Chaos: vergeten Waarheid

Niemand die gelooft dat de wereld werkelijkheid is, die gelooft dat het lichaam welke een wereld ziet werkelijkheid is, die gelooft dat er problemen in en met die wereld, in en met lichamen, dieren, dingen en situaties zijn die werkelijk zijn, is in staat met oplossingen te komen die alle zogenaamd bestaande problemen kunnen oplossen.
Dat is onmogelijk, van wegen het doel van het werkelijk maken van dit alles.
Deze schijn werkelijkheid waarvan we denken dat we daarin leven en zijn is gemaakt om Werkelijkheid te doen laten vergeten en daardoor schijnbaar te doen laten verdwijnen.
Maar gelukkig is vergeten niet hetzelfde als volledig verdwijnen.

Het doel van deze onwerkelijke wereld teneinde Werkelijkheid te doen laten vergeten is zoveel chaos te maken dat Werkelijkheid wordt vergeten en de focus nu ligt op het herstellen van chaos. Iets wat onmogelijk is, daar chaos gemaakt is om chaos uit te breiden, dus elke actie binnen chaos maakt chaos alleen maar groter.

Kijk maar naar elk denkbaar probleem wat je maar voorbij ziet komen, van klimaat, milieu problemen, het vluchtelingen probleem, geweld, terrorisme, alle conflicten groot en klein waarover dan ook, komen niet voort uit waar ze uit lijken te komen, de vorm waarin ze zich vertonen, maar vanuit de wens chaos te maken en uit te breiden.
Er is dan ook geen eenduidige oplossing vanuit chaos mogelijk.
Vandaar dat elke oplossing voor welk probleem dan ook altijd gepaard gaat met nog meer strijd en tegenstrijdigheid, die schijnbaar persoonlijk lijken. En degene met de meeste stemmen binnen de chaos wint en mag de oplossing uitvoeren, welke vroeg of laat toch weer achterhaalt wordt, want nogmaals het doel is niet een oplossing te vinden, maar om meer chaos te maken. Dat is de aard van de denkgeest die zich denkt te kunnen afscheiden van Waarheid.
Wat ook al niet mogelijk is, dus hoe kan vanuit iets wat onmogelijk is iets zinnigs komen?!

Ik heb dan ook geen enkele behoefte meer om met mezelf, en met wie of wat dan ook nog wat voor strijd dan ook aan te gaan over iets wat zich in deze geprojecteerde fantasie wereld afspeelt.
Want wat zich lijkt af te spelen in een wereld speelt zich niet af in een wereld, maar in de denkgeest, en lichtbeelden, schaduwen te lijf gaan en denken dat daar de oplossingen liggen heeft een erg hoog Don Quichot gehalte. Zinloos.

Het conflict bevindt zich in de denkgeest die kiest voor afscheiding en daar kost wat kost in wil blijven geloven als verdediging tegen Waarheid (God, Liefde) en dat kan alleen door conflicten te vermeerderen. En zo krijgt de bijbelse uitdrukking “Gaat heen en vermenigvuldigt u – Genesis”, een heel andere (ego)betekenis.
Het zou beter zijn te denken, ‘denk’ nergens heen, blijf één.

Wat dan te doen met en in een wereld vol conflicten?
Welke wereld, welke conflicten, en wie stelt eigenlijk die vraag?:
Dat wat ‘we’, ‘Eenheid’, eigenlijk zijn, of dat wat zich wil verdedigen tegen Eenheid, van wegen een volstrekt ongegronde angst tegen Waarheid, God, Liefde en dat doet door middel van het verzinnen van een wereld vol met conflicten die alleen maar zijn bedacht om chaos te maken, zodat het ene probleem de onzinnige gedachte dat het mogelijk is af te scheiden van Eenheid, mogelijk lijkt!?

Ware Vergeving reikt een oplossing aan binnen het krankzinnige concept van afscheiding van Eenheid. Het ziet alle zogenaamde aardse problemen, die van jezelf en die van anderen (dat is namelijk hetzelfde) groot of klein als één probleem, brengt ze terug naar de bron, de denkgeest, dat gedeelte van de denkgeest dat zich Waarheid nog herinnert (HG/J) en vraagt om door ‘ogen’ (niet de ogen van het lichaam natuurlijk) van Waarheid, van oordeelloosheid te kijken en elke oordeel te vergeven.

Vervolgens hoef ik me niet meer af te vragen wat te doen, (want wie/wat stelt die vraag?) want dat zal vanzelf vanuit Inspiratie volgen en zal altijd liefdevol zijn, (let op!) hoe het er ook uit moge zien in de nog steeds droom, maar nu de vergeven droom.

En elke denkgeest, dat wat achter de projectie ‘het persoonlijk lichaam’ schuilt als bron ervan, heeft z’n ‘eigen’ portie vergevingsmateriaal; dat wat de denkgeest achter de projectie van het persoonlijk lichaam aan problemen in zijn ‘leven’ tegen komt, in interactie met andere projecties, die alleen maar een spiegel zijn van de persoonlijk genomen (ene) afscheidingsgedachten.

 

 

2 reacties
  1. Frits zei:

    Ik heb ook geen noodzaak meer voor confrontatie of discussie. Ik merk wel dat ik de chaos erg boeiend en “vermakelijk” vind en het af en toe leuk vind om er over te kletsen. Maar niet meer vanuit het “waarom?” en “wat nu?” denken, maar vanuit de observatie modus, want ik geloof wel dat je het eerst dient te observeren en tot je te nemen voordat je het als vergevingsmateriaal kunt gebruiken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: