archiveren

Tagarchief: HG

ECIW ontmoet mij waar ik denk en geloof te zijn. En wat ik denk en geloof is dat ik een lichaam ben wat in een wereld leeft samen met miljoenen andere lichamen (mensen, dieren, dingen en situaties).
Nu is mijn geloof in de werkelijkheid van een “ik” als lichaam in een wereld enorm aan het wankelen geraakt. Kennelijk is er een ontwaken uit de droom van het werkelijk maken van wat ik denk en geloof aan de gang. Kennelijk zit er toch een grens aan het werkelijk kunnen en willen maken van deze droom en is ontwaken uit die droom onvermijdelijk.

ECIW is een denksysteem dat gebruikt wat ik snap, dat wat ik ken, dat waar ik mijn schijnbare veiligheid uit haal, dus waar ik denk en geloof te zijn. Dat waar ik denk en geloof te zijn wordt her-gebruikt, niet meer met als doel in de droom te blijven, maar om eruit te ontwaken. En de sleutel die ECIW hierbij gebruikt is Ware Vergeving (zie vorig blog).
De droom wordt niet ontkend, of afgewezen, aangepast, verandert, de droom wordt her-gebruikt. In plaats van de droom werkelijk te maken wordt dit alles vergeven. (Zie: Wat is vergeving (WdII.1 blz.404))

Natuurlijk doet het egodenksysteem nog steeds mee, er is immers maar één denkgeest waarin zich een schijnbare splitsing heeft voorgedaan, dat een droom (het nietig dwaas idee) heeft bedacht en houdt dat, omdat het zo is geprogrammeerd, automatisch in stand. Het heeft dan ook geen zin dit egodenksysteem te ontkennen, te verbergen of het mooier of slechter te maken.
Het is en blijft een denksysteem wat zich wil afscheiden van Waarheid, van God, van Liefde. Omdat de schijn te geven van dat dat mogelijk is moet het wel precies het tegenovergesteld zijn van God, van Éenheid, van Liefde. En dus kan het niet anders dan een denksysteem zijn van angst, haat, En die angst en haat moet wel enorm sterk en overweldigend zijn om het op te nemen tegen God, tegen Éénheid.
Ondertussen is er niets aan de hand en is er niets gebeurt, dan alleen in een angstige droom waarin het onmogelijke (afgescheiden raken van God, Liefde, Éénheid) mogelijk lijkt te zijn geworden.

Het egodenksysteem zal zich onmiddelijk aanpassen aan deze nieuwe gedachtes en op zijn eigen wijze hierop reageren. Het doet dit door schijnbaar mee te gaan met deze nieuwe (afscheidings)gedachtes. Zo zal het zogenaamd enorm gaan ageren tegen “het ego” en dat totaal afwijzen en er zogenaamde spirituele gedachtes voor in de plaats gaan zetten. Het zal bijvoorbeeld adviseren me uit de wereld terug te trekken, me te dissociëren van het lichaam, de wereld af te wijzen, al mijn woede en haat te richten op mijzelf en de wereld en me schuldig te laten voelen over alles wat ik denk en doe.
Het zal me eenzaam te midden van al die afgedwaalde “schuldige”, “kwaadaardige” lichamen laten voelen. En het zal vooral verbergen dat dit mij (“lichaam”) wordt aangedaan en verbergen dat het slechts een keuze is voor een denksysteem, een denksysteem van afscheiding, niet meer en niet minder dan dat.

En het egodenksysteem zal bijvoorbeeld adviseren vooral diep te verzinken in meditatie, me af te zonderen, me aan te sluiten bij groepen met bijbehorende goeroes, wel of niet wat dan ook te eten, of aan te trekken, eindeloos teksten als “ik ben niet een lichaam” als mantra te herhalen enz.
En ook zal het ego op dit alles reageren met goed of afkeuring, het zal hoe dan ook oordelen, positief of negatief. Het kenmerk is hoe dan ook dat het vormgericht is en dat wederom “vergeten” wordt dat ook dit egodenksysteem slechts een denksysteem is en niet een vormsysteem.
Het ego heeft als doel te doen laten vergeten dat er alleen denkgeest (mind) is en dat dat de bron is van alles wat gedacht, gezien en ervaren wordt en dat er geen andere bron is dan dat.
Dit lezen alleen al kan enorme weerstand oproepen, weet dan dat het niets te maken heeft met wat gelezen wordt, maar met de keuze voor het willen denken vanuit ego, de keuze voor het in stand houden van de afscheiding.

Wat wel werkt om dit denksysteem te doorbreken is hiernaar kijken, oordeelloos, er niets aan te veranderen, het terug te nemen in de denkgeest en het te vergeven.
“Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat…” (WdII.1.5:1)
En wees er alert op dat het ego in elke gedachte gewoon mee doet, het egodenken zal denken “oh, ik hoef niets te doen” en dit denkt het omdat het de opdracht heeft te verbergen dat er geen “ik” lichaam is dat dingen moet doen, maar dat er alleen denkgeest is die afscheidingsgedachten heeft en deze projecteerd.
Kijk er gewoon naar en vergeef het.
Wat dan gebeurt is dat er automatisch gekozen wordt, doordat eerst het egodenken onder ogen is gezien en vergeven, voor het andere denksysteem, het denksysteem van HG, dat Éénheid, Liefde, God, vertegenwoordigt.

Dat HG denksysteem is dus niet een keuze voor het actief veranderen van het egodenksysteem in een beter spiritueel systeem, want dat zou weer gewoon de keuze voor ego zijn.
De keuze voor HG is een keuze op zich, de rest zal automatisch volgen, maar nu vanuit het HG denksysteem in plaats vanuit het egodenksysteem.

 

Iedere gedachte bevat de wil tot afscheiding, de keuze voor en het geloof in ego en de herinnering aan wat mijn keuze voor ego mij wil laten vergeten; de keuze voor en het geloof in HG.
Dit helpt enorm om elke gedachte, uit de schijnbare (met opzet) vorm chaos van projecties, terug te brengen naar zijn bron, de denkgeest de enige “positie” waar ik kan leren dat niet op de eerste plaats de vorm waarin deze keuze worden geprojecteerd er toe doet, maar de achterliggende keuze voor afscheiding. Alleen in die denkgeest positie kan er opnieuw gekozen worden, voor afscheiding (vergeten) of voor Herinneren.
Dit helpt ook om de vormen waarin de wens tot afscheiding geprojecteerd wordt niet meer in zijn vorm als zodanig serieus te nemen. Immers de projectie op zich is nooit wat deze lijkt te zijn. Allereerst is het een projectie, een soort filmbeeld en het wordt geprojecteerd om de achterliggende reden, de wil tot afscheiding van Één, te verbergen.
Mijn ego zal hier onvermijdelijk een reactie op geven (het ego is in elke gedachte aanwezig), maar al lerende dat het niet is wat het lijkt, dus niet echt of waar is, kan ik er ook beter met steeds minder wordende angst (angst=verdediging) naar leren eerlijk oordeelloos te kijken (=kijken olv HG/J), zodat de gedachte geschikt wordt als vergevingsgedachte en vergevingskans.

Dat wat ik hier schrijf is een weerslag en weerspiegeling van mijn schijnbaar persoonlijke proces tot ontwaken uit de droom.
Dat lijkt een persoonlijk proces, zo wordt het ook ervaren, omdat dat binnen het concept van de droom waar we in geloven nu eenmaal de enige manier is, maar is dat feitelijk niet, ontwaken uit de ene droom van afscheiding is onvermijdelijk voor het hele “zoonschap”. Echter omdat we geloven in de droom en geloven in een wereld en geloven een lichaam te zijn, kunnen we alleen die droom taal begrijpen. Vanuit de keuze voor het vergeven van alle droom ervaringen wordt de droom taal omgezet naar her-bruikbaar terug herinner materiaal en krijgt daardoor een totaal andere functie.
Het her-gebruik van het eerst als afscheidingsmateriaal bedoelde denksysteem (het ego) lijkt dus heel persoonlijk te zijn, daar we dat kunnen begrijpen en daar iets mee kunnen.
Het proces van ontwaken uit de droom lijkt dus om redenen van verstaanbaarheid heel persoonlijk.
Ik kan dus ook alleen maar denken en schrijven over hoe ik het ervaar.
Dat wil zeggen dat ik niet de intentie heb om ook maar iets van wat ik schrijf als zijnde “waarheid” over te brengen naar wie of wat dan ook. Ik kan absoluut niet weten wat de bedoeling is, en al helemaal niet hoe het onvermijdelijke proces van de denkgeest in een ander stukje denkgeest (de ander) verloopt of zou moeten verlopen.
Ja, het kan resoneren in anderen die er op denkgeest niveau aan toe zijn, maar dat heeft niets met de “mij” te maken.
Dat betekent dat alles wat ik over anderen denk en wat anderen over mij denken ook een weerslag is een afspiegeling van hoe ik denk en in die zin behulpzaam kan zijn voor mijn eigen vergevingsproces.
Dat kan als egoïstisch worden gezien (een ego gedachte die onvermijdelijk langskomt, dus weer behulpzaam als vergevingskans), maar kan ook worden gezien als juist heel liefdevol, omdat het de focus terugbrengt van een “ik” lichaam dat alleen aan zichzelf denkt (het ego concept van afscheiding), naar een focus op de denkgeest waar alles met alles is verbonden en vergeving er juist voor zorgt dat in de grenzeloze denkgeest uitbreiding van Liefde plaatsvindt waar de “ik” geen enkele weet van kan hebben hoe dat werkt en waar dat effect heeft. Ik kan het wel zelf ervaren als een innerlijke heel liefdevolle los van oordelen rust die veel verder gaat dan de ego versie van rust.

Er zijn zoveel paden als dat er afgescheiden stukjes van de ene denkgeest zijn, en allemaal leiden ze onvermijdelijk terug naar het herinneren van Eenheid. Er is geen enkel pad fout ze werken uiteindelijk allemaal hoe vreemd ze er soms ook uit mogen zien in “mijn” ogen (wat ook weer een ego afscheidingsgedachte is, maar weer een kostbare vergevingskans is, als ik bereid ben dat erin te zien).
Er is immers niet werkelijk iets gebeurt waardoor afscheiden van Waarheid mogelijk zou kunnen zijn. Dus welke vorm van afscheiding ook geprobeerd wordt geen een kan succesvol zijn dan in onware dromen van afscheiding. Dus uiteindelijk zal elk pad van afscheiding zichzelf ontmaskeren en zal dáárdoor behulpzaam zijn tot het terug herinneren in Éénheid.

Ik heb dus geleerd in de loop van het proces dat ik me niet hoef te bemoeien met iemand anders gekozen pad en proces, laat staan hoef te verbeteren of te corrigeren, want zo heb ik gemerkt dat werkt niet. Het kan lijken dat het werkt, maar dat komt alleen omdat de denkgeest dan even resoneert met een ander stukje denkgeest, zichtbaar of niet zichtbaar, dat eraan toe is. Hoe dan ook het heeft niets te maken met de persoon, het lichaam Annelies, maar met de houding van de denkgeest en hoe deze de projectie Annelies ziet en wil laten gebruiken; door ego (afscheidingsdoeleinden) of door Heilige Geest (voor terug herinneren in Éénheid), dat is de enige keuze die er is en maar één van de twee keuzes is, een weerspiegeling van Één, Waarheid, Liefde, God, non-dualisme (allemaal termen voor hetzelfde).

Dat is de betekenis van “ik hoef niets te doen”, Annelies het lichaam hoeft niets te doen, want dat is een projectie (projecties zijn projecties en kunnen niets doen zonder de projector, de denkgeest) van de denkgeest die wel tot iets “doen” in staat is, en dat “doen” bestaat enkel en alleen uit kiezen tussen ego of HG. DE REST VOLGT ALS VANZELF VANUIT DIE KEUZE, en kunnen we het best omschrijven als inspiratie en precies weten hoe te handelen in de droom in en door een geprojecteerd droomlichaam. En die inspiratie kan dus komen vanuit het ego of vanuit HG, afhankelijk van de keuze die ik (de waarnemende/keuzemakende denkgeest maak.
Het verschil herkennen tussen ego inspiratie en HG inspiratie is een leer- en oefenproces wat alleen via een persoonlijk ervaren kan verlopen, zolang er een geloof is in deze droom van afscheiding te zijn. Hierbij wordt de wereld, het lichaam en alles wat er lijkt te zijn in de droom niet ontkend en aan de kant geschoven als zijnde slecht of verwerpelijk, maar juist her-gebruikt, maar nu niet meer voor afscheidingsdoeleinden, maar voor het terug herinneren in Éénheid, waar nooit uit is weggegaan…

Als ik op wat voor manier dan ook in onvrede ben, van de kleinste irritatie, tot de grootste opwindingen van woede en alles wat daar tussen zit, is mijn vraag niet, (1) dit moet ophouden, maar is de uitnodiging hier (2) anders naar te leren kijken.
De eerste vraag: ‘dit moet ophouden’ is een ego vraag, want de vraag is alleen gericht op de vorm waarin de irritatie t/m de woede zich uit lijkt te spelen en die vraag gaat, als ik eerlijk durf te kijken, altijd gepaard met vormen van schuld en angst.
De tweede vraag: ‘ik wil hier anders naar leren kijken’, laat de irritatie en de woede voor wat het is, omdat dat niet de oorzaak is, en alleen een reminder is om terug te gaan naar de bron de denkgeest, daar waar ik eerst onbewust koos voor zonde, schuld en angst en nu de uitnodiging volg deze keuze te vergeven en open te staan voor ‘de andere manier’.
Vervolgens vul ik niet in hoe ‘die andere manier’ er uit moet zien, ik heb immers geen idee van wat voor mij en voor de ander het ‘beste’ is.

De liefdevolle benadering van HG is een hele andere benadering dan wat de egodenkgeest verstaat onder ‘liefdevol’.
En aangezien ik, die denkt en gelooft een lichaam te zijn in een wereld te midden van andere lichamen, dingen en situaties, en voor wie “Liefde van God” totale abstractie is, kan ik alleen dat herkennen binnen wat ik ken omdat ik het geloof. Dus ik heb het herkennen van mijn keuze voor zonde, schuld en angst nodig en dat kan ik alleen herkennen in wat ik ervaar binnen mijn geloof in zonde, schuld en angst, binnen het denkkader van de egodenkgeest.
Dit herkennen binnen het ervaren kan dan als ik daartoe bereid ben en de (keuzemakende/waarnemende) denkgeest eraan toe is, als vergevingsmateriaal en vergevingskans dienen. Wat vervolgens de uitkomst is van ware vergeving kan ik niet weten want ik weet immers niet wat in mijn hoogste belang is, dat gaat mijn beperkte ego denkvermogen ver te boven.
Ik kan natuurlijk zeggen dat Gods Liefde mijn hoogste belang is, dat is ook zo, maar nogmaals we hebben geen idee wat dat precies betekent. En de ego kant van de denkgeest zal altijd meteen als eerste klaar staan met precies te vertellen hoe de uitkomst er uit moet gaan zien. Het luisteren naar die zachtere altijd oordeelloze ‘stem’ van HG/J is iets wat geleerd dient te worden. En het vertrouwen in het geleerde zal groeien naarmate de bewijzen worden aanvaard door de bereid zijnde en er aan toe zijnde denkgeest.

Een tekst uit het Handboek voor leraren helpt mij altijd weer hieraan te herinneren:

“De leraar van God aanvaardt de woorden die hem geboden
worden en geeft zoals hij ontvangt. Hij beheerst niet de richting van
zijn spreken. Hij luistert en hoort en spreekt.

5. Een aanzienlijke belemmering bij dit aspect van zijn leerweg is de angst
van Gods leraar over de geldigheid van wat hij hoort. En wat hij hoort kan
zonder meer heel verbijsterend zijn. Het kan ook ogenschijnlijk helemaal
niet van toepassing zijn op het voorliggende probleem zoals hij dat ziet,
en kan de leraar zelfs met een situatie confronteren die hem in grote verlegenheid
lijkt te brengen. Dit zijn allemaal oordelen die geen waarde
hebben. Ze zijn van hemzelf en komen voort uit een armoedig zelfbeeld
dat hij achter zich zou kunnen laten. Vel geen oordeel over de woorden
die tot je komen, maar biedt ze in vertrouwen aan. Ze zijn veel wijzer dan
de jouwe. Gods leraren beschikken over Gods Woord achter hun symbolen.
En aan de woorden die ze gebruiken geeft Hij Zelf de kracht van Zijn
Geest, en verheft ze van betekenisloze symbolen tot de Roep van de
Hemel zelf” (H21.4:7,5:1-9)

Dit is een prachtige metafoor voor het stap voor stap proces van het terug herinneren in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Ware Vergeving is eigenlijk telkens weer een schil van de ui afpellen en laten vallen, totdat alle lagen van zonde, schuld en angst opgelost zijn in het ‘niets’ en het ‘niets’ wat tevens het Ware Alles is overblijft.
Bij deze een zoveelste poging het proces van ‘niets (ego versie)’ naar ‘Niets (HG versie)’ in woorden te vatten, wat onmogelijk is, maar aan de andere kant is dat nog steeds het enige hulpmiddel wat we hebben om te kunnen communiceren op het niveau waar we denken en geloven te zijn.

Zoals ik nu ook echt wel door heb dat elke gedachte bestaat uit ego, HG en waarnemende/keuzemakende denkgeest en dus de metafoor van de ui ook een ego keuze versie kent, naast de HG keuze versie. En het is belangrijk deze keuze mogelijkheid voor de ego versie gewoon onder ogen te zien, het liefst onder leiding van HG, dus oordeelloos, want bekeken olv de ego kant zal het kijken onvermijdelijk gepaard gaan met gevoelens, emoties van zonde, schuld en angst. Daar kan ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest dan ook aan herkennen waar ik voor kies. In die zin een handige en behulpzame reminder.

Zo kom ik erachter dat de ego ui versie het afpellen van al mijn zonde, schuld en angst gedachten onmiddellijk opnieuw projecteert en ‘vergeet’ (met opzet, als verdediging), dat Ware Vergeving zich alleen afspeelt op denkgeest niveau en lang niet altijd af te lezen is in de vorm (de projectie, de wereld) waar ik eerst dacht dat het probleem lag.
En dan kan het idee ontstaan; “nou, zie je wel, vergeving werkt niet, want mijn probleem met iets of iemand is er nog steeds”.
Het afpellen van de ui wordt dan gezien als het afpellen van de problemen die ik denk en geloof te hebben in enige vorm, met iets of iemand.

Ware Vergeving pelt alleen mijn geloof in het denksysteem van zonde, schuld en angst af. En ja ik zal dan steeds meer een zondeloze, schuldeloze, angstloze wereld gaan zien en ervaren, terwijl de ‘beelden’ hetzelfde blijven of niet.
Ik kan mijn zonde, schuld en angst projecties van een iemand of iets die mij aanvalt terugtrekken door ware vergeving, maar het gedrag van iemand of iets kan er hetzelfde uit blijven zien in de vorm.
Eigenlijk precies zoals ik naar een film kijk en de goede en de slechteriken zie, en het volgende moment besef dat ik naar een film (projectie) zit te kijken met alleen maar uitbeeldingen, projecties, van goed en kwaad.
Denk maar weer aan die door mij veel aangehaalde tekst uit ECIW, (gisteren nog):
“Laat ze [mijn projecties] zo haatdragend en kwaadaardig zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is. (T27.VIII.10:1-6)”

Dus het afpellen van van alle zonde, schuld en angst lagen van de ‘ui’, wil niet vanzelfsprekend zeggen dat ik ineens weer vriendschappelijk om ga met iets of iemand. Het betekent wel dat ik de projectie niet meer verwar met de achterliggende gedachte van zonde, schuld en angst. Er is geen zonde, schuld en angst meer die geprojecteerd wil worden, er is alleen nog Liefde die onvoorwaardelijk is en alles zonder uitzondering omvat (niet te verwarren met de ego liefde versie, die altijd speciaal gericht is en de rest nog steeds uitsluit).
En deze allesomvattende Liefde die niets meer uitsluit zal er ook voor zorgen dat ik in de vorm, waar ik nog steeds ervaar, zolang ik denk en geloof te ervaren, heel beslist vanuit Liefde, geheel los van zonde, schuld en angst ‘nee’ of ‘ja’ kan zeggen tegen iets, iemand of situatie. In Beide gevallen zal het altijd de meest liefdevolle keuze zijn, omdat ze uit Liefde komt.

Ja, de ervaring is toch echt dat ‘het niet serieus nemen’, wat betekent bewust niet kiezen voor het waarnemen door de zeer serieuze bril van de egodenkgeest, gewoon werkt.
Niet als het zoveelste trucje om me beter te voelen, maar als resultaat van het echt accepteren en weten dat de wereld niet meer is dan een droom, te vergelijken met wat we een slaapdroom noemen, maar dan weten dat alles een droom is en er geen verschil is tussen de slaapdroom en wat wij ons wakkere leven noemen.
Het is dus niet het lichaam dat slaapt en droomt, maar de denkgeest die een lichaam droomt dat kan slapen en dromen en wakker kan zijn.
Dat wat ik werkelijk ben, denkgeest bevindt zich niet in een lichaam, het idee van een lichaam bevindt zich in de denkgeest.
Ideeën zoals uittreden uit het lichaam is dus ook een droom.
Dus dat wat ECIW boven het slagveld hangen noemt, de zgn waarnemende/keuzemakende denkgeest positie, is niet de geest die uit het lichaam treed en zichzelf, het lichaam, bezig ziet.
Het is de denkgeest die zich niet meer vereenzelvigt met het lichaam, omdat deze weet dat het geen lichaam kan zijn, en het lichaam een projectie is geprojecteerd door de denkgeest zelf.
Dus dat kan je vergelijken met het kijken naar een film waar ‘ik’ de hoofdrol in speel (en ook alle bijrollen trouwens en ook de regie doe) en allerlei wilde zeer serieuze avonturen beleef. Als ik me volledig vereenzelvig als lichaam met de film en alle rollen en met wat er zich daar afspeelt dan kan ik niet anders dan het allemaal heel serieus nemen en al het lijden en de pijn en de vreugde echt voelen.
Denk maar weer aan de vergelijking dat als je naar een film zit te kijken, hoe je daar dusdanig in op kan gaan dat je de pijn, het lijden, en ook de vreugde echt lichamelijk voelt.
ECIW zegt onder andere over ‘het serieus nemen’:

“Het geheim van de verlossing is slechts dit: dat jij dit jezelf aandoet. Wat
ook de vorm van de aanval is, dit is nog steeds waar. Wie ook de rol van
vijand of van aanvaller op zich neemt, dit is nog steeds de waarheid. Wat
ook de oorzaak lijkt van enig leed of lijden dat je voelt, dit is nog steeds
waar. Je zou namelijk helemaal niet reageren op figuren in een droom
waarvan je wist dat je die droomde. Laat ze zo haatdragend en kwaadaardig
zijn als ze maar zijn, ze kunnen geen effect op jou hebben, behalve
wanneer jij naliet in te zien dat het jouw droom is” (T27.VIII.10:1-6).

en ook:
“In de eeuwigheid, waar alles één is, sloop een nietig dwaas idee binnen waarom de Zoon van God vergat te lachen. Door dit te vergeten werd de gedachte een serieus idee, in staat tot zowel verwezenlijking als werkelijke gevolgen” (T27.VIII.6:2-3).

Het niet serieus nemen, wil dus niet zeggen, dat ik onverschillig ben geworden of alles met een bulderende lach weg-lach…
Immers als ik lach om vreselijke dingen die gebeuren in de droom, maak ik de droom ‘echt’ en probeer het met een lach weg te lachen. Het lachen is dan gewoon weer de sluier van vergetelheid in dienst van de keuze voor de egokant van de denkgeest.

Het werkelijk niet serieus nemen is van een andere orde.
Het werkelijk niet serieus nemen is het gevolg van Ware Vergeving, of van het ‘echt’ zien en weten dat wat ik denk te zien slechts een reflectie is van mijn keuze om afgescheiden te zijn van wat ik werkelijk ben: denkgeest, de Ene Denkgeest, Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
En als ik daardoor mezelf (denkgeest+projectie (wat hetzelfde is)) weer terug herinner in wat ik werkelijk Ben: Liefde kan het niet anders zijn dan dat er alleen nog maar Liefde uitgebreid zal worden. Daar hoef ik niet bij na te denken, dat zal een vanzelfsprekendheid zijn.

De film zal nog steeds ‘draaien’, of de droom zal nog steeds doorgaan, zolang ik nog ‘ervaar’, maar ik ben nu de bewuste denkgeest die ‘Weet’ die niet meer geloofd of zich vereenzelvigt met zonde, schuld en angst, de componenten waarop de film, de droom is gebaseerd. En het in die zin ook niet meer serieus kan nemen, maar omdat het geloof in zonde, schuld en angst niet meer aanwezig is, zal er vanzelf Ware Inleving, en Ware Behulpzaamheid voor in de plaats komen.

Deze bewustwording speelt zich dus nog wel steeds af in de (droom)wereld van de ‘ervaring’, maar zal nu niet meer de serieuze droom onder leiding van het geloof in zonde, schuld en angst zijn, maar ‘de gelukkige droom’ onder leiding van de keuze van de waarnemende/keuzemakende positie van de denkgeest voor de Heilige Geest kant van de denkgeest. Gelukkig betekent dus in deze zin zonder, zonde, schuld en angst zijn.
En nogmaals het is een valkuil (dus opnieuw de keuze voor de egokant) te denken dat dan de wereld een betere wereld wordt, want dan vergeten we weer voor het gemak, en dat is duidelijk een ego vergeten, dat er geen wereld is…
En waarom zou ik een leukere droom willen hebben, als ik Weet dat het slechts een droom is, die ik dan gewoon weer serieus neem en alleen een beetje opleuk, maar daarmee de Waarheid weer volkomen negeer, en ‘vergeet’?

Het bewust worden en vervolgens opleuken of een betere versie maken van de droom is dus niet wat Ontwaken is. Ontwaken is Ontwaken uit de droom, dus bereid zijn met volkomen lege handen, zonder zonde, schuld en angst (symbool voor zonder invulling van wat Ontwaken zal opleveren voor mij) en volledige openheid van geest en vol vertrouwen me te laten vallen in wat ik Ben.

Ik kan dus elke morgen bij het opstaan, of op wat voor moment dan ook ervoor kiezen en me voornemen, het geloof in het serieus nemen van de droom op te geven, want ook het serieus nemen is weer een geloof. Dat wat ik werkelijk ben, denkgeest kan alleen gedachten+projecties (wat hetzelfde is) voortbrengen en ik ben als waarnemende/keuzemakende denkgeest volledig verantwoordelijk voor welke gedachtegang ik kies, die van de egokant of die van de HG kant.
Dat is de enige ‘serieuze’ overweging die bij elke gedachte die mij uit onvrede lijkt te halen gemaakt mag worden.
En naarmate ik de ladder (symbool voor het proces van terug herinneren waar ik in werkelijkheid nooit uit ben weggegaan) terug naar Huis verder bestijg zal er een moment komen dat ik de bewuste keuze (voor ego of HG) niet meer hoef te maken en ik alleen nog maar onder leiding van HG sta.
ECIW noemt dit ‘een periode van voltooiing’:

“En tenslotte is er ‘een periode van voltooiing’. Hier wordt wat werd geleerd
geconsolideerd. Wat vroeger louter werd gezien in schaduwbeeld,
wordt nu solide verworvenheid waarop zowel in alle ‘tijden van nood’ als
in rustige tijden kan worden gerekend. Zeker, rust is het resultaat ervan,
de vrucht van oprecht leren, van consequent denken en volledige overdracht.
Dit is de fase van werkelijke vrede, want hier wordt de hemelse
staat ten volle weerspiegeld. Van hieruit ligt de weg naar de Hemel open
en is hij makkelijk begaanbaar. In feite is hij hier. Wie zou ergens ‘heen’
gaan als innerlijke vrede al totaal is? En wie zou willen proberen gemoedsrust
te ruilen voor iets wat nog begerenswaardiger is? Wat zou
nog begerenswaardiger kunnen zijn dan dit? (H4.I.A.8:1-10)”

Eerst even omschrijven wat angst is.
Er zijn maar twee emoties: angst of Liefde.
Angst is dualisme en heeft dus ook de tegenpool van angst in zich: liefde, het soort liefde dat net als angst tot het dualisme behoort.
Dit soort liefde verdooft als het ware de angst, maar blijft aanwezig op de achtergrond. Denk maar aan de angst die altijd op de loer ligt als we ons denken gelukkig te voelen: hoe lang zal dit duren, laat ik ervan genieten zolang het duurt, ben ik deze liefde wel waard, ik moet goed m’n best doen om deze liefde te bewaren en de emoties die hiermee gepaard gaan, zoals jaloezie, verdriet, onzekerheid, schuld, kortom allemaal weer vormen van angst.

Liefde zonder tegendeel daarentegen is non-dualistisch.
Dit soort Liefde vertegenwoordigt wat we in werkelijkheid zijn, Geest en Een in God, die Liefde is.
De onnoembare Liefde die niet afhankelijk is van situaties en omstandigheden waarin het lichaam of de wereld zich bevindt.
Deze Liefde is alomvattend en sluit niets of niemand uit.
Ik kan Ware Liefde niet alleen voelen voor bepaalde personen en voor andere niet.
Deze Ware Non-Dualistische Liefde is dus niet persoonsgericht, maar bevindt zich op het niveau van de grenzeloze denkgeest, het enige niveau wat de Werkelijkheid kan weerspiegelen, zolang we ons nog ‘bewust’ zijn in een wereld, maar weten niet van de wereld te zijn.
Ook ‘bewust’ zijn is nog niet helemaal wat we in werkelijkheid ‘zijn’, maar vormt wel de brug, de waarnemende/keuzemakende zich van zichzelf bewuste denkgeest, naar Waarheid, naar Liefde.

De bewuste denkgeest kan de verschillen tussen onware liefde en Ware Liefde waarnemen en de keuze maken tussen die twee.
Een keuze op denkgeest niveau dus, en dit is niet een keuze op vorm niveau, want vorm niveau is immers altijd een keuze voor egodenkgeest die zich heeft verstopt achter de vormen, die we de wereld noemen, zodat ‘vergeten’ is dat er alleen denkgeest is. Een keuze voor ‘iets’ op vorm niveau, de wereld is dus altijd een denkgeest keuze, en wel voor egodenkgeest.
De bewuste denkgeest, de waarnemende/keuzemakende denkgeest, is een oordeelloos standpunt in de denkgeest, dat geen oordeel velt over wat het denkt te zien in een wereld van vormen en dualiteit, de wereld van angst, maar weet dat het de keuze heeft tussen egodenkgeest of HG Denkgeest.
En alleen die keuze dient gemaakt te worden, heel bewust, en alle handelen in de wereld, zal hieruit voortkomen en dus de keuze die gemaakt is weerspiegelen.
Het is dan nog steeds een weerspiegeling, zoals een fata morgana ook altijd een weerspiegeling blijft, ook al lijkt deze heel echt, een droom blijft een droom, ook al lijkt deze heel echt, een illusie blijft een illusie ook al lijkt deze heel echt.
De wereld die wij denken en geloven te zien komt voort uit de keuze voor egodenkgeest die dat wat niet echt kan zijn, echt doet laten lijken, precies zo als een fata morgana, een droom een illusie.

Dus is angst een slechte raadgever?
Dat hangt van onze keuze als denkgeest af op het moment dat we midden in een angst situatie denken en geloven te zitten.
Zodra we bij onszelf angst waarnemen in welke vorm dan ook, kunnen we het gevoel en de projectie ‘angst’ ook als herinnering gaan zien om opnieuw bewust te gaan kiezen, dán is angst een prima raadgever, als herinnering om opnieuw te kiezen. We zullen dan als (genezen) denkgeest ‘gezond’ reageren en niet meer voor angst (ego) kiezen. We zullen dan als denkgeest precies weten wat wel en niet te doen in onze droom wereld en dat zal altijd de reflectie van onze keuze voor Liefde zijn, hoe het er in de droom ook uit mogen zien…

Dit vereist veel oefening in ons dagelijkse leven, we bevinden ons midden in ons oefen/leermateriaal, de hele dag/nacht, ons hele leven(s) lang door.
Uiteindelijk zal de keuze voor HG (Juist gerichte Denkgeest) net zo’n reflex worden als de door ons met veel moeite aangeleerde onnatuurlijke egodenkgeest reflex.

%d bloggers liken dit: