archiveren

Maandelijks archief: januari 2016

Als projecteren uit de Werkelijkheid geen zin meer heeft, omdat gezien wordt en ervaren is dat het simpelweg niet werkt, omdat het onmogelijk is en niet meer gewenst, dan is daar de stilte.
De stilte van het diepe besef dat de wereld die een denkbeeldig ‘ik’ dacht en geloofde te zijn en ervoer en wat eerst als de enige waarheid werd gezien, alles behalve en juist het tegenovergestelde van Waarheid is en werd gebruikt om Waarheid te verbergen achter de ontkenning ervan.
De stilte van de denkgeest die stopt met luisteren, en beslissen op basis van de vluchtimpuls voor Waarheid, een vluchtimpuls die altijd vormgericht is.
Een vluchtimpuls die voortkomt uit de keuze voor angst, de angst voor Waarheid, de angst voor Liefde.
De stilte van de onzinnigheid van dit alles inzien en er gewoon niet meer op willen reageren, op geen enkele manier. Niet door het te ontkennen, niet door het te bestrijden, niet door het te omarmen, er gewoon in Zijn.
Midden in de stilte van de woestijn, midden in de stilte van ‘niets’.
Het is niet de stilte van depressiviteit, want ook dat is een vlucht uit Waarheid.
Het is de ‘Ik rust in God’ (WdI.109) een metafoor die door ECIW gebruikt wordt om dit soort stilte in woorden te vatten:

LES 109
Ik rust in God.
1. We vragen om rust vandaag, en een kalmte ongeschokt door wereldse verschijnselen.
2We vragen om vrede en stilheid, te midden van alle beroering,
ontstaan uit botsende dromen. 3We vragen om veiligheid en geluk, hoewel
we naar gevaar en ellende schijnen te kijken. 4En we bezitten de gedachte
die ons vragen beantwoorden zal met datgene waarom we verzoeken.
2. ‘Ik rust in God.’ 2Deze gedachte zal jou de rust en kalmte, vrede en stilheid,
en de veiligheid en het geluk brengen die je zoekt. 3‘Ik rust in God.’
4Deze gedachte heeft de kracht de sluimerende waarheid in jou te wekken,
wier visie voorbij verschijningsvormen ziet naar diezelfde waarheid in
alles en iedereen. 5Dit is het eind van lijden voor heel de wereld en voor iedereen
die ooit gekomen is en nog komen zal om hier een tijdje te verwijlen.
6Dit is de gedachte waarin Gods Zoon opnieuw geboren wordt, om zo
zichzelf te herkennen.
3. ‘Ik rust in God.’ 2Volkomen onversaagd zal deze gedachte jou door storm
en strijd heendragen, voorbij ellende en pijn, voorbij verlies en dood, tot
aan de zekerheid van God. 3Er is geen lijden dat ze niet genezen kan. 4Er is
geen probleem dat ze niet kan oplossen. 5En er is geen verschijningsvorm
die niet in waarheid zal verkeren voor de ogen van jou die rust in God.
4. Dit is de dag van vrede. 2Jij rust in God, en terwijl de wereld wordt verscheurd
door stormen van haat, blijft jouw rust volkomen onverstoord.
3De rust van de waarheid is de jouwe. 4De schijn der dingen kan zich niet
meer aan je opdringen. 5Je roept allen op zich bij jou aan te sluiten in jouw
rust, en ze zullen horen en tot je komen, omdat jij rust in God. 6Ze zullen
geen andere stem horen dan de jouwe, omdat jij jouw stem aan God gegeven
hebt, en nu rust je in Hem en laat Hem door jou spreken.
5. In Hem ken je geen kommer en geen zorgen, geen lasten, geen onrust en
geen pijn, geen angst voor de toekomst en geen spijt om het verleden. 2In
tijdloosheid rust je, terwijl de tijd voorbijgaat zonder zijn stempel op jou
te drukken, want jouw rust kan nooit veranderen, op geen enkele manier.
3Jij rust vandaag. 4En wanneer jij je ogen sluit, verzink je in de stilheid.
5Laat door deze perioden van rust en verademing je denkgeest worden gerustgesteld
dat al zijn uitzinnige fantasieën slechts koortsdromen waren
die voorbij zijn. 6Laat hij stil zijn en dankbaar zijn genezing aanvaarden.
7Geen angstige dromen zullen er meer komen, nu jij rust in God. 8Neem
tijd vandaag om uit dromen weg te glijden naar vrede toe.
6. Elk uur dat jij je rust neemt vandaag, wordt iemands vermoeide denk-
geest plotseling verblijd, breekt een vogel met gebroken vleugels in zingen
uit, en gaat een beek die lang heeft drooggestaan weer stromen. 2De
wereld wordt opnieuw geboren iedere keer wanneer jij rust en je elk uur
herinnert dat je gekomen bent om de vrede van God in de wereld te brengen,
opdat die, samen met jou, tot rust mag komen.
7. Met elke vijf minuten dat jij rust vandaag, is de wereld dichter bij ontwaken.
2En het tijdstip, dat rust het enige is wat er zal zijn, nadert voor alle
uitgeputte en vermoeide denkgeesten, te moe nu om hun weg alleen te
gaan. 3En ze zullen horen dat de vogel begint te zingen en zien dat de beek
opnieuw begint te stromen, met herboren hoop en hernieuwde energie
om lichtvoetig de weg te kunnen bewandelen die al gaande plotseling gemakkelijk
blijkt.
8. Jij rust in de vrede van God vandaag en roept je broeders op vanuit jouw
rust om hen te leiden naar hun rust, tezamen met jou. 2Je zult getrouw aan
je vertrouwen zijn vandaag, niemand vergetend, iedereen binnenhalend
in de grenzeloze cirkel van jouw vrede, het gewijde heiligdom waarin jij
rust. 3Open de tempeldeuren en laat hen komen, van over heel de wereld
en ook van heel nabij; je verre broeders en je naaste vrienden; vraag hen
allen hier naar binnen om te rusten met jou.
9. Je rust in de vrede van God vandaag, kalm en onbevreesd. 2Elke broeder
komt nu zijn rust vinden en biedt jou die aan. 3We rusten samen hier, want
zo wordt onze rust compleet gemaakt, en wat wij vandaag geven, ontvingen
we reeds. 4Tijd is niet de behoeder van wat we geven vandaag. 5We
geven aan ongeborenen en aan hen die zijn heengegaan, aan elke Gedachte
van God, en aan de Denkgeest waarin deze Gedachten werden geboren
en waarin ze rusten. 6En we herinneren hen aan hun rustplaats iedere
keer als we onszelf vertellen: ‘Ik rust in God.’
(WdI.109)

En bedenk als je dit leest dat ECIW ons altijd aanspreekt als denkgeest niet als lichaam.
Wordt dit gelezen vanuit het bewustzijn en het geloof een lichaam te zijn, dan kan het niet begrepen worden, omdat juist identificatie met het lichaam de verdediging is tegen Waarheid, tegen Liefde.
Hoe het ook wordt beleefd het zal altijd op wat voor manier dan ook de herinnering triggeren aan Waarheid, of het nu het aanvaarden van Waarheid is of het blijven ontkennen.
Waarheid is onveranderlijk Waarheid, welke denkgeest omweg we ook zullen bedenken, geloven en ervaren.
Een troostrijke gedachte…

Alleen voor de liefhebber:

 

 

Binnen het domein van het egodenken/ervaren heerst de dualiteit van de egodenkgeest. Weliswaar geheel illusoir, maar niettemin ook een ervaring van de ervarende denkgeest, die heeft besloten illusies voor waarheid aan te zien, maar vervolgens vergeten is dat dat besluit genomen is en nu denkt gelooft en ervaart een lichaam te zijn te midden van andere lichamen, dingen en situaties.
De denkgeest die eraan toe is wakker te worden uit deze illusoire droom, herinnert zich weer dat dit besluit genomen is en kan dan besluiten alle illusoire gedachten terug te nemen in de denkgeest en te vergeven.
Dat klinkt simpel, is het ook eigenlijk, als idee, want we hebben het hier over gedachten, maar wordt niet als makkelijk ervaren, nee zeker niet.
Afkicken van een verslavend denksysteem doet pijn. En het doet pijn, niet om de reden die ik denk.  De functie van het ervaren van pijn, lijden is het vasthouden aan de verslaving.
Pijn, lijden, emoties treden aan op het toneel van de egodenkgeest om een andere reden dan dat het lijkt. Ik lijd niet vanwege wat er lijkt te gebeuren in enige vorm in een wereld, maar om de oorzaak van het lijden aan het ‘oog’ te onttrekken. De oorzaak van al mijn lijden, pijn, emoties is mijn keuze voor afscheiding en lijden, pijn, emoties houden die keuze in stand. En de keuzemakende denkgeest is verantwoordelijk voor elke gedachte en voor de keuze voor welke functie de gedachte wordt gebruikt. En er zijn maar 2 keuzemogelijkheden, namelijk de keuze voor angst, of de keuze voor het vergeven van angst. De keuze voor angst is de keuze voor het echt maken van angst en de projectie als oorzaak zien van de angst (dus wat er lijkt te gebeuren buiten mij of met mij als lichaam). De keuze voor het vergeven van angst is de keuze voor het doorzien van waar de angst vandaan komt namelijk vanuit de denkgeest (niet van iets buiten mij) die kiest voor vanuit angst te denken en te ervaren, en vervolgens bereid is deze keuze terug te nemen in de denkgeest, en te vergeven.

In het begin van het proces, lijkt het alsof vergeving alleen toegepast kan worden als er iets ‘ergs’ gebeurt, iets wat opvalt doordat de emoties, de pijn en het lijden als ondragelijk worden ervaren. Gaandeweg het proces wordt duidelijk dat vergeving op elke gedachte toegepast kan worden, omdat elke ervaring zolang er nog ervaren wordt binnen de ervaring die we onze wereld noemen en ons lichaam eerst als egogedachte opkomt.
Er kan pas gekozen worden voor vergeving van iedere vorm van angst (alle vormen van pijn en lijden, groot en klein), als het eerst als zodanig ervaren is en gezien en benoemd is als zijnde pijnlijk en als keuze voor afscheiding is (h)erkend.

Wordt ik dan een emotieloos wezen, zou een zichzelf verdedigende, dus angstige egodenkgeest zich af kunnen vragen.
Nee, De pijn, het lijden en de emoties kunnen een andere functie krijgen. Ze kunnen een uitnodiging worden om ze te laten her-gebruiken voor Ware Vergeving, in plaats van de denkgeest nog verder de afscheiding in te laten leiden.

Als ‘ik’ de ervarende denkgeest, ervoor kies pijn, lijden, emoties te gaan leren zien als een reminder en een kans om te Vergeven, zal ‘ik’, de nog steeds ervarende denkgeest ook precies weten wat wel of niet te doen in enige vorm, omdat Ware Vergeving ziet dat er niets gebeurt is en Eenheid nog steeds onveranderlijk Een is.
Dat betekent dat ‘ik’, de ervarende denkgeest, nooit te veel of te weinig zal doen, maar precies dat wat nodig is, zonder stress en haast (beide ook vormen van angst, dus ego) en het meest behulpzaam en liefdevol zal zijn voor iedereen (de hele ene ervarende denkgeest), zowel voor de hulpvragende denkgeest als de hulpgevende denkgeest, want die zijn altijd één.
De veelgehoorde opmerking: “denk je wel aan jezelf”, zal dan ook vanzelf oplossen in de Eenheid, het Zelf van Werkelijk Behulpzaam zijn:
(T2.V.A.18.(8):1-6)

 

Vrijwillig, in vol vertrouwen mee gaan in alles wat zich aandient, of het nou in de vorm als ellende wordt ervaren of als vreugde, ‘Himmelhoch jauchzend, zum tode betrübt’, en dan de keuze maken het serieus en ‘waar’ te maken, of het te zien als vergevingskans.
Dat is de enige keuze die gemaakt kan worden keer op keer, bij elke ervaring die de ervarende denkgeest ervaart.

Dat is het ‘doen’ onder leiding gezet van mijn Juist gerichte denkgeest.
Denk en geloof ik nog steeds dat het lichaam iets kan doen, dan betekent dat automatisch dat ik kies voor de leiding van mijn onjuist gerichte denkgeest.
Dat is niet fout of goed, dat is slechts een eerlijke observatie die noodzakelijk is voordat ik een keuze kan maken voor één van de twee denksystemen.

Dat is de ‘nieuwe’ functie van elke ervaring die de ervarende denkgeest ervaart, zolang deze nog ervaart.

 

illusje

Als alles bewustzijn is, en als alles wat we ‘zien’ een projectie van het bewustzijn is, dan ‘is’ alles dus bewustzijn en blijft bewustzijn.
Daar is toch geen speld tussen te krijgen, behalve dan door het bewustzijn dat dit ontkent, maar ook dat blijft bewustzijn of het nu zichzelf ontkent of niet.
Het bewustzijn dat zich hiervan bewust is, kan dit natuurlijk niet meer helemaal ontkennen en dit zal onvermijdelijk ervaren worden als totaal uit je comfort zone gerukt te worden, niet comfortabel dus. Maar dat komt enkel en alleen omdat dat wat werkelijk is ontkend wordt, en alleen de ontkenning maakt dat het rot voelt, omdat ontkennen wat werkelijk is, wel onnatuurlijk moet voelen, ook dat is logisch.

Projecties blijven dus projecties en kunnen daar nooit van loskomen.
Dit betekent automatisch, dat er geen rangorde in projecties bestaan, alles is immers afkomstig uit het ene bewustzijn en is en…

View original post 609 woorden meer

Een “ik” kan Eenheid, Waarheid, God, dat wat Liefde is niet van een “jou” of van een “mijzelf” afnemen, ontberen of geven.
Er is geen “ik” die dat kan doen.
En toch lijkt er een “ik” te zijn die haar hele leven ijverig en volhardend wijdt aan dat vreemde spel van afstoten en aantrekken, eb en vloed, dag en nacht, in- en uitademen, liefde en haat, geven en nemen, geboren worden en sterven.
Een onzinnig, zinloos, verblindend, onmogelijk spel, met maar één onmogelijk, goed verborgen doel; afscheiden van Eenheid, Waarheid, God, van Liefde.
Dat wat onmogelijk is heeft dan ook geen “waarom?”. “Waarom?” is slechts een poging het onmogelijk mogelijk te maken, wederom een zinloze, doodlopende gedachte.
Een onmogelijke gedachte die weliswaar met geen mogelijkheid het onmogelijke mogelijk kan maken, maar dit wel kan geloven en ervaren, zodat het onmogelijke wel mogelijk lijkt.
De gedachte en de ervaring dat er een “ik” is die iemand iets kan ontnemen of geven is dan ook alleen gebaseerd op het geloof in het onmogelijke.
Niet echt een handig behulpzaam gedachte systeem om in te “gronden”.
Eenheid, Waarheid, God dat wat Liefde is heeft geen gronding nodig.
Er is ook geen “ik” die zichzelf kan leren gronden in Eenheid, Waarheid, God, dat wat Liefde is.
Het enige wat de in een “ik” gelovende ervarende denkgeest die eraan toe is dit geloof in twijfel te trekken, kan doen is elke onware, onmogelijke gedachte/ervaring, dat vreemde spel van de egodenkgeest, geworteld in het geloof in zonde, schuld en angst, volledig leren doorzien en vergeven, zodat elke onware, onmogelijke gedachte terug keert naar zijn bron en oplost in Eenheid, Waarheid, God, dat wat Liefde is.
De in een “ik” gelovende, ervarende denkgeest die eraan toe is, zal zichzelf stap voor stap ontgeloven van de onmogelijke “ik” gedachte en oplossen als en in het niets wat het steeds was, en daardoor automatisch terug herinneren in het non-dualistische Alles wat het werkelijk IS.

Telkens als er weer een verschuiving heeft plaatsgevonden in de denkgeest, volgt er een periode van wat ik omschrijf als ‘herijken’. De denkgeest die als het ware moet wennen aan een hernieuwd hervonden evenwicht. Dit kan makkelijk verward worden met het denken en geloven dat het lichaam/brein de oorzaak is van de tijdelijke ervaring van onstabiliteit. Het is beter dit gewoon te onderkennen, en liever niet te ontkennen, want ontkenning is altijd kiezen voor de ego kant van de denkgeest, die maar één doel heeft het ondermijnen van het herijken van de zich stap voor stap Herinnerende denkgeest.
De moeheid, somberheid, depressiviteit die ervaren wordt tijdens deze perioden van herijken zijn onvermijdelijk. De manier waarop ze worden ervaren is wederom een keuze van de ervarende denkgeest, niet een keuze van een ervarend lichaam. De keuze voor leiding volgen van de egodenkgeest, symbool voor de keuze in afscheiding te blijven, of die van HG/J Denkgeest, het symbool voor het terug willen herinneren in Eenheid. Hierbij wordt niet het lichaam en de ervaring ontkend, maar ‘anders’ her-gebruikt. De ervaring van naar, depressief, down voelen van het lichaam zal worden gezien als de nog aanwezige weerstand in de vorm van de keuze voor (ego)denkgeest. En zoals we weten projecteert de keuze voor egodenkgeest altijd, zodat het lijkt alsof er een lichaam/brein is dat lijd in plaats van de egodenkgeest die kiest voor lijden om afgescheiden te blijven.

Herijken na een verdere denkgeest verschuiving gaat dus gepaard met een gevoel van onstabiliteit. De keuze is dit serieus te nemen, de keuze voor ego denken, de keuze voor afgescheiden te blijven, of het te zien als een stap in het terug herinneren van de Onvoorwaardelijke, Onveranderlijke Stabiliteit van Eenheid.

De ervarende denkgeest kan op twee manieren ‘fantasie’ ervaren:

1. Als er nog een ervaren is vanuit identificatie met een wereld, met lichamen, dingen en situaties, waardoor het lijkt dat er een lichaam is dat ervaart, welke oorzaak en gevolg is van alles wat de ogen van het lichaam zien, zal onder fantasie verstaan worden dat wat de ogen van het lichaam niet kunnen zien. Een 100% vormgericht, lichaamsgericht ervaren, waarbij de ervaring los lijkt te staan van het lichaam.

2. Als er geen identificatie meer ervaren wordt met een wereld, met lichamen, dingen en situaties, omdat er alleen nog maar de ervaring is van ervarende denkgeest te zijn en niet meer van een ervarend lichaam, zal juist alles wat de ogen van het lichaam lijken te zien en gezien wordt als oorzaak en gevolg, door de mand vallen en juist dat als fantasie worden ontmaskerd. Een 100% denkgeest gericht ervaren, waarbij de ervarende en de ervaring hetzelfde zijn, allebei denkgeest.

Twee soorten van fantasie, maar totaal anders en totaal tegenovergesteld aan elkaar, de een (punt 1) 100% vorm/lichaamsgericht, de ander (punt 2) 100% denkgeest.

Beide kunnen niet tegelijkertijd bestaan…
Hoe dat zit, vereist een ervaring door de ervarende denkgeest die eraan toe is zijn eigen fantasieën te onderkennen, herkennen en ontmaskeren

Ik kwam tot deze gedachte toen ik het volgende las in ECIW:

“If it helps you, think of me holding your hand and leading you. And I assure you this will be no idle fantasy” (WpI.70.9:3-4).

“Als het je helpt, denk dan dat ik jouw hand vasthoud en je leid. En ik verzeker je dat dit geen hersenschim zal zijn” (WdI.70.9:3-4).

Als ik dit lees vanuit denksysteem (punt 1) dus vanuit het geloof in lichaamsidentificatie, dan zal ik denken, geloven en ervaren dat met ‘no idle fantasy’ of ‘geen hersenschim’ bedoelt wordt dat er echt een Jezus buiten mij als lichaam is die letterlijk mijn hand vasthoud en dat dat ‘no idle fantasy’ of ‘ geen hersenschim’ is, maar echt zoals ik denk en geloof dat het lichaam en de wereld echt is.

Als ik dit lees vanuit (punt 2), vanuit ervarende denkgeest identificatie, dan zal ik denken, geloven en ervaren dat met ‘no idle fantasy’ of ‘geen hersenschim’ juist wordt bedoelt dat er geen apart van mij een lichaam/ziel ‘Jezus figuur’ is die zo aardig is mijn hand vast te houden als ik het moeilijk heb, maar dat het een symbool, een metafoor is voor het herstellen van de verbinding met Eenheid, Liefde, Waarheid, God. En dat het een ervaring is van de ervarende denkgeest.

Een enorm onoverbrugbaar verschil.
Omdat de een (punt 1) het in stand houden van de afscheiding als doel heeft, wat juist een ‘idle fantasy’, of ‘hersenschim’ is en de ander (punt 2) het terug herinneren in Eenheid als doel heeft en juist ‘no idle fantasy’, of ‘geen hersenschim’ is.

Kortom het onjuist gerichte denksysteem (ego) zal het Juist gerichte denksysteem (door ECIW Heilige Geest genoemd) een ‘idle fantasy’, ‘een hersenschim’ noemen, terwijl het Juist gerichte denksysteem (HG) het onjuist gerichte denksysteem (ego) een ‘idle fantasy’, ‘een hersenschim’ zal noemen.

Beide denk/ervarings systemen spelen zich nog af op het niveau van ervaring, met dit verschil dat de een denkt, gelooft en ervaart dat de vorm, dat wat het lichaam doet, de ervaring veroorzaakt en de ander, denkt en gelooft en ervaart dat zowel de oorzaak als het gevolg denkgeest is, ervarende denkgeest die de ervaring maakt en ervaart.

%d bloggers liken dit: