archiveren

Maandelijks archief: maart 2016

Pasen is het symbool voor opstaan, ontwaken uit de ego droom dat zonde, schuld en angst werkelijk zijn.
Pasen is Vergeven dat ik denk en geloof dat zonde, schuld en angst mogelijk zijn.
Pasen is al mijn projecties terugnemen en vergeven dat ik denk en geloof dat er iets buiten mij is dat zondig, schuldig en angstig is.
Pasen is Jezus Vergeven voor de rol die ik hem heb toebedacht, namelijk dat ik geloof dat hij voor mijn zonde gestorven zou zijn.
Pasen is God Vergeven voor de rol die ik hem heb toebedacht, namelijk dat ik geloof dat hij zijn Zoon voor mijn zonden heeft opgeofferd.

Voor de duidelijkheid, ik heb het over Vergeving zoals de Cursus dat bedoelt, namelijk dat er in Werkelijkheid niets gebeurt is en wat ik dacht dat er gebeurt is, een illusie is, een waanidee, geboren uit het geloof in zonde, schuld en angst gedachten, en dus onmogelijk gebeurt kan zijn, behalve in dromen van zonde, schuld en angst.
Dus in die zin is Vergeven, vergeven wat nooit gebeurt kan zijn. Terwijl de ego’s  versie van vergeven is, vergeven wat wel gebeurt is, maar ik zie het door de vingers, want ik ben nobeler, beter dan de iemand of iets die ‘gezondigd’ heeft. En God zal toch wel het laatste woord hebben over deze zondaar bij het laatste oordeel of na de dood.

Dit ego geloof wordt door Ware Vergeving hergebruikt door Jezus en God te vergeven en door te zien dat de rol die ik heb toebedacht aan Jezus, als de Zoon van God die voor onze zonde is gestorven, niet waar is. En dus ook de rol die ik heb toebedacht aan God, dat hij zijn Zoon naar de aarde heeft gestuurd om ons van onze zonde te bevrijden, maar even goed nog met de afrekening komt bij het laatste oordeel, of na de lichamelijke dood, ook niet waar kan zijn. Een omgekeerd verhaal van de Werkelijkheid dus, omgekeerd door onze egokant van onze denkgeest  tot een onmogelijk verhaal, van zonde, schuld en angst, waar we in zijn gaan geloven en daardoor werkelijk lijkt.
Ware Vergeving neemt deze waanideeën terug en vergeeft ze, waardoor ze verdwijnen in het niets waar ze ook vandaan kwamen en ‘ik’ (denkgeest) weer herinner één te zijn in God, de Zoon te zijn die net als Zijn Vader alleen maar Liefde kan Zijn, en uitbreiden.

Pasen is het Licht zien, door de vergissing te doorzien en te laten Vergeven.


Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de Vrede van God.

(T.In.2:2-4)

Zelfmoord is sterven aan het toedienen van een overdosis van het geloof in zonde, schuld en angst, zonder daarvan bewust te zijn en daardoor serieus genomen en door het geloof erin in staat tot schijnbare verwezenlijking zowel als werkelijke gevolgen.

Suicide is dying of taking an overdose of the belief in sin, guilt and fear, without being conscious aware of it and therefore taken seriously and through believing in it made seemingly possible of both accomplishment and real effects.

De vrijheid die wordt gevoeld en ervaren als het diepe besef daagt en alle zonde, schuld en angst wegvalt ten opzichten van alle speciale relaties is onbeschrijfelijk. Het diepe vreugdevolle besef van ‘ik heb helemaal geen speciale relaties!’. Er is geen ‘ik’ met speciale relaties met mensen, dieren, dingen en situaties. Er is maar één relatie en dat is met alles en iedereen in elke ontmoeting, geen gradaties meer.
Als de angel van zonde, schuld en angst eruit is, blijft er niets over van speciaalheid en is er alleen nog maar ALLES.
De omslag van ik ben een lichaam ‘ikje’, met een man, kinderen, ouders, zussen, familie, vrienden, kennissen, voorkeuren, afkeuren, vijanden, naar; het ‘ikje’ is helemaal geen ‘ikje’ met man, kinderen, familie, vrienden, kennissen, huisdieren, vijanden enz.!
In de vorm verandert er ogenschijnlijk niets en zien al deze relaties er nog precies hetzelfde uit, maar op denkgeest niveau is er een totale omslag de omslag van zonde, schuld en angst naar de totale eenheid van Liefde.

Geen verlies dus, integendeel alles is juist gewonnen, niets is verloren, niets wordt gemist.
En ook op het niveau van de ervaring in een wereld is er geen verlies, alleen maar winst.
Denken en handelen zonder zonde, schuld en angst, kan dat verlies zijn? Ja alleen voor de aan zonde, schuld en angst verslaafde denkgeest. Maar voor de afgekickte denkgeest is het VRIJHEID.

Het heeft, weet ik uit ervaring, geen enkele zin om als ‘ikje’ actief te proberen door affirmaties, door uren meditatie, jaren van studie of door goed je best te doen van zonde, schuld en angst af te komen.
Integendeel dat zet het meestal juist vaster in het (ego)zadel.
Alleen niets ‘zelf’ willen doen, enkel alleen elke (ego)gedachte consequent te ondervangen, te herkennen, te onderkennen en leren vergeven door het aan HG/J te geven (het niet verslaafde gedeelte van de denkgeest) leidt uiteindelijk onvermijdelijk tot het wegsmelten van het geloof in het nietig dwaas idee van zonde, schuld en angst.
Ook de vraag wanneer dat gebeurt, of hoelang nog, of in dit leven of een volgende, is van geen belang en zijn alleen maar slim verborgen ego gerichte gedachten, die het hele proces van afkicken opzettelijk vertragen en uitstellen.
Echter afstellen is onmogelijk, want in Werkelijkheid is er niets gebeurt, het afkicken is eigenlijk niets anders dan een terug herinneren in dat wat opzettelijk vergeten wordt.

Elke handeling die nu los van zonde, schuld en angst wordt gedaan zolang ik hier nog lijk te ervaren zal precies dat zijn wat het meest liefdevol is om te doen, hoe het er in de vorm ook uit mag zien. Of het nu een nee of een ja, of een misschien is, of wat dan ook, het zal altijd de beste en meest liefdevolle optie zijn voor dat moment.
Het ‘ikje’ kan namelijk onmogelijk vanuit haar chaotische egodenken overzien wat het beste is om te ‘doen’. Het ‘ikje’ weet echt van niets de bedoeling, en de ‘ik’ (de waarnemende, keuzemakende denkgeest) draagt elke gedachte nu met liefde en zonder weerstand over aan HG/J (het niet aan het ego verslaafde gedeelte van de denkgeest).
Meer valt er niet te ‘doen’ 🙂

Misschien zijn er mensen die zich afvragen hoe het met uitgeverij Inner Peace Publications gaat. Een vraag die ik als binnenkomertje gebruik om te vertellen dat het goed gaat. Momenteel zijn de vertalers druk met de vertaling van “Form Versus Content. Sex and Money” van Kenneth Wapnick. Het proces bevindt zich in het stadium van het corrigeren van de vertaling en zal daarna gereed zijn om naar de opmaak te gaan en daarna naar de drukker.
Tegelijkertijd wordt er gewerkt aan de vertaling van “The 50 Miracle Principles of A Course in Miracles”, van Kenneth Wapnick.
Voor volgend jaar staat de vertaling van “The Healing Power of Kindness. Volume one and two” van Kenneth Wapnick in de planning.
Ik onthoud mij liever van het precies noemen van een datum van verschijning. De vertalers doen hun vertaalwerk naast hun dagelijkse banen en kunnen er niet fulltime aan werken.
Ik zeg dan ook altijd de boeken zijn klaar als ze klaar zijn niet eerder en niet later, altijd precies op tijd 😉

Ondertussen zijn alle titels die IPP heeft uitgebracht nog op voorraad.
Het zijn stuk voor stuk boeken die niet gedateerd zullen raken en door hun tijdloosheid altijd behulpzaam zullen blijven voor iedere denkgeest die er klaar voor is verder te kijken dan z’n ego neusje lang is.
Zie:
Inner Peace Publications

Het ego is ontstaan vanuit het idee van ‘veranderen’.
Het onveranderlijke veranderde schijnbaar in iets wat veranderlijk leek te kunnen zijn.
Iets wat onmogelijk is, want het kenmerk van onveranderlijk is dat het onveranderlijk is.
Veranderlijkheid moet dan wel een onmogelijkheid zijn.
Alleen door het serieus te nemen lijkt het een mogelijkheid te worden.
Onveranderlijkheid is tijd en ruimteloos, veranderlijkheid is juist afhankelijk van tijd en ruimte.
Door veranderlijkheid te verkiezen boven onveranderlijkheid en veranderlijkheid serieus te nemen en onveranderlijkheid te ontkennen en te vergeten ontstond het (nog steeds) onmogelijke, maar als serieus idee schijnbaar in staat tot verwezenlijking.

En dat zien we elke seconde terug in onze eigen denkgeest projecties, pogingen tot verwezenlijking van dat wat we denken en geloven te zijn; een lichaam, in een wereld waarin we van alles ervaren te midden van en met andere lichamen, dingen en situaties.

Het ego is aan de ene kant dol op veranderingen, omdat het het onveranderlijke daarmee ontkend en uit de herinnering houdt, en tegelijkertijd aan de andere kant haat het, is bang voor veranderingen, om dezelfde reden.

Kijk maar naar projecties als de angst voor veranderingen in je leven, en aan de andere kant van de ego medaille, de constante drang om veranderingen in je leven aan te brengen.
Beide zijde hebben gemeen dat ze lichaams en situatie gericht zijn.
Het lijkt te gaan om veranderingen in de vorm. En beide zijde kunnen extreme vormen aannemen.
Omdat veranderlijkheid een van de verdedigingswapens van de egodenkgeest is blijft de (on)werkelijke oorzaak, namelijk de keuze voor veranderlijkheid boven die van onveranderlijkheid op denkgeest niveau verborgen achter de ogenschijnlijke oorzaak die nu in de vorm (de projectie) lijkt te liggen.

De keuze voor veranderlijkheid boven die van onveranderlijkheid gaat ook over de angst voor controleverlies.
De identificatie van de denkgeest met een lichaam, welke een keuze is voor veranderlijkheid, geeft de schijn van individuele zelfcontrole maar is eigenlijk een verdediging tegen het onveranderlijke, welke altijd één is en niet iets lichamelijks en individueels is.

Vanuit dit egodenken lijkt terugkeren in het onveranderlijke dus hetzelfde te zijn als zelfvernietiging. Dit wordt geprojecteerd en ervaren als angst.
De egodenkgeest houdt het liever in eigen hand door zowel zelfvernietiging in eigen hand te houden door zoiets als de dood te bedenken en te projecteren, of juist door kost wat kost zelfvernietiging tegen te gaan of in ieder geval uit te stellen, door het lichaam te beschermen en te verdedigen.

Kenmerk van beide mogelijkheden is weer dat beide 100% lichaamsgericht zijn en dat met maar één doel, het onveranderlijke van de Geest te verbergen en te vergeten.
Lichaamsgericht zijn is en heeft als enig doel de weg naar het terug herinneren denkgeest te zijn volledig te vergeten.
Een aardig dichtgetimmerd denksysteem, maar tegelijkertijd door zijn onmogelijkheid (gelukkig) zo lek als een mandje.

Het is een troost, ook al is dat juist de angst van de egodenkgeest, dat wat de egodenkgeest ook voor angstdromen bedenkt en gelooft om maar uit het onveranderlijke te blijven dit niets werkelijk kan veranderen aan de Onveranderlijk Eenheid van Liefde.

%d bloggers liken dit: