archiveren

Tagarchief: zijn

Het denksysteem waar we in geloven en denken te zijn, kan onmogelijk de abstractie bevatten van Eenheid, Waarheid, Liefde, God.
Daarom moet dat wat we niet kunnen bevatten wel Eenheid, Waarheid, Liefde, God zijn.
Het denksysteem waar we in geloven en waarvan we denken en geloven dat te zijn, is immers bedacht om dat wat we in werkelijkheid zijn, niet te kunnen bevatten.

 

 

Terwijl ik zit te kijken naar een programma over de oerknal, het ontstaan van het heelal en alles wat we nu kennen als onze wereld, treft me de symboliek van dit alles.

Men stelt dat het universum een stip was die explodeerde en zich uitdijde, even heel kort door de bocht. En meteen moest ik denken aan dat Ken Wapnick onze uitdijende gedachten steeds weer terug brengt naar één punt, de blauwe stip, die de denkgeest voorstelt, als één gedachte die zich opsplitst in miljarden gedachten en zich zodoende afscheid van Eenheid.

Dat is het dus, als alles een gedachte is, gemaakt door de ene denkgeest, dan is elke gedachte een afsplitsing van de Ene gedachte, het Onnoembare, toen gedachte nog geen gedachte was, maar ZIJN.

Woorden zijn in dezen absoluut volstrekt nutteloos, want de afscheiding kan nooit de afscheiding beschrijven.
We kunnen op z’n best  woorden die herinnering aan wat IS ons laten triggeren, en ons af te laten vragen, wat zien we over het hoofd, wat zijn we vergeten.
Nou dit dus, elke gedachte die we hebben in het nu, dus de gedachte die ik nu heb, is een herhaling van die oerknal, of een afspiegeling, van het ontstaan van het nietig dwaas idee in de denkgeest die zich dacht af te kunnen scheiden van Eenheid. Dit waanzinnige idee moest wel het tegenovergestelde van Totaalheid, van Eenheid, van non-dualisme zijn en dat kan niets anders zijn dan geweld, een enorme kernsplitsing binnen de ene denkgeest, waardoor wat onverbrekelijk Een was (en is) uit elkaar spatte en zich verspreidde en uitbreidde in miljarden en miljarden fragmentjes, die allemaal de herinnering van Eenheid in zich dragen, omdat Eenheid niet veranderlijk is, maar wel gedacht en geloofd kan worden.

Dus wat is een pad als ECIW en wat doet het?
Een pad als ECIW herinnert ons eraan dat de herinnering aan Eenheid, die onverbrekelijk is, nog steeds in onze denkgeest (verbeeld door Ken Wapnick als de blauwe stip) aanwezig is. En dat we door Ware Vergeving, wat niets anders is dan toegeven dat wat we denken dat gebeurt is (die oerknal, de onmogelijke afsplitsing van de denkgeest van Geest), niet heeft plaatsgevonden. En dat wat we ervaren slechts een droom is die ons (denkgeest) doet geloven dat het wel gebeurd is.
Dus hoe werkt Ware Vergeving?
Elke gedachte die ik heb, die dus een afsplitsing verbeeldt van de ene denkgeest,  breng ik terug naar die ‘blauwe stip’ (de denkgeest) en vergeef de gedachte. Keer op keer doe ik dus de oerknal op die manier teniet, ik maak deze onschadelijk door Ware Vergeving. De ene denkgeest bleek in staat tot afscheiding, dus is de ene denkgeest ook in staat deze ongedaan te maken.

En dit klinkt misschien allemaal abstract, maar het is heel praktisch, in ons alledaagse leven, want elke gedachte die we hebben in ons dagelijkse bestaan, wat dus eigenlijk niets anders dan een droom over een bestaan is, kan worden terug gebracht naar die ene blauwe stip en ongedaan worden gemaakt.
Dit gaat onvermijdelijk met angst gepaard, omdat we denken dat wat we gemaakt hebben, deze waanzinnige onmogelijke droom van afsplitsing, is wat we zijn. En dat als we dat terug brengen naar die ene stip, de denkgeest, het afgelopen is met ons.
Deze angst is niets anders dan een bescherming van de afgesplitsheid (ego denkgeest) die de afscheiding in stand wil houden.
Maar als de afscheiding ongedaan is gemaakt blijft ‘dat wat IS’, dat wat we ZIJN, over en wat kan dat anders zijn dan Liefde en juist het tegenovergestelde van wat we in de afscheiding ervaren: angst, zonde en schuld?

De wereld waar we in denken te leven en wat we denken te zijn is een onmogelijke afsplitsing van Liefde en dus ervaren we angst in miljarden vormen.
Deze angst kan enkel en alleen ongedaan worden gemaakt door ze te vergeven en terug te brengen naar de ‘blauwe stip’, de denkgeest waar het nietig dwaas idee (de oerknal) is ontstaan, zodat we terugkeren naar Eenheid, naar Liefde naar God, waar we nooit uit zijn weggeraakt.

Kortom ga alles eens bezien als een symbool, die de achterliggende gedachte achter alles verbeeld.
Zoals het kijken naar zo’n programma over de oerknal de herinnering bij mij triggert aan in werkelijkheid denkgeest te zijn, die in staat is zich in te beelden zich af te kunnen scheiden uit Eenheid, maar ook in staat is om dit proces weer om te keren en ongedaan te maken.
Dan wordt alles anders…

20160324_002316

Reisgenoot André Uittenbogert bij de “chart met de blauwe stip” bij de Foundation For A Course in Miracles te Temecula CA.

 

God staat voor Eenheid, kan Eenheid naar zichzelf kijken?
Zolang er nog een toeschouwer lijkt te zijn is er nog bewustzijn en kijkt iets dus nog naar iets, er is een waarnemer.
Dat wat ‘God’ is, is dus een ander woord voor Eenheid en valt buiten elke vorm van bewustzijn. Er is dus geen bewustzijn op ‘Gods’- Eenheidsniveau.
Daar ‘IS’ alleen maar. En zelfs het woord ‘IS’ dekt de lading niet, omdat het nog een woord is wat alleen binnen bewustzijn een betekenis heeft.
De waarnemende denkgeest bevindt zich nog in het bewustzijn. Hij is zich bewust van zijn ware aard, namelijk denkgeest te zijn en is nu ook in staat te zien dat ‘hij’ bewust kan kiezen voor zijn ego kant of voor zijn HG kant van de denkgeest.
Voorheen was dat geheel onbewust en was er alleen het bewustzijn een lichaam te zijn, wat ook al een keuze was, namelijk voor egodenkgeest, alleen was deze keuze aan het bewustzijn ontrokken en werd de wereld, het universum en het lichaam als het enige ware gezien.

Dat wat toeschouwer, waarnemer is, is dus de van zichzelf bewuste ontwaakte denkgeest die nu bewust de kant van ‘God’, Eenheid kiest, of voor de kant van het dualisme, afscheiding kiest. De bewuste denkgeest neemt nu de volledige verantwoordelijkheid voor al zijn gedachten en kan nu niet meer geloven in slachtofferschap, aanval en of verdediging tegen iets buiten hem.
De zich nu van zichzelf bewuste denkgeest, kan nooit meer helemaal kiezen voor een lichaam te zijn, en zich daar helemaal mee identificeren dat spelletje wordt nu doorzien.
Zolang er echter nog ‘ervaren’ wordt en men in bewustzijn verkeerd spelen we nog onze rol, maar nu meer en meer olv Heilige Geest als de regisseur, in plaats van egodenkgeest als regisseur.
En wat ECIW bedoelt met ‘God zet de laatste stap’, is het volledig terug herinneren in Eenheid. En dat wordt niet ‘gedaan’ door een God buiten ons, en heeft ook niets met een lichamelijk dood te maken, maar is het logische onvermijdelijke gevolg van een volledig terug herinneren van de waarnemende denkgeest in Waarheid, in Eenheid.

ZIJN

 Er zijn of er niet te zijn…

Zijn in de schijn van voorbije tijd.

De echo’s van verlaten uren,

Weerkaatsen tegen de vergeten muren,

Van tijdige eenzaamheid.

 

Leeg in zich gekeerd,

Dolende tijd op weg naar niets.

Zich verstrikkend in vragen

En voortvluchtige antwoorden,

Eindeloos zonder doel.

 

O, er niet te zijn,

De heerlijke leegte van niets.

Grenzeloze tijdloze verten,

Eén te zijn in het niet zijn,

ZIJN.




 

En laat ik nu eens over mijn weerstand tegen verschijnselen als Valentijsdag heenstappen, aan HG/J geven en al mijn vrienden (inclusief denkbeeldige vijanden, ook verlossers maar dan in een andere verpakking) van nu en die ik ooit ben tegengekomen, nog zal tegenkomen, uit vorige dromen, die nog geboren moeten worden en een rol gespeeld hebben of nog gaan spelen in mijn script en mijzelf, zien in het Licht van de Liefde wat we Zijn…..

‘Waartoe dient jouw broeder? Jij weet het niet, omdat jouw functie jou niet duidelijk is. Verleen hem geen rol waarvan jij je inbeeldt dat die jou geluk moet brengen. En probeer hem niet te kwetsen wanneer hij niet de rol op zich neemt die jij hem hebt toebedacht in wat jij als de bedoeling van jouw leven droomt. In iedere droom die hij heeft vraagt hij om hulp, en jij kunt hem die bieden als jij de functie van de droom op dezelfde manier ziet als Hij die alle dromen als middel kan gebruiken om de functie die Hem gegeven is te dienen. Omdat Hij de dromer liefheeft, en niet de droom, wordt elke droom tot een geschenk van liefde. Want in het middelpunt daarvan staat Zijn Liefde voor jou, die elke vorm die de droom maar aanneemt met liefde verlicht.’ (ECIW T29.V.6.1-7)

Een Happy Valentijns-Dream-day vandaag (en morgen en eigenlijk altijd)

 

%d bloggers liken dit: