlaten en een eigen leven te leiden nu.
Maar is dat werkelijk zo?
Wil ik dit nog steeds geloven, neem ik dit ‘nietig dwaas idee’ nog steeds serieus?
Er is ook een andere keuze mogelijk. Ik kan in plaats hiervan ook voor vrede kiezen (les 34).

Ik doe een stap terug en laat ‘Hem’ de weg wijzen, ik laat mijn ‘Juist gerichte-denkgeest’ de weg wijzen, en neem alle gedachten+projecties  over wat ik dacht dat mij werd aangedaan terug en vergeef ze.
En ik weet één ding, kiezen voor lijden, dus kiezen voor het gelijk van de egodenkgeest is gewoon geen optie meer, ik ben verantwoordelijk voor al mijn gedachten, projecties en gevoelens van lijden, dus kan ik ook beslissen of ik dit nog wil of niet. Dat is het enige wat mij te doen staat, vanuit mijn waarnemende/keuzemakende post de keuze maken;  voor afscheiding (ego) of voor het terug herinneren in Eenheid. En ondertussen speelt de door de egodenkgeest geprojecteerde film gewoon verder en kan de ik in de film gewoon ‘nee’ zeggen, of kan ik nog steeds boos worden. Met dit verschil dat ik me er niet meer mee identificeer, het niet meer persoonlijk maak, het niet meer probeer te rechtvaardigen en het alleen nog als vergevingsmateriaal en vergevingskans wil zien en laten gebruiken. Het is niet de bedoeling, ook een prachtige valkuil, dat ik mijn zgn Heilige keuze de droom in sleep en er een heilige ego versie van maak.
Dus bijvoorbeeld door mijn keuze en gedrag toch te rechtvaardigen onder het mom van, ja maar de Heilige Geest en of Jezus hebben mij verteld dat ik dit of dat moet doen.  Heilige Geest en of Jezus geven nooit vormgerichte oplossingen, want het zijn geen personen of dingen buiten en los van mij als denkgeest. Dus in die hoedanigheid als zijnde Geest en louter symbolen, weten ‘zij’ niets van de geprojecteerde wereld die ik door te kiezen voor leiding van de egodenkgeest heb gemaakt. Heilige Geest ‘weet’ alleen van mijn keuze voor egodenkgeest of HG denkgeest, de keuze dus voor angst of voor LIefde. Ware Vergeving zorgt er juist voor dat ik mijn aandacht op vormgerichtheid loslaat, terugkeer in de denkgeest  en daar als het ware inplug op de HG kant van de denkgeest en vandaaruit ‘geinspireerde’ gedachten krijg. Dit is de scheppende kracht van Heilige Geest. Scheppend in de zin van uitbreiding van Liefde, die vormloos is. En ja, daardoor ga ik wel anders kijken naar de egofilm, en ben mij ervan bewust dat het alleen een projectie is en niet iets ‘werkelijks’, losgeraakt van de egodenkgeest.
In de film kan ik mijzelf als droom figuur dan nog kwaad zien worden en nee zeggen en de wetten volgen van de wereld, maar er is geen enkele identificatie meer.
“Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets” (WdII.1.).
en
“Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, (…)” (WdII.5:1).
Het grote verschil zit ‘m dus in het ‘doen’ via egodenkgeest of het ‘doen’ via HG denkgeest.
Via egodenkgeest ‘doen’ is denken en geloven dat het lichaam iets doet, via HG denkgeest ‘doen’ is zien en weten dat het lichaam niets doet, omdat het een projectie is, en niet een autonoom ‘iets’ wat zelfstandig kijkt, denkt en doet.
Niets zo verblindend als waarneming:

“Deze ogen, niet gemaakt om te zien, zullen nooit zien. Want het idee
waarvoor ze staan, heeft zijn maker niet verlaten, en het is hun maker die
met behulp daarvan ziet. Wat was het doel van hun maker anders dan
niet te zien? Hiervoor zijn de ogen van het lichaam het perfecte middel,
maar niet om te zien. Zie hoe de ogen van het lichaam op uiterlijkheden
rusten, en daar niet aan voorbij kunnen gaan. Kijk hoe ze stoppen bij het
niets, en niet in staat zijn om achter de vorm naar de betekenis te gaan.
Niets zo verblindend als de waarneming van vorm. Want het zien van
vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken” (T22.IV.6:1-8).

Dit unieke vergevingsproces van ECIW is radicaal, zwart wit, zonder ‘maren’ en ‘ja maars’, maar wel een stap voor stap proces, waarbij mijn hele leven een compleet ander doel krijgt en stap voor stap verschuift van de verblindende kijk vanuit egodenkgeest naar de heldere kijk vanuit Heilige Geest, de Juist gerichte-denkgeest die ‘mij’, denkgeest zal doen ontwaken uit de ego droom.

“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen” (T27.VIII.6:2)

Ik heb een nietig dwaas idee over mijzelf, dat ik een lichaam ben, afgescheiden van andere lichamen en moet knokken voor mij bestaan, blootsta aan allerlei gevaren, en aanvallen, zoals ziekte, rampen, oorlog, armoe, schaarste. Ik alleen mezelf kan beschermen door middel van wapens, geld, kleding, voedsel, behuizing. Ik mezelf moet verdedigen tegen aanvallen van anderen, omdat niemand te vertrouwen is. Dat ik denk speciale anderen nodig te hebben die mij liefde geven als ik hun liefde geef onder bepaalde voorwaarden die strikt nageleefd dienen te worden. Dat ik mezelf alleen kan uitbreiden door kinderen te maken of andere dingen die iets in de vorm van mij doorgeven. En tenslotte denk ik dat ik dood ga een onvermijdelijk einde.

En zolang ik dit denk en geloof over mijzelf, het heel serieus neem en voor waar aanneem zal dat nooit veranderen, want er is niets en niemand buiten mij die dat kan veranderen. Pas als doordringt in de denkgeest van de dromer dat er een andere manier moet zijn, een vage herinnering, kan er iets gaan veranderen. Pas als het nietig dwaas idee als een nietig dwaas idee gezien wordt kan de droom terugkeren naar de dromer en kan het proces van ontwaken beginnen.

Een proces van ontleren, alles afleren waarvan ik dacht dat het waar was (zie eerste alinea). Een proces dat zich afspeelt in de geest, want dat leer ik te zien, dat ik niet een lichaam ben maar geest. Ik leer dat ik alles heb bedacht, dat de bron in de denkgeest ligt en niet in de geprojecteerde vorm, het resultaat. Ik leer dat ik niet het slachtoffer ben van een wereld buiten mij. Ik leer dat ik die wereld zelf heb gemaakt als verdediging tegen wat ik werkelijk ben; Geest en Een in God. En ik leer dat te vergeven. De terugkeer naar God, waar ik nooit ben weggeweest in werkelijkheid, het is slechts een droom, een nietig dwaas idee, gaat via de weg van vergeving, ik vergeef stap voor stap alle waanideeen over mijzelf en geef ze aan God waar ze oplossen in het Licht, omdat ze nooit waar zijn geweest.

Dit proces van ontleren, vergeven wordt onvermijdelijk als pijnlijk en als emotioneel ervaren, daar het ego (het ikje dat gelooft in het nietig dwaas idee) pijn en emoties als verdedigingswapens gebruikt. Ego pijn, en ego emoties zijn het voedsel de brandstof waarop het ego leeft. Daarom kan dit proces niet gedaan worden door het ego, mijn identificatie met het lichaam, maar wel door geest, door Heilige Geest, dat deel van de denkgeest dat zich herinnert dat het niet een lichaam is maar geest. Deze Heilige Geest ook symbolisch gezien als Jezus gebruikt de symbolen van mijn miscreaties als egodenkgeest als leermateriaal. Mits ik ze aan hem geef voor dat doel. Als ik dat doe leidt hij mij terug naar Huis door en gebruikmakend van de tijd terug naar het beginpunt waar geen vragen meer zijn en de vraag en het antwoord samenvallen. De emotie die dan gevoeld wordt is er een van totaal blijvend geluk en vrede, ongeacht wat zich op het ‘filmdoek’ afspeelt. Niet te verwarren met ongevoeligheid en ontkenning, want dat is de ego versie van ‘het niet serieus nemen’. Het ‘niet serieus nemen van de Heilige Geest kant van de denkgeest is het gevolg van het terugnemen van het geloof in zonde, schuld en angst. En het Vertrouwen dat als het geloof in zonde, schuld en angst verdwenen is, dát zal overblijven wat werkelijk behulpzaam is.

Het probleem is niet het ego, maar het GELOOF in een ego.
Het ego is niet een ‘ding’, of een ‘iets’, buiten mij of in mij, het is een GELOOF.
Dus ook zonde, schuld en angst (de drieoneenheid van het ego) zijn niet het probleem, maar het GELOOF erin.
Dus is het zaak mijn GELOOF erin terug te nemen en het te vergeven en het vooral niet serieus te nemen.
Het ego is een nietig dwaas idee waarom de Zoon van God (wij als denkgeest) vergat te lachen en er serieus in ging geloven.

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf” (T31.I.1:6-7).

Zoals dat met alles zo gaat, als je ergens niet aan toe bent, en toch iets doet, omdat een ander je verteld dat dat toch wel een goed idee zou zijn, of dat het beter voor je is, of dat die en die bepaalde methode of leergang je leven zal verbeteren, of de wereld zal verbeteren, dan werkt het gewoon niet, omdat je onbewust jezelf zult gaan saboteren en dan een ander of jezelf of de leergang de schuld zult gaan geven van je zogenaamde falen.

En omdat je hiermee alleen jezelf aan het saboteren bent zal je dus ook niet zien dat je dan ook weer gewoon voor het geloof in zonde, schuld en angst kiest en daar zelf voor kiest, omdat je helemaal niet iets anders wilt leren zien, ook al lijk je voor een enorme bereidwilligheid te kiezen.
Die enorme bereidwilligheid kan zich namelijk ook vermommen als in het aanpassen van de leergang aan de eigen zogenaamde ego-bereidwilligheid, een hele slimme sabotage truc van de egodenkgeest, waar we (keuzemakende/waarnemendedenkgeest) dus zelf voor kiezen, want de egodenkgeest is weliswaar illusoir, maar in die hoedanigheid wel onderdeel van de ene denkgeest en slechts een illusoire keuzemogelijkheid.
Dus nogmaals:

“En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. Vecht niet tegen jezelf” (T31.I.1:6-7).

Als iemand echt bijvoorbeeld ECIW wil gaan doen (of iets anders) en het echt als zijn\haar pad wil zien dan zal het ook werken, ook al zal het niet gemakkelijk zijn, omdat we toch al onze weerstandsgedachtes onder ogen moeten leren gaan zien, zodat we ons weer gaan herinneren dat we denkgeest zijn en niet een lichaam en kunnen ontwaken uit deze vreemde droom.
Dat waar de denkgeest aan toe is, is dat wat op je pad komt en het zal werken als je het ook toe laat en je luistert naar je natuurlijk verlangen terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

“Les 185
Ik verlang de vrede van God.

  1. Deze woorden uitspreken is niets. Maar deze woorden menen is alles.
    Als je ze maar één moment kon menen, dan zou voor jou geen verdriet
    meer mogelijk zijn, in welke vorm, en waar of wanneer dan ook. De
    Hemel zou weer geheel tot het volle bewustzijn zijn gebracht, de
    Godsherinnering totaal hervonden, en de opstanding van heel de schepping
    volledig zijn beseft” (WdI.185.1:1-4).

Even een kanttekening hierbij; met “dan zou voor jou geen verdriet meer mogelijk zijn..” wordt niet bedoeld dat je geen verdriet meer ziet en niet meer empathie kunt opbrengen voor de ander, of leed en lijden negeert en alleen nog maar in je eigen geluksbulbje rond drijft.
Integendeel zelfs, je zwelgt niet meer in je verdriet of dat van een ander. Je neemt het waar, ervaart het, maar tegelijkertijd vergeef je je eigen gedachten erover, zodat het geloof in zonde, schuld en angst verdwijnen en je juist enorm werkelijk behulpzaam zult kunnen zijn, maar nu vanuit Liefde.
Geven en ontvangen zijn dan gelijk. (leestip T16.I.Ware inleving)

Zoek je je heil en verlossing toch buiten je, in of door een ander, of in of door iets anders en voel je je daar afhankelijk van, dan is het enige wat je doet de leiding van je ego kant van je denkgeest kiezen.
Maar men kan altijd opnieuw kiezen, steeds weer,  want ontwaken uit de illusoire droom is onvermijdelijk.

Het doen van ECIW is een proces, net als elke vorm van leren een proces is.
Men gaat door verschillende stadia van vooruitgang heen, stap voor stap wordt de ladder beklommen.
En als we met een pad zoals ECIW beginnen hebben we nog geen idee wat het inhoudt en betekent dit pad te volgen.
Perioden van weerstand wisselen zich af met perioden van euforie, in allerlei gradaties.
Tijdens de periodes van weerstand kunnen we dan besluiten af te haken, en in periodes van euforie kunnen we denken er al te zijn en te weten hoe het werkt en daar blijven hangen en het bereikte inzicht als het einde te zien van de leergang en dan soms de behoefte voelen dit eigen inzicht te veralgemeniseren en er een ‘eigen methode’ van te maken en dit te willen delen met anderen.

Deze ‘eigen methode’ ergens onderweg kan niet anders zijn dan nog vorm-resultaatgericht en dus niets anders dan de keuze voor de ego kant van de denkgeest. We (keuzemakende denkgeest) hebben ons zelf (ego) aangesteld als ‘leraar’, met als enig (onbewust) doel  ons Ware Zelf (Heilige geest en of Jezus) als leraar te ontkennen.
Zelfs als we ontwaakt zijn ‘in’ de droom, dus een soort lucide dromers zijn geworden, en we ons best al wel prettig voelen, omdat we de droom niet meer serieus nemen, kan de vergissing worden gemaakt toch voor de verleiding te vallen simpelweg de droom aangenamer te maken. We, de waarnemende/keuzemakende denkgeest weet immers nu hoe dat werkt, gewoon vergeven en hoppa het probleem is opgelost.
En er is niets mis met een aangenamere droom te hebben, maar het is niet het doel.
En noem het dan niet het pad van ECIW, want dat is het niet.
Het doel is UIT de droom te ontwaken.

Ook de andere kant van de ego medaille moet onder ogen worden gezien en die is nog lastiger om te onderkennen. Het is de welhaast gretige paniek te willen ontwaken in en later uit de droom, het denken dat het de ‘ik’, het lichaam is dat ontwaakt in en daarna uit de droom. En die gretigheid die iets paniekerigs heeft, heeft niets anders tot doel juist in de droom te blijven, terwijl men denkt er juist uit te willen.
Deze gretige paniek leidt uiteindelijk alleen maar tot uitputting en een gevoel van falen.

Dat wat ik tot nu toe beschrijf zijn de stadia waar vrijwel elke Cursus student doorheen gaat en moet en als het goed is van leert. Want de enige manier waardoor wij als denkgeest kunnen leren is door te leren wat het NIET is.
Het heeft geen enkele zin te leren dat we al Liefde zijn. Dat zijn we wel, maar dat is niet wat we ervaren. En dat is het unieke van ECIW hij ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn; in een wereld van vormen, dingen en situaties. En via het ontmantelen van dit denksysteem ontwaken we stap voor stap uit de droom. En dat kan alleen als we ons stap voor stap totaal overgeven aan de herinnering die nog altijd aanwezig is in onze denkgeest aan wat we werkelijk zijn, symbolisch weergegeven als Heilige Geest en Jezus. En tevens heel goed leren onze eigen gedachten te observeren, voortdurend. Niet met opgeheven vingertje, (leiding van het ego) maar zonder oordeel (leiding van HG/J). En dan langzamerhand, als we eraan toe zijn, en bereidwillig zijn, elke gedachte over te dragen aan onze Juist gerichte Leiding met de bereidheid elke gedachte te Vergeven. Met als enig Doel ontwaken UIT de droom.
Een doel dat stap voor stap bereikt zal worden, onvermijdelijk, omdat de afscheiding in werkelijkheid nooit gebeurd is. Dus wat wij als weerstand ervaren, in wezen is de hele wereld die we ervaren één grote weerstand, dus ook de weerstand die we voelen tijdens het doen van ECIW, is niets anders dan een verdediging tegen wat we Zijn en nooit niet kunnen zijn.
Dus falen is onmogelijk, we kunnen wel het proces van ontwaken op allerlei manieren boycotten, saboteren en vertragen, maar uiteindelijk is het onvermijdelijk…

De gelukkige droom is dus niets meer en minder dan onszelf, de waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig onder leiding te stellen van de Heilige Geest kant van de denkgeest. Niet met als doel een leukere droom en een betere wereld te maken, maar juist om uit die droom, die niet meer dan een nietig dwaas idee is te ontwaken. En ja, dat we ons als denkgeest daarbij gelukkiger voelen is ook onvermijdelijk, maar nogmaals dat is niet meer afhankelijk van de toestand van een wereld.

%d bloggers liken dit: