archiveren

Maandelijks archief: augustus 2016

Laat ik eerst even stellen dat alle zogenaamde valkuilen die we hebben gemaakt vanuit ego (vanuit het geloof in zonde, schuld en angst) op de eerste plaats gemaakt zijn als behulpzaam middel voor de ego kant van onze denkgeest om in afscheiding te blijven, ook al klagen we steen en been als we weer in zo’n valkuil, die we echter niet als zodanig herkennen, en ervaren als geheel buiten onze ‘schuld’, of door onze eigen stomme ‘schuld’, zijn gestapt.

Pas als we dit mechanisme herkennen, onderkennen en bereid zijn dit oordeelloos te observeren, opent zich de mogelijkheid “er anders naar te kijken”, dat wil zeggen met de Heilige Geest en of Jezus, beide symbolen voor de nog altijd bestaande verbinding, die nooit is weggeweest met dat wat we zijn, één in Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

De uitspraak “er moet een andere manier zijn” zal door de ego kant van de denkgeest (want die doet altijd mee, zit verpakt in elke gedachte) geïnterpreteerd worden als er moet een betere manier zijn om mijzelf als lichaam in dit bestaande probleem wat ik tegenkom in mijn leven, beter te voelen.
Het ego is altijd vorm gericht, en vorm gerichtheid is altijd de valkuil waar de egodenkgeest voor kiest, zonder bewust daarvoor te kiezen, het doet gewoon wat het doet en dat is vormgericht zijn het kan niets anders, het ego kan niets anders kiezen. Het ego kan niet anders dan geloven dat mijn geluk afhangt van wat er buiten mij en met mij als lichaam gebeurt.

Hoe merk ik dat ik voor de egokant van de denkgeest heb gekozen? Door bijvoorbeeld te verwachten dat als ik vergeef de vorm zal veranderen, dus de “fout” zal veranderen, de schuldige buiten mij zal veranderen, of dat ik die schuldig is zal veranderen.
En dan kan het gebeuren (daar kan je op wachten), dat je ijverig bijvoorbeeld een pad als ECIW doet, ik me nog steeds ongelukkig voel, nog steeds boos wordt, de dingen nog steeds niet gaan zoals ik wil, en denk “zie je wel, die Cursus werkt niet”.
En dat klopt “die Cursus” doet niets, want ook “die Cursus” is niet iets buiten mij die dingen kan veranderen, die anderen en mij kan veranderen dmv “een vorm wonder”.
Het enige wat ik dan dus doe is ECIW “doen” onder leiding van mijn (onbewuste, onbewust als bescherming) keuze voor de egokant van de denkgeest, die alles “buiten mij” plaatst.

Ik kan dat “me nog steeds ongelukkig voelen” ook weer verbergen achter spiritueel ego denken/gedrag en doen alsof ik me beter voel en dat alles beter gaat door me totaal te dissociëren van wat er in de vorm aan de hand lijkt te zijn, en daar zelf een spirituele ego variatie vorm van te maken. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren door de symbolen Jezus en of de Heilige Geest (beide symbolen voor de herinnering aan onveranderlijke Eenheid) mijn wereld in te slepen en ze de opdracht te geven mijn problemen in mijn leven op te lossen (alsjeblieft, dankuwel). Ik plaats dan weer deze “hulpbronnen” buiten mij, de valkuil van het egodenken.
Het kan dan lijken alsof mijn bijvoorbeeld lichamelijk problemen zich hebben opgelost, door iets buiten mij (een vorm-wonder) terwijl wat er ‘gebeurt’ is dat de egodenkgeest zijn trukendoos heeft gebruikt, zoals een illusionist ook dingen lijkt te kunnen doen laten verdwijnen of veranderen.

Ja, de lichamelijke problemen kunnen zijn verdwenen, en dat is best prettig, maar juist die gedachte is een illusie, omdat het zogenaamde probleem helemaal niet gelegen is in wat voor vorm (lichamelijk of in iets) dan ook. Er is alleen denkgeest die denkt en kan denken via egodenken (vormgericht) of via HG/J denken, denkgeest gericht.
Dan doemt de volgende valkuil alweer op, door misschien te denken dat lichamelijke genezing dan wel ‘fout’ moet zijn.
Elke gedachte die de gedachte van “fout/goed” (vormgericht) in zich heeft kan niet anders dan afkomstig zijn van de keuze voor egodenken. En ook dat is niet “fout/goed”, maar gewoon het egomechanisme wat niet anders kan dan denken zoals het geprogrammeerd is en dat is denken in goed en fout, geheel gericht op vormen buiten “mij”, een lichaam. Genezing van het lichaam is niet “fout/goed”, maar slechts tijdelijk en veranderlijk, omdat alles wat vormgericht is en buiten mij lijkt te zijn, uiteindelijk maar één doel heeft, ook al kan het tijdelijk uitgesteld worden: de dood.

Laat duidelijk zijn dat wat ik hier beschrijf allemaal eerst ervaren moet worden alvorens ik echt kan doorzien wat het betekent “de andere keuze” te kunnen maken.
En ja het kan ook eerst een tijdje in een theoretisch/intellectueel doorzien blijven hangen, maar ook dat is niet voldoende, want ook dat is een vorm van dissociëren, een “veilig” heenkomen kiezen uit die akelige, pijnlijke ervaringen. Alleen in en door de ervaring, en tegelijkertijd observerend van boven het slagveld, kan de keuze voor “er moet een andere manier zijn” gemaakt worden. En die andere manier is dan kiezen voor “het andere denken”, denken vanuit dat gedeelte van de denkgeest die er nu bewust voor kiest zich verbonden te voelen met Eenheid, Waarheid, Liefde, God, en daartoe de hulp inroept van de verbinding daarmee: de symbolen Heilige Geest en of Jezus, of een ander symbool dat voor totale liefdevolle oordeelloosheid staat.
Het denksysteem van het egodenken wordt daarmee niet vernietigd, ontkent, of omarmt, maar meer als neutraal gezien, niet instaat zijnde mijn terugkerende herinnering aan Eenheid, Waarheid, Liefde, God te vernietigen.

Dus als ik mij ondanks dat ik ECIW denk te ‘doen’ zoals ik denk dat het heurt, en ogenschijnlijk zelfs in de vorm alles heb wat mijn hartje begeert, me toch nog ongelukkig, boos, of hyper voel, dan heeft dat niets te maken met of een gekozen pad zoals ECIW wel of niet werkt, maar met de mate van mijn bereidheid werkelijk te kiezen voor “er moet een andere manier zijn”.
En kan dit me ongelukkig enz. voelen een reminder worden voor “de andere keuze”. En wordt alles wat ik als mijn leven ervaar een spiegel die mij mijn werkelijke keuzes laat zien, elke keer als ik iets ervaar.

Ik hoef helemaal niet blij te zijn met de leugen die mij zegt dat we hier in dit lichaam op deze aarde zijn, zoals Nicolien Gouwenberg zo mooi beschrijft in een artikel, “Een gelukkige leerling” in het nieuwste MIC Magazine. Deze gedachte weerspiegelt prachtig de keuze voor “er moet een andere manier zijn”.

Even herbloggen, want het is vandaag geen aanstaande 17 augustus meer, maar nu. En alles werkt en doet het en de boeken zijn zowel wat betreft vorm als inhoud heel goed gelukt, en daar ben ik gewoon heel dankbaar voor.

illusje

FaceBook2016Lieve mensen,

Goed nieuws!
Eindelijk is dan de nieuwe IPP website online.
Ik ben er blij mee, ziet er strak uit, naar mijn mening.
En vanaf aanstaande woensdag 17 augustus, zijn de twee nieuwe boeken leverbaar: “Vorm versus content: seks en geld” van Kenneth Wapnick, en “Wonderen of waan. Een gids over concepten in Een cursus in wonderen” van Jan-Willem van Aalst.
Over deze twee nieuwe boeken kan je alles lezen op de nieuwe website:
www.innerpeacepublications.nl

En als je ze wilt kopen dan kan dat via de winkel:
http://innerpeacepublications.nl/shop/

We versturen de boeken zodra ze binnen zijn.
Alle overige boeken kunnen zoals altijd meteen worden geleverd.

Als je zin hebt wandel dan maar eens door de nieuwe website, je bent van harte welkom:
www.innerpeacepublications.nl

Annelies
uitgever

View original post

Ik, de denkgeest is precies daar waar deze is (denkt en gelooft te zijn).
Dat is geen oordeel maar een ‘feit’ binnen de feit-loze wereld van de droom.
En dat is precies wat het kan zijn, een feit waar niet over geoordeeld hoeft te worden.
Dat betekent ook dat ik de waarnemende denkgeest, vermomd als (droom) lichaam tussen alle andere vermomde schijnbare (droom) deeltjes van de denkgeest ook niet hoef te oordelen over de andere vermommingen, maar beseft dat ze alleen maar uitbeelden waar de onderliggende projecterende denkgeest is en aan toe is, en waar ik als denkgeest ben en aan toe ben. Het reflecteert alleen dat, en dat maakt de denkgeest tot bron en niet de projecties (denkgeest-vermommingen).

Elk oordeel wat er nog is over mijzelf en anderen reflecteert dan ook alleen oordelen over het feit-loze. Er is dan uiteindelijk geen reden meer om te oordelen, het hoeft simpelweg niet meer.
Dit is niet iets wat ‘ik’ doe, het is het logische resultaat van daar waar de denkgeest is en aan toe is.

En als de denkgeest wel oordeelt en wel de wereld als echt ziet en daardoor helemaal niet ziet dat er alleen denkgeest is die kan oordelen en niet een lichaam dat kan oordelen, dan is dat waar de denkgeest is en aan toe is. Dat is het enige feit, binnen het feit-loze, omdat het het feit-loze reflecteert.

Ik heb de sterke neiging om alle ‘alles overhoop gooiende’ gedachtes die ik heb op te schrijven. Noem het inzichten, openbaringen, het doorzien van overtuigingen, helderheid, wat dan ook en hoe dan ook, ik schrijf ze op.
Nu was er ook de sterke gedachte dat leraarschap in de zin van anderen iets leren waardoor ze beter worden, helderder worden, slimmer worden, wakker worden gewoon niet werkelijk bestaat en ook niet werkelijk kan bestaan.
Het lijkt natuurlijk wel zo in de wereld van de droom, daar wordt het wel als zodanig ervaren. Maar wat is een droom ervaring anders dan een droom en op z’n best een symbool voor iets wat het juist probeert te verbergen.

Bijvoorbeeld, ik ben bij die en die leraar geweest en ik weet het nu, deze leraar (of dit pad) ga ik volgen want daardoor zal ik ontwaken uit de droom.
Het lijkt zo te gaan, maar zo gaat het niet.
Een leraar de hemel in prijzen of een leraar vervloeken is precies hetzelfde, gewoon weer de verschillende zijde van de egomedaille.
Zolang ik mijn staat van zijn (eigenlijk denken en dan niet het denken van het brein) laat afhangen van de gedachten en overtuigingen van een ander en me daar afhankelijk van maak, en denk en geloof dat door het volgen van een bepaalde leraar of een boek/pad ik zal ontwaken, ben ik nog steeds aan het ego projecteren en wil ik eigenlijk precies het tegenovergestelde van wat het lijkt te zijn.
Als ik een bepaalde leraar of een pad volg en me daar afhankelijk van maak of me er tegen afzet, (beide hetzelfde) op wat voor manier dan ook, zeg ik eigenlijk (onbewust), nee ik wil helemaal niet ontwaken uit de droom, maar ik doe net of ik dat wel wil. Daarmee het idee van een droom echt makend als iets waaruit ontwaakt dient te worden.

Ontwaken is niet iets wat men (het lichaam) doet, ontwaken is ook niet iets wat de denkgeest ‘doet’, want er bestaat geen droom, illusie toestand, daarom heet het ook zo (haha), het is en blijft alleen maar een droom, illusie toestand. Dus waarom zou ik er iets anders van willen maken, als het toch al niets is?
Ik wil er iets anders van maken omdat het dan wel echt leek en ik het nu kan veranderen. Het enige wat ik dan doe is de droom, de illusie veranderen in misschien een iets betere droom, illusie. En het houdt nog steeds het ‘ik’ geloof in stand.

Bovendien wat is dan de ‘ik’ die dit ‘doet’, duidelijk niet het lichaam, maar de denkgeest die zich heeft vermomd in een droom over een lichaam dat vervolgens weer kan dromen dat het géén lichaam is…
Hoe dan ook gaat het hier over controle en angst voor machtsverlies, en dat allemaal om te verbergen middels vermomming dat de droom niet echt kan zijn, door deze wel echt te doen laten lijken en alleen te geloven in lichamen in een wereld, of een van de vele variaties hierop te geloven in lichamen die eigenlijk geen lichamen zijn maar denkgeest, maar dan wel denkgeest die net zo werkt als het lichaam. Dus nog steeds een persoonlijke denkgeest die door leraren en paden te volgen wakker kan worden uit de droom.
Het lijkt heel spiritueel, maar is precies hetzelfde als alle andere ego trucjes.

Het is eigenlijk heel simpel, ‘ik’ hoef niets te doen, de toestand waarin ‘mijn’ denkgeest zich bevindt zal automatisch daardoor dat tegenkomen wat het zelf projecteert. Alles wat ik ervaar geeft aan waar de denkgeest zich bevindt, namelijk in dat wat en hoe het ervaart. Ervaar ik dat ik een bepaalde leraar moet volgen of een bepaald pad/boek waardoor ik denk en geloof te zullen ontwaken, dan is dat waar de denkgeest zich bevindt. Het heeft verder geen functie dan dit op te merken en te doorzien. Ga ik hier over oordelen, dan kies ik gewoon weer voor de grote ego truc, en gaat het niet over oordelen over mijzelf of anderen, maar volg ik een cursus in ‘hoe blijf ik in de afscheiding’.

Dus ook de gedachte dat mijn opgeschreven gedachten anderen dichterbij ontwaken zullen brengen is ook een droom, een illusie. Ontwaken ´gebeurt´ niet, want er is was ook geen ‘in slaap vallen’.

Nee, een leraar, een methode, een pad, een boek als vorm, maar ook als projectie, kan mij niet helpen te ontwaken, het laat alleen zien, waar de denkgeest is in het toestaan van het herinneren van dat er helemaal geen spraken is van slapen/dromen en ontwaken.
Dat maakt alles wat op mijn pad komt zowel zinloos als zinvol.
Er is niets wat mij als denkgeest kan doen laten ontwaken, want er was ook nooit echt een besluit te gaan slapen. En wat voor leraar, pad/boek ik ook denk en geloof te volgen of juist helemaal niet, het verandert niets aan het volledig abstracte, het ‘niets’ dat waar we woorden voor hebben bedacht zoals, Eenheid, Waarheid, God, Liefde, maar ook abstract en niets.
Spiritueel denken en geloven te zijn of 100% atheist, of humanist of wat voor woorden we daar ook voor hebben bedacht maakt niets uit.

Dus ik (en alle andere ikjes), ervaar wat ik ervaar of dat nu een leraar, pad volgen is, of niet, of wat dan ook, dat maakt voor het totale abstracte niets uit, het wordt er niet minder of meer abstract van. Terugkeer in het abstracte is onvermijdelijk, omdat er nooit uit is weggegaan. Dus het idee van een pad te moeten volgen om het onvermijdelijke te doen laten gebeuren of bespoedigen is onzin.
Dat betekent dat het niets uit maakt wat we in het onmogelijke, binnen dat wat niet kán bestaan, bedenken en doen om eruit te geraken, integendeel het zal daardoor juist het onmogelijke het niet bestaande proberen waar te maken. Volop mee gaan in de stroom van ervaringen, welke dat ook mogen zijn, spiritueel of niet spiritueel, of wat dan ook, de stroom die ik mijn leven noem, dat is wat er overblijft. De denkgeest kan niets anders doen dan dat waar deze is en aan toe is…

Thats it…

 

 

FaceBook2016Lieve mensen,

Goed nieuws!
Eindelijk is dan de nieuwe IPP website online.
Ik ben er blij mee, ziet er strak uit, naar mijn mening.
En vanaf aanstaande woensdag 17 augustus, zijn de twee nieuwe boeken leverbaar: “Vorm versus content: seks en geld” van Kenneth Wapnick, en “Wonderen of waan. Een gids over concepten in Een cursus in wonderen” van Jan-Willem van Aalst.
Over deze twee nieuwe boeken kan je alles lezen op de nieuwe website:
www.innerpeacepublications.nl

En als je ze wilt kopen dan kan dat via de winkel:
http://innerpeacepublications.nl/shop/

We versturen de boeken zodra ze binnen zijn.
Alle overige boeken kunnen zoals altijd meteen worden geleverd.

Als je zin hebt wandel dan maar eens door de nieuwe website, je bent van harte welkom:
www.innerpeacepublications.nl

Annelies
uitgever

 

 

‘Is extreem ongeduldig’, staat er in mijn ego-blauwdruk.
Ongeduld dient dus een doel, net als al mijn eigenschappen en karaktertrekken.
Het dient niet het doel dat het lijkt te dienen, namelijk mijn functioneren (goed/slecht) als lichaam in een wereld, maar het verborgen ego doel; afgescheiden zijn en blijven van Eenheid, Waarheid, Liefde, God.

Ok, dacht ik toen ik weer eens in zo’n ongeduld stuk zat en het behalve voelen en ervaren ook mijn observeer post innam en me toen meteen vanuit die positie afvroeg, wat gebeurt er als ik niet meer ongeduldig zou zijn? En ik kreeg toen als antwoord, niet wat ik eigenlijk verwachtte: eindeloos geduld, maar: ‘dan kan niets mij meer wat schelen’. Ah, dat is de angst van het egodenken hierachter, de andere zijde van de ego medaille. Ongeduld met aan de andere kant van de dualistische egomedaille niets meer kunnen schelen, niets meer willen, kunnen, mogen, de stilte van het ‘niets’. Ongeduld houdt de boel, de droom, op een angstige, (want beide van ego en ego is angst) luidruchtige, onrustige manier in stand binnen mijn blauwdrukje.
Ah, dus dat heeft de functie ‘ongeduld’ eigenlijk voor mij, het gaat helemaal niet om ongeduldig zijn over iets of iemand het is een manier om ‘veilig’ in het egodenken te blijven dus in afscheiding.

Mooi zo, en wil ik daar mee doorgaan, wil ik hierin gelijk blijven hebben, wil ik ‘ongeduld’ deze functie blijven geven?
Nee, want ik wordt er behoorlijk beroerd van, terwijl ik tegelijkertijd weet dat het niet hoeft en alles, zelfs in de droom (vorm), altijd wel goed komt op de een of andere manier.

Wat blijft er dan nog anders over dan zo’n eigenschap, naast nog vele anderen natuurlijk, als deze wordt doorzien, zoals gebeurde, tijdens dat het wordt ervaren, alleen nog maar te zien (vanuit de waarnemende denkgeest post) als eye opener en te ‘Vergeven’, wat inhoudt: doorzien, terugnemen en op laten lossen in het niets waar het ook vandaan komt?
En dan krijgt die hele ego-blauwdruk een geheel andere functie…
Dan pas zal de omkering van ongeduld, Eindeloos Geduld zijn.
Dient het ten minste nog ergens voor 🙂

Dit voorbeeld op de eerste plaats om het voor mijzelf even heel scherp te krijgen en ook om te laten zien, dat eerlijk kijken naar elke angst gedachte hoe geniaal vermomd ook onontbeerlijk is in het proces van ontwaken. En niet gewoon weer een ego oplossing te volgen.

 

 

 

Ik noem voortaan het afreageren van mijn eigen verborgen zonde, schuld en angst gedachten af-projecteren. Want dat is wat het mechanisme van afreageren op een ander of op iets eigenlijk is.
Onze ‘ogen’ zijn de hele dag en nacht naarstig op zoek naar vluchtwegen om maar niet te hoeven kijken naar onze eigen zonde, schuld en angst gedachten en daar is het egodenken geniaal in geworden, en daardoor moeilijk te onderkennen als zodanig.

Bovendien is het nogal ontluisterend en roept het ook weer meer zonde, schuld en angst gedachten op vermomd als gevoelens van woede, haat, verdriet, pijn, lijden enz., als we dit ego-denk-mechanisme in beeld krijgen. Het ego-denken zal er dan ook alles aan doen om ook deze ontmaskering te voorkomen, door alle vormen van ontkenning en dissociatie die we maar kunnen bedenken.

We doen aan af-projecteren om aan dat vreselijke gevoel dat zonde, schuld en angst met zich meebrengt af te raken, door het te projecteren en dan te ‘zien’ in iets of iemand anders zodat we deze de schuld kunnen geven van wat ‘mij’ lijkt te overkomen. Zo rolt de hele wereld over elkaar heen elkaar steeds de zonde, schuld en angst bal toespelend.
En we doen het allemaal, niemand uitgezonderd.
En als we het al niet buiten ons af-projecteren, projecteren we wel af op onszelf, wat ook weer gewoon een vorm van af-projecteren is, ook al lijkt het over onszelf te gaan. Het lichaam, het persoonlijke ‘ikje’ is immers ook een projectie, geprojecteerd door de denkgeest die gelooft dat deze een lichaam is en ook gemaakt is om dienst te doen om op af te projecteren.

Al dit af-projecteren dient als vluchtmiddel om aan Waarheid, Eenheid, Liefde, God te ontkomen. Alleen al als we dit ontdekken kunnen we de waanzin ervan inzien, want dan zal de onvermijdelijke vraag rijzen: WAAROM??!! Waarom doen we ons dit zelf aan?
En waarom stellen we deze uitstekende vraag? Omdat het een onmogelijke vraag is en door hem te stellen komt dat boven water en kan deze vraag onder de loep gehouden worden.
Daarmee is de verslaving aan het mechanisme af-projecteren nog niet in één keer over en uit. Nee, net als met een verslaving binnen het veld van de projecties, want het is ook weer niets anders dan af-projecteren, kost het moeite en tijd en vooral doorzettingsvermogen en wil om ervan af te kicken.

Ik herblog dit blog, omdat het thema ‘vertrouwen/wantrouwen’ weer volop langskomt. Ik ‘zie’ nu dat dit blogje + video de voorbode was voor het aangaan, het laten vallen in het onder ogen zien van hoe ik het idee van vertrouwen in handen van het ego heb gebruikt in mijn leven. Hoe ik (de egokant van de denkgeest) Vertrouwen, symbool voor Waarheid, Eenheid, Liefde, God, steeds weer omgekeerd heb naar de ego versie van vertrouwen, waardoor vertrouwen dualistisch werd en dus twee kanten leek te hebben: vertrouwen – wantrouwen.
Het ego is niet te vertrouwen, van wegen deze dualistische aard, die ook altijd wantrouwen in zicht draagt en zich heeft geprojecteerd in wat ik mijn leven noem.
Mijn leven lang ben ik onbewust op zoek naar vertrouwen op de plaats waar het niet te vinden is. Met opzet onbewust, omdat het niet ontmaskerd mag worden, want dat betekent de ontmaskering van het egodenken, en dat betekent het begin van het einde van het ego.
En de basis voor vertrouwen in het egodenken in deze wereld zijn de ouders, die het substituut zijn geworden voor het non-dualistische Vertrouwen. Daar zocht en vond ik NIET  Vertrouwen die volledig non-dualistisch is, maar dus wel de ego vervanging daarvan vertrouwen/wantrouwen.
En zo val ik verder in de vrije val van overgave en ware vergeving uit het dualisme (wantrouwen/vertrouwen) terug in het non-dualisme (Vertrouwen).
En de film is de film, niet meer en niet minder. Niet de film moet of mag veranderen, maar mijn keuze voor met wie/wat kijk ik ernaar; met ego (keuze voor vertrouwen/wantrouwen= afscheiding, dualisme), of met HG (keuze voor terug herinneren in Vertrouwen)?

illusje

Ik beschouw de wereld inclusief mijzelf, als een projectie. Projecties die symbool staan voor de gedachte (de denkgeest dus) die de gedachte projecteert. En die gedachte plus de projectie zegt altijd iets over hoe ik, de gedachte, denk over mijzelf.
Toen ik net onderstaand filmpje (projectie) tegen kwam was daar onmiddellijk de associatie met het laten vallen in Vertrouwen.
En dit filmpje werd voor mij onmiddellijk een symbool voor het onvermijdelijke willen terug herinneren in de veilige armen van Waarheid, in Liefde, in God, gesymboliseerd door de ouders die geduldig en vanzelfsprekend wachten tot ik eraan toe ben het ‘bekende’ achter me te laten en me in het schijnbaar onbekende te storten, wetende dat het onvermijdelijk is en tevens dat het ‘goed’ komt, wat er onderweg ook voor pijnlijke dingen lijken te gebeuren, het komt allemaal op z’n pootjes terecht.
Ik laat me vallen in Vertrouwen wetende dat de uitkomst…

View original post 7 woorden meer

Een cursus in wonderen is een van de vele paden die niets meer of minder de reflectie zijn en uitbeelden van de herinnering aan Onveranderlijkheid die onveranderlijk nog altijd aanwezig is in elk schijnbaar afgescheiden stukje denkgeest. De herinnering kan alleen herinnerd worden als de denkgeest die voor veranderlijkheid heeft gekozen binnen het Onveranderlijke er aan toe is en bereid is de herinnering aan het Onveranderlijke weer toe te laten, en al het veranderlijke weer terug te laten keren middels ware vergeving in het Onveranderlijke, omdat aanvaard wordt dat niets het Onveranderlijke werkelijk kán veranderen naar een staat van veranderlijkheid.

Als dat proces van terug herinneren aanvaard wordt dan wordt alles wat veranderlijk is omgekeerd tot hulpmiddel weer terug te herinneren in het Onveranderlijke.
Dat doel is universeel de paden die ernaar toe leiden en de middelen die daarbij behulpzaam kunnen zijn, zijn divers en individueel.
Daarom is een pad als Een cursus in wonderen en elke andere methode een leermiddel wat nodig is zolang het proces van (ont)leren nog bezig is, daarna heeft het geen functie meer.
Het is niet de bedoeling dat een methode die bedoelt is terug te herinneren in het Onveranderlijke dezelfde functie krijgt als dat wat moet worden (ont)leert op het niveau van het veranderlijke, door er bijvoorbeeld iets speciaals als; het enige ware pad van te maken.
Dan krijgt de methode, het pad, gewoon weer de status van het veranderlijke. En veranderlijkheid moet of verdedigd of aangevallen worden.

Het is dus vooral zaak alert te zijn en blijven op de voortdurende weerstand van het veranderlijke, wat veranderlijk wil blijven, door dat wat het Onveranderlijke vertegenwoordigt het veranderlijke binnen te lokken, waardoor het Onveranderlijke niet verdwijnt of verandert, maar wel wordt geblokkeerd.

Mocht dit allemaal abstract klinken, pas het dan gewoon toe op jezelf en observeer hoe de ‘ik’ voortdurend probeert alles te veranderen door het beter maken of slechter (dat maakt voor het veranderlijk ego niet uit) van alle vormen die we in ons eigen leven ervaren en denken en geloven dat we dat zijn. En kijk dan of je wilt gaan zien dat al dat beter of slechter maken helemaal niet gaat om het beter of slechter maken van allerlei vormen en ervaringen, maar slechts één doel heeft; in het veranderlijke te blijven en uit het Onveranderlijke.
En kijk naar de weerstand die dit oproept, ook de weerstand is niet wat het lijkt.
Weerstand is het domein van het veranderlijke en helpt het veranderlijke in stand te houden, een andere functie heeft het niet.

Welke methode men ook kiest of niet kiest het terug herinneren in het Onveranderlijke is onvermijdelijk, omdat alleen het Onveranderlijke IS.
En daarom heeft het geen enkele zin om welke methode dan ook aan te vallen en of te verdedigen, want dat zegt alleen: “nee, ik wil gelijk hebben dat alleen het veranderlijke bestaat en dat wil ik niet, nooit, never opgeven.”
Dat zou in ieder geval een heel eerlijke observatie zijn, waarna de keuze gemaakt kan worden of ik dat echt meen en wil, of dat het het begin is van het willen terug herinneren in het Onveranderlijke…

<span>%d</span> bloggers liken dit: