archiveren

Tagarchief: woede

Als ik echt ECIW wil doen, namelijk het pad van Ware Vergeving volgen en leren, dan moet ik eerst onder ogen leren zien dat elke vorm van angst, of het nu een lichte irritatie is of een boosheid of woede uitbarsting, of welke emotie dan ook, enkel en alleen zegt: ‘ik wil niet vergeven’. Dit moet eerst oordeelloos gewoon als feit worden vastgesteld. En ook elke emotie/gedachte die daar weer het antwoord op is, zegt weer: ‘ik wil niet vergeven’.
Als ik dat niet wil zien, kan ik vergeven vergeten, want dan werkt het niet.
Wil ik dit wel zien, en ben ik echt bereid dit heel eerlijk onder ogen te zien, dan verandert deze verdedigingsgedachte in een vergevingsgedachte en een vergevingskans, die ik door mijn HG kant kan laten vergeven en dus omkeren, oftewel anders zien. Dat is het Wonder.
Doe dit niet olv, de egokant van de denkgeest, want dan kies ik en projecteer ik en ervaar ik weer alleen maar vormen van angst, maar doe dit olv de Heilige Geest kant van de denkgeest dan doe ik dit olv Liefde en kan ik alleen maar vormen van Liefde ervaren en Liefde uitbreiden.
Ik als waarnemende/keuzemakende denkgeest maak de keuze en ben verantwoordelijk voor al mijn gedachtes, dat is bewust zijn.

Het ego, het domein van de egodenkgeest is een illusoir denksysteem, opgezet als verdediging tegen God de non-dualistische staat van zijn waar wij als Zoon van God deel vanuit maken.
Het egodenksysteem is dus een vervangend gedachtesysteem, een ‘doen alsof’ denksysteem.
Dat betekend dat de hele wereld, en ons hele leven zoals we dat beleven in deze wereld in een lichaam omgeven door andere lichamen, dieren en dingen van groot tot onzichtbaar klein een ‘doen alsof’ is.
We houden onszelf voor de gek.
En wat kan er anders voortkomen uit een ‘doen alsof’ denksysteem dan nog meer ‘doen alsof’. Het ‘doen alsof’ breidt zich uit, omdat het niets anders kan dan dat.

Bijvoorbeeld, ik ben boos, omdat ik denk dat mij iets wordt aangedaan, en mij wordt gevraagd ‘ben je boos?’, en ik zeg dan ‘nee, hoor’. Dan is het niet zo dat het boos zijn dan ‘echt’ is, en dat als ik het ontken dat een leugen is. Nee, beide gedachtes, met hun projecties zijn een ‘doen alsof’ en in die zin beide niet waar.
De Cursus zegt:

‘Als woede voortkomt uit een interpretatie en niet uit een feit, is die nooit gerechtvaardigd’ (H17.8:6).

Wat niet wil zeggen dat het niet mag of fout is.
Het is gewoon niet te rechtvaardigen, omdat het ‘niets’ is, ‘doen alsof’ is geen feit het is het ‘doen alsof’ van de egodenkgeest die alleen maar kan afscheiden van Waarheid, door te doen alsof er een waarheid is en een onwaarheid en te doen alsof die twee voortdurend in strijd zijn met elkaar, met als resultaat een verzonnen dualistisch systeem, een ‘doen alsof’ binnen de non-dualistische Eenheid. En dat is onmogelijk en kan niet meer worden dan enkel en alleen een ‘doen alsof’.
Dus als ik boosheid waarneem in mijzelf, is dat niet ´fout´, want dat is alweer een ego oordeel dat het spelletje ´doen alsof´ serieus neemt. Ik kan echter wel terwijl ik het ´doen alsof script´ speel Jezus’ hand vastpakken (symbool voor de verbinding met Waarheid) met de wil hier anders naar te willen kijken door ogen van vergeving.
Dit is een kwestie van veel oefenen, want het kost tijd en veel oefenmateriaal, ons dagelijkse ‘doen alsof’ leven dus, voordat dit omgekeerd kan worden en we inderdaad de andere keuze willen en kunnen maken, de keuze voor leiding in dit proces van de Heilige Geest en of Jezus, beide (nogmaals) symbolen voor en de brug terug naar Waarheid, dat wat we in werkelijkheid zijn.

Zijn we als denkgeest al gevorderd in dit leerproces van het ongedaan leren maken via vergeving van het ‘doen alsof’, dan zal men op een gegeven moment bij een opkomende woede aanval en ‘doen alsof’ , steeds vaker bewust worden van dit ‘doen alsof’ mechanisme en ook van de mogelijkheid ánders te kiezen.
Ik kan dan het ‘doen alsof’ spel doorbreken en voor vriendelijkheid kiezen, omdat ik dan inzie dat ik de zgn ander die meespeelt in het spelletje ‘doen alsof’ heb ingezet om het spelletje ‘doen alsof’ echt te maken, zodat het lijkt dat de boosheid van buiten mij komt en niet vanuit ‘mijn’ denkgeest die het dualistische spel wil spelen, om maar uit de beurt van mijn ware non-dualistische aard te blijven en het feit dat ik denkgeest ben en niet een lichaam.

Het voor vriendelijkheid kiezen in plaats van voor boosheid, is ook nog steeds onderdeel van het spelletje ‘doen alsof’, maar zal nu, omdat ik het olv HG/J wil doen, in plaats van olv ego, als liefdevolle spelbreker werken en een helend effect hebben.
En de lakmoesproef zal zijn, dat ik dan geen vormen van zonde, schuld en angst meer ervaar. Neem ik dat nog wel waar, dan is dat niet ‘fout’, of ‘dom’ , of een ‘mislukking’, dat is gewoon eerlijk zijn, en wacht ik gewoon geduldig tot zich weer een nieuwe kans aandient, waarin ik mijn ‘doen alsof’ gedrag waarneem en wéér de keuze kan maken voor leiding van de egodenkgeest of van Heilige Geest denkgeest.

En zo wordt het ‘doen alsof’ kostbaar leermateriaal, want de Heilige Geest kan alles gebruiken, zodra ik dat toesta.

 

Tijdens het leren en ‘doen’ van ECIW leren we het eerst de negatieve gedachtes binnen de ego-denkgeest te herkennen, zoals het herkennen van woede, aanval, verdediging, moord en doodslag en al lerende door de ervaring ervan ook de meer subtiele uitingen van angst en ook de ego-uitingen van wat binnen de dualiteit liefde wordt genoemd.

We leren dan dat niet persoonlijk te nemen en het louter te zien als komende uit de ego-denkgeest, en geprojecteerd in een projectie die we de wereld noemen, dienend als verdediging tegen liefde, en de afscheiding te vergroten het enige doel van de ego-denkgeest.

 

Lastiger is het de zgn liefdevolle uitingen van de ego-denkgeest te zien,  alles wat de ego-denkgeest van ‘liefde’ heeft gemaakt. Het is heel lastig dit ook niet persoonlijk te zien, omdat het gewoon een prettige ervaring is, in schril contrast met de onprettige ervaringen. Maar ook dit leren we al ervarend niet persoonlijk te nemen.

 

En de ego-denkgeest zal met tegenaanvallen en verdedigingen komen zoals, ‘dan ben je gevoelloos, emotieloos, hard, egoïstisch’ enz. Dat is weer niet meer en niet minder dan nog meer verdediging van de ego-denkgeest die weer niet persoonlijk moet worden genomen. Pas als we het hele spectrum, beide zijden van het ego-spectrum hebben ervaren en op deze wijze kunnen bezien en bereid zijn om dit te vergeven, terug te geven aan de denkgeest en de keuze willen maken voor de juist gerichte-denkgeest, symbolisch als HG/J Denkgeest, dan kunnen we ervaren dat wat Liefde werkelijk is, totaal anders is dan wat we onder leiding van de ego-denkgeest hebben geleerd.

 

Het leren zien van het contrast door de ervaring binnen de ego-denkgeest van wat het ego onder angst en liefde verstaat wordt zodoende niet meer een feit, maar een leermiddel om te leren vergeven.

Beide komen in de ervaring tot gestalte, maar worden nu met een ander doel ervaren, voordat de wens voor de andere manier en de keuze door en in de denkgeest kan worden gemaakt. 

Dus zodra ervaren wordt dat de denkgeest zich identificeert met een lichaam, iets persoonlijk neemt, kan hier het vergevingsdoel aan gegeven worden, in plaats van het persoonlijk te nemen en de persoon (de projectie) te gaan analyseren, uitleggen, veranderen, verbeteren enz.

Als de ontwakende denkgeest dit opmerkt, het ineens doorheeft verandert het in kostbaar vergevingsmateriaal en heeft het niets meer te maken met de persoon, de projectie dus.

 

Juist doordat de ego-denkgeest alleen met contrasten kan werken, dualistisch is, is juist door dit contrast, door het nu te laten gebruiken als vergevingsles, de ego-denkgeest eenvoudig te ontmaskeren, als men het systeem eenmaal doorheeft.

En juist op het moment van het doorhebben, als het (angstige) vermoeden rijst…. storten de twee torens (dualisme) van de ego-denkgeest in, om tot niets gereduceerd te worden, want in plaats van vernietiging zal er alleen nog Héélheid blijken te zijn.

En dat is wat de doorbraak is, de omslag, het wonder….

 

De wereld als feit dient geen doel, omdat het geen feit is. Het hologram, de projecties die wij wereld noemen  dient wel een doel, het heeft als bedoeling als vergevingsmateriaal te dienen. Zo wordt de wereld een reminder voor Heelheid, in plaats van dat voor afscheiding.

 

 

 

hologram-eye-in-the-sky-7660851_large

 

 

 

 

 

 

Zinloos gekronkel van de denkgeest,

de doodsstrijd van het niet dood kunnen gaan,

omdat er geen dood is,

de dwangbuis die er niet is,

de isoleercel die er niet is.

Hou op met dat gespartel,

stop it!

Stop ook de woede,

het vertellen,

de woorden,

stop alles,

wat er niet was en is en zal zijn.

Bevrijd de denkgeest

uit haar gedroomde en

geprojecteerde cocon,

zodat ze kan zijn wat ze is,

VRIJ.

 

 

 

En vergeet vooral niet te lachen om de waanzin van ‘een nietig dwaas idee’… :

 

 

 

 

‘Woede krijst slechts: ‘Schuld is werkelijk!’ De werkelijkheid wordt weggewist wanneer deze waanzinnige overtuiging als vervanging wordt genomen van Gods Woord. De ogen van het lichaam ‘zien’ nu; alleen zijn oren kunnen ‘horen’. De geringe ruimte die het inneemt en zijn ijle adem worden de maatstaf voor de werkelijkheid. En de waarheid wordt futiel  en verliest haar betekenis. Correctie heeft één antwoord op dit alles en op de wereld die hierop berust:

Je ziet slechts interpretatie voor de waarheid aan. En je vergist je. Maar een vergissing is geen zonde, en de werkelijkheid is door jouw vergissingen niet van haar troon gestoten. God regeert voor eeuwig, en alleen Zijn wetten heersen over jou en over de wereld. Zijn Liefde blijft het enige wat er is. Angst is een illusie, want jij bent zoals Hij.

Om genezing te kunnen brengen wordt het voor de leraar van God dus essentieel dat hij al zijn eigen vergissingen laat corrigeren. Als hij ook maar het kleinste spoortje irritatie in zichzelf bespeurt wanneer hij op iemand reageert, laat hij dan ogenblikkelijk beseffen dat hij een interpretatie heeft gemaakt die niet waar is. Laat hij dan naar binnen keren en zich richten tot zijn eeuwige Gids, en Hem laten beoordelen wat de reactie zou moeten zijn. Zo wordt hij genezen, en met zijn genezing wordt zijn leerling samen met hem genezen. De enige verantwoordelijkheid van de leraar van God bestaat erin de Verzoening voor zichzelf te aanvaarden. Verzoening betekent correctie, of het ongedaan maken van vergissingen. Wanneer dit tot stand is gebracht, wordt de leraar van God per definitie een wonderdoener. Zijn zonden zijn hem vergeven en hij veroordeelt zichzelf niet meer. Hoe kan hij dan iemand anders veroordelen? En wie is er dan nog die niet door zijn vergeving wordt genezen? (H18.3,4,)’

 

 


“Jesus bleibet meine Freude,
Meines Herzens Trost und Saft,
Jesus wehret allem Leide,
Er ist meines Lebens Kraft,
Meiner Augen Lust und Sonne,
Meiner Seele Schatz und Wonne;
Darum lass ich Jesum nicht
Aus dem Herzen und Gesicht.”

 

 

 


‘Woede is nooit gerechtvaardigd. Aanval heeft geen bestaansgrond. Hier is het dat de uitweg uit de angst begint, en hier ook zal die worden voltooid. Hier wordt de werkelijke wereld in ruil ontvangen voor dromen van verschrikking. Want op deze grond berust vergeving en is ze slechts natuurlijk.’ (T30.VI.1:1-5)

Ik heb dit erg misverstaan en alleen gelezen dat woede nooit gerechtvaardigd is en ik me juist schuldig ging voelen als er woede was. En daardoor weer voor de oude groef de verslaving van het ego koos, met als enige doel het ego instant te houden en woede als voedsel als brandstof aan het ego te geven.

Er zit meer achter heb ik ontdekt in de praktijk…

Inderdaad woede is niet te rechtvaardigen, maar dan in de betekenis dat ze niets is, ze vertegenwoordigt alleen maar de strijd binnen het ego droomgebied. Het gevecht van de egodenkgeest tegen zichzelf alleen gevoerd om hetzelfde ego in stand te houden. In die zin dient het geen enkel doel, vechten tegen windmolens. Heeft inderdaad geen enkele bestaansgrond.

Bedenk dan, leraar van God, dat woede een werkelijkheid ziet die er niet is; toch is de woede het zekere bewijs dat jij in de feitelijkheid ervan gelooft. Nu is een uitweg onmogelijk, tot je inziet dat je hebt gereageerd op je eigen interpretatie die je op de buitenwereld hebt geprojecteerd. (H17.9:7-8)

Maar zoals eerder is gezegd de Heilige geest kan alles gebruiken mits ik het hem aanbied.

En dat wordt bedoeld met dat door diezelfde woede helemaal onder ogen te zien en er samen met J naar, te kijken mij de uitgang uit de angst wordt getoond.

De woede aan het licht brengen er naar kijken samen met J, niet wegstoppen vanuit schaamte, schuld, zonde kortom angst. Dat is de enige uitweg, dan wordt niet op de eerste plaats de vorm als oorzaak gezien, maar het onderliggende angstmechanisme van de egodenkgeest, dáár ligt de oorzaak en daar ligt de oplossing, de enige uitweg uit de angst.

Woede geven aan HG/J ziet eruit als een klein woedend kind dat op de grond een driftaanval heeft en dan liefdevol opgepakt wordt door J en getroost wordt tot het kalm wordt.

En dan voelt vergeving als volstrekt natuurlijk en woede als volstrekt onnatuurlijk.

 

 

 

Hilf, Herr Jesu, laß gelingen,
Hilf, das neue Jahr geht an!
Laß es neue Kräfte bringen,
Daß aufs neu’ ich wandeln kann!
Neues Glück und neues Leben
Wollest du mir aus Gnaden geben.

 

 

%d bloggers liken dit: