archiveren

Tagarchief: Een cursus in wonderen

Een cursus in wonderen gaat over het leren oordeelloos observeren van al mijn gedachtes, en in het bijzonder al mijn gedachtes die ik gebruik als blokkades tegen Liefde. Want zoals ik nu wel weet werd/word “de wereld” gemaakt en gebruikt om een schijnbaar reusachtige ondoordringbare blokkade op te richten tegen Liefde, tegen God, tegen Éénheid, tegen volmaakt non-dualisme.
Dat betekent dat elke gedachte die ik heb zolang ik schijnbaar ervaar een lichaam te zijn dat leeft tussen andere lichamen en dingen en situaties in een schijnbare wereld, ik alleen maar heel druk bezig ben met me af te scheiden van Liefde, God, Éénheid.
Mezelf dubbel voor de gek houdend, door te denken dat ik alleen maar goed wil doen in de wereld en het kwade wil bestrijden, in naam van een zelf gemaakte substituut god.

Niet is minder waar, ik ben hier om het onmogelijke te bewijzen dat ik een autonoom wezen ben dat heel goed zonder God, zonder Liefde in een afgescheiden staat kan leven.
Dat betekent ook dat wat ik als blokkades gebruik tegen God, Liefde, Éénheid het tegenovergestelde daarvan moet zijn.

Één van die blokkades is “wantrouwen”.
Wantrouwen is een blokkade tegen “Vertrouwen”.
Dus achter elke wantrouwende gedachte die ik uitstuur gaat “Vertrouwen” schuil.
Wantrouwen blokkeert Vertrouwen, maar laat het niet werkelijk verdwijnen er staat alleen een schijnbare (gedachte) muur voor, zodat het niet meer wordt gezien en ervaren en zodoende vergeten. Een schijnbaar zeer effectief ego-denksysteem dat als enig (onmogelijk) doel heeft afgescheiden te blijven van Éénheid.
Voordat ik het ga hebben over de blokkade “wantrouwen”, wil ik even laten zien
wat ECIW zegt over Vertrouwen in het Handboek voor leraren:

“I. Vertrouwen

1.Dit is het fundament waarop hun vermogen om hun functie te vervullen rust. 2Waarneming is het resultaat van leren. 3In feite is waarneming leren, omdat oorzaak en gevolg nooit gescheiden zijn. 4De leraren van God hebben vertrouwen in de wereld, omdat ze hebben geleerd dat die niet wordt geregeerd door wetten die de wereld heeft ontworpen. 5Ze wordt geregeerd door een kracht die in hen maar niet van hen is. 6Het is deze kracht die alles geborgen houdt. 7Het is dankzij deze kracht dat de leraren van God een wereld zien die is vergeven.

2.Wanneer deze kracht eenmaal is ervaren, is het onmogelijk nog op je eigen onbeduidende vermogens te vertrouwen. 2Wie zou proberen met de nietige vleugels van een mus te vliegen wanneer hem de machtige kracht gegeven is van een adelaar? 3En wie zou zijn vertrouwen stellen in het schamele aanbod van het ego wanneer de gaven van God voor hem worden neergelegd? 4Wat is het dat hen ertoe aanzet de omslag te maken?” (H4.I.1:1-7,2:1-4).

Dit ligt dus verborgen achter de blokkade wantrouwen, waardoor wantrouwen niet meer kan worden gezien als een blokkade, maar nu gezien en ervaren wordt als een feit in plaats van een blokkade tegen Vertrouwen.
Wantrouwen is nu de vervanger van Vertrouwen geworden, sterker nog er wordt nu alleen nog vertrouwd in de ego versie van vertrouwen: wantrouwen.

Dit klinkt misschien wat theoretisch, maar “wantrouwen” is toch, mits de bereidheid er is om echt te “kijken” dwars door de blokkerende ego-functie heen, duidelijk te herkennen in mijn dagelijkse gedachtes en bezigheden.

Dit “kijken” gebeurt altijd vanuit de denkgeest (mind dus niet door de ogen), en wel door de waarnemende/keuzemakende denkgeest. Wordt er gekozen voor afscheiding uit éénheid, dan treed automatisch de egodenkgeest in werking welke als taak heeft te verbergen dat er een denkgeest is, waardoor het lijkt dat de oorzaak van alles wat ervaren wordt buiten mij ligt en de “ware” oorzaak, welke de denkgeest is, in het zogenaamde onbewuste verdwijnt.
Heb ik dit echter door en accepteer ik dat er niets buiten mij is waar ik mijn onbewuste schuld op kan projecteren, dan kan ik terug keren naar de bron, de denkgeest en daar opnieuw kiezen, nu voor HG/J denkgeest.
De waarnemende/keuzemakende denkgeest was en is er altijd, het verschil ligt hem in het er onbewust (ego keuze) of me er van bewust (Heilige Geest keuze) zijn.

Zonder het bewustzijn van de mogelijkheid hebben en de verantwoordelijkheid daarvoor te nemen te kunnen kiezen is ontwaken uit de droom, oftewel het terug herinneren in Éénheid onmogelijk.

Er zal dus door de denkgeest die daar aan toe is en bereid is, gekeken moeten worden naar alle blokkerende gedachtes die opgeworpen worden tegen het terug herinneren in Éénheid.

Één van die blokkerende gedachtes kan dus zijn: “wantrouwen”.
Als ik heel eerlijk kijk, dus olv HG/J,  (juist-gerichte-denkgeest) is de gedachte “wantrouwen” een altijd aanwezige gedachte muur.
En aangezien er ook maar één egodenkgeest is (ook al lijken het er miljarden te zijn) en maar één “nietig dwaas idee” van afscheiding, zal ieder schijnbaar afgescheiden fragmentje denkgeest (mensen, dieren, dingen, situaties in zijn geprojecteerde vorm) wantrouwen gebruiken als wapen tegen “Vertrouwen” en in staat zijn het te herkennen.

Als ik eerlijk kijk naar mijn gedachtes is wantrouwen er altijd de hele dag door, ook al lijk ik iemand te vertrouwen er is altijd ook de gedachte dat dat vertrouwen zomaar onverwacht kan omslaan in wantrouwen, doordat die (schijnbaar) andere toch niet te vertrouwen is, zich anders voordoet dan hij/zij leek te zijn, mijn vertrouwen schaad, een eigen agenda heeft, er op uit is mij te kleineren, te misbruiken, de baas te willen spelen, het beter denkt te weten, op eigen winst uit is, mij te min, te dom, te lui, onaardig, te afhankelijk, te dominant vindt, kortom erop uit is mij te vernietigen, en het gevoel geeft voortdurend op mijn hoede te moeten zijn voor het geval iemand een mes in mijn rug zal steken, zodra ik even niet oplet. Dus moet ik wel de hele dag ervoor zorgen dat ik de controle hou door voortdurend op mijn hoede te zijn; nooit met mijn rug naar de deur zitten, niets aan een ander over willen laten, me overal mee te bemoeien enz.

En zolang ik niet (wil) zien dat al deze gedachtes een keuze zijn, en getuigen zijn van en een middel om afgescheiden te willen blijven, en dus niet zijn wat ze lijken te zijn (les 5), zal ik blijven geloven dat al deze blokkerende gedachtes waar zijn en zal ik ze blijven voeden met meer blokkerende variaties, en zullen mijn ervaringen daarvan getuigen in de droom/film van afscheiding.

Kijk ik hier naar olv mijn keuze voor het ego denken dan worden deze gedachtes alleen maar versterkt en tuimel ik steeds dieper in een put van depressie, en dissociate, mijn zelfgemaakte hel.

Besluit ik echter, moe geworden van dat wat niet werkt (de keuze voor ego), te kijken olv HG/J denkgeest dan worden al deze getuigenissen, mits gewild door de denkgeest die eraan toe is, her-gebruikt als sleutels tot het opheffen van deze blokkerende gedachtes, zodat de denkgeest bevrijd zal kunnen worden van zijn blokkades tegen Éénheid, Liefde, God.

Het is dus belangrijk en heel behulpzaam me bewust te worden van mijn gevoelens, want die laten mij zien voor welke “leraar” ik heb gekozen en nodigen dan uit tot opnieuw te kiezen olv welke leraar ik wil denken.

Het is tevens (althans dat lijkt zo) ook heel lastig om naar al die gevoelens van in dit geval wantrouwen te kijken. Het zijn geen mooie plaatjes, het voelt rot, deprimerend. En als ik vervolgens niet door wil hebben dat dit gewoon weer blokkerende gedachtes zijn vanuit de keuze voor ego, zal ik blijven ronddraaien in dit rad van het ego denken.

Totdat ik door krijg (en weer, als de denkgeest eraan toe is) dat het “slechts” gedachtes zijn en de projecties ook niet waar zijn, en er de bereidheid is om er anders naar te kijken. Dan zal ik deze film/droom van afscheiding alleen nog gaan zien als kans om uit de wil tot afscheiding te stappen en me volledig te laten leiden door HG/J denkgeest in het vertrouwen dat ik van niets de bedoeling weet en ik bereid ben elke gedachte alleen nog te zien als vergevingsmateriaal en vergevingskans.

Ik verander niets aan de droom (want dat zou het advies van het ego zijn), want daardoor zou ik mijn vergevingskansen verpesten, ik kijk (olv mijn keuze voor HG/J denkgeest) en vergeef en de effecten daarvan zullen voor zichzelf zorgen en getuigen van mijn keuze.

En zo wordt wantrouwen door ware vergeving omgekeerd terug naar Vertrouwen en zoals ECIW zegt: “Wanneer deze kracht eenmaal is ervaren, is het onmogelijk nog op je eigen onbeduidende vermogens te vertrouwen” (H4.I.2:1)

“Ik”, en dus het hele “zoonschap” ervaren deze wereld en het persoonlijke leven als “normaal”. We vinden wel van alles normaal en abnormaal in de wereld, maar dat is een gedachte vanuit het “normaal” vinden van deze wereld, en het “normaal” vinden van een lichaam te zijn. Binnen dat gedachte systeem (want dat is het) kan iets als normaal of als abnormaal gezien en ervaren worden. Echter de bron van dit gedachte systeem, de egodenkgeest, is (tijdelijk) uit het bewustzijnsgeheugen verdwenen. Met opzet, omdat dit hele denksysteem als doel heeft af te scheiden van Eénheid, iets wat onmogelijk is, nooit kan gebeuren en nooit zal gebeuren, behalve schijnbaar in de denkgeest van een “abnormaal” denksysteem.
En een “abnormaal” denksysteem, dat denkt zich te kunnen hebben afgescheiden van Eénheid, kan vervolgens alleen maar abnormale gedachten uitbreiden, dat is logisch.
Ziedaar, kijk om je heen; een abnormale projectie, vanuit een abnormaal denksysteem.

Dit wetende en aanvarende hoef “ik” niet meer m’n verdomde best te doen ook maar iets in deze wereld te verbeteren, wetende dat ik dat vanuit het waar maken van de wereld simpelweg niet kan, omdat ik vanuit een “ik” (geloof een lichaam te zijn) alleen maar pogingen tot afscheiding kan projecteren. Met andere woorden, ik vanuit het geloof een lichaam te zijn in een bestaande wereld van vormen en situaties kan nooit de wereld redden, het zullen altijd projecties vanuit een abnormaal onmogelijk, onwaar denksysteem blijven.

Goed, ik weet nu wat abnormaal, onwaar is en waarom, hoe kom ik dan nu weer in contact met Eénheid, met dat wat wel normaal is, waar is.
Er lijkt nog steeds een “ik” te zijn welke ervaart binnen het abnormale denksysteem dat niet anders kan dan abnormale projecties uitzenden.
Maar er is ook een soort waarnemer/observeerder “wakker” geworden kennelijk, de onvermijdelijke herinnering aan dat er toch iets anders moet zijn dan deze abnormale toestand komt terug in de denkgeest.
Er is een kennelijk andere keuze mogelijk.
De nu waarnemende denkgeest begint zich te herinneren dat er een andere keuze mogelijk is.
De keuze voor onwaar of Waar.
Iedere keer als de waarnemende denkgeest waarneemt dat hij een “abnormale” dus onware, onmogelijke gedachte projecteert, kan nu een bewuste keuze worden gemaakt:
wil “ik” (ik=nu de waarnemende/keuzemakende denkgeest die zich bewust is geen lichaam, projectie te zijn, maar (projecterende) denkgeest), deze projectie, welke eruit ziet als iets wat in “mijn” leven lijkt te gebeuren, gebruiken om de afscheiding in stand te houden en uit te breiden, of wil ik het laten gebruiken om de kloof van afscheiding te dichten?

Dat betekent dat ik (denkgeest) besef dat mijn drang tot “doen” niet komt vanuit het lichaam dat dingen lijkt te willen doen, maar altijd vanuit denkgeest.
Dus er is nog steeds de ervaring het gevoel, emotie dat “mijn” lichaam iets doet, maar tegelijkertijd wordt ingezien dat het de denkgeest is die kiest voor uitbreiding van afscheiding, door net te doen alsof het lichaam de bron is van het “doen”.
Daardoor krijgt het “doen” nog steeds schijnbaar vanuit het lichaam, maar nu beseffend dat het de denkgeest welke de de bron is, een totaal andere functie.
Ik “doe” schijnbaar nog steeds hetzelfde in mijn wereld, maar het heeft nu een totaal andere doel gekregen. Het doel verschuift van afscheiding uitbreiden naar afscheiding oplossen.
In ECIW wordt dit het proces van ware vergeving genoemd wat gebeurt vanuit de denkgeest die zich aan het herinneren is; de juist-gerichte denkgeest, wat praktischer voorgesteld in ECIW als Jezus en of de Heilige Geest.
Aangezien het geloof in het abnormale denksysteem van het egodenken erg hardnekkig is maakt het denksysteem van ware vergeving gebruik van hetzelfde abnormale denkgeest systeem, omdat dat bekend is en begrepen kan worden.
Het abnormale egodenksysteem maakt gebruik van zijn projecties, door ze echt te maken, het denksysteem van ware vergeving gebruikt ook dezelfde projecties (dus beelden, situaties, woorden enz.), maar nu enkel en alleen nog om ze te vergeven, vanuit de gedachte dat wat lijkt te gebeuren niet kan gebeuren, omdat afscheiding simpelweg niet mogelijk is.
Dat wat lijkt te gebeuren wordt hierbij niet ontkend, maar volledig en eerlijk onder ogen gezien, precies zoals het zich lijkt voor te doen binnen het (ego)denksysteem wat we kennen, er wordt niets aan de projectie verandert, (“we” blijven dat wat binnen het egodenksysteem normaal is, normaal doen) het wordt alleen vergeven.
Als ware vergeving heeft plaatsgevonden, betekent dat niet dat de projectie persé wel of niet verandert, maar het betekent wel dat het denken erover totaal verandert is. En als gevolg daarvan kan de projectie veranderen, zonder dat we van te voren weten hoe dat eruit zal gaan zien, laat staan dat het een doel op zich is.

Het zal duidelijk zijn dat dit proces van ware vergeving, dus de omslag in het denken welke logischergewijs alleen in de denkgeest plaatsheeft, heel veel oefening nodig heeft.
Een cursus in wonderen heet niet voor niets een “cursus”.
Het is een levenslang leerproces dat duurt zolang het onvermijdelijke proces van ontwaken vanuit de “abnormale” (ego)denkgeest duurt.
Een stap voor stap schijnbaar individueel leerproces, waarbij het individuele schijnbare script (mijn/jouw/ons leven) wordt her-gebruikt om te ontwaken uit een zelfgekozen abnormaal (ego)denksysteem dat gelukkig geen enkele invloed heeft op wat Waar, Eén, Heel is. In die zin is het hele proces van ontwaken een reis zonder afstand.

Zinloos dus? Op waarheid niveau inderdaad volstrekt zinloos, maar op on-waarheid niveau noodzakelijk en behulpzaam, omdat dat wat weliswaar on-waar is, maar bekent is, heel slim wordt her-gebruikt en als het ware terug gedraaid wordt tot de ene afscheidingsgedachte die het hele denksysteem van tijd en ruimte schijnbaar in beweging zet en zich als een vastgelopen plaat steeds maar herhaald.
Nogmaals een schijnbaar individueel proces, terwijl het ondertussen de ene denkgeest die zich vergist en on-waarheid als waarheid ziet is, die ervoor kiest terug te herinneren in Waarheid, Eenheid, God, Liefde.

Kortom ECIW ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn, midden in een volstrekt onwaar, onmogelijk abnormaal denksysteem en her-gebruikt dat zelfde denksysteem volledig oordeelloos middels ware vergeving om terug te keren in waar nooit uit is weggegaan.
De troostrijke gedachte is dan ook, dat als afscheiding nooit heeft plaatsgevonden het proces van het ongedaan maken van het geloof in afscheiding nooit kan mislukken, de afloop staat immers al vast…

In Een cursus in wonderen staan 2 fragmenten die mij te binnen schieten als ik alle ellende en ongelooflijk lijden in de wereld ingedikt en uitvergroot weer voorbij zie trekken in het nieuws.
En me er steeds meer van bewust wordt van eveneens het ongelooflijke feit dat al deze ellende en onbeschrijflijk lijden puur en alleen is opgezet om maar afgescheiden te blijven van wat Waar, God, Liefde, Eenheid is.
En door deze keuze voor afscheiding met een soort van goedkeuring bekeken wordt, ook al wordt het ervaren als gruwelijk, maar we blijven kijken of keren ons walgend af, beide nog steeds keuzes voor afscheiding, want zodoende blijft het binnen de zelfgemaakte waarheid, die poogt afgescheiden te raken van wat Waar is, wat vanzelfsprekend onmogelijk is.
En dat deze waarneming bij het grootste deel van de denkgeest alleen nog maar meer angst en woede zal oproepen, omdat het grootste deel van de denkgeest er nog niet aan toe is dit in het bewustzijn toe te laten. En dat het ook geen enkele zin heeft dit te verwachten, te forceren, of te onderwijzen aan diegenen (denkgeest) die er nog niet aan toe zijn.
De delen van de denkgeest die dit wel kunnen en willen toelaten in het bewustzijn zullen dat vanzelf doen, omdat ze eraan toe zijn, en zullen het overal in gaan herkennen, daar zijn geen speciale boeken, cursussen, spiritualiteit, rituelen, goeroes voor nodig.  Het doet er niet toe wat de eraan toe zijnde denkgeest uitspookt, het zal achter elke projectie gezien worden. Niet met de ogen van het lichaam, ook al lijkt dat wel zo, maar met geestelijke ogen.
Ja, deze eraan toe zijnde delen van de denkgeest zien er nog steeds uit als mensen, en ervaren nog als mensen maar zij weten tegelijkertijd ergens dat ze niet die lichamen zijn. Zij weten dat de lichamen projecties zijn van de denkgeest dus zich als het ware in de denkgeest bevinden en niet andersom (denkgeest in een lichaam).
Dit bewust worden van de denkgeest is onvermijdelijk. En des te bewuster de denkgeest wordt des te duidelijker wordt de omvang van het onzinnige, onnodige, gruwelijke lijden welke de denkgeest projecteert ten einde maar in de afscheiding te kunnen blijven geloven.
Gedurende het proces lijkt het lijden dus erger te worden. Dit is niet zo, het was altijd al even erg, maar het lijkt erger omdat de denkgeest zich er meer en meer van bewust wordt waarom dit lijden er lijkt te zijn en hoe waanzinnig die reden is.
De cursus verwoord dit zo:

“Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal
afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren.
4Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste
geval volslagen onverdraaglijk wordt. 5Je mag dan veel pijn kunnen verdragen,
maar daaraan is een grens. 6Uiteindelijk begint iedereen in te zien,
hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn. 7Wanneer dit inzicht vastere
grond krijgt, wordt het een keerpunt. 8Dit laat geestelijke visie uiteindelijk
opnieuw ontwaken en tegelijk de investering in de fysieke blik afnemen.
9Het afwisselend investeren in de twee waarnemingsniveaus
wordt doorgaans als een conflict ervaren, een dat zeer acuut kan worden.
10Maar de uitkomst is zo zeker als God” (T2.III.3:3-13).

De waanzin kan nog maar één functie hebben, die van ware vergeving.
Ware vergeving welke alleen kijkt zonder oordeel en wéét dat er een andere manier moet zijn.
Er zal eerst verantwoordelijkheid moeten worden genomen voor wat er in de denkgeest gebeurt, voor de keuzes die daar genomen worden. Zolang daar nog voor projecteren vanuit het geloof in zonde, schuld en angst wordt gekozen, zal er niets veranderen. Pas als ik verantwoording neem voor mijn eigen keuzes en tot de conclusie kom dit niet meer te willen en eerst voor het wonder van vergeving kies waardoor ik het enige probleem, mijn keuze voor afscheiding onschadelijk maak, kan er werkelijk iets veranderen. En zal ik vervolgens vanzelf vanuit een intuïtief weten, zonder oordeel, aarzeling of verwachting in alle vertrouwen weten wat mij wel of niet te doen staat.

En dan stelt ECIW ons op zijn zo kenmerkende poëtische manier de vraag:

“Hoelang, o Zoon van God, wil je nog doorgaan met het spel van de
zonde? 2Zullen we dit scherpgekante kinderspeelgoed niet eens afdanken?
3Hoe snel ben je bereid naar huis te komen? 4Vandaag misschien? 5Er
is geen zonde. 6De schepping is onveranderd. 7Wil jij je terugkeer naar de
Hemel nog steeds tegenhouden? 8Hoelang nog, o heilige Zoon van God,
hoelang?” (WdII.4.5:1-8).

 

Van wegen Pinksteren, het feestje van de Heilige Geest plaats ik hieronder de volledige tekst uit het Handboek voor leraren, Verklaring van termen, 6. De Heilige Geest, uit Een cursus in wonderen, over wat de Cursus verstaat onder De Heilige Geest.
Een voorbeeld van het gebruik van “bekende” christelijke termen welke door de Cursus volledig worden omgedraaid en opnieuw worden gebruikt.
Veel studenten van ECIW komen veel weerstand in zichzelf tegen door het gebruik van deze bekende christelijke termen. Maar bedenk dat ECIW ook stelt dat we nooit onvrede voelen om de reden die we denken (les 5). De enige reden dat we onvrede voelen is altijd dat onze keuze voor het egodenken deze projecties van onvrede gebruikt om afgescheiden te blijven van Eénheid, Liefde, God, of hoe je de non-dualistische staat van de Geest ook wil noemen.
ECIW gebruikt alles wat het ego gebruikt om afgescheiden te blijven opnieuw, maar nu als vergevingsmateriaal en kans, een manier om de afscheiding ongedaan te maken en terug te herinneren in Geest, dat wat “we” in Wezen Zijn.
En bedenk tijdens het lezen dat ECIW ons nooit aanspreekt als zijnde een lichaam, maar als denkgeest. Ontken het echter niet als je je wel aangesproken voelt als lichaam, want dat is niet fout of zondig, maar slechts de keuze voor kijken via de egodenkgeest. En dat kan je geloven en als waar aannemen, of aan Heilige Geest Denkgeest geven, waar het dan zal worden her-gebruikt als vergevingskans. De keuze staat vrij en elke denkgeest kiest dat waar hij aan toe is en dat is dus altijd de juiste keuze voor dat moment.
Het heeft daarom ook geen zin om “iemand anders” er van te betichten of er op te wijzen dat deze “verkeerd” kiest, want de denkgeest kiest altijd dat waar hij aan toe is, en volgt schijnbaar zijn eigen individuele pad, omdat dat is wat de denkgeest die zich nog in een afgescheiden denkgeest toestand bevindt kan begrijpen.
ECIW ontmoet ons waar we denken en geloven te zijn.

6. DE HEILIGE GEEST

1. Jezus is de manifestatie van de Heilige Geest, die hij op aarde liet neerdalen
nadat hij was opgestegen ten Hemel, of anders gezegd, tot volmaakte
vereenzelviging kwam met de Christus, de Zoon van God, zoals Hij die
heeft geschapen. 2De Heilige Geest, die een schepping is van de ene
Schepper en met Hem schept naar Zijn gelijkenis of geest, is eeuwig en is
nooit veranderd. 3Hij was ‘op de aarde neergedaald’ in die zin dat het nu
mogelijk was Hem te aanvaarden en Zijn Stem te horen. 4Zijn Stem is de
Stem namens God, en heeft daarom vorm aangenomen. 5Deze vorm is niet
Zijn werkelijkheid, die God alleen kent, samen met Christus, Zijn werkelijke
Zoon, die deel is van Hem.

2. De Heilige Geest wordt door de hele cursus heen beschreven als Degene
die ons het antwoord op de afscheiding geeft en ons het Verzoeningsplan
brengt, waarbij Hij ons specifieke aandeel daarin vastlegt en ons precies
laat zien wat dat inhoudt. 2Hij heeft Jezus als leider aangesteld om Zijn
plan uit te voeren, aangezien hij de eerste was die zijn eigen aandeel volmaakt
heeft voltooid. 3Alle macht in de Hemel en op aarde is hem dan ook
gegeven, en hij zal die met jou delen wanneer jij het jouwe hebt voltooid.
4Het Verzoeningsprincipe werd aan de Heilige Geest gegeven lang voordat
Jezus dat in beweging zette.

3. De Heilige Geest wordt beschreven als de overblijvende Communicatieschakel
tussen God en Zijn afgescheiden Zonen. 2Om deze bijzondere
functie te vervullen, heeft de Heilige Geest een dubbele functie op zich genomen.
3Hij heeft kennis, want Hij is deel van God; Hij neemt waar, want
Hij werd gezonden om de mensheid te verlossen. 4Hij is het grote correctieprincipe;
de brenger van ware waarneming, de macht die onlosmakelijk
verbonden is met de visie van Christus. 5Hij is het licht waarin de vergeven
wereld wordt waargenomen, waarin alleen het gelaat van Christus
wordt gezien. 6Nooit vergeet Hij de Schepper, noch Zijn schepping. 7Nooit
vergeet Hij de Zoon van God. 8Nooit vergeet Hij jou. 9En Hij brengt jou de
Liefde van je Vader in een eeuwige schittering die nooit zal worden tenietgedaan,
omdat God die daar heeft geplaatst.

4. De Heilige Geest verblijft in dat deel van jouw denkgeest dat deel is van
de Christus-Denkgeest. 2Hij vertegenwoordigt je Zelf en je Schepper, die
Eén zijn. 3Hij spreekt namens God en ook namens jou, daar Hij met Beiden
verbonden is. 4En daarom is Hij het die bewijst dat Zij Eén zijn. 5Hij lijkt
een Stem, want in die vorm richt Hij Gods Woord tot jou. 6Hij lijkt een
Gids door een ver land, want die vorm van hulp heb je nodig. 7Hij lijkt
alles te zijn wat maar voldoet aan de behoeften die jij meent te hebben.
8Maar Hij wordt niet misleid wanneer jij ziet dat jouw zelf verstrikt is in
behoeften die jij niet hebt. 9Hiervan wil Hij je juist bevrijden. 10Hiertegen
wil Hij je juist beschermen.

5. Jij bent Zijn manifestatie in deze wereld. 2Je broeder roept jou op om
samen met hem Zijn Stem te zijn. 3Alléén kan hij de Helper van Gods Zoon
niet zijn, want alléén is hij functieloos. 4Maar verbonden met jou is hij de
stralende Verlosser van de wereld, wiens aandeel in haar verlossing jij
compleet hebt gemaakt. 5Hij zegt jou dank evenals hem, want jij stond met
hem op toen hij de wereld begon te verlossen. 6En je zult bij hem zijn wanneer
de tijd voorbij is en er geen spoor overblijft van de boosaardige dromen
waarin je danst op de magere melodie van de dood. 7Want in haar
plaats wordt de lofzang tot God een korte tijd gehoord. 8En dan is de Stem
verdwenen, en neemt ze niet langer vorm aan, maar keert terug naar de
eeuwige vormloosheid van God.
(VvT.6)

Mochten er vragen opkomen na het lezen van deze verklaring, dan wil ik die graag proberen te beantwoorden.

“Spiegelbeeld vertel eens even…” (Voor iedereen boven de 50 een herkenbare regel uit een liedje van Willeke Alberti), (of om in de sprookjes sfeer van de naam van dit blog te blijven “Once upon a time”: “spiegeltje, spiegeltje aan de wand”.)

Deze regel kwam in mij op als metafoor voor dat wat ik denk te zien in een wereld om mij heen, én wat ik denk en geloof te zien en weten over mijzelf als mens, “slechts” een weerspiegeling is van wat ik wil denken en geloven over de wereld en mijzelf als mens.

In het voorwoord van Een cursus in wonderen wordt dit prachtig verwoord:

“De wereld die wij zien weerspiegelt slechts ons eigen innerlijk referentiekader
– de ideeën, wensen en emoties die de overhand hebben in onze denkgeest.
‘Projectie maakt waarneming’ (T13.V.3:5; T21.In.1:1). Eerst kijken we
naar binnen, besluiten welke wereld we willen zien en vervolgens projecteren
we die wereld naar buiten, en maken haar tot de waarheid zoals wij die
zien. We maken die waar door onze interpretaties van wat we zien. Als we
waarneming gebruiken om onze eigen vergissingen te rechtvaardigen – onze
woede, onze neiging tot aanvallen, ons gebrek aan liefde in welke vorm ook
–, dan zien we een wereld van slechtheid, verwoesting, kwaadaardigheid, afgunst
en wanhoop. Dat alles moeten we leren vergeven, niet omdat we ‘lief
en aardig’ zijn, maar omdat niet waar is wat we zien. We hebben de wereld
door onze verwrongen verdedigingsmechanismen vervormd en zien daarom
wat er niet is. Naarmate we leren onze waarnemingsfouten te herkennen,
leren we ook eraan voorbij te zien of te ‘vergeven’. Op hetzelfde moment vergeven
we onszelf, en kijken we voorbij ons verwrongen zelfbeeld naar het
Zelf dat God in ons en als ons geschapen heeft” (Vw.xi).

En ondanks ik weet dat het werkelijk “doen” van wat Een cursus in wonderen werkelijk uitdraagt, wat neerkomt op vergeven wat niet gebeurt is, een zeer persoonlijk proces is, ook al is er maar één denkgeest die genezen mag worden, wil ik toch even delen dat die metafoor van de spiegel enorm behulpzaam is voor mij.

Het werkt als volgt:
Bij elk gevoel van ongenoegen, onrust, hoe klein of groot dan ook, ga ik voor mijn denkbeeldige spiegel staan en kijk naar mijn geprojecteerde gedachten in de spiegel, die ik op dat moment heb. Ik verander niets aan het beeld dat ik zie en het gevoel wat ik ervaar, ik kijk alleen. En ik zeg dan tegen mijzelf, dat ik dit wat ik nu denk en geloof te zien en voel niet meer wil gebruiken om afgescheiden te blijven van God (Liefde, Eenheid). En dan pak ik Jezus hand en stap samen met “Hem” (symbool voor Juist gerichtheid van denken) door de spiegel heen en ervaar dan dat ik in een alles vergevend licht stap waarin alles oplost.
Voor mij werkt dit perfect en voel me daarna enorm bevrijd.
En omdat ik me bevrijd voel van alle op dat moment wegvallende blokkerende gedachten is er enkel en alleen vrijheid en ruimte voor werkelijke Inspiratie.

Ik wil hierbij wel aantekenen dat ik dit alleen deel, omdat het voor mij zo geweldig werkt. Waar ik voor wil waken is dat het weer als een zoveelste trucje gebruikt gaat worden om zich beter te voelen en de wereld te veranderen.
Het gaat niet over het veranderen van de wereld of mijzelf als lichaam+brein, maar over het denken en geloven erover. Ware Vergeving is enkel en alleen een denkgeest gebeuren, omdat er alleen denkgeest is.

Daarbij opgemerkt, dat ik bij het schrijven van deze “waarschuwing”, ook weer een licht ongenoegen bespeur (lees: vorm van het geloof in zonde, schuld en angst) en ik precies deze projectie nu meteen weer kan gebruiken als vergevingskans en materiaal voor de spiegel.

Het is slechts als voorbeeld bedoeld om te laten zien dat Ware Vergeving werkt. Maar dat de vorm waarmee dat gebeurt, heel persoonlijk is en voor iedereen anders kan zijn.
Als we werkelijk serieus bezig zijn met het willen leren van Ware Vergeving zal vanzelf het middel waardoor het het beste geleerd kan worden verschijnen.
Mijn “middel” is niet uniek, dus als het wel voor je werkt, gebruik het dan, als het niet werkt dan zal er een ander symbolisch”middel” voor je opduiken waar jij op dat moment het meeste aan hebt.

Ware vergeving is het enige antwoord op het geloof in schuld.
Het geloof in schuld welke de oorzaak is van wat ervaren wordt als “de wereld” en niets anders is dan een grote projectie van het geloof in zonde, schuld en angst.
Het enige milde antwoord hierop is Ware Vergeving.

Gary Renard houdt stevig vast aan deze boodschap van het benadrukken dat Ware Vergeving mijn enige ware functie is in deze wereld van het geloof in schuld. Een functie die leidt uit de droom van zonde, schuld en angst naar het doen laten terug herinneren in God, Liefde, Eenheid, Waarheid.
Gary’s  workshop weekend stond volledig in het teken van het benadrukken van dat uiteindelijk Ware Vergeving gezien kan worden als “mijn enige functie” en dat ik deze functie alleen kan vervullen onder leiding van mijn keuze voor te luisteren naar Heilige Geest in plaats van naar het ego en al mijn “persoonlijke” ego materiaal kan gaan zien als enkel en alleen vergevingskansen en vergevingsmateriaal.

En daarom plak ik hieronder nog maar eens wat Een cursus in wonderen onder Ware Vergeving verstaat, welke diametraal staat tegenover de interpretatie van wat vergeving is volgens het ego, welke wordt toegepast in de wereld van het geloof in zonde, schuld en angst.

Ware Vergeving volgens Een cursus in wonderen:

‘1. Wat is vergeving?

1. Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. 2Wat ze niet doet is: zonden kwijtschelden en ze werkelijk maken. 3Ze ziet dat er geen zonde is geweest. 4En in die zienswijze zijn al jouw zonden vergeven. 5Wat is zonde anders dan een onjuist idee omtrent Gods Zoon? 6Vergeving ziet eenvoudig de onjuistheid daarvan en laat het daarom los. 7Wat dan vrij is om nu de plaats daarvan in te nemen, is de Wil van God.

2. Een niet-vergevende gedachte is er een die een oordeel velt dat ze niet in twijfel trekt, ook al is het niet waar. 2De denkgeest is gesloten en zal niet worden bevrijd. 3De gedachte beschermt projectie en trekt haar ketenen strakker aan, zodat vervormingen meer versluierd en verborgen zijn, minder makkelijk toegankelijk voor twijfel en nog verder weggehouden van gezond verstand. 4Wat kan er komen tussen een starre projectie en het doel dat ze als haar gewenste bestemming gekozen heeft?

3. Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. 2In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. 3Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. 4Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.

4. Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.

5. Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1. blz. 404).”

ECIW gaat dus over Vergeving, en het heet een cursus omdat dat geleerd moet worden. Je kunt Ware Vergeving heel snel theoretisch leren begrijpen, maar toepassen kost veel, heel veel oefening, discipline en toewijding en niet te vergeten vergeving. En het leermateriaal is ons eigen leven. Dus ja, we zijn ons eigen leermateriaal.
En we leren onszelf te Vergeven voor wat we denken dat we hebben gedaan, en waar we ons ten onrechte schuldig, zondig en angstig over voelen.

En waarom zou het dan niet Een cursus in Vergeving heten?
Dat is misschien wel een marketing stunt van de Heilige Geest en Jezus,  Een cursus in wonderen ‘verkoopt’ beter (LOL).
Het leidt de egodenkgeest een beetje om de tuin. Het ego is dol op magie, dus ook op wonderen, want wonderen volgens de denkwijze van de egodenkgeest zijn lichaams- en vormgericht, en blijven dus op ‘veilige’ afstand van de herinnering denkgeest te zijn en niet een lichaam.
Dus het idee is dan al gauw, ah, wonderen leren verrichten zoals bijvoorbeeld Jezus zelf deed, cool! Dat wil ik wel leren.

Maar dat blijkt dus een vergissing te zijn. ECIW gaat niet over dat soort wonderen, en dat dringt pas echt door als je al een hele poos de Cursus ‘doet’, en ja dan kan je niet meer terug! Want je herinnering aan wat je in werkelijkheid bent (denkgeest) wordt al behoorlijk getriggerd en komt onvermijdelijk, langzaamaan, maar zeker terug in de herinnering en dat laat zich nooit meer helemaal terug stoppen in de vergetelheid.
De geest is als het ware uit de fles.
En de egodenkgeest zal zich verdedigen tegen het terugkerende herinneren met pogingen tot het versterken van het geloof in zonde, schuld en angst en zal dit projecteren in allerlei vormen die deze weerstand uitbeelden (zie de wereld om je heen in al zijn uitingen van het geloof in zonde, schuld en angst).

Nu doet de egodenkgeest dat altijd al, het geloof in zonde, schuld en angst projecteren, het kan niet anders, het is zijn (on)natuurlijke functie, maar het lijkt nu nog erger te worden, doordat de Waarheid langzamerhand terugkeert in het bewustzijn. Het contrast tussen onjuist-gericht denken en juist-gericht denken wordt duidelijker. En dat kan zich uiten in het ons nog beroerder te gaan voelen, nog depressiever, nog bozer, of de andere kant van de ego medaille, de zweef-kant, helemaal hyper in roze wolkenland, want: ‘het is toch allemaal een illusie’, en ‘alles is love!’
En zowel de boosheid tegen, als het ophemelen en het ‘heilig’ maken van het blauwe boek zijn de projecties van de egodenkgeest.
De boosheid lijkt gericht op het waar maken van een vorm; een blauw boek, of andere symbolen, zoals Heilige Geest, Jezus en God, maar dat is de vergissing het dwaalspoor om maar te voorkomen dat de herinnering terug komt dat er alleen denkgeest is.

Vergeving gaat dus niet over het oproepen en mogelijk maken van uiterlijke magische wonderen .
Alleen door te werkelijk te vergeven kunnen we het wonder van Vergeving ervaren.
Vergeving is dan de reflectie van Liefde, van Eenheid in wat wij als onze wereld zien.
Dát te ervaren is het wonder. Het wonder van vergeving is een omslag in het denken.
Vergeving zorgt ervoor dat wat we eerst als zonde, schuld en angst zien en als zodanig ervaren buiten ons in allerlei daarvoor geschikte vormen, gezien wordt als komende vanuit de denkgeest, vanwaar het uit geprojecteerd wordt zodat het lijkt dat er iets buiten ons gebeurt.
Er kan vervolgens opnieuw gekozen worden, nu voor leiding van de Heilige Geest en of Jezus en dan kan het wonder niet uitblijven.
Het wonder is het herstellen van de vergissing in de denkgeest, daar waar de vergissing is ontstaan, door middel van Vergeving.
Vergeving en wonderen horen dus bij elkaar.

Een cursus in wonderen gaat dus over Vergeving en het doel is te leren wat Vergeving is, en dan Vergeving consequent toe te passen op elke gedachte, zodat de blokkades die we hebben opgeworpen tegen Liefde, tegen dat wat we zijn, Vergeven kunnen worden en daardoor als onschuldige vergissingen zullen oplossen.

Als we de Cursus werkelijk doen kunnen we niet om Vergeving heen. Vergeving is onze enige functie onderwijst de Cursus. Verder hoeven we niets te doen :

‘Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets’ (WdII.1.4:1).

Het wonder is de verschuiving van egodenkgeest naar Heilige Geest Denkgeest. En zoals we via de egodenkgeest de weerspiegeling van de keuze voor de egodenkgeest terug zien, zien we als we voor de Heilige Geest Denkgeest kiezen de weerspiegeling van de keuze voor de Heilige Geest Denkgeest terug.
Maar het blijft een weerspiegeling, een reflectie, het wordt nooit een afgescheiden autonome nieuwe werkelijkheid. Want als we de vorm als oorzaak blijven zien, in plaats van van de denkgeest, betekent dat alleen dat we weer voor de leiding van de egodenkgeest hebben gekozen. Dat wat we dachten te zien is niets meer dan een ‘fata morgana’ een luchtspiegeling.
En daar kunnen we onszelf dan weer voor vergeven en opnieuw kiezen.

Een Vergeven wereld zien, is een wereld zien en ervaren zonder het geloof in zonde, schuld en angst, terwijl de wereld ogenschijnlijk blijft zoals ie was, uiterlijk hoeft er niets te veranderen, maar de ervaring van dezelfde wereld zal totaal anders zijn, omdat je jezelf en daarna alles en iedereen Vergeven hebt voor al je waangedachten van zonde, schuld en angst en de verzoening voor jezelf aanvaard hebt.
Vanaf dat moment is er geen ego ‘ik’ meer, maar alleen nog een behulpzaam kanaal voor Liefde dat nu ongehinderd door kan stromen door de hele ene denkgeest.

 

 

Kijk voor de boeken van Gary Renard op de website van Inner Peace Publications.

De boeken van Gary Renard benaderen de verticale, non-dualistische leer van Een cursus in wonderen op een meer horizontale manier, zonder de leer van ECIW geweld aan te doen of te veranderen.
De non-dualistische leer van de Cursus is behoorlijk abstract voor de denkgeest die gewend is in concepten als tijd, ruimte, vormen en lichamen te denken en de wereld en het persoonlijke leven als werkelijkheid aan heeft genomen en daar zijn eigen dualistische leer op heeft gebaseerd met als verborgen gehouden (onmogelijke) doel afgescheiden te raken en te blijven van God, Liefde, Eenheid, Waarheid.

Gary Renard laat aan de hand van persoonlijke ervaringen uit zijn huidige leven en andere levens zien hoe ECIW praktisch kan worden toegepast, zonder daarbij de non-dualistische verticale leer van Een cursus in wonderen te veranderen en de illusoire horizontale wereld van tijd en ruimte in te slepen.
Hij laat zien en demonstreert dat elke gedachte en ervaring kan worden hergebruikt als vergevingsmateriaal en vergevingskans mits daarvoor gekozen wordt. Hij laat op een speelse toegankelijke en vooral herkenbare manier zien dat ECIW niet bedoelt is om een leuker leven te krijgen of de wereld te verbeteren, (hoewel dat niet verkeerd of verboden is, maar niet het doel van ECIW) maar ons juist door heel goed en eerlijk te leren kijken naar elke gedachte en ervaring onder leiding van de juist gerichte-denkgeest, in ECIW omschreven als de Heilige Geest, in plaats van onder leiding van de onjuist gerichte-denkgeest, het ego, terug helpt herinneren in dat wat met opzet “vergeten” werd, maar nog steeds onveranderlijke Liefde is: “De liefde is niemand vergeten”.
Daardoor wordt de focus van de denkgeest die gericht is op een lichaam in een wereld die als oorzaak en gevolg worden gezien terug gebracht naar waar oorzaak en gevolg zich eigenlijk bevinden, namelijk 100% in de denkgeest zelf: “Jouw onsterfelijke werkelijkheid”.

Niet de verhalen zelf, of dat nu de verhalen van Gary zijn of die van onszelf, zijn belangrijk, maar hun functie. Waar dienen ze voor, voor afgescheiden te blijven van God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of om ons er juist aan te herinneren dat afscheiding onmogelijk is en slechts gebaseerd is op een onnodig en onwaar geloof in zonde, schuld en angst, waar alleen een eind aan gemaakt kan worden door, wat onmogelijk gebeurt kan zijn, afgescheiden zijn van God, Liefde, Waarheid, Eenheid, te vergeven.

Waardevolle, behulpzame boeken voor diegene voor wie ECIW in eerste instantie afschrikt door zijn ogenschijnlijke abstractie en poëtische en christelijk taalgebruik, maar de lezer heel vaak toch weer aanzetten de Cursus weer op te pakken met nu meer inzicht en begrip van zijn inhoud en doel.

Ik ben dan ook blij dat Inner Peace Publications het tweede en derde boek van Gary Renard, respectievelijk “jouw onsterfelijke werkelijkheid” en “De liefde is niemand vergeten” opnieuw mag gaan uitgeven, zodat deze twee boeken die onderdeel zijn van een trilogie, met als eerste deel “De verdwijning van het universum” beschikbaar blijven in het Nederlands voor iedereen die geïnteresseerd is in ECIW.

De twee bovengenoemde boeken zijn voor het eerst weer beschikbaar tijdens de workshop die Gary Renard zal geven op 20/21 mei in Soestduinen.

uitnodiging-gary-renard

          

 

Inner Peace Publications

 

 

 

Een cursus in wonderen, is een cursus die ons terugvoert naar de denkgeest (mind).
En het leert ons terug te herinneren enkel denkgeest te zijn en uit de waan van het geloof te voeren dat we een lichaam zijn dat kan denken en dingen kan doen.
De wereld is bedacht (geprojecteerd) door denkgeest die door te projecteren ‘vergeet’ dat er alleen denkgeest is, zodat het lijkt dat er een autonoom lichaam is in een autonome wereld. De weg terug naar de herinnering denkgeest te zijn is nu geblokkeerd door miljarden projecties die nu als ‘waar’ worden gezien en ervaren.
ECIW vertegenwoordigt de wil tot het onvermijdelijke terug herinneren van wat wél ‘Waarheid’ is een herinnering die nog altijd aanwezig is in de in ‘waan’ verkerende denkgeest die denkt, gelooft en projecteert dat deze een lichaam is in een wereld.

Het middel dat de (ego)denkgeest gebruikt om in de waan van de afscheiding van Waarheid te blijven is ‘oordelen’. Oordelen is afscheiding, en het domein van de dualiteit, want iets is nu goed of slecht.
ECIW leert ons niet te oordelen. Niet door oordelen te verbieden, maar er naar te leren kijken vanuit een oordeelloze ‘plek’. Deze oordeelloze plek is de ‘waarnemende/keuzemakende denkgeest’. Het is die stille plek in de denkgeest die instaat is een keuze te maken:

“2. Jij kunt naar keuze vanuit de geest of vanuit het ego spreken. 2Als je vanuit
de geest spreekt, heb jij gekozen voor ‘Wees stil en weet dat Ik God
ben.’ 3Deze woorden zijn geïnspireerd omdat ze kennis weerspiegelen.
4Als jij vanuit het ego spreekt, doe je afstand van kennis in plaats van die
te bevestigen, en ontneem jij jezelf zo inspiratie”(T4.In.2:1-4).

De ‘jij’ die de keuze kan maken is niet het lichaam ‘jij’ dat kiest. Het lichaam is immers sowieso de keuze voor ego. De ‘jij’ die de keuze kan maken is de waarnemende/keuzemakende denkgeest.
Dit is de neutrale, totaal oordeelloze stille plek in de denkgeest.
Echter door te geloven in de waan dat het lichaam keuzes kan maken, wordt deze oordeelloze stille plek in de denkgeest overschreeuwt en daardoor aan de aandacht onttrokken:

“10. Het stille zijn van Gods Koninkrijk, dat in je gezonde denken volkomen
bewust is, wordt meedogenloos uit dat deel van je denkgeest verbannen
waar het ego de scepter zwaait. 2Het ego is wanhopig omdat het tegen een
volstrekt onoverwinnelijke overmacht strijdt, of je nu slaapt of wakker
bent. 3Bedenk eens met hoeveel waakzaamheid je bereid was je ego te beschermen,
en met hoe weinig je juiste denken. 4Wie anders dan waanzinnigen
zouden het in hun hoofd halen het onware te geloven en dit geloof
dan te beschermen ten koste van de waarheid?” (T4.III.10:1-4).

Wat de waarnemende/keuzemakende denkgeest doet is ‘kijken’, zonder oordeel.
Het oordeelloos stil leren kijken van de waarnemende/keuzemakende denkgeest is het belangrijkste onderdeel van leren wat Ware Vergeving is:

“Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen
enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien
tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en
oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet
zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven
wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is” (WdII.1.4:1-5).

Niets wordt ontkend, verdraaid, verandert, hersteld, verbeterd, het wordt gezien zoals het zich aandient in mijn leven, zonder daar een oordeel over te vormen. En als ik daar ook weer een oordeel over op zie komen, kijk ik ook daar weer naar, en weer en weer…
Elk oordeel wordt nu immers gezien als leermateriaal en leerkans en niet als de werkelijkheid die ik eraan gegeven heb:

“5De ‘dynamiek’ van het ego zal een tijd onze les zijn, want we moeten hier eerst naar kijken om erdoorheen te kunnen zien, aangezien jij het werkelijkheid hebt verleend. 6We zullen deze dwaling samen in stilte ongedaan maken, en vervolgens naar
de waarheid kijken die erachter ligt” (11.V.1:5-6).

Stilte is voor mij onlosmakelijk verbonden met oordeelloosheid. ECIW beschrijft deze ‘stille’ oordeelloze plaats in de denkgeest als volgt:

“Er is een plaats in jou waar deze hele wereld is vergeten, en waar geen
enkele herinnering aan zonde en illusie nog voortleeft. 2Er is een plaats in
jou waar tijd niet speelt, waar de weerklank van de eeuwigheid wordt gehoord.
3Er is een rustplaats zo stil dat geen geluid opstijgt dan een lofzang
aan de Hemel tot blijdschap van God de Vader en de Zoon. 4Waar Beiden
verblijven, worden Beiden herinnerd. 5En waar Zij zijn is de Hemel en
heerst vrede” (T29.V.1:1-5).

Nogmaals het doel van ECIW is deze stille plaats weer in de herinnering te brengen en de angst om er naar te luisteren te verminderen en ten slotte te doen laten verdwijnen, zodat er weer gekozen kan worden voor Juist-gericht denken, welke richting Waarheid, Eenheid, Liefde, God voert.
En aangezien ECIW een cursus is kan dit worden geleerd. ECIW nodigt op talloze plaatsen zowel in het Tekstboek als in het Werkboek en het Handboek voor leraren,uit tot het leren van het her-ontdekken van van deze oordeelloze stille plaats; de waarnemende/keuzemakende denkgeest, bijvoorbeeld:

“1.Zit in stilte en kijk naar de wereld die je ziet, en zeg tegen jezelf: ‘De werkelijke wereld is niet als deze. 2Ze heeft geen gebouwen en er zijn geen
straten waarin mensen alleen en afgezonderd wandelen. 3Er zijn geen winkels
waar mensen een eindeloze lijst dingen kopen die ze niet nodig hebben.
4Ze wordt niet door kunstlicht verlicht, en de nacht valt niet over
haar. 5Er is geen dag die daagt en verschemert. 6Er is geen verlies. 7Niets is
daar of het straalt, en straalt voor eeuwig’ ” (13.VII.1:1-6).

Specifieke technieken voor meditatie worden niet gegeven in ECIW. Het zitten in stilte is dan ook eigenlijk een uitnodiging om terug te keren in de denkgeest, de bron van elke gedachte+projectie. Gedachten verlaten immers nooit hun bron, de denkgeest. Ook projecties blijven een projectie, dus een gedachte.
Het enige wat nodig is om terug te keren naar die stille plaats in de denkgeest is verlangen, een verlangen zonder oordeel, zonder invulling, zonder daar iets speciaal voor te hoeven doen of te laten in wat voor vorm dan ook:

“3Bevrijding wordt jou gegeven zodra je het verlangt.
4Velen hebben een leven lang met voorbereiding doorgebracht, en hebben
inderdaad hun momenten van succes gekend. 5Deze cursus doet geen poging
méér te onderwijzen dan zij in de loop der tijd hebben geleerd, maar
beoogt wel tijd te besparen. 6Misschien probeer jij wel een heel lange weg
te volgen naar het doel dat je hebt aanvaard. 7Het is uiterst moeilijk de
Verzoening te bereiken door de zonde te bevechten. 8Er wordt enorm veel
moeite aan besteed om te proberen heilig te maken wat gehaat wordt en
veracht. 9Evenmin is een leven van bespiegeling en lange periodes van meditatie
gericht op de onthechting van het lichaam noodzakelijk. 10Alle pogingen
van dien aard zullen uiteindelijk succesvol zijn omwille van hun
doel. 11Maar de middelen zijn eentonig en zeer tijdrovend, want ze richten
de blik allemaal op de toekomst om van een huidige toestand van onwaardigheid
en ontoereikendheid te worden bevrijd” (T18.VII.4:3-11).

Dus of ik het nu prettig vind om in een bepaalde meditatie houding te zitten, liggen of hangen is niet belangrijk. Doe gewoon wat je ligt en wat je het prettigst vind. Het gaat erom oordeelloos te leren kijken, niet om zonder gedachten te zijn of onthecht te raken. Het gaat erom in die neutrale oordeelloze waarnemende/keuzemakende denkgeest stand te komen, zodat de stille Stem van de Heilige Geest gehoord kan worden en er gekozen kan worden:

“3Wijd vandaag een keer, wanneer jou dat het beste lijkt, een half uur aan de gedachte
dat je één bent met God. 4Dit is onze eerste poging tot een langduriger
oefenperiode, waarvoor we geen regels of speciale tekst geven om je
meditatie te leiden. 5We vertrouwen erop dat Gods Stem zal spreken zoals
Hij dat vandaag geschikt acht, in de zekerheid dat Hij niet zal falen. 6Blijf
dit half uur bij Hem. 7Hij doet de rest” (WdI.124.8:3-7).

Dit is trouwens geen ‘echte’ stem, ook al kan het zo lijken, zowel de stem vanuit de keuze voor ego of de stem vanuit de keuze van Heilige Geest zijn geestelijke stemmen, gedachten dus, altijd afkomstig vanuit denkgeest, nooit vanuit een lichaam, het lichaam is immers een projectie en geen autonoom ding, hebben we geleerd.

“Wanneer je hebt geleerd hoe jij samen met God kunt beslissen, worden
alle beslissingen even makkelijk en even juist als ademen. 2Het gaat moeiteloos,
en je zult met evenveel zachtheid worden geleid als werd je meegevoerd
langs een stil pad in de zomerzon” (T14.IV.6:1-2).

Samen met God beslissen staat symbool voor de keuze van ‘de Zoon’ voor Juist-gericht (Heilige Geest) denken, niet voor iets beslissen op vorm niveau, dat zou immers weer de keuze zijn voor onjuist-gericht (ego) denken.

“8.Maar omdat ze hun wil niet begrijpen, begrijpt de Heilige Geest die in stilte voor hen, en geeft hun wat ze willen, zonder moeite of inspanning, en zonder de onmogelijke last om zelfstandig te beslissen wat zij willen en nodig hebben”(T14.III.10:8).

Dit zal als moeiteloos worden ervaren, daar Juist-gericht denken de natuurlijke staat van de geest is die geen blokkades kent, omdat er niet meer in gelooft wordt en ze dus niet meer nodig zijn:

“Vrede heerst in iedere denkgeest die in stilte het plan aanvaardt dat God voor zijn Verzoening heeft opgesteld, door het zijne te laten varen. 5Jij weet niets van verlossing, want je begrijpt niet wat dat is. 6Neem geen beslissing over wat verlossing is of
waarin ze ligt besloten, maar vraag alles aan de Heilige Geest, en laat alle
beslissingen over aan Zijn zachtmoedige raad” (T14.III.12:4-6).

Het proces van leren terug te keren naar de bron, de denkgeest, gebeurt dus door te kijken vanuit de oordeelloze, daardoor stille plaats van de waarnemende/keuzemakende denkgeest naar alle oordelen die opgeworpen zijn als verdediging tegen de herinnering geest te zijn.

“Laat ze allemaal gaan, [oordelen] tuimelend en buitelend dansend in de wind, tot ze
ver, ver buiten jou uit het zicht verdwenen zijn. 2En wend je tot de majesteitelijke
rust vanbinnen, waar in heilige stilheid de levende God verblijft,
die jij nooit verlaten hebt en die jou nooit verlaten heeft. 3De Heilige Geest
neemt jou zachtjes bij de hand, en keert met jou op je schreden terug van
je waanzinnige tocht buiten jezelf, waarbij Hij jou met zachtheid terug leidt
naar de waarheid en geborgenheid vanbinnen. 4Hij brengt al jouw waanzinnige
projecties en de ongebreidelde substituten die jij buiten jezelf hebt
geplaatst naar de waarheid. 5En zo keert Hij de koers van de waanzin om,
en brengt jou weer tot rede” (T18.II.8:1-5)

Dit leerproces van eerlijk kijken, zonder oordeel, zal steeds sneller gaan tot het even natuurlijk is als het voorheen (on)natuurlijke oordelende kijken van de egodenkgeest.
Uiteindelijk is het doel van het leerproces van ECIW te leren weer terug te herinneren in de stilte van de denkgeest en 100% waarnemende/keuzemakende denkgeest te zijn. Waarbij dus alleen nog maar de keuze gemaakt hoeft te worden tussen het egodenken of het Heilige Geest denken. En daarbij aantekenend dat er geen keuze gemaakt hoeft te worden over wat te doen of niet te doen in enige vorm:

“In stilte krijgen alle dingen een antwoord, en wordt ieder probleem stil
opgelost. 2In een conflict kan er geen antwoord en geen oplossing zijn,
want het doel ervan is elke oplossing onmogelijk te maken en te garanderen
dat geen enkel antwoord duidelijk is. 3Een probleem dat is vervat in
een conflict kent geen antwoord, want het wordt op uiteenlopende manieren
bezien. 4En wat vanuit het ene gezichtspunt een antwoord zou zijn,
is in een ander licht bezien geen antwoord. 5Jij bent in conflict. 6Dus moet
het wel duidelijk zijn dat jij helemaal niets beantwoorden kunt, want een
conflict heeft geen beperkte gevolgen. 7Als God echter een antwoord heeft
gegeven, moet er een manier zijn waarop jouw problemen zijn opgelost,
want wat Hij wil is reeds geschied”(T27.IV.1:1-7).

Vanuit het verkeren in de stilte van de waarnemende/keuzemakende oordeelloze denkgeest zal elke beslissing moeiteloos genomen worden zonder er nog een vooringenomen oordeel over te hebben. Het Vertrouwen in de juistheid van de keuze zal overheersen boven het oordeel over hoe iets er in de vorm zou uit moeten zien:

“Luister in stilte, en verhef je stem niet tegen Hem. 5Want Hij onderwijst het wonder van eenheid, en ten overstaan van Zijn les verdwijnt verdeeldheid”(T14.IX.11:4-5).

Uiteindelijk hoeft de stilte ook niet meer te worden opgezocht, slechts het in een ogenblik genomen besluit te midden van de reuring van de keuze voor het ego denken, te willen terugkeren in de waarnemende/keuzemakende denkgeest zal voldoende zijn.
ECIW noemt dit het heilig ogenblik:

“Het heilig ogenblik is het tijdsinterval
waarin de denkgeest stil genoeg is om een antwoord te horen dat
niet in de gestelde vraag besloten ligt” (T27.IV.6:9).

Stil zijn is, zoals ik al eerder zei, onlosmakelijk verbonden met oordeelloos zijn. En dat moment van stille oordeelloosheid geeft ruimte voor het terug herinneren in Waarheid, in Liefde, in Eenheid, in God. Een totale omslag in het denken; ‘het wonder’, dat niet anders kan dan zich uitbreiden, daar het wonder grenzeloos en oordeelloos is.

“Het wonder komt kalm de denkgeest binnen die een moment stopt en
stil is. 2Het reikt met zachtheid vanuit die stille tijd, en vanuit de denkgeest
die het in stilte heeft genezen, naar andere denkgeesten om de stilte ervan
met elkaar te delen” (T28.I.11:1-2).

Stil zijn, en oordeelloos kijken en luisteren:

“8. Wees een ogenblik heel stil. 2Kom zonder alle gedachten aan wat jij vroeger
ooit geleerd hebt, en zet alle beelden die je gemaakt hebt opzij. 3Het
oude zal wegvallen voor het nieuwe, zonder verzet of opzet van jouw
kant. 4Er zal geen aanval zijn op de dingen die jij voor kostbaar hield en
dacht dat zorg behoefden. 5Er zal geen aanslag worden gedaan op jouw
wens een roep te horen die nooit weerklonken heeft. 6Niets zal jou kwetsen
in dit heilig oord, waar je in stilte komt luisteren om de waarheid te
vernemen over wat jij werkelijk wilt. 7Er zal jou niet méér gevraagd worden
te leren dan dit. 8Maar zodra je het hoort, zul je begrijpen dat jij je alleen
maar hoeft los te maken van de gedachten die je niet wilt, en die nooit
waar zijn geweest” (T31.II.8:1-8).

En als dat niet lukt oefen ik mezelf in het leren mild zijn over mijzelf:

“6En als je bemerkt dat je weerstand sterk en je toewijding zwak is, ben
je er nog niet klaar voor. 7Vecht niet tegen jezelf” (T30.I.1.6-7).

Het heet niet voor niets een cursus.
En leerproces gaat juist via het leren van wat onwaar is naar het terug herinneren van wat Waar is, door te leren kijken en luisteren in de stilte van oordeelloosheid.

In het Werkboek tenslotte worden 365 oefeningen aangeboden om te leren terug te keren in de stilte van de denkgeest, in dat wat we zijn, de enige plaats waar een keuze gemaakt kan worden.
Enkele voorbeelden:

“Luister in diepe stilte. 2Wees heel stil en stel je denkgeest open. 3Ga aan alle schrille kreten en ziekelijke fantasieën voorbij die jouw werkelijke gedachten verhullen en je eeuwige verbinding met God versluieren. 4Verzink diep in de vrede die jou voorbij de uitzinnige, rumoerige gedachten, taferelen en geluiden van deze waanzinnige wereld wacht. 5Hier woon jij niet. 6We proberen jouw werkelijke thuis te bereiken. 7We proberen de plek te bereiken waar jij werkelijk welkom bent. 8We proberen God te bereiken” (WdI.49.4:1-8)

“6.Wanneer je hebt nagedacht over het belang van wat jij voor jezelf en voor
de wereld tracht te doen, probeer dan in volkomen stilte tot rust te komen,
en houd alleen in gedachten hoezeer je het licht in jou vandaag wilt bereiken
– nu! 2Besluit om voorbij de wolken te gaan. 3Strek in gedachten je
hand uit en raak ze aan. 4Schuif ze met je hand opzij; voel ze tegen je wan-
gen, voorhoofd en oogleden strijken terwijl je er doorheen gaat. 5Ga verder;
wolken kunnen jou niet tegenhouden.
7. Als je deze oefeningen op de juiste manier doet, zul je een gevoel gaan
krijgen alsof je opgetild en voortgedragen wordt. 2Jouw lichte inspanning
en geringe vastbeslotenheid doen een beroep op de kracht van het universum
om je te helpen, en God Zelf zal jou uit de duisternis opheffen
naar het licht. 3Jij bent in harmonie met Zijn Wil. 4Jij kunt niet falen, omdat
jouw wil de Zijne is”(wdI.69.6,7).

“Zet vandaag alle dwaze
magische overtuigingen van je af, en houd je denkgeest in stilte bereid om
de Stem te horen die de waarheid tot je spreekt” (WdI.76.9:2).

“Reserveer vandaag drie keer ongeveer tien minuten voor een stille tijd
waarin jij probeert je zwakheid achter je te laten” (WdI.91.5:1).

“Laat ik stil zijn en naar de waarheid luisteren” (WdI.106.t).

“En wanneer jij je ogen sluit, verzink je in de stilheid.
5Laat door deze perioden van rust en verademing je denkgeest worden gerustgesteld
dat al zijn uitzinnige fantasieën slechts koortsdromen waren
die voorbij zijn. 6Laat hij stil zijn en dankbaar zijn genezing aanvaarden.
7Geen angstige dromen zullen er meer komen, nu jij rust in God. 8Neem
tijd vandaag om uit dromen weg te glijden naar vrede toe” (WdI.109.5:4-8).

enz.

ECIW is een volledige cursus met een Tekstboek, Werkboek en een Handboek voor leraren.
Alle delen sluiten aan op elkaar en vormen één geheel. Het is daarom aan te raden de Cursus als één geheel te beoefenen.

En aan het einde van het Werkboek lezen we:

“Deze cursus is een begin, niet een einde” (WdII.Nw.1:1).

Zo gaat dat met cursussen, zo ook met ECIW: eerst is er voornamelijk de theorie, met daarbij de oefeningen die langzaam geïntegreerd worden in het dagelijkse leven, tot tenslotte een volledige ommekeer in het denken plaatsvindt. Een omkeer van het geloof in angst naar het volledig terug herinneren in Liefde, Eenheid, Waarheid, God:

“Doe eenvoudig dit: wees stil en leg alle gedachten terzijde over wat jij
bent en wat God is, alle ideeën die je hebt geleerd ten aanzien van de wereld,
alle beelden die je hebt van jezelf. 2Maak je denkgeest leeg van alles
waarvan hij denkt dat het waar of onwaar, goed of slecht is, van iedere gedachte
die hij waardevol acht en van alle ideeën waarvoor hij zich
schaamt. 3Houd vast aan niets. 4Breng geen enkele gedachte met je mee die
het verleden je heeft geleerd, en geen enkele overtuiging die je vroeger
ooit aan wat ook hebt ontleend. 5Vergeet deze wereld, vergeet deze cursus,
en kom met volkomen lege handen tot jouw God” (WdI.189.7:1-5).

 

WonderenOfWaan_v1

 

Wonderen of waan

Een gids over concepten in Een cursus in wonderen
Auteur: Jan-Willem van Aalst

“Wie, die zich door Gods liefde gedragen weet, kan de keuze tussen wonderen en waan moeilijk vinden?” Een cursus in wonderen, een zelfstudie programma om innerlijke vrede te bereiken, nodigt de ‘student’ uit om onze dagelijkse onbewuste psychologische cyclus van aanval en verdediging te doorzien voor wat die is. Niet alleen toont Een cursus in wonderenons hoe wij denken en hoe we vervolgens daar naar handelen, maar vooral ook waarom. Dit biedt ons de kans om het doel van ons leven te wijzigen van waan naar wonderen, dat wil zeggen, van veroordeling naar liefde, door het beoefenen van onvoorwaardelijke vergeving, de ‘koninklijke weg’ naar innerlijke vrede.
Deze gids neemt de lezer bij de hand naar een vollediger begrip over hoe belangrijke concepten zoals liefde, gebed, dood, leven, Christus, ego, en vergeving gebruikt worden in dit spirituele leerprogramma. Mogelijk stelt dit studenten van Een cursus in wonderen in staat om de essentie van de boodschap eerder te doorgronden, en deze vervolgens in het dagelijks leven concreet toe te passen, waarmee zij hun spirituele reis bespoedigen.

Over “Wonderen of waan”, van de (Engelstalige) online discussiegroep die er de inspiratie voor vormde:
“Veel mensen die meer over de Cursus willen weten voordat ze er serieus tijd in gaan investeren, voelen zich ontmoedigd door de moeilijke en abstracte formuleringen in de tekst, en laten het boek voor wat het is. We hebben een gids zoals deze nodig om mensen een minder veeleisende inleiding te bieden op dit gedachtegoed. Zodra ze eenvoudig kunnen begrijpen hoe bestaande concepten op een andere wijze gebruikt worden, bereiden ze zich beter op hun reis in de Cursus voor. Ik zie dit als een bijzonder behulpzaam en broodnodig boekje.” – Patrick Madden, M.D.

 

Dr. Ir. Jan-Willem van Aalst (1970) woont in Zeist en werkt als zelfstandig adviseur op het gebied van kennismanagement en geografisch informatiemanagement. Daarnaast is hij een gids voor spirituele ontwikkeling. Hij is student van Een cursus in wonderen  sinds 2004.

 

Aanbeveling van Willem Glaudemans:

Lees dit boek als beginnende of gevorderde Cursus-student, omdat het je voor eens en voor al duidelijk maakt waar deze Cursus in de diepte over gaat. Het helpt je om de fundamenteel nondualistische metafysica in één klap helder te krijgen en allerlei misvattingen over de werkelijke boodschap van de Cursus in je denkgeest ongedaan te maken. Dat is de grote waarde van dit boekje. Het staat in de betrouwbare lijn van Ken Wapnick, wiens onvolprezen uitleg steeds door deze bladzijden heen klinkt.

Natuurlijk zouden er nog andere termen en begrippen uit de Cursus toegelicht hebben kunnen worden, maar met de keuze van deze zeventien is er op wonderlijke wijze toch een totaalbeeld geschetst. En het goede is dat dit bovendien steeds verbonden wordt met onze dagelijkse wandel in deze wereld.

Willem Glaudemans

 

Aanbeveling van Gary Renard:

Dit boek van Jan-Willem van Aalst is een prachtige samenvatting van de kernbegrippen in Een cursus in wonderen; zeer behulpzaam bij het beter begrijpen van de betekenis van deze nondualistische leer. Alle essentiële elementen komen hier samen, waarbij de auteur vooral ingaat op het kernthema van de Cursus: het doorgronden en toepassen van ware Vergeving. Wij bevelen dit boek zeer aan als nuttige aanvulling op de leer van de Cursus.

Gary Renard
Cindy Lora-Renard

 

Review te lezen bij Bol.com:

“Van het lezen van dit boekje word ik erg blij. Wat een heerlijk duidelijke toelichting op concepten uit Een cursus in wonderen. Echt een aanwinst!”

 

 

 

VvI_Cover_k

 

Vorm versus inhoud: seks en geld

Auteur: Kenneth Wapnick

Dat bijna de hele wereld zich hoofdzakelijk met de kwesties seks en geld bezighoudt, is terug te voeren op de verborgen agenda van het ego in onze denkgeest – met name zijn plan om ons gehecht te houden aan het lichaam en de wereld, zodat we nooit de werkelijke bron van pijn en conflict kunnen bereiken, en dat is de beslissing van de denkgeest om zijn afscheiding van God in stand te houden, maar er niet verantwoordelijk voor te worden gehouden. Binnen de context van de principes van het ego en zijn leer van speciaalheid en gescheiden belangen, kunnen zowel seks als geld gezien worden als vormen van gedrag die uitdrukking geven aan de inhoud van onze denkgeest. Dit boekje richt zich daarom op het vaststellen van de inhoud die aanleiding geeft tot de schuld, het conflict, de mythen en de obsessie die met seks en geld verbonden zijn. Vergeving stelt ons in staat onze aandacht te verschuiven van de complexiteit van het gedrag naar de eenvoud van het doel. Zo worden seks en geld, die de uitdrukking zijn geworden van het tot schuld leidende denksysteem van het ego van de één of de ander, van doel veranderd om het genezende principe van de Heilige Geest te weerspiegelen van samen, of helemaal niet.

Niets zo verblindend als de waarneming van vorm.
Want het zien van vorm betekent dat begrip aan het zicht is onttrokken.

 

p.s. we stellen reviews erg op prijs!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een cursus in wonderen is een van de vele paden die niets meer of minder de reflectie zijn en uitbeelden van de herinnering aan Onveranderlijkheid die onveranderlijk nog altijd aanwezig is in elk schijnbaar afgescheiden stukje denkgeest. De herinnering kan alleen herinnerd worden als de denkgeest die voor veranderlijkheid heeft gekozen binnen het Onveranderlijke er aan toe is en bereid is de herinnering aan het Onveranderlijke weer toe te laten, en al het veranderlijke weer terug te laten keren middels ware vergeving in het Onveranderlijke, omdat aanvaard wordt dat niets het Onveranderlijke werkelijk kán veranderen naar een staat van veranderlijkheid.

Als dat proces van terug herinneren aanvaard wordt dan wordt alles wat veranderlijk is omgekeerd tot hulpmiddel weer terug te herinneren in het Onveranderlijke.
Dat doel is universeel de paden die ernaar toe leiden en de middelen die daarbij behulpzaam kunnen zijn, zijn divers en individueel.
Daarom is een pad als Een cursus in wonderen en elke andere methode een leermiddel wat nodig is zolang het proces van (ont)leren nog bezig is, daarna heeft het geen functie meer.
Het is niet de bedoeling dat een methode die bedoelt is terug te herinneren in het Onveranderlijke dezelfde functie krijgt als dat wat moet worden (ont)leert op het niveau van het veranderlijke, door er bijvoorbeeld iets speciaals als; het enige ware pad van te maken.
Dan krijgt de methode, het pad, gewoon weer de status van het veranderlijke. En veranderlijkheid moet of verdedigd of aangevallen worden.

Het is dus vooral zaak alert te zijn en blijven op de voortdurende weerstand van het veranderlijke, wat veranderlijk wil blijven, door dat wat het Onveranderlijke vertegenwoordigt het veranderlijke binnen te lokken, waardoor het Onveranderlijke niet verdwijnt of verandert, maar wel wordt geblokkeerd.

Mocht dit allemaal abstract klinken, pas het dan gewoon toe op jezelf en observeer hoe de ‘ik’ voortdurend probeert alles te veranderen door het beter maken of slechter (dat maakt voor het veranderlijk ego niet uit) van alle vormen die we in ons eigen leven ervaren en denken en geloven dat we dat zijn. En kijk dan of je wilt gaan zien dat al dat beter of slechter maken helemaal niet gaat om het beter of slechter maken van allerlei vormen en ervaringen, maar slechts één doel heeft; in het veranderlijke te blijven en uit het Onveranderlijke.
En kijk naar de weerstand die dit oproept, ook de weerstand is niet wat het lijkt.
Weerstand is het domein van het veranderlijke en helpt het veranderlijke in stand te houden, een andere functie heeft het niet.

Welke methode men ook kiest of niet kiest het terug herinneren in het Onveranderlijke is onvermijdelijk, omdat alleen het Onveranderlijke IS.
En daarom heeft het geen enkele zin om welke methode dan ook aan te vallen en of te verdedigen, want dat zegt alleen: “nee, ik wil gelijk hebben dat alleen het veranderlijke bestaat en dat wil ik niet, nooit, never opgeven.”
Dat zou in ieder geval een heel eerlijke observatie zijn, waarna de keuze gemaakt kan worden of ik dat echt meen en wil, of dat het het begin is van het willen terug herinneren in het Onveranderlijke…

%d bloggers liken dit: