Maandelijks archief: augustus 2019

Zomaar een voorbij vliegende gedachte even gevangen en opgeschreven:
Een tekening is niet wat het lijkt te zijn.
Je weet wel:


Een tekening, een afbeelding, een projectie dus, is nooit wat het lijkt te zijn, omdat er altijd alleen maar een projectie is, of het nu gezien wordt als afbeelding of als het zogenaamde origineel. Het is en blijft een projectie. Een projectie van de denkgeest.
“An outward picture of an inward condition”.
En dat geldt voor alles.

What follows is an interchange between
a student and Dr. Kenneth Wapnick during the
workshop titled
Words and Thoughts.
Q:  I used to have migraines for a long time. I got tested and now I can’t have gluten and corn and blah, blah; boring. I was thinking, “Well, it’s allergies, so who am I allergic to?” So I’m working on things about making judgments.… But can you be allergic or am I making it up? Can I not be allergic in five minutes if I decide not to?

Kenneth: Yeah, you could, but why? What’s wrong with being allergic? Just don’t make a big deal about having allergies. I mean bodies are going to have something. It’s always something, so just don’t make a big deal about it.

Q: Well it’s annoying to my husband when we go in a restaurant and I say, “Um, can I just have lettuce with plain shrimp; no salt, no pepper.…”  Now, that’s annoying [laughter] even to me. I’d like to not have that, but for now I have it.

Kenneth: The goal of this course is not that you be ego-free, and the goal of this course is not that your body function absolutely perfectly. The goal of this course is that when your ego acts up or your body is imperfect in its functioning you say, “What’s the big deal? That’s what bodies do, and I’m not a body.” When you agonize over it, when you find it frustrating, when you fight with it you’re making a big deal about it. The ego loves that!

Think of the world macrocosmically and the body microcosmically as a gigantic distraction device; its purpose is to distract us from the mind. That’s the purpose—to make us mindless and convince us that we are mindless, because if I don’t have a mind I can’t change it.  And if I can’t change it, my original decision for the ego is preserved forever. That’s the goal; that’s the ego strategy for why it made the world. The Course says purpose is everything. That’s the purpose. We’re born into bodies to continually distract us from the mind. So we’re always mindless, and then we make up problems; we make up illnesses; we make up a world that has all these noxious stimuli in it so that we always focus on this.

Well, here we are as bodies and we’re just not going to snap our fingers and decide we’re not bodies anymore, despite what the Course says. It’s true, we’re not ready for that. We don’t go from the bodily nightmare state that we’re all in to Heaven, so we take little steps. The little steps are: I say, “All right, this is my body. I’ll take care of it, but I don’t have to make a big deal about it. And I don’t have to continually define myself by my body, whether my body functions perfectly and I’m so proud of it, or my body functions imperfectly and I’m devastated by it.” So those intervening steps, the gentle dreams the Course talks about are the experiences of ourselves as bodies, but we don’t take them so seriously.

Again, do whatever you have to do to kind of minimize pain and discomfort, physically and psychologically, but stop making a big deal about it. Go to doctors if that’s your treatment of choice or the magic you like, or take this pill, or change your diet, or do whatever you’re going to do, but stop making it front and center because that’s what the ego wants. It not only gets you by making up problems and diseases and conditions, but then you obsess about the solution for it. You spend all your time on the internet researching, or reading this book, or going to this person or that person. And I’m not saying not to do any of that if it’s helpful, but you’re more than your condition; you’re more than your allergy [laughter].

Do you want written on your tombstone, “Here I lie. I had an allergy. [laughter] I couldn’t eat gluten.” I mean is that what you want to be remembered by? But that’s the issue—don’t make your conditions—psychological or physical—be the be-all and end-all of your existence. That’s what a little willingness means. It doesn’t mean you give up your body and you snap your fingers and say, “I’m going to have whatever I want and I’ll be fine!” Maybe that’ll happen, maybe it won’t, but if you really want the peace of God, learning how to eat gluten again is not going to give you the peace of God [laughter], alright? But learning how to be peaceful about not being able to eat gluten, that will bring you much, much closer to the peace of God because you’re learning not to give the outer world power over you. So it’s okay if you have a cold; it’s okay if you have cancer; it’s okay if you have special dietary restrictions; it’s okay! It’s okay if you’re a phony! Just don’t agonize over it and don’t define yourself by that. That’s the key thing. That’s what, I think, Perls was telling you. [Psychoanalyst Fritz Perls’ response to person who accused himself of being a phony: “So what’s wrong with being a phony!”]

Stop making a big deal about what’s not a big deal. That doesn’t mean indulge yourself, and it doesn’t mean tolerate your illnesses. It simply means recognizing the purpose they have served to distract you from your mind. Use that same illness, that same symptom as a way of getting you back to your mind. Outsmart your ego. Use your body and whatever is going on with your body—whatever problems are there—as a way of saying, “This is how I get back to my decision-making mind.”

So the line I quoted previously, and I quote it very, very often: the world you see—the allergy I have—is “an outside picture of an inward condition” ( Well, if I do that then the very thing my ego used to hurt me now becomes the vehicle for helping me get back to my mind. And what’s important is not that I use my mind to correct my condition. That won’t get you home. It might get you a happier body but it will not help you change your mind. Use your mind not to change your body; use your mind to change itself about your body, that “I could see peace instead of this” (Lesson 34). I could have an allergy, I could have cancer, I could have a sprained ankle, I could have whatever the condition is and still be peaceful. Just imagine what the learning gain in that is; it’s astronomical.

But if you use your mind just to change your body you’re getting nowhere; you’re just giving yourself a happier dream in the world, which means it roots you still further in the world. When people talk about things like The Secret, where you use your mind to get what you want, I mean there’s nothing wrong with that, but it’s not going to bring you home. Sure the mind made the world and the mind made you poor so the mind could make you rich if you do some fancy, schmancy stuff with your mind, but that’s not your right mind. Yeah, you could learn to walk on hot coals and not hurt your feet, so? The road to Heaven is not paved with hot coals [laughter].

What you want to learn is to stop making a big deal about the world and the body. That’ll really save you thousands of years if you could learn that I could be at peace regardless of what is happening with my body. And that doesn’t mean not to do things to make your body feel better—I mean it’d be stupid not to do that—but don’t make a big deal about it. Don’t define yourself by your illness and the remedy for it. Remember, you want to use everything in the world as a vehicle for getting you out of the world into your mind. That’s the value of the world.

So again, the world I see, the world I’m making real, the world I’m giving power over me to take my peace away is “an outside picture of an inward condition” (, which was my mind’s decision to throw love away, therefore not leaving me in a state of peace. I project that out and say the cause of my not being peaceful is my allergy, or this condition or that condition. And now I say, that’s not true! I could still be peaceful, and if I use the medical condition as a way to get me back to that decision-making mind that can choose differently, that saves me a thousand years.

That’s what that line that I kind of just alluded to means: what the ego made to hurt, the Holy Spirit uses to heal. So I need do nothing about my allergy. I need do something about my mind that thinks I’m defined by my allergy. And when I practice that, then my body will do whatever it has to do to make itself feel better, whether it’s change my diet, change a medical intervention, or whatever it is. But that’s what’s important—that I do something about my mind that thinks I am defined by my allergy.

Excerpt from Words and Thoughts


Als ik, zoals ECIW zegt, in een ander alleen maar altijd dát zie wat ik nog niet in mijzelf wil zien en nog niet in mijzelf vergeven heb, dan biedt dat de kans daar opnieuw naar te kijken en opnieuw te kiezen voor vergeving in plaats voor de verborgen wil tot af te scheiden.
Als ik bijvoorbeeld geen contact lijk te kunnen krijgen met een ander, wat ogenschijnlijk te wijten is aan een of andere lichamelijke of verstandelijke (wat ook onder lichamelijk valt) blokkade om te kunnen communiceren, zie ik dus in die zogenaamde ander eigenlijk mijn eigen wens van het weigeren (uit angst) te communiceren. En om aan de (verborgen) schuld daarover te ontkomen leg (projecteer) ik de schuld bij de zogenaamde ander, die nu de oorzaak lijkt te zijn, zodat ik de onschuldige blijf. Maar daaronder ligt de angst verborgen voor het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God. Alle zogenaamde problemen zijn terug te voeren naar die ene reden. Vandaar dan ook les 5 die zegt: ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’.

De enige keuze ligt dan ook op denkgeest niveau: kijk “ik” hierna met ego ogen, of met HG/J ogen.
Met ego ogen betekent denken en geloven dat wat ik met mijn ogen van het lichaam zie in een ander lichaam waar is, dus dat die ander niet in staat is te begrijpen, ziek is en dat ik me daar zorgen over maak, of me er juist aan erger en van afkeer. Kijk ik met HG/J ‘ogen’, dan zie ik wat ik denk over de ander buiten mij, als de projectie van mijn eigen geloof in zonde, schuld en angst is, welke werkelijk helemaal niets met een zogenaamde ander buiten mij te maken heeft, maar wel alles met hoe ik over mijzelf denk op denkgeest niveau.
En in plaats van dáár ook weer schuld op te projecteren, kan ik ook kiezen voor er naar te kijken door ‘ogen’ van HG/J, een oordeelloos kijken, en te Vergeven.

Een Vergeven relatie, ziet geen afzonderlijk persoon meer waar iets aan mankeert, het ziet de vergissing waar voor gekozen is in de denkgeest welke als enig doel heeft af te scheiden, en vergeeft deze keuze. Zowel de te vergeven denkgeest als de vergevende denkgeest zijn nu genezen, genezen in de zin van als één terug herinnerd in Eenheid. En dit speelt zich louter en alleen af op denkgeest niveau.

Op projectie niveau blijft de projectie een projectie waar ogenschijnlijk niets aan verandert, maar nu wel anders naar wordt gekeken en anders wordt ervaren door mij. Het gaat dus niet over het veranderen van mijzelf of de ander op het niveau van de vorm waarin het zich lijkt uit te spelen, dat zijn en blijven immers projecties.
De zogenaamde ander hoeft hier ook niets van te merken. Het is ook niet nodig de ander in dit proces te betrekken. Het maakt ook niet uit of de ander nog leeft of dood is, wel of niet ECIW doet of een ander zgn spiritueel pad bewandelt, dichtbij of ver weg is. Het gaat over het proces wat zich op het denkgeest focus punt, dat ik ‘mijzelf’ noem richt; het genezen van het denkgeest focuspunt (de waarnemende/keuzemakende denkgeest) van waaruit de ‘ik’ denkgeest lijkt te kunnen kijken. Ondertussen als het wonder van ware vergeving heeft plaatsgevonden vanuit dat schijnbaar ene denkgeest focus puntje zal dat zich onvermijdelijk uitbreiden over de hele denkgeest, omdat er maar één denkgeest is. En vandaar dat wij vanuit ons beperkte ‘ik’ denkgeest focusje nooit kunnen weten wat, waar en hoe ware vergeving zich uitbreid. Hierbij komt het dus neer op Vertrouwen van het Weten.

Op egodenkgeest niveau, dat is dus het geloof in projecties, dat wat we ons zelf en onze wereld noemen, is een éénduidige mening over iets niet mogelijk.
En waarom niet, omdat het uit pure fantasie ontstaat en alles wat maar gedacht (gefantaseerd) kan worden een mogelijke mening vormt.
Misschien een leuk en schijnbaar creatieve tijdsbesteding, uit verveling wellicht (ik ben me ervan bewust dat ik nu ook een gefantaseerde mening geef, waarvan er nog tientallen variaties op zijn te bedenken), maar totaal zinloos als “ding” (gedachte) op zich.
Meningen als waar aanzien is altijd een gedachte afkomstig van de keuze voor ego. En hebben altijd als doel af te scheiden van Één. Een ander doel hebben ze niet.
(Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk. (WdI.5))

Dat wil niet zeggen dat het niet goed is als er nog meningen langskomen, maar ze kunnen als de denkgeest daar aan toe is een andere functie krijgen.
Dus ogenschijnlijk kan de schijnbare (ego) “ik” nog een mening ventileren, maar tegelijkertijd is daar de bewuste keuzemakende/waarnemende denkgeest die alles overziet en zich bewust is van zijn (ego) keuze, maar besluit er “anders” naar te kijken, niet vanuit vormgerichtheid, dus de situatie waar makend, maar vanuit de keuze voor Heilige Geest, een weten dat er wordt gekozen voor afscheiding en dat dat niet hoeft, er kan ook voor terug herinneren in één worden gekozen en dan wordt de zogenaamde situatie en de mening erover totaal anders ervaren. En alleen nog maar gezien als een kans om de andere keuze te maken en te vergeven.
Op “het doek”, de droom, het verhaal, hoeft niets verandert te worden, het is immers een projectie: “An outward picture of an inward condition”. Je loopt immers in een bioscoop ook niet naar het doek om daar iets te veranderen aan de film, nee je (de denkgeest) gaat naar de projector, de denkgeest, de bron, en maakt daar een andere denkgeest keuze met als resultaat dat ook al ziet het plaatje, de projectie er nog precies zo uit, door de andere keuze het totaal anders ervaren wordt.
Projecties, plaatjes, sprookjes, fantasieën, meningen, dromen worden nooit waarheden, maar staan alleen symbool voor de keuze die gemaakt wordt. En er zijn maar 2 keuzemogelijkheden, waarvan er dan ook nog maar één Waarheid vertegenwoordigt; de keuze voor ego (afscheiding) of HG/J (het terug willen herinneren in Éénheid).

De “miscreaties” die wij de schepping van god noemen, welke zich lijken te manifesteren als “onze werkelijkheid”, zijn de miscreaties ten gevolgen van de keuze voor ego. Geboren uit het onmogelijke nietig dwaas idee dat afscheiding van God mogelijk is. Dat idee is zo onnatuurlijk dat het niet anders dan grote angst, pijn en lijden en een alles overheersend gevoel van schuld oproept. Een gevoel dat zo’n sterke aantrekkingskracht lijkt te hebben dat vergeten wordt wat de oorzaak ervan is; het geloof in een nietig dwaas onmogelijk idee, dat vervolgens wel schijnbaar waar wordt gemaakt, en geprojecteerd moet worden teneinde de pijn en de angst en de schuld ogenschijnlijk kwijt te raken. Iets wat lijkt te lukken, doordat er nu ineens schuld, angst en lijden buiten “mijzelf” wordt waargenomen, of in “mij” als lichaam, wat ook nog steeds een projectie is buiten de denkgeest.
ECIW zegt hierover:

Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard. 2Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval. 3Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren. 4Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste geval volslagen onverdraaglijk wordt. 5Je mag dan veel pijn kunnen verdragen, maar daaraan is een grens. 6Uiteindelijk begint iedereen in te zien, hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. 7Wanneer dit inzicht vastere grond krijgt, wordt het een keerpunt. 8Dit laat geestelijke visie uiteindelijk opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen. 9Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden. 10Maar de uitkomst is zo zeker als God.

En les 5 zegt dan: Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk.
Dus de onverdraaglijke pijn die ik denk en geloof te ervaren wordt niet veroorzaakt door gebeurtenissen buiten “mij” als lichaam, de eindeloze kluwen totaal krankzinnige gebeurtenissen die wij de wereld noemen, maar door de krampachtig in stand gehouden onnatuurlijk wens tot afgescheiden willen zijn van God.
Die onmogelijke wil tot afgescheiden willen zijn van God is de oorzaak van alles, van alle ondraaglijke pijn en lijden en wordt veroorzaakt door slechts één beslissing gemaakt door de keuzemakende denkgeest.

En aan het maken van die onmogelijke keuze, keer op keer miljarden keren, komt op een gegeven moment een onvermijdelijk einde als de onvermijdelijkheid ervan wordt ingezien en er niet meer voor wordt gekozen en ook dat is slechts één keuze.
Dus daardoor wordt het mogelijk al die schijnbare miljarden keuzes en problemen terug te brengen tot één schijnbaar probleem (de keuze voor afscheiding), één oplossing (de keuze voor terug herinneren in God).
Meer valt er niet te doen, want de uitkomst is zo zeker als God.
Dit betekent in de praktijk binnen de droom, dat elke “speciale” droom van pijn, en lijden een andere functie kan krijgen. Niet meer de functie onder leiding van het ego, voor afscheiding van God, maar de functie tot het terug herinneren in God.
En die keuze is de enige keuze die gemaakt hoeft te worden in alle schijnbare situaties die pijn en lijden lijken te veroorzaken.

Dit blog heb ik geschreven in 2009, net nadat de denkgeest een definitief besluit nam om terug te leren herinneren in Één, Liefde, God, en alles wat dat blokkeerde op te laten ruimen dmv ware vergeving.
Ik plaats het nog een keer nu 10 jaar later omdat er het besef is dat terug herinneren een proces is. En dat ik het toen weliswaar in een flits overzag, maar het allemaal nog door de ervaring heen moest stap voor stap.
Het ego kan en zal hierop reageren met, nou beetje dom dat je er zo lang over doet, (herken het schuldgevoel hierin, dat is belangrijk) maar ik weet dat deze reactie slechts een keuze vertegenwoordigt waar ik als steeds bewuster wordende keuzemakende denkgeest zelf voor kies, en wel niet om de reden die ik denk, namelijk dat ik te dom ben en langzaam, maar om de ene reden die achter elke ego gedachte zit, namelijk de wens om afgescheiden te blijven van Éénheid, Liefde God.
En nu ik die ene verantwoordelijkheid steeds beter ga beseffen, besef ik ook dat elke schijnbaar probleem in de wereld (wat niets anders is dan een projectie vanuit de keuze voor het ego) slechts van mij vraagt opnieuw te kiezen en nu voor Heilige Geest. Een ander soort keuze is niet mogelijk. Want keuzes op vorm niveau zijn schijnkeuzes, die afleiden (met opzet) van de ene keuze die gemaakt kan worden en terug leidt naar Éénheid, Liefde, God.


Schuldgevoel komt vanuit de denkgeest die denkt afgescheiden te zijn van zijn Bron. In de praktijk van het dagelijkse leven lijkt schuldgevoel het gevolg te zijn van iets wat ik doe in de buitenwereld. Ik verzuim iets te doen en voel me daar dan schuldig over. Het gaat gepaard met een emotie. Dit idee en deze emotie zorgen ervoor dat ik stevig vast blijf zitten in dit waanidee.
Zodra ik door heb dat niet de buitenwereld de bron is, maar de denkgeest die de gedachte van afscheiding naar buiten projecteert in een poging het kwijt te raken, kan er een verandering in gang worden gezet.
Ik, als de waarnemer, kan dan samen met HG/J , (dat gedeelte van de denkgeest dat weet dat het nog steeds in verbinding staat met zijn Bron) boven het slagveld hangen en oordeelloos kijken en dan kiezen vanuit welke bron ik voortaan wil kijken vanuit…

View original post 48 woorden meer


Het verslavingsgedrag van de egodenkgeest.

De egodenkgeest is een vervanging een surrogaat voor wat we werkelijk zijn: Geest. Geest, onveranderlijk één in God, non-dualistische Geest.
De egodenkgeest is een poging tot afscheiding uit Eenheid, een poging die onmogelijk is, maar toch lijkt te gebeuren.
De reactie op die poging tot afscheiding is weerstand, pijn en lijden, OMDAT het onmogelijk is. En iets wat onmogelijk is, maar toch wordt nagestreefd veroorzaakt weerstand, pijn en lijden. De reactie op die weerstand, pijn en lijden is vasthouden aan de weerstand, pijn en lijden door de projecties daarvan als echt te zien en ze als oorzaak te zien. Precies zoals een alcohol of drugsverslaafde zijn pijn probeert te verzachten door nog meer te drinken en drugs te nemen. Zo houdt de egodenkgeest zichzelf in stand door zich te voeden met pijn en lijden. De egodenkgeest bestaat enkel en alleen bij de gratie van zijn…

View original post 551 woorden meer

<span>%d</span> bloggers liken dit: