Maandelijks archief: april 2016

Ondanks het feit dat de Cursus zelf stelt: ‘This is a very simple course (T-11.VIII.1:1).’, ontstonden er onmiddellijk na het uitkomen van ECIW de nodige misverstanden.
Hieronder vindt je een Lighthouse artikel van Gloria en Kenneth Wapnick over die misverstanden die ontstonden meteen na het uitkomen van de Cursus en die nog steeds ontstaan, wat betreft het begrijpen van de inhoud van Een cursus in wonderen.
Zoals je ziet is het in het Engels, het is nog niet vertaald.

Echter er is wel een ander artikel wat dit onderwerp ook behandelt en wel is vertaald, namelijk door de Nederlandse ‘Vraag&Antwoord Service’.
Je kan dat artikel daar in het Nederlands lezen, met de titel: ‘De geschiedenis van de manuscripten van Een cursus in wonderen.’, onder deze link:

Maar hier volgt dus het originele Lighthouse artikel uit: Volume 4 Number 4 December 1993.


A common source of misunderstanding for students of A Course in Miracles lies in not recognizing the original context for the scribing which was directly personal to Helen Schucman and William Thetford. Jesus’ “notes” (his word) to Helen were a mixture of personal messages and the objective teaching. Even though the more informal nature of the latter dropped off as the scribing progressed, we continue to find subtle references to Helen and her reluctance to learn the Course all the way through, as seen for example in “The Simplicity of Salvation,” the first section in Chapter 31 of the text. One reason for the writing of Absence from Felicity: The Story of Helen Schucman and Her Scribing of A Course in Miracles was to clear up any potential confusion as to the meaning of many passages, and of the Course itself. As is discussed at length in that book, Helen was in great conflict regarding A Course in Miracles as it was coming through her. While she had no questions whatsoever about the “voice’s” identity as Jesus, nor of the absolute truth of his words to her, the Course did arouse tremendous anxiety as its message was totally antithetical to her personal thought system. She was therefore in the uncomfortable position of writing down (over a seven-year period!) a document that undermined her ego’s very existence.

As a result of her great ambivalence—loving and being devoted to Jesus on the one hand, and terrified on the other of the implications to her ego of such devotion—Helen on occasion would attempt to disprove the legitimacy of the Course’s author, not to mention his message. Jesus gently chided her over these attempts, which, again, are documented in Absence from Felicity. And when these attempts would fail, Helen would then argue that this Course was too difficult and demanded too much of her. While some of Jesus’ responses to Helen were taken out of the published edition of the Course, as directed by Jesus himself, enough have remained to allow the reader to see the importance to Jesus of the simple, clear, and direct nature of the Course he was giving to Helen and to the world. It is the purpose of this article to underscore this very important aspect of A Course in Miracles—which emerges from Helen’s direct and personal experience of scribing the Course from Jesus, which allowed her in turn to experience his relationship with the Course—as a help for students who are becoming confused about the “different interpretations” of the Course that are being offered by its students and commentators.

Simple, Clear, and Direct

As A Course in Miracles becomes more and more popular, one can sample among students an increasing number of written and spoken commentaries that purport to express what the Course teaches. However, it is difficult to reconcile many of these positions with the very clear and unequivocal position Jesus himself took regarding his Course, which he most certainly did not see as being complex, difficult to understand, or open to interpretation, as he reminded Helen many times. The following statements from A Course in Miracles are illustrative—though not exhaustive—of his attitude:

This is a very simple course (T-11.VIII.1:1; italics ours).

The reason this course is simple is that truth is simple (T-15.IV.6:1; italics ours).

Like the text for which this workbook was written, the ideas used for the exercises are very simple, very clear and totally unambiguous. We are not concerned with intellectual feats nor logical toys. We are dealing only in the very obvious, which has been overlooked in the clouds of complexity in which you think you think (W-pI.39.1:2-4; italics ours).

… how direct and simple the text is (W-pI.39.2:5; italics ours).

You have surely begun to realize that this is a very practical course, and one that means exactly what it says (T-8.IX.8:1; italics ours).

This course offers a very direct and a very simple learning situation, and provides the Guide Who tells you what to do (T-9.V.9:1; italics ours).

It is important to note here that by “simple” Jesus does not mean simplistic or simple-minded. A Course in Miracles is simple because it says only one thing, without deviation, and without compromise:

How simple is salvation! All it says is what was never true is not true now, and never will be. The impossible has not occurred, and can have no effects. And that is all (T-31.I.1:1-4; italics ours).

This next passage, dealing with the answer of forgiveness to all problems, can certainly also represent Jesus’ view of A Course in Miracles—his answer to Helen and Bill’s request for “another way”:

… for here we have an answer, clear and plain, beyond deceit in its simplicity. All the complexities the world has spun of fragile cobwebs disappear before the power and the majesty of this extremely simple statement of the truth (W-pI.122.6:6-7; italics ours).

In response to Helen’s complaints about the difficulty of the Course he was teaching her, Jesus responded with the following passages, so that she would understand that his words—the reflection of the Holy Spirit’s purpose and God’s truth—could not be misunderstood and, moreover, require no interpretation:

In fact, in order to be simple it [the Holy Spirit’s purpose] must be unequivocal. The simple is merely what is easily understood, and for this it is apparent that it must be clear (T-17.VI.1:2-3; first and third italics ours).

Reflections are seen in light. In darkness they are obscure, and their meaning seems to lie only in shifting interpretations, rather than in themselves. The reflection of God needs no interpretation. It is clear (T-14.IX.6:1-4; italics ours).

Therefore, “shifting interpretations” of what Jesus is teaching in A Course in Miracles can only come about when people are in the “darkness” of their wrong minds, and are unconsciously perverting the “reflection of God,” which “needs no interpretation.”

Finally, in light of Helen’s (and all students’) proclivity for projection of guilt onto God and him, Jesus made this very clear statement to her:

I have made every effort to use words that are almost impossible to distort, but it is always possible to twist symbols around if you wish (T-3.I.3:11).

Different Interpretations

It should be evident from these few quotations how Jesus viewed his book. Nevertheless, it has not prevented students from believing that A Course in Miracles can be subject to different and equally valid “interpretations,” nor from twisting its symbols around to suit their ego’s wishes. Can you imagine Helen saying to Jesus: “I understand what you are saying to me and teaching in this Course, but I think there is another interpretation you can give to this section and to these ideas that you have just dictated.” In all the years Helen and I (Kenneth) spent in going over the Course, both in preparation for the published edition, as well as in discussing different portions from the three books, it never once occurred to either of us that there might be another possible explanation for what Jesus was teaching so clearly and directly.

In this regard, I (Kenneth) remember in the very early years of the Course’s publication having a discussion with Helen about an individual who was attempting to teach the Course without really understanding it, and maintaining that it was saying something it was not, taking sentences out of context to prove his point. Helen was furious and incredulous at the same time: furious at the person for his arrogance in teaching something he clearly had no comprehension of, but pretended that he did; and incredulous at the idea that there would actually be people claiming that A Course in Miracles said something it obviously did not mean, and arrogantly believing they were right.

While she was not always happy with the Course’s teachings, Helen never forgot Jesus’ statements about its simplicity, clarity, and directness. And as has been documented in Absence from Felicity, she had little tolerance for those who sought to distort the Course’s teachings for the glorification of their own egos. Helen’s integrity was such that even though she had difficulty in applying the principles of A Course in Miracles to her own life, which she always readily admitted to, she never once attempted to change what it said to meet her ego’s needs. Specialness, after all, is only a problem when it is denied, leading inevitably to projection onto others. We are not asked by Jesus in his Course to be without the limitations imposed by our specialness, but only to escape the terrible burden of guilt we place upon ourselves (M-26.4:1-2), a burden which is maintained by our stubborn refusal to acknowledge the ego thought system we have made real and accepted within our minds. Honesty with oneself regarding the investment in specialness is essential to the process of forgiveness, for it undoes denial and projection, the ego’s “double shield” that protects its guilt and therefore its own existence. That is why Jesus pleads with us in the text:

Watch carefully and see what it is you are really asking for. Be very honest with yourself in this, for we must hide nothing from each other…. Think honestly what you have thought that God would not have thought, and what you have not thought that God would have you think. Search sincerely for what you have done and left undone accordingly, and then change your mind to think with God’s (T-4.III.8:1; T-4.IV.2:4-5).

Once again, A Course in Miracles is simple, clear, and direct in its teachings. It is the wrong mind that weaves the obscuring webs of complexity.

It is always helpful as a point of reference, to ensure that one does not get off-track when working with the Course, to keep in mind the original instant of separation when we chose against God and experienced the seeming effects of that choice. That ontological moment not only contains the original error, but is the source of all the succeeding ones as well, including the one we are discussing here. Yet, therein too is found the only answer to all problems: the Holy Spirit’s forgiveness. As the text explains:

Each day, and every minute in each day, and every instant that each minute holds, you but relive the single instant when the time of terror took the place of love.

And that instant is the

tiny tick of time in which the first mistake was made, and all of them within that one mistake…. [It also holds] the Correction for that one, and all of them that came within the first (T-26.V.13:1; 3:5).

And so we relive that moment when we believed in the reality of the separation, and took seriously the “tiny, mad idea.” Thus we became convinced that we could be different and therefore separate from our Creator and Source, with Whom we can only exist in perfect oneness and love. We believed in our insanity that there could be different interpretations of reality, and that the simple, clear, and direct truth of God’s Heaven could be discussed and debated. And that, in fact, our interpretation was every bit as valid, if not more so, than God’s.

Imagine the arrogance of the Son who believed not only that he could be right while God’s truth was wrong, but also was convinced that his happiness resided in his being right. The clarity of this single error of separation quickly was obscured by the complexity of the ego’s thought system. This complexity then was reflected in the projection of the separation thought which became the physical universe, wherein was contained the glorification of the Son’s newly-won separated individuality and triumph over God—his specialness as a self-created being, a seeming travesty of God’s perfect and unified creation. The ego’s attempt to use the world’s complexity to conceal the origin of the one error is dramatically described in the following passage from the text:

You who believe that God is fear made but one substitution. It has taken many forms, because it was the substitution of illusion for truth; of fragmentation for wholeness. It has become so splintered and subdivided and divided again, over and over, that it is now almost impossible to perceive it once was one, and still is what it was. That one error, which brought truth to illusion, infinity to time, and life to death, was all you ever made. Your whole world rests upon it. Everything you see reflects it, and every special relationship that you have ever made is part of it.

You may be surprised to hear how very different is reality from what you see. You do not realize the magnitude of that one error. It was so vast and so completely incredible that from it a world of total unreality had to emerge. What else could come of it? Its fragmented aspects are fearful enough, as you begin to look at them. But nothing you have seen begins to show you the enormity of the original error, which seemed to cast you out of Heaven, to shatter knowledge into meaningless bits of disunited perceptions, and to force you to make further substitutions.

That was the first projection of error outward. The world arose to hide it, and became the screen on which it was projected and drawn between you and the truth (T-18.I.4:1-6:2).

The hallmark of this newly-emergent dream of miscreation is that truth is relative and subject to different interpretations. This was the famous position taken by the Greek Sophists, who became enshrined in history through Plato’s Dialogues, where their arrogance is exposed and countered by Socrates’ repeated demonstrations of their ignorance, and his teaching that truth is absolute and not subject to whatever the Sophists would have it be. This argument continues today, and students of A Course in Miracles familiar with the section “The Laws of Chaos” will recall this important statement of the ego’s first law, which is based in part upon the original Sophist argument:

The first chaotic law is that the truth is different for everyone. Like all these principles, this one maintains that each is separate and has a different set of thoughts that set him off from others. This principle evolves from the belief there is a hierarchy of illusions; some are more valuable and therefore true. Each one establishes this for himself, and makes it true by his attack on what another values. And this is justified because the values differ, and those who hold them seem to be unlike, and therefore enemies (T-23.II.2).

Differences in interpretation of A Course in Miracles thus become the rallying cry of those hellbent on proving the reality of their perceived separation from God and from certain members of the Sonship.

The Fear of Truth

The workbook says that “Nothing the world believes is true” (W-pI.139.7:1), because the world was made “to be a place where God could enter not, and where His Son could be apart from Him” (W-pII.3.2:4). It follows then that when truth presents itself to us within the dream, as in A Course in Miracles for example, the ego mind must inevitably distort and change it, since the ego is the thought that it can change the truth of God’s creation into something else. And thus it is equally inevitable that we will not know who we are as Christ, God’s one Son, because the dream we call the world of separation and differences was made by us to be a place where our true Home and Identity would be forgotten. Therefore, as long as we believe we are here, we will be forever uncertain of who we and our brothers truly are. And so Jesus says about the world: “It is a place whose purpose is to be a home where those who claim they do not know themselves can come to question what it is they are” (W-pI.139.7:2). The conclusion of the ego’s plan is that all who come to this world enter as amnesiacs, having drawn a veil of forgetfulness across their minds to cover their true Identity, having substituted for it a parody of their true Self.

The explanation for our adamant refusal to accept the truth as true, therefore, lies in the investment we have in our individual identities. The ego tells us that without this—our specialness—we would then disappear into the “oblivion” of God. For accepting our reality as part of the unified Christ, is to accept the Atonement principle that the impossible never occurred. Therefore the ego—the belief in the reality of the separated and differentiated self—does not exist. To the extent that one believes in this false self—and everyone who comes into this world does believe in it—to that extent will the Course’s teachings of undoing specialness be experienced as threatening and fearful. Jesus uses the circumstances of his own murder as an example of the ego’s fear of the truth:

Many thought I was attacking them, even though it was apparent I was not. An insane learner learns strange lessons. What you must recognize is that when you do not share a thought system, you are weakening it. Those who believe in it therefore perceive this as an attack on them. This is because everyone identifies himself with his thought system, and every thought system centers on what you believe you are (T-6.V-B.1:5-9).

It would logically follow then that the investment in preserving one’s specialness would inevitably lead a student of A Course in Miracles to become frightened of what it truly teaches. A world of duality, differentiation, specialness, and individual identity cannot be long sustained in the presence of the teachings that reflect the perfect Oneness of God and Christ, and which lead the student to that state of oneness. Therefore, as students read the Course through the eyes of specialness, their wrong minds caution them to be careful of the truth which threatens their existence. The process can be described as follows: 1) having chosen the ego as our teacher, a message goes from the wrong mind to the brain not to see what is written; 2) we then are instructed to deny the Course’s simplicity, clarity, and directness; and 3) we are then directed to substitute complexity, confusion, and divergence from the Course’s message. Building upon Shakespeare’s famous statement from “The Merchant of Venice” about the devil citing scripture for his purpose, Jesus states in the Course:

Nothing the ego perceives is interpreted correctly. Not only does the ego cite Scripture for its purpose, but it even interprets Scripture as a witness for itself (T-5.VI.4:3-4).

… the ego, under what it sees as threat, is quick to cite the truth to save its lies. Yet must it fail to understand the truth it uses thus. But you can learn to see these foolish applications, and deny the meaning they appear to have (W-pI.196.2:2-4).

We thus can see that the ego, being no one’s fool, realizes that it is better to “join” the truth, rather than oppose it. It counsels the unknowing students that they would be better served to bring the truth to illusion for interpretation, rather than, as the Course repeatedly advocates, to bring their illusions to the truth. The form this takes is that students, under the guise of loving and honoring Jesus’ teachings, actually subvert the meaning of his words to read what they would like them to say, rather than what the words in truth do say. And all this without the students’ conscious awareness of their ego’s insidiousness.

Jesus discusses this ego dynamic in several places in the Course as an explanation for why students would choose to obfuscate, distort, or change the simplicity of his teachings. And clearly, it is not only Helen’s resistance Jesus was addressing in these passages, but everyone who chooses to be so tempted. We begin with a passage that was specifically meant to help Helen undo her ego’s attempts at obscuring the simple truths of the Course’s teachings:

This course is perfectly clear. If you do not see it clearly, it is because you are interpreting against it, and therefore do not believe it…. I am leading you to a new kind of experience that you will become less and less willing to deny. Learning of Christ is easy, for to perceive with Him involves no strain at all. His perceptions are your natural awareness, and it is only the distortions you introduce that tire you. Let the Christ in you interpret for you, and do not try to limit what you see by narrow little beliefs that are unworthy of God’s Son (T-11.VI.3:1-2,6-9).

And yet it is the “little beliefs” of specialness that so often lead students of A Course in Miracles to interpret its message from their wrong minds, meanwhile believing otherwise. They are not aware that they have an unconscious investment in correcting Jesus, proving that he is wrong while they are right, still maintaining that they are not as God created them, and in fact know better than He who they truly are. To all of these fearful ones who would seek to substitute their littleness for the magnitude of Christ, Jesus counsels in this confluence of two passages from the Course: Ask not of one’s petty strength—the tiny wings of the sparrow—how, with mighty power, the eagle soars (T-20.IV.4:7; manual, p. 8; M-4.I.2:1-2).

That the ego distorts A Course in Miracles is brought up again several chapters later, with Jesus emphasizing once more that without the ego’s involvement his Course would be readily understandable:

Being so simple and direct, this course has nothing in it that is not consistent. The seeming inconsistencies, or parts you find more difficult than others, are merely indications of areas where means and end are still discrepant…. This course requires almost nothing of you. It is impossible to imagine one that asks so little, or could offer more (T-20.VII.1:3-4,7-8).

Denying one’s attachment to specialness, and therefore one’s need to compromise the Course’s clear, simple, and direct truth, follows inexorably from having chosen to study it through the lens of the wrong mind. This is an inevitable occurrence once one is in the dream we call the world, and is certainly not sinful nor unexpected. However, it is a mistake not to recognize these dynamics of specialness and bring them to Jesus, so that we, together with him, may look on them without judgment or guilt, thus dispelling their seeming darkness. Without Jesus’ help, we would be oblivious to the ego’s lies; and therefore they would continue indefinitely under the protection of denial, only to lead to further distortions and misinterpretations of the Course through the dynamic of projection: all this being painfully reminiscent of what was originally done with Jesus’ message two thousand years ago.

In the section immediately following “The Laws of Chaos,” Jesus discusses more specifically the ego’s wrong-minded attempts to compromise truth by rationalizing away attack thoughts with smile-filled wrappings whose purpose is to conceal the gift of murder that lies underneath: another example of the ego’s ongoing efforts to bring illusion into truth so that we would think they are the same. This of course reflects the original mistake of equating our illusory ego selves with God. Thus he writes:

This course is easy just because it makes no compromise. Yet it seems difficult to those who still believe that compromise is possible. They do not see that, if it is, salvation is attack (T-23.III.4:1-3).

No compromise is possible with the simple truth, and the following three passages are Jesus’ even more pointed reminders to his students that they are truly terrified of his Course, and so are unwilling to “pay the price” of giving up their specialness. In their insanity they would choose the “freedom” of their individual uniqueness and self-importance over the “imprisonment” of the truth that would only make them free:

We have repeated how little is asked of you to learn this course…. And being true, it is so simple that it cannot fail to be completely understood. Rejected yes, but not ambiguous. And if you choose against it now it will not be because it is obscure, but rather that this little cost seemed, in your judgment, to be too much to pay for peace (T-21.II.1:1,3-5).

This course has explicitly stated that its goal for you is happiness and peace. Yet you are afraid of it. You have been told again and again that it will set you free, yet you sometimes react as if it is trying to imprison you. You often dismiss it more readily than you dismiss the ego’s thought system. To some extent, then, you must believe that by not learning the course you are protecting yourself. And you do not realize that it is only your guiltlessness that can protect you (T-13.II.7).

Eyes become used to darkness, and the light of brilliant day seems painful to the eyes grown long accustomed to the dim effects perceived at twilight. And they turn away from sunlight and the clarity it brings to what they look upon. Dimness seems better; easier to see, and better recognized. Somehow the vague and more obscure seems easier to look upon; less painful to the eyes than what is wholly clear and unambiguous. Yet this is not what eyes are for, and who can say that he prefers the darkness and maintain he wants to see? (T-25.VI.2)

And so given this tremendous ego need to change A Course in Miracles to protect itself, it stands to reason that it would be impossible for any student to learn the Course as long as the ego-identification is maintained at all. We can therefore understand that the flight into different interpretations is really a flight from the clear and simple teachings of the Course. As Jesus says:

Complexity is of the ego, and is nothing more than the ego’s attempt to obscure the obvious (T-15.IV.6:2).

You who have not yet brought all of the darkness you have taught yourself into the light in you, can hardly judge the truth and value of this course (T-14.XI.4:1; italics ours).

It is impossible to learn anything consistently in a state of panic. If the purpose of this course is to help you remember what you are, and if you believe that what you are is fearful, then it must follow that you will not learn this course. Yet the reason for the course is that you do not know what you are (T-9.I.2:3-5).

And in this telling passage—taken from the section “The Treachery of Specialness”—on the seeming power of specialness to drown out the Voice for truth, Jesus underscores the importance of undoing our identification with the ego’s lies:

You are not special. If you think you are, and would defend your specialness against the truth of what you really are, how can you know the truth? What answer that the Holy Spirit gives can reach you, when it is your specialness to which you listen, and which asks and answers? Its tiny answer, soundless in the melody that pours from God to you eternally in loving praise of what you are, is all you listen to. And that vast song of honor and of love for what you are seems silent and unheard before its “mightiness.” You strain your ears to hear its soundless voice, and yet the Call of God Himself is soundless to you (T-24.II.4; italics ours).

Humility and Arrogance

While certainly the thought system of A Course in Miracles is difficult to embrace at first, because of its total undermining of the ego thought system, students need to cultivate an attitude of humility in recognizing that the solution to the problem of not understanding does not rest in “different interpretations” of the teachings, but rather in the recognition of the fear of losing one’s specialness in the presence of truth. Humility would accept the fact that one’s ego would inevitably attack the Course by striving to change it; arrogance would deny such attack with a series of rationalizations and interpretations that simply confuse the issue still further.

As an aid in developing this attitude of humility, students would do well in calling to mind the words Helen heard herself speak one morning as she came out of her sleep: “Never underestimate the power of denial.” Jesus “borrowed” that idea later for the Course, where in several places he cautions his students against underestimating the ego’s power: the intensity of its drive for vengeance, the extent of its insanity, and our need to be vigilant against it (T-5.V.2:11; T-7. III.3:5; T-11.V.16:1; T-11.VI.5:1; T-14.I.2:6; T-16.VII.3:1).

Because of this great temptation to underestimate the power of identifying with the ego, Jesus speaks to his students as if they were children, who need to be taught by an older and wiser brother about what is true and what is false. Children believe they understand when they do not, and so Jesus cautions us:

Of all the messages you have received and failed to understand, this course alone is open to your understanding and can be understood. This is your language. You do not understand it yet only because your whole communication is like a baby’s (T-22.I.6:1-3; second italics ours).

Rather than stubbornly insisting that they know what is right, and that they have the wisdom of judging the difference between truth and illusion, students of A Course in Miracles would do well to approach its teachings with humility, wonder, and a sincere desire to learn from it, rather than trying to teach it (and others) what it says. Recalling that Jesus views his students as children who cannot discern truth from illusion, as their eyes are clouded with the specialness that is protected by denial and projection, one would gladly and humbly accept the loving hand that Jesus extends as a gentle guide on the journey home. The readiness to turn away from specialness and learn the curriculum still lies in the future, and awaits one’s growth into spiritual maturity and out of the fears of childhood that root one in the past:

This course makes no attempt to teach what cannot easily be learned. Its scope does not exceed your own, except to say that what is yours will come to you when you are ready (T-24.VII.8:1-2).

We thus urge all students to realize that this Course is a very difficult spiritual curriculum precisely because it is so simple, clear, and in direct opposition to the ego’s thought system. And so we say in closing: Respect your fear of A Course in Miracles as a direct threat to your specialness, and do not deny the illusions you have made and cherish as a substitute for the resplendent truth of God. If indeed A Course in Miracles is your spiritual path, then let it lead you, by stepping back and letting the simplicity, clarity, and directness of Jesus’ own words be your guide. Only then can he truly help you forget the hatred of specialness you have made real, and recall at last the simplicity of the love that has patiently awaited your remembrance.

Return To Top

Copyright © 1995 – 2014 Foundation for A Course in Miracles

Ergens kan niet anders dan de conclusie getrokken worden dan dat er alleen Eenheid is, non-dualistische Eenheid, ook wel Liefde genoemd, of Waarheid, of God.
Waarom? Omdat wat ervaren wordt als zijnde ‘leven’ en wat we ‘onze wereld noemen’ met elke seconde bewijst dat het geen non-dualistische Eenheid kán zijn, dus ook geen Liefde, geen Waarheid of God.

Dat wat deze wereld wordt genoemd is enkel en alleen de ontkenning van Eenheid, de ontkenning van Liefde, de ontkenning van Waarheid, de ontkenning van God.
Binnen het geloof in een dualistische wereld, binnen het geloof in vormen; mensen, dieren, mineralen, dingen, situaties en deze als ‘waar’ aannemen is Eenheid, Liefde, Waarheid, God onmogelijk, van wegen het simpele feit dat deze wereld van dualisme juist als doel heeft Eenheid, Liefde, Waarheid, God te ontkennen en te vergeten.

Daarmee is Eenheid, Liefde, Waarheid, God, niet onmogelijk of verdwenen, maar slechts ‘vergeten’, en lijkt ‘onwaarheid’ nu ineens als bij toverslag waar te zijn.

Derhalve kan Eenheid, Liefde, Waarheid, God niet terug herinnert worden binnen dit als verdediging  daar tegen opgezet onwaar ego verhaal.
Ik, de denkgeest die gelooft in het ego verhaal van afscheiding, ben vergeten en weet daardoor NIET wat Eenheid, Liefde, Waarheid, God is. Ik, de denkgeest die aan het wakker worden is, kan echter wel de blokkades gaan leren zien die ik tegen Eenheid, Liefde, Waarheid, God heb opgezet, als de bereidwilligheid tot herinneren onvermijdelijk begint terug te komen.

Als de natuurlijke drang tot herinneren sterker wordt dan de onnatuurlijke drang tot het ontkennen en onderdrukken van herinneren, dan kan het proces van ware vergeving beginnen, waarbij elke nu als illusoir onderkende verdedigingsgedachte ‘vergeven’ kan worden, omdat wordt erkend dat ze niet waar zijn en er niet meer geïnvesteerd hoeft te worden in het geloof in illusies die slechts een denkbeeldige blokkade zijn tegen Eenheid, Liefde, Waarheid, God.

Dit proces van het leren van ware vergeving kan alleen onder leiding van dat deel van de denkgeest dat zich wil herinneren, omdat het zich bewust begint te worden van het krankzinnige idee Eenheid, Liefde, Waarheid, God te willen vernietigen door ontkenning ervan.

Echter, omdat er maar één denkgeest is, speelt dit ogenschijnlijk dualisme van de ene denkgeest zich af in een schijnbare opgesplitste juist gerichte denkgeest, een onjuist gerichte denkgeest en een waarnemende/keuzemakende denkgeest.
Dit houdt in dat elke gedachte deze drie keuzemogelijkheden in zich draagt.

In het begin van het leerproces is dan ook het onderscheid herkennen tussen de verschillende schijnbare mogelijkheden erg lastig.
De onjuist gerichte denkgeest kan zich namelijk prima voordoen als de keuze voor Liefde (juist gerichtheid) en zodoende de waarnemende/keuzemakende denkgeest in verwarring brengen, zodat deze kan denken en geloven voor de juist gerichte denkgeest, voor Liefde te hebben gekozen. Telkens even de vraag stellen wie/wat denkt dit? (juist gerichtheid of onjuist gerichtheid) kan een behulpzaam hulpmiddel zijn, waarbij de waarnemende/keuzemakende denkgeest als het ware getraind wordt in het observeren van gedachten.

Eenheid, Liefde, Waarheid, God kan niet gekozen of herinnert worden op basis van het geloof in een wereld en het ‘waar’maken ervan. De wereld is immers gemaakt om Liefde buiten te sluiten, te vergeten en er een alternatief voor in de plaats te zetten, gebaseerd op liefde tussen lichamen en liefde voor dingen en situaties; speciale liefde.

Alleen door het vergeven van deze onware liefde, herkenbaar door zijn grilligheid van emoties, persoonlijke voorkeuren, insluiting en uitsluiting van bepaalde speciale lichamen en dingen, kan dat wat Liefde, non-dualistische Liefde is worden terug herinnert.

De niet bestaande illusoire wereld die gemaakt is om Eenheid, Liefde, Waarheid, God te doen laten vergeten wordt zodoende opnieuw gebruikt, maar nu als een herinnering aan wat het juist probeert te verbergen. Het wordt niet meer serieus genomen, maar alleen nog maar gezien als belangrijk en kostbaar vergevingsmateriaal en kans, als sleutel tot herinneren van dat wat vergeten moest worden.

Als waarnemende/keuzemakende denkgeest kunnen we zodoende steeds beter door steeds beter leren observeren en het bevragen van alle gedachten+projecties (wie/wat denkt dit?), opnieuw de keuze maken; dat wat we ervaren als werkelijkheid te zien (keuze voor ego of onjuist gerichtheid), of het als een vergissing te zien en het te vergeven, waardoor terug herinneren in Eenheid, Liefde, Waarheid, God onvermijdelijk wordt, omdat dat onze natuurlijke staat is.

Tijdens dit leerproces van vergeving zullen er regelmatig korte en of langere momenten en periodes zijn die deze onvermijdelijke natuurlijke staat weerspiegelen. Ze zijn de hoopvolle bewijzen en versterken het vertrouwen dat het ‘vergeten’ zwakker wordt en het ‘herinneren’ sterker.

Het is nooit de ‘ik’ van vlees en bloed die projecteert, maar altijd de denkgeest die denkt, en gelooft een lichaam te zijn. Er bestaat geen autonoom lichaam van vlees en bloed, los van een projecterende denkgeest. Er bestaat ook geen lichaam van vlees en bloed gekoppeld aan de projecterende denkgeest. Er is alleen een projectie vanuit zonde, schuld en angst, oftewel het ego, welke eruit ziet als een lichaam van vlees en bloed, precies zo als een lichtbeeld uit een filmprojector er op het doek uitziet als een lichaam van vlees en bloed, maar iedereen snapt dat het een projectie is en blijft, ook al kunnen we ons helemaal verliezen en identificeren in en met zo’n film. Zo ook is dat wat we ons dagelijkse leven noemen inclusief dat wat we ons lichaam noemen een projectie vanuit de denkgeest. Het is en blijft een projectie, vergelijkbaar met dat de acteur op het filmdoek ook een projectie is en blijft. En het lijkt alleen maar echt, omdat we ons identificeren met de film.
Projectie wordt gebruikt als trucje en afleiding om uit de denkgeest te blijven, zodat verborgen blijft dat het een projectie is vanuit het geloof in zonde, schuld en angst, waarbij wij (de denkgeest, de projector) ons identificeren met de projectie die nu gezien en ervaren wordt als een lichaam van vlees en bloed.
En dat is als een film op het doek als werkelijkheid zien waar de kijker zich totaal mee identificeert en vergeet dat deze naar een projectie zit te kijken.
Dat is het doel van de egodenkgeest; wegblijven van de projector, wegblijven van de enige bron die terug herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God mogelijk maakt. En het geloof in zonde, schuld en angst zijn prima afleiders tegen het terug herinneren.

Zien we echter elke projectie die we (denkgeest) maken als een symbool van het geloof in de achter liggende zonde, schuld en angst, dan is dat al een vorm van bewustwording, waarbij de mogelijkheid van het terug herinneren in de denkgeest weer bewust wordt, daar waar voor de projectie van het geloof in zonde, schuld en angst gekozen is.
De mogelijkheid ligt nu weer open vanuit deze waarnemende denkgeest positie opnieuw te kijken, opnieuw maar nu bewust vanuit het geloof in zonde, schuld en angst. En kan ik me me er nu van bewust worden wat het mij als denkgeest eigenlijk kost en oplevert wanneer ik steeds maar weer blijf kiezen voor de keuze te projecteren vanuit het geloof in zonde, schuld en angst: eindeloos lijden in één grote angst nachtmerrie zonder einde.
En dan kan ik als keuzemakende denkgeest de keuze maken of ik dat nog steeds wil, of het echt anders wil gaan zien.
De keuze voor de egodenkgeest, dus de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst zal de ‘andere’ keuze juist als vijand zien en dus zal de keuze voor iets anders dan zonde, schuld en angst gezien en ervaren worden als verlies, als iets wat afgepakt wordt.
Het zal ervaren worden als een levensgevaarlijk handeltje waarbij ‘mijn hele leven op het spel zal staan’, omdat het geloof in zonde, schuld en angst zich weerspiegelt/projecteert als het geloof in een ‘ik’ van vlees en bloed.

Pas als de denkgeest eraan toe is en het geloof in het ‘waarheidsgehalte’ van de keuze voor het geloof in zonde, schuld en angst duidelijk begint te verminderen zal uiteindelijk de andere keuze heel natuurlijk volgen, omdat de keuze voor iets anders dan het geloof in zonde, schuld en angst eigenlijk een uitnodiging is terug te herinneren in dat wat we in werkelijkheid zijn: denkgeest die volledig verantwoordelijk is voor elke gedachte die deze denkt en projecteert.
De onnatuurlijke verantwoordelijkheid voor het steeds maar weer kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst, welke gepaard gaat met zwaarheid, lijden en vooral angst in zijn schier onuitputtelijke geprojecteerde vormen, zal uiteindelijk doorzien worden door de steeds bewust wordende denkgeest en zal uiteindelijk, door niet meer te willen kiezen voor het geloof in zonde, schuld en angst, maar juist door het geloof in zonde, schuld en angst te laten her-gebruiken als vergevingsmateriaal en kans uiteindelijk onvermijdelijk plaatsmaken voor de Natuurlijke staat van de Denkgeest.

Op facebook kwam ik dit artikeltje tegen:

Voor mij een trigger momentje om het even te hebben over de innerlijke dialoog.
De innerlijke dialoog, met mijn Innerlijke Leraar is zeer belangrijk geweest en nog steeds in het proces van ontwaken uit de droom van afscheiding van Waarheid, Eenheid, Liefde, God. Allemaal woorden die symbool staan voor wat wij als dromende, projecterende denkgeest ijverig proberen te verbergen, maar altijd onveranderlijk zal blijven, omdat het dat is wat ‘we’ in werkelijkheid zijn, niet als lichaam, maar als denkgeest.
De drijvende kracht achter deze ontkenning van wat we werkelijk zijn is het geloof in zonde, schuld en angst.
Als we even eerlijk kijken naar de wereld kan het ons niet ontgaan dat dat inderdaad de drijvende kracht moet zijn achter alle beelden die we projecteren.
Want, is er iets onveranderlijk in de wereld die ik zie?
En wat veranderlijk is kan geen Waarheid zijn, want deze is altijd onveranderlijk onveranderlijk.

Wat ik nu zit te doen is een innerlijke dialoog voeren, een gesprek met mijzelf.
Ik voer dit soort dialogen de hele dag door, en soms vind ik het prettig ze op te schrijven, zoals nu.
Dit opschrijven van deze innerlijke dialogen is erg behulpzaam gebleken bij het eerlijk onder ogen te durven zien van al mijn gedachten en ze daardoor later nog eens terug te kunnen lezen. Dat heb ik geleerd dankzij de boeken van Jed McKenna die het begrip autolyse introduceert.
Autolyse is het opschrijven van alle gedachten die in je opkomen, ongecensureerd en bloed eerlijk. Het gaat niet om mooi schrijven, of schrijven volgens bepaalde regels, het is eigenlijk het laten leeglopen van je denkgeest zonder daar ook maar één oordeel over te hebben of te analyseren. Wat er ook voor krankzinnigs uit je komt, schrijf het gewoon op.
Je doet het puur voor jezelf, nogmaals om je gedachten te leren kennen, naar boven te brengen uit je goed bewaakte onderbewuste, met als doel je conditioneringen en dat wat jij tot nu toe dacht en geloofde dat je was te ontdekken, om als Vergevingsmateriaal te laten her-gebruiken, zodat de egodenkgeest steeds minder kracht krijgt en terug herinneren in Waarheid tenslotte een vanzelfsprekende onvermijdelijkheid is.

Natuurlijk kan je je gedachten ook bespreken met iemand anders die je vertrouwd, een professional of een vertrouwenspersoon. Zo’n persoon werkt als het goed is als een spiegel voor je. Maar zo weet ik uit ervaring, er zijn altijd gedachten die je niet kunt, of beter, wilt, durft te bespreken met een ander. In een innerlijke dialoog kan dat wel, ook al moet je dat ook eerst leren, want de schaamte, lees: het geloof in zonde, schuld en angst, het verdedigingsmechanisme van de egodenkgeest, is enorm sterk. Pas als we gaan leren en zien dat dat verdedigingsmechanisme niets te maken heeft met waar we ons voor lijken te schamen, maar louter en alleen als gedachte het verdedigingsmechanisme tegen Waarheid van de egodenkgeest is, kan de angst net genoeg afnemen om de gedachte gewoon zonder angst onder ogen te gaan zien en deze aan het licht te laten komen.

In een eerlijke innerlijke dialoog, komen alle aspecten van de denkgeest naar boven. Daar is de innerlijke criticus, de dissociërende denkgeest, de onderhandelaar, de ontkennende denkgeest, de sussende denkgeest, de woedende denkgeest, het slachtoffer, de leider, de aanvallende, de paniekerige denkgeest, de onverschillige denkgeest, de uitgeputte denkgeest, de hyper denkgeest, de depressieve denkgeest, de uitvlucht zoekende denkgeest, de pleasende denkgeest, de autoritaire denkgeest, de ver- en oordelende denkgeest, de trotse, de verlegen denkgeest, de angstige denkgeest, de paniekerige denkgeest, de ongeruste denkgeest, de zorgelijke, de zorgende denkgeest om maar wat kenmerken te noemen in willekeurige volgorde. Maar bovenal brengen we door het beoefenen van de innerlijke dialoog de observerende denkgeest naar boven, die als het ware boven het slachtveld instaat is al deze gedachten te leren waarnemen, observeren en dan de keuze kan maken al deze gedachten als vergevingsmateriaal en kansen te gaan leren zien en laten gebruiken…… of niet.
Dankzij de innerlijke dialoog leer ik al mijn egogedachten aan het licht te brengen, en dat is nodig om Ware Vergeving te kunnen beoefenen.

De innerlijke dialoog kan onder leiding van het ego de onjuist gerichte kant van de denkgeest of onder leiding van de Heilige Geest de Juist Gerichte kant van de denkgeest gevoerd worden. Oftewel onder leiding van angst of onder leiding van Liefde.
Ook het onderscheid leren maken voor welke leiding we kiezen kan duidelijk worden dankzij de innerlijke dialoog.
De innerlijke dialoog tussen angst en angst, kan niet anders dan leiden tot nog meer angst en schuld. De waarnemende denkgeest die onder leiding van angst (ego) staat zal dan misschien zeggen: “sukkel, nou doe je het alweer, dit wordt niets, ik leer het nooit” duidelijk een gedachte gebaseerd op het geloof in schuld.
Als waarnemende denkgeest onder leiding van Liefde (HG/J) kan dit echter oordeelloos waargenomen worden, onderkent, erkent, en zal er een veel mildere gedachten zijn zoiets als: “oeps, ik was alleen maar weer even bang”, en kan er opnieuw gekozen worden.

De innerlijke dialoog speelt zich af binnen de ene denkgeest, omdat er altijd maar één denkgeest is. Dus ook als we denken te praten met een ander zogenaamd buiten ons, is dat nog steeds een dialoog binnen de ene denkgeest. In wezen praten we dus altijd tegen onszelf en gaat wat we zien in een zgn ‘ander’ altijd over onze eigen gedachten over onszelf.
Er is altijd alleen maar één, dus ook maar één egodenkgeest, ook al lijken het er miljarden te zijn, wat niets anders is dan de geniale verdediging van de egodenkgeest tegen Eenheid, namelijk zoveel mogelijk chaos maken, zodat eenheid volledig lijkt verdwenen.
Ondanks het feit dat ook de innerlijke dialoog zich afspeelt in eenheid, is het behulpzaam het dualistische concept waar wij in zijn geloven na de afscheiding nu te laten her-gebruiken door een symbolische gesprekspartner te bedenken. Ook hierbij moeten we leren onderscheid te maken wanneer we kiezen voor voor een symbool van het egodenken of voor het Juist Gerichte Denken.
Al doende leren we dat als de dialoog hard tegen hard gaat met over en weer verwijten en beschuldigingen dat we dan hebben gekozen voor een innerlijke dialoog met het ego. Geen paniek (want dat is opnieuw kiezen voor ego), gewoon stoppen en opnieuw kiezen. Het speelt zich immers allemaal af in de ene denkgeest vanuit jouw/mijn persoonlijk focuspuntje, en dus ben ik de enige verantwoordelijke voor al mijn gedachten en tevens de keuzemaker.

Het kan dus behulpzaam zijn een voor jou persoonlijk symbool voor onveranderlijke en oordeelloze Liefde te kiezen om de innerlijke dialoog mee te voeren.
In Een cursus in wonderen wordt de Heilige Geest en of Jezus voorgesteld:

Is hij Gods enige Helper? Nee, zeker niet. Want Christus neemt vele vormen
aan met verschillende namen, totdat hun eenheid kan worden herkend.
Maar voor jou is Jezus de drager van Christus’ enkelvoudige boodschap
van Gods Liefde. Je hebt geen ander nodig. Het is mogelijk zijn
woorden te lezen en er baat bij te vinden zonder hem in je leven te aanvaarden.
Maar hij zou jou nog wat meer kunnen helpen als jij jouw vreugde
en verdriet met hem wilt delen en ze beide wilt achterlaten om Gods
vrede te vinden. (H5.6:1-7)

Voel je echter nog te veel weerstand tegen deze symbolen, wat eigenlijk alleen maar duidt op wederom een verdediging van de egodenkgeest tegen Waarheid, dan is elk ander symbool wat voor jou op dit moment voor onveranderlijke, oordeelloze Liefde staat ook prima.
Het kan dus ook een dialoog zijn met het Zelf.

Voor mij was en is het het symbool Jezus wat uitstekend werkt voor mij.
En dat drong al door toen ik het boek voor het eerst begon te lezen in 1999 en bij het lezen van T1.II.3-5, ik als het ware rechtstreeks in contact kwam met het Ware Zelf en ik Liefde voelde stromen en meteen dacht: “ok Jezus ik wil alleen samen met jou deze cursus lezen, ik vertrouw je”. En dat werkte als een trein, want ik voelde me precies daar naartoe geleid wat ik als denkgeest op dat moment kon begrijpen, alles waar ik, de denkgeest, nog niet aan toe was, zag ik gewoon niet, of dacht meteen, daar ben ik nog niet aan toe, dus leek de cursus voor mij nooit echt moeilijk. En werd ik telkens als ik de cursus weer opnieuw las weer langs een ander pad geleid waar ik als denkgeest op dat moment wel aan toe was. Vandaar ook dat verschijnsel dat iedereen die de cursus doet tegenkomt, dat het steeds weer een volledig nieuw boek lijkt bij herlezing. Het zijn de verschillende lagen van bewustzijn die worden afgepeld en dat gaat echt het makkelijkst als ik kies voor samen lezen en werken met mijn Innerlijke Leraar. Dat wil niet zeggen dat het een makkelijk proces is, oh nee, want het egogedeelte van de denkgeest reist ook altijd mee, er is immers alleen één.
Dus er zal onvermijdelijk veel weerstand opduiken bij elke gedachte. Onder leiding van de Innerlijke Leraar leer ik hiernaar te kijken en elke gedachte stap voor stap terug te nemen in de denkgeest en ze als vergevingsmiddel en kans te laten hergebruiken.

En is het niet heerlijk te beseffen dat de Innerlijke Leraar, dus een innerlijke dialoog altijd mogelijk is, altijd beschikbaar, elke seconde, dag en nacht?
Waarmee je al je gedachten ongecensureerd kan delen, nooit meer alleen, en altijd in te kunnen pluggen in die onveranderlijke stroom van Liefde, die we in wezen Zijn.

Tot zover mijn innerlijke dialoog die ik toch graag even hardop wilde doen.

%d bloggers liken dit: