archiveren

Tagarchief: wereld

Image may contain: nature and outdoor

Dit valt pas te begrijpen en te accepteren als de mind (denkgeest) eraan toe is. Dwingen, forceren, je best doen, ertegen in gaan, ontkennen, is niets anders dan het onmogelijke van het bestaan van een wereld en identificatie met het lichaam in stand houden. Want alleen afscheidingsgedachtes, en dat is elke gedachte gericht op het in stand houden van een wereld, en de identificatie met het lichaam welke verbeterd of aangevallen moeten worden, houdt de afscheiding in stand. En dat is dan ook het enige doel van “de wereld”.

Het is heel normaal over dit idee woedend te worden, of het met alle macht te ontkennen. Maar vraag je af waarom dat is. Word ik wel woedend om de reden die ik denk?
En als het niet deze uitspraak over de totale waanzin van het geloof in een bestaan van een wereld en een lichaam is, wat is er dan zo bedreigend aan?
Besef goed dat dat wat deze wereld heeft bedacht, de denkgeest die anders wilde dan dat wat IS, en de egodenkgeest leven inblies met als doel om af te scheiden van Eenheid, Waarheid, God, Liefde, never nooit er voor kan zorgen dat dit doel ongedaan kan worden gemaakt, vanuit dit geloof in egodenken.
En toch kan het niet anders dan dat het ongedaan zal worden gemaakt, omdat het onmogelijke, namelijk afscheiding van Eén onmogelijk is en het alleen lijkt te gebeuren van wegen het geloof erin. Alleen het geloof erin houdt de afscheiding in stand, meer niet.
Het is een nietig dwaas idee. En het is onvermijdelijk dat de waarnemende/keuzemakende denkgeest uiteindelijk weer tot bezinning komt en langzaamaan ontwaakt uit deze onmogelijke slaap van het geloof in het onmogelijke.
En dat is een stap voor stap proces, dat zich als een heel persoonlijk individueel proces lijkt af te spelen, omdat het concept van een persoonlijke ik te zijn voor de denkgeest die daar in is gaan geloven te begrijpen is. En dat wat begrepen kan worden wordt nu door de denkgeest die eraan toe is positief omgekeerd her-gebruikt om weer terug te herinneren in dat waar nooit uit is weggegaan.
En dat vereist vooral heel veel vertrouwen in een proces wat onvermijdelijk is: Een reis zonder afstand…

Onderschat niet de kracht van de egodenkgeest.
De bron, de kracht, en de motor van de egodenkgeest is “geloof”.
Enkel en alleen “geloof” houdt de egodenkgeest in stand.
Enkel het terugnemen van “geloof” kan de egodenkgeest doen oplossen als het “niets” wat het is: een geloof.
Want wat is “geloof” anders dan een “geloof”, een gedachte, een nietig dwaas idee.

“Geloof” kan alleen effect hebben op dat wat uit “geloof” is ontstaan. Dat wat uit “geloof” is ontstaan is nog steeds “geloof”, het verandert niet ineens in “waarheid”.
“geloof” zelf is enorm krachtig, door het “geloof” zelf.
“Geloof” kan bergen verzetten, omdat de berg zelf ook een “geloof” is.
Alles wat ik “geloof” te zien, is dus inderdaad ook een “geloof”.
En zo wordt de denkgeest geconditioneerd door “geloof”.
Ik “geloof” dat ik een mens ben, ik “geloof”dat ik Annelies heet, dat ik een vrouw ben, dat ik…. een bijna eindeloze hele lijst conditioneringen over wat ik “geloof” te zijn.
Alles wat ik denk, letterlijk iedere gedachte die ik heb, inclusief de gedachte dat er een ik is, is “geloof”.

Ik (wat een geloof is, dus lees elke volgende “ik” maar als “geloof”) “geloof” dat er een ik is in een wereld waar van alles gebeurt. Aangezien die wereld ontstaat uit de keuze voor het denken en geloven in afscheiding, het egodenken, en dus het tegenovergestelde moet zijn van waarheid, eenheid, liefde, God, richt ik mijn “geloof” op het tegenovergestelde daarvan, het “geloof” in onwaarheid, tweeheid, haat en een god versie die denkt vanuit zonde, schuld en angst.

Nu geheel gelovend en opgaand in dat “geloof”, kan ik (ander woord voor geloof) niet anders dan dat “geloof” uitbreiden vanuit het “geloof” in onwaarheid, tweeheid, haat met altijd op de achtergrond het geloof in een oplettende god, zodat er altijd een vaag gevoel van zonde, schuld en angst op de achtergrond van alles wat ik denk/doe loert.
Dit “geloof” in zonde, schuld en angst bepaalt nu mijn hele leven en ben ik (geloof) totaal vergeten dat er alleen maar  “geloof” aan ten grondslag ligt en verder helemaal niets.

Zolang ik (geloof), “geloof” in alles wat ik (geloof) “geloof” te zien en “geloof” te doen, is “geloof” in afscheiding veilig en zal dat “geloof” zich blijven uitbreiden, tot het “geloof” erin gaat wankelen en de “gelover” zich al is het maar heel even, zich ineens afvraagt…. “is dit wel zo?”.
Dat kan dan het signaal zijn om “geloof” stap voor stap te laten ontmaskeren, gedachte voor gedachte, te laten ont-geloven.

Dit is wat ECIW ware vergeving noemt, het ego “geloof” laten vervangen door Heilige Geest “geloof”, een “geloof” dat weet dat er niets gebeurt is dan enkel “geloven” dat er iets gebeurt is.
En ja, het is nog steeds “geloof”, omdat wij die “geloof” zijn alleen die taal kunnen begrijpen, maar nu omgekeerd her-gebruikt wordt, zodat kan worden teruggekeerd naar dat ene nietig dwaas idee (“geloof”), dat afscheiden van waarheid, eenheid, liefde, God wenselijk en mogelijk is.

Onderschat de kracht van het egodenken als “geloof” niet, en dat dat “geloof” niet zomaar in één keer op kan houden. Het is een geleidelijk proces van stap voor stap ont-geloven, met een groeiend vertrouwen dat ik (geloof) en de wereld en alles wat ik (geloof) zie en ervaar niet is wat ik (geloof) “geloof” dat het is.
En dat elke angst gedachte die de in een “ik” gelovende gedachte in dit proces van ont-geloven tegen kom slechts ook maar weer “geloof” in verdediging is, niet meer en niet minder.
Uiteindelijk is het verdwijnen van “geloof” onvermijdelijk, omdat er in werkelijkheid niets anders gebeurt is dan erin geloven…
En met het verdwijnen van “geloof” verdwijnt ook vanzelf de “ik” en de wereld, omdat het slechts een geloof is wat geloofd wordt.

Q & A from http://www.facimoutreach.org/:

Q #111: Would you please clarify a question about the world being an illusion? Is the physical world we see with our eyes an illusion, or is the way we interpret the world we see an illusion, or both?

A: The entire physical universe is an illusion, not just our interpretations. This is the absolute non- dualism of the Course’s metaphysics. The Course is clear that what is real is changeless, without limit, formless, perfect, and eternal. Therefore anything that changes, that is limited, that has form, that is not perfect, and that is temporal cannot be real. Some passages to look at are the following, although there are many, many others that speak of non-dualism:

1) Lesson 132: “There is no world! This is the central thought the course attempts to teach” (W.pI.132.6:2; as well as other parts of the lesson).

2) “True Perception — Knowledge”: In this section in the clarification of terms, Jesus uses the phrase “the world you see”; but what follows makes it quite clear that he is referring not to our interpretations, but to the entire physical world that our eyes look upon.
“The world you see is an illusion of a world. God did not create it, for what He creates must be eternal as Himself. Yet there is nothing in the world you see that will endure forever. Some things will last in time a little while longer than others. But the time will come when all things visible will have an end” (C.4.1).

3) “Forgiveness and the End of Time” (T.29.VI). This entire section describes anything of time and change as unreal.

4) “Time and space are but one illusion” (T.26.VIII.1:3).
We hope this sampling of references will help to clarify the confusion and will make reading A Course in Miracles a little easier.

 

————————————————————————–
Vertaling door: http://www.eciw.nl/index.php/index

V#111  Is de hele wereld een illusie?

Is de fysieke wereld die we met onze ogen zien een illusie of is enkel de manier waarop we de wereld interpreteren een illusie? Of beide?

A: Heel het fysieke universum is een illusie, niet alleen onze interpretaties. Dit is het absolute non-dualisme van de metafysica van de Cursus. De Cursus maakt duidelijk dat de werkelijkheid onveranderlijk, grenzeloos, vormloos, perfect en eeuwig is. Vandaar dat alles wat verandert, begrensd is, vorm heeft, niet perfect is en tijdelijk is, niet werkelijk kan zijn.

Er zijn zeer veel passages in de Cursus te vinden over non-dualisme, waaronder deze, die je nader zou kunnen bekijken:

1) Les 132: “Er is geen wereld! Dit is de kerngedachte die de cursus probeert te onderwijzen” (Wd1.132.6:2, zie ook andere delen in dezelfde les).

2) ‘Ware Waarneming – Kennis’: In dit gedeelte in de Verklaring van termen, gebruikt Jezus de uitdrukking: ‘de wereld die jij ziet’; maar wat daarop volgt maakt volstrekt duidelijk dat hij niet onze interpretaties bedoelt, maar de gehele fysieke wereld die wij zien door onze ogen.
“De wereld die jij ziet is een illusie van een wereld. God heeft die niet geschapen, want wat Hij schept kan alleen maar eeuwig zijn als Hijzelf. Maar in de wereld die jij ziet is er niets dat eeuwig standhoudt. Sommige dingen zullen in de tijd een poosje langer duren dan andere. Maar de tijd zal komen dat aan al het zichtbare en einde komt” (VvT4.1).

3) “Vergeving en het einde van de tijd” (T29.VI). Deze hele passage beschrijft alles binnen de tijd en alles wat verandert als onwerkelijk.

4) “Want tijd en ruimte zijn één illusie” (T26.VIII.1:3).

 We hopen dat deze voorbeelden een einde maken aan de verwarring en het lezen van Een cursus in wonderen een beetje makkelijker maken.

 

 

Waar gaat Een cursus in wonderen over.
En welke student van ECIW heeft niet al eens wanhopig uitgeroepen: ‘waar gáát dit over!!’.
Nou, eigenlijk is de hele Cursus terug te brengen tot één woord en dat is ‘Vergeving’.
Met een hoofdletter om het onderscheid te maken tussen ego vergeving zoals wij dat beoefenen in de wereld, en Ware Vergeving.
Ik laat de Cursus nu zelf even aan het woord over wat ‘Vergeving’ precies inhoud speciaal voor diegene die het vergeten zijn, niet het boek zelf hebben, geen zin hebben het op te zoeken, het boek kwijt zijn, het weggegooid hebben, verbrand of door de wc gespoeld, of weggegeven, dit is wat ECIW onder Vergeving verstaat:

‘1. Wat is vergeving?

1. Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. 2Wat ze niet doet is: zonden kwijtschelden en ze werkelijk maken. 3Ze ziet dat er geen zonde is geweest. 4En in die zienswijze zijn al jouw zonden vergeven. 5Wat is zonde anders dan een onjuist idee omtrent Gods Zoon? 6Vergeving ziet eenvoudig de onjuistheid daarvan en laat het daarom los. 7Wat dan vrij is om nu de plaats daarvan in te nemen, is de Wil van God.
2. Een niet-vergevende gedachte is er een die een oordeel velt dat ze niet in twijfel trekt, ook al is het niet waar. 2De denkgeest is gesloten en zal niet worden bevrijd. 3De gedachte beschermt projectie en trekt haar ketenen strakker aan, zodat vervormingen meer versluierd en verborgen zijn, minder makkelijk toegankelijk voor twijfel en nog verder weggehouden van gezond verstand. 4Wat kan er komen tussen een starre projectie en het doel dat ze als haar gewenste bestemming gekozen heeft?
3. Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. 2In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. 3Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. 4Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.
4. Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.
5. Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1. blz. 404).

ECIW gaat dus over Vergeving, en het heet een cursus omdat dat geleerd moet worden. Je kunt Ware Vergeving heel snel theoretisch leren begrijpen, maar toepassen kost veel, heel veel oefening, discipline en toewijding en niet te vergeten vergeving. En het leermateriaal is ons eigen leven. Dus ja, we zijn ons eigen leermateriaal.
En we leren onszelf te Vergeven voor wat we denken dat we hebben gedaan, en waar we ons ten onrechte schuldig, zondig en angstig over voelen.

En waarom zou het dan niet Een cursus in Vergeving heten?
Dat is misschien wel een marketing stunt van de Heilige Geest en Jezus,  Een cursus in wonderen ‘verkoopt’ beter LOL.
Het leidt de egodenkgeest een beetje om de tuin. Het ego is dol op magie, dus ook op wonderen, want wonderen volgens de denkwijze van de egodenkgeest zijn lichaams- en vormgericht, en blijven dus op ‘veilige’ afstand van de herinnering denkgeest te zijn en niet een lichaam.
Dus het idee is dan al gauw, ah, wonderen leren verrichten zoals bijvoorbeeld Jezus zelf deed, cool! Dat wil ik wel leren.

Maar dat blijkt dus een vergissing te zijn. ECIW gaat niet over dat soort wonderen, en dat dringt pas echt door als je al een hele poos de Cursus ‘doet’, en ja dan kan je niet meer terug! Want je herinnering aan wat je in werkelijkheid bent (denkgeest) wordt al behoorlijk getriggerd en komt onvermijdelijk, langzaamaan, maar zeker terug in de herinnering en dat laat zich nooit meer helemaal terug stoppen in de vergetelheid.
De geest is als het ware uit de fles.
En de egodenkgeest zal zich verdedigen tegen het terugkerende herinneren met pogingen tot het versterken van het geloof in zonde, schuld en angst en zal dit projecteren in allerlei vormen die deze weerstand uitbeelden (zie de wereld om je heen in al zijn uitingen van het geloof in zonde, schuld en angst).

Nu doet de egodenkgeest dat altijd al, het geloof in zonde, schuld en angst projecteren, het kan niet anders, het is zijn (on)natuurlijke functie, maar het lijkt nu nog erger te worden, doordat de Waarheid langzamerhand terugkeert in het bewustzijn. Het contrast tussen onjuist-gericht denken en juist-gericht denken wordt duidelijker. En dat kan zich uiten in het ons nog beroerder te gaan voelen, nog depressiever, nog bozer, of de andere kant van de ego medaille, de zweef-kant, helemaal hyper in roze wolkenland, want: ‘het is toch allemaal een illusie’, en ‘alles is love!’
En zowel de boosheid tegen, als het ophemelen en het ‘heilig’ maken van het blauwe boek zijn de projecties van de egodenkgeest.
De boosheid lijkt gericht op het waar maken van een vorm; een blauw boek, of andere symbolen, zoals Heilige Geest, Jezus en God, maar dat is de vergissing het dwaalspoor om maar te voorkomen dat de herinnering terug komt dat er alleen denkgeest is.

Vergeving gaat dus niet over het oproepen en mogelijk maken van uiterlijke magische wonderen .
Alleen door werkelijk te vergeven kunnen we het wonder van Vergeving ervaren.
Vergeving is dan de reflectie van Liefde, van Eenheid in wat wij als onze wereld zien.
Dát te ervaren is het wonder. Het wonder van vergeving is een omslag in het denken.
Vergeving zorgt ervoor dat wat we eerst als zonde, schuld en angst zien en als zodanig ervaren buiten ons in allerlei daarvoor geschikte vormen, gezien wordt als komende vanuit de denkgeest, vanwaar het uit geprojecteerd wordt zodat het lijkt dat er iets buiten ons gebeurt.
Er kan vervolgens opnieuw gekozen worden, nu voor leiding van de Heilige Geest en of Jezus en dan kan het wonder niet uitblijven.
Het wonder is het herstellen van de vergissing in de denkgeest, daar waar de vergissing is ontstaan, door middel van Vergeving.
Vergeving en wonderen horen dus bij elkaar.

Een cursus in wonderen gaat dus over Vergeving en het doel is te leren wat Vergeving is, en dan Vergeving consequent toe te passen op elke gedachte, zodat de blokkades die we hebben opgeworpen tegen Liefde, tegen dat wat we zijn, Vergeven kunnen worden en daardoor als onschuldige vergissingen zullen oplossen.

Als we de Cursus werkelijk doen kunnen we niet om Vergeving heen. Vergeving is onze enige functie onderwijst de Cursus. Verder hoeven we niets te doen :

‘Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets’ (WdII.1.4:1).

Het wonder is de verschuiving van egodenkgeest naar Heilige Geest Denkgeest. En zoals we via de egodenkgeest de weerspiegeling van de keuze voor de egodenkgeest terug zien, zien we als we voor de Heilige Geest Denkgeest kiezen de weerspiegeling van de keuze voor de Heilige Geest Denkgeest terug.
Maar het blijft een weerspiegeling, een reflectie, het wordt nooit een afgescheiden autonome nieuwe werkelijkheid. Want als we de vorm als oorzaak blijven zien, in plaats van van de denkgeest, betekent dat alleen dat we weer voor de leiding van de egodenkgeest hebben gekozen. Dat wat we dachten te zien is niets meer dan een ‘fata morgana’ een luchtspiegeling.
En daar kunnen we onszelf dan weer voor vergeven en opnieuw kiezen.

Een Vergeven wereld zien, is een wereld zien en ervaren zonder het geloof in zonde, schuld en angst, terwijl de wereld ogenschijnlijk blijft zoals ie was, uiterlijk hoeft er niets te veranderen, maar de ervaring van dezelfde wereld zal totaal anders zijn, omdat je jezelf en daarna alles en iedereen Vergeven hebt voor al je waangedachten van zonde, schuld en angst en de verzoening voor jezelf aanvaard hebt.
Vanaf dat moment is er geen ego ‘ik’ meer, maar alleen nog een behulpzaam kanaal voor Liefde dat nu ongehinderd door kan stromen door de hele ene denkgeest.

Het egodenksysteem is een zichzelf instandhoudend en een zichzelf vernietigend denksysteem. Het houdt zichzelf in stand door zijn eigen onmogelijkheid. Door in het onmogelijke te geloven (het afscheiden van Eén) rijst het op en omdat het onmogelijk is vernietigt het zichzelf ook weer meteen. Zo lijkt het egodenksysteem voort te duren, terwijl het er nooit werkelijk ‘is’.

Dit kan alleen doorbroken worden door het geloof in dit zichzelf vernietigende denksysteem terug te nemen en te vergeven.
Het andere alternatief om het egodenksysteem op te laten lossen binnen zijn eigen denksysteem is onmogelijk.
Dit is ongetwijfeld al vele malen gebeurt en zal weer gebeuren.
Het egodenksysteem is door de bedenkers ervan, de egodenkgeest welke zijn eigen maaksels heel serieus neemt en ‘vergeet’, met opzet, dat het slechts een denksysteem is alleen denkbaar door erin te geloven, zal zichzelf blijven wijsmaken dat een betere wereld mogelijk is. Dit zal op vele manieren uitgeprobeerd worden, zowel op een zogenaamde liefdevolle manier als op een agressieve manier. Beide methoden zijn hetzelfde en laten alleen de beide mogelijkheden van de egodenkgeest zien. Beide zijn echter even vernietigend en zullen uiteindelijk eindigen in een schijnbare vernietiging van de wereld. Schijnbaar want zolang het geloof in dit denksysteem er niet uit is, blijft het terug komen, zoals dat al vele malen gebeurd is.
Let wel het is niet de wereld die weer zal herrijzen, maar het geloof  in een wereld. Een geloof wat doordat het geloof zich projecteert de schijn van waarheid krijgt.

Alleen als echt alle geloof uit het idee van het bestaan van een wereld is teruggetrokken zal de wereld als idee (nietig dwaas idee) oplossen en dit zal niet met geweld gepaard gaan zoals de ego versie van het verdwijnen van de wereld, maar automatisch als logisch gevolg van stoppen erin te geloven, want dan stopt ook automatisch het projecteren.

Al kijkend vanuit de waarnemende oordeelloze denkgeest positie kan het hele zelfvernietigende egodenksysteem worden overzien en door zijn projecties (alles wat zich in deze tijd lijkt af te spelen in de wereld) worden doorzien.

De eenvoud van verlossing, en de moeite die het kost daar tegenin te gaan door het extreem moeilijk te doen laten lijken en dat allemaal omdat de ‘ik’ die niet bestaat verlossing niet wil en daarom een ‘ik’ heeft bedacht in een ‘ik’ wereld die op zoek gaat naar verlossing daar waar het onmogelijk gevonden kan worden, omdat het juist als verdediging tegen verlossing is bedacht…
Zonder verdere uitleg, omdat het voor zichzelf spreekt en ik deze reminder echt nodig heb nu, laat ik ECIW hier zelf aan het woord (T31.I.1-13):

DE EINDVISIE

I. De eenvoud van verlossing

1. Wat is verlossing toch eenvoudig! 2Al wat ze zegt is dat wat nooit waar
was nu niet waar is, en dat nooit zal zijn. 3Het onmogelijke is niet gebeurd,
en kan geen gevolgen hebben. 4En dat is alles. 5Kan dit voor iemand
die wil dat dit waar is, lastig te leren zijn? 6Alleen de onwil dit te
leren kan zo’n makkelijke les ingewikkeld maken. 7Hoe moeilijk is het
om te zien dat wat onwaar is niet waar, en wat waar is niet onwaar kan
zijn? 8Je kunt niet langer zeggen dat je geen verschil ziet tussen onwaar
en waar. 9Er is jou exact verteld hoe je het ene van het andere kunt onderscheiden,
en wat je precies moet doen als je in verwarring raakt.
10Waarom volhard je er dan in zulke simpele dingen niet te leren?

2. Daar is een reden voor. 2Maar verwar die niet met het idee dat de simpele
dingen die de verlossing jou vraagt te leren, moeilijk zijn. 3Ze onderwijst
slechts het zeer voor de hand liggende. 4Ze gaat eenvoudig van
de ene duidelijke les naar de volgende, in makkelijke stappen die jou
zachtjes en zonder de minste inspanning van de ene naar de andere leiden.
5Dit kan niet verwarrend zijn, en toch ben je in verwarring. 6Want
op een of andere manier geloof je dat wat totaal verward is, makkelijker
te leren en te begrijpen valt. 7Wat jij jezelf geleerd hebt is zo’n geweldig
staaltje leerwerk dat het inderdaad ongelooflijk is. 8Maar je hebt het
voor elkaar gekregen omdat je dat wilde, en je hebt er in je ijver niet
eens bij stilgestaan dat dit lastig te leren is en te ingewikkeld om te vatten.

3. Niemand die begrijpt wat je geleerd hebt, hoe zorgvuldig je dat hebt
gedaan, en welke moeite jij je hebt getroost die lessen eindeloos te oefenen
en te herhalen in elke jou denkbare vorm, kan ooit de kracht van
jouw leervaardigheid in twijfel trekken. 2Er is in de wereld geen grotere
kracht. 3De wereld werd erdoor gemaakt, en ook nu nog is ze op niets
anders aangewezen. 4De lessen die jij jezelf hebt onderwezen, zijn zo
uit-en-te-na geleerd en zo star, dat ze als zware gordijnen oprijzen om
eenvoudige en voor de hand liggende zaken aan het oog te onttrekken.
5Zeg niet dat jij die niet kunt leren. 6Want jouw vermogen om te leren is
sterk genoeg om je te onderwijzen dat jouw wil niet de jouwe is, je gedachten
jou niet toebehoren, en zelfs dat jij iemand anders bent.

4. Wie kan er nu beweren dat lessen zoals deze makkelijk zijn? 2Toch heb je
meer dan dit geleerd. 3Je bent doorgegaan, en hebt zonder morren iedere
stap gezet, hoe moeilijk die ook was, tot er een wereld was opgebouwd die
jou paste. 4En elke les waardoor de wereld wordt samengesteld, komt
voort uit die eerste leerprestatie, een enormiteit zo groot dat de Stem van
de Heilige Geest voor de grootheid daarvan nietig en stil lijkt.* 5De wereld
nam een aanvang met één enkele zonderlinge les, krachtig genoeg om ervoor
te zorgen dat God vergeten werd en dat Zijn Zoon van zichzelf vervreemdde,
verbannen uit het huis waarin God Zelf hem gevestigd heeft.
6Jij, die jezelf geleerd hebt dat de Zoon van God schuldig is, zeg niet dat je
de eenvoudige zaken die de verlossing jou onderwijst niet leren kunt!

5. Leren is een bekwaamheid die jij gemaakt hebt als een geschenk aan jezelf.
2Ze werd niet gemaakt om de Wil van God te doen, maar om de wens
in stand te houden dat die kon worden weerstaan, en dat een wil los daarvan
toch werkelijker zou zijn dan deze Wil. 3En dit is wat leren heeft geprobeerd
te demonstreren, en jij hebt datgene geleerd waartoe dit onderwijs
ontworpen was. 4Nu staat wat jij vanouds uit-en-te-na geleerd hebt
onverbiddelijk voor de Stem van de waarheid, en onderwijst het jou dat
Haar lessen niet waar zijn, te lastig zijn om te leren, te moeilijk om te zien,
en te zeer tegengesteld aan wat werkelijk waar is. 5Toch zul jij ze leren,
want die lessen te leren is het enige doel dat de Heilige Geest voor jouw
leervaardigheid in heel de wereld ziet. 6Zijn eenvoudige lessen in vergeving
hebben een kracht machtiger dan de jouwe, want ze roepen jou toe
vanuit God en vanuit jouw Zelf.

6. Is dit een zwakke Stem, zo nietig en stil*, dat Ze zich niet verheffen kan
boven het zinloze lawaai van klanken zonder betekenis? 2God heeft niet
gewild dat Zijn Zoon Hem vergeet. 3En de macht van Zijn Wil huist in de
Stem die namens Hem spreekt. 4Welke les ga jij leren? 5Welk resultaat is
onontkoombaar, zo zeker als God, en ver boven alle twijfel en vragen verheven?
6Kan het zijn dat al jouw futiele leren, met een merkwaardig resultaat
en ongelooflijke moeilijkheidsgraad, de eenvoudige lessen zal
weerstaan die jou op ieder moment van elke dag worden onderwezen sedert
de tijd begon en het leren werd gemaakt?

7. Er vallen maar twee lessen te leren. 2Elk resulteert in een andere wereld.
3En elke wereld volgt met zekerheid uit haar bron. 4Het vaststaand resultaat
van de les dat Gods Zoon schuldig is, is de wereld die jij ziet. 5Het is
een wereld van verschrikking en vertwijfeling. 6En ze biedt geen enkele
hoop op geluk. 7Er is geen plan dat jij ten behoeve van jouw veiligheid
kunt opstellen dat ooit werken zal. 8Er is geen vreugde die je hier kunt
zoeken, met de hoop die te vinden. 9Dit is echter niet het enige resultaat
waartoe jouw leren kan leiden. 10Hoe uit-en-te-na jij de door jou gekozen
taak ook mag hebben geleerd, de les die de Liefde van God weerspiegelt
is nog altijd sterker. 11En je zult leren dat Gods Zoon onschuldig is, en een
andere wereld zien.

8. Het resultaat van de les dat Gods Zoon schuldeloos is, is een wereld zonder
angst waar alles door hoop wordt verlicht en sprankelt van een milde
vriendelijkheid. 2Er is niets wat jou niet roept met een zacht verzoek jouw
vriend te mogen zijn, en zich met jou te mogen verbinden. 3En nooit blijft
een oproep ongehoord, onbegrepen, of zonder antwoord in precies dezelfde
taal als waarin de oproep werd gedaan. 4En jij zult begrijpen dat dit de
oproep was die iedereen en alles in de wereld altijd al heeft gedaan, maar
die jij niet aanzag voor wat ze was. 5En nu zie je in dat jij je hebt vergist. 6Je
werd misleid door de vormen waarin de oproep zat verscholen. 7En daarom
hoorde jij die niet, en verloor je een vriend die altijd deel van jou wilde
zijn. 8De zachte, eeuwige roep van elk deel van Gods schepping tot het geheel
wordt over heel de wereld gehoord die deze tweede les jou brengt.

9. Er is geen enkel levend wezen dat niet de universele Wil deelt dat het
heel is, en dat jij zijn roep niet onbeantwoord laat. 2Zonder jouw antwoord
is het ten dode opgeschreven, zoals het van de dood wordt gered wanneer
jij zijn roep hebt gehoord als de aloude oproep tot het leven, en begrepen
hebt dat het slechts jouw eigen roep is. 3De Christus in jou herinnert Zich
God met al de zekerheid waarmee Hij Zijn Liefde kent. 4Maar alleen als
Zijn Zoon onschuldig is, kan Hij Liefde zijn. 5Want God zou inderdaad
angst zijn als hij die door Hem onschuldig is geschapen, slaaf van schuld
zou kunnen zijn. 6Gods volmaakte Zoon herinnert zich zijn schepping.
7Maar in schuld is hij vergeten wat hij in werkelijkheid is.

10. De angst voor God is even zeker het gevolg van de les dat Zijn Zoon
schuldig is als Gods Liefde onherroepelijk herinnerd wordt wanneer hij
zijn onschuld leert. 2Want haat moet wel de vader zijn van angst, en zichzelf
als de vader daarvan zien. 3Hoezeer vergis jij je die niet de oproep
hoort die weerklinkt achter elke schijnbare roep om de dood, die zingt
achter elke moorddadige aanval en ervoor pleit dat liefde de stervende
wereld herstelt. 4Jij begrijpt niet Wie jou vanachter elke vorm van haat,
elke roep om oorlog roept. 5Maar je zult Hem herkennen als je Hem antwoordt
in de taal waarmee Hij jou roept. 6Hij zal verschijnen wanneer jij
Hem geantwoord hebt, en in Hem zul je weten dat God Liefde is.

11. Wat is verleiding anders dan de wens om de verkeerde beslissing te
nemen over wat je wilt leren, en een resultaat te verkrijgen dat je niet wilt?
2De erkenning dat het een ongewenste staat van je denkgeest is, wordt het
middel waarmee de keuze wordt herzien, en een ander resultaat gezien
wordt dat de voorkeur geniet. 3Je bent misleid als je gelooft dat jij ramp-
spoed, onenigheid en pijn wilt. 4Hoor in jezelf de roep hierom niet. 5Maar
luister liever naar de diepere roep daarachter, die tot vrede en vreugde
aanspoort. 6En heel de wereld zal jou vreugde en vrede geven. 7Want zoals
je hoort, zo zul je antwoorden. 8En zie! 9Jouw antwoord is het bewijs van
wat je hebt geleerd. 10Het resultaat is de wereld die jij aanschouwt.

12. Laten we een ogenblik stil zijn en alles vergeten wat we ooit hebben geleerd,
alle gedachten die we ooit hebben gehad, en alle vooroordelen die
we eropna houden over de betekenis en de bedoeling der dingen. 2Laten
we ons niet onze eigen ideeën herinneren over waartoe de wereld dient.
3Wij weten het niet. 4Laat elk beeld dat we van wie ook in onze denkgeest
vasthouden, daaruit worden losgemaakt en weggeveegd.

13. Wees vrij van oordelen en je onbewust van enige gedachte over goed of
kwaad die ooit over iemand in je denkgeest opgekomen is. 2Nu ken je hem
niet. 3Maar je bent vrij om hem te leren kennen, en op nieuwe wijze te leren
kennen. 4Nu is hij voor jou herboren en ben jij voor hem herboren, zonder
het verleden dat hem ter dood veroordeeld heeft, en jou samen met hem.
5Nu is hij vrij om te leven, net als jij, want een oeroud leren is heengegaan
en heeft plaatsgemaakt zodat de waarheid kan worden herboren.

Een zeer behulpzame reminder voor mij is nu:
elke keer dat ik ongenoegen voel in welke gradatie dan ook, dan weet ik op de eerste plaats dat ik niet onvrede voel om de reden die ik denk.
En kan ik op de tweede plaats zien dat elke gedachte van ongenoegen altijd komt van de keuze voor met de ego kant van ‘mijn’ denkgeest te willen denken en kan ik nu ook duidelijk de drang van het egodenken om ‘gelijk te willen hebben’ waarnemen.

Het gelijk willen hebben in dat afscheiding van Eenheid mogelijk is, vermomd achter het gelijk willen hebben in iets wat zich zogenaamd buiten in een voor dat doel geprojecteerde wereld afspeelt.

Dus ik wil helemaal niet gelijk hebben over ‘iets’ als ik in de wereld iemand probeer te overtuigen van iets, of mijn zin wil doordrukken over iets, want daarachter verborgen ligt de wil gelijk te hebben over dat afscheiding mogelijk is en ik mijn projecties gebruik voor deze (on)mogelijke wil door te drukken.

Een aangezien Eenheid wat ik ook probeer te willen en door te drukken alleen maar onveranderlijk Eén kan zijn, voelt het ‘anders’ willen doordrukken geforceerd, pijnlijk, ongelukkig, want ik wil en probeer iets te doen wat onmogelijk is.
Nu ik me hier volledig bewust van ben, hoe kan ik dan nog doorgaan met dit waanzinnige onmogelijke plan?
Dit onmogelijke plan kan alleen nog maar gezien worden als reminder en uitnodiging voor het kiezen van die ‘andere’ Gids, die van Juist-gerichtheid, richting weten dat alleen Eenheid mogelijk is.
Het enige waarin we gelijk kunnen hebben is dat alles gelijk is in Eenheid en dat het absoluut gewoon onnodig is dit te ontkennen.
Ondertussen me realiserend dat het ego denken in elke gedachte ook nog steeds aanwezig is, zolang ik nog een ‘mijzelf’ ervaar in een (droom)wereld.
Dus het ego denken kan ook nog steeds aan de haal gaan met dit inzicht. Kenmerkend voor dat ik toch weer voor de ego versie kies is, dat het ‘inzicht’ toch weer vorm gericht is en er een ‘ik’ is die gelijk wil hebben over het net verworven geweldige inzicht en er nog steeds een ‘ik’ is die stiekem verwacht dat dit inzicht toch ook eigenlijk wel tot gelijk krijgen in enige vorm zal leiden.
Het is gewoon nodig in het (onvermijdelijke) ontwaak proces om al deze gedachten eerlijk te leren observeren, oordeelloos, want elk oordeel wat opkomt is weer kiezen voor het egodenken, maar biedt ook de kans om het ‘anders’, Juist-gericht te gaan willen zien.

Dus doet zich een situatie voor waarin ik denk, ja maar dit is echt iets wat mij wordt aangedaan door iets of iemand buiten mij, dan kan ik nu meteen de uitnodiging zien om me af te vragen wil ik gelijk hebben of gelukkig zijn, oftewel wil ik gelijk hebben dat afscheiding mogelijk is, of wil ik dit laten gebruiken om terug te herinneren in Eenheid, in Liefde.
Zo wordt alles wat in eerste instantie (verborgen) gebruikt werd als (on)mogelijke manier om me af te scheiden van Eenheid, nu juist een geweldige reminder om dat niet meer te willen en mijzelf deze onschuldige onmogelijke vergissing te vergeven.

We hebben eerst duidelijke speciale situaties, voorbeelden nodig om dit te leren, maar is het eenmaal geleerd en doorzien, dan blijkt dat elke gedachte die ik heb en ervaar dit ‘gelijk willen hebben’ van het egodenken van de wil tot afscheidingsdenken in zich draagt. En wordt onthuld dat ik de hele wereld die ik mijn leven noem alleen heb opgezet om gelijk te krijgen over dat afscheiding mogelijk is en dat Eenheid onmogelijk is.
Dit is een langzaam proces van laagje voor laagje afpellen van al mijn verdedigingen tegen Eenheid, met mijn ervaringen als leermiddel. Alleen via een ervaring, een volledige omslag in denken, het wonder, zal ik weer volledig herinneren dat alleen Eenheid mogelijk is.

Hoe dit uitwerkt in de ervaring is een kwestie van vertrouwen hebben in dat alles wat vanuit Eenheid, Waarheid, Liefde komt altijd het meest behulpzaam en liefdevol is voor iedereen, hoe dat er ook uit mogen zien in de vorm die we onze wereld noemen. Het zal als volstrekt moeiteloos, logisch, vanzelfsprekend voelen. Dat is zeker.

Mijn lichaamsgerichte (= keuze voor egodenken) ‘doen’ focus gericht op een wereld heeft als enig doel af te leiden en te vergeten dat er niets gedaan hoeft te worden aan Waarheid, omdat Waarheid onveranderlijk is.

“Doe eenvoudig dit: wees stil en leg alle gedachten terzijde over wat jij bent en wat God is, alle ideeën die je hebt geleerd ten aanzien van de wereld, alle beelden die je hebt van jezelf. Maak je denkgeest leeg van alles waarvan hij denkt dat het waar of onwaar, goed of slecht is, van iedere gedachte die hij waardevol acht en van alle ideeën waarvoor hij zich schaamt. Houd vast aan niets. Breng geen enkele gedachte met je mee die het verleden je heeft geleerd, en geen enkele overtuiging die je vroeger ooit aan wat ook hebt ontleend. Vergeet deze wereld, vergeet deze cursus, en kom met volkomen lege handen tot jouw God” (WdI.189.7:1-5).

Atheïsme betekent voor mij het doorzien dat een god zoals die door alle geldende religies, godsdienstige en spirituele stromingen wordt voorgesteld en als beeld ‘werkelijk’ wordt gemaakt niet bestaat, dan alleen als een geloof in denkbeelden + projecties vanuit de afgescheiden denkstaat van de denkgeest, dat wat we egodenkgeest noemen.
En dat wat we egodenkgeest noemen is een denkstaat vanuit het geloof in zonde, schuld en angst.
Dientengevolge is de god die door de egodenkgeest is bedacht en geprojecteerd een uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.
En die innerlijke egodenkgeest toestand is het geloof in zonde, schuld en angst.
Derhalve is het resultaat een god die zonde, schuld en angst verkondigt en uitbreid.
Althans zo lijkt het, want het is (gelukkig) nog steeds slechts een geloof in een egodenkgeest gedachte + projectie en niets meer of minder dan dat.

Waarom kiest de egodenkgeest hiervoor?
Op de eerste plaats is het niet de egodenkgeest die iets kiest, het is de waarnemende denkgeest die kiest voor het geloven in afscheiding uit Eenheid, Waarheid en daardoor wel met een alternatief moet komen welk Eenheid ontkend en dat alternatief is de egodenkgeest.

op de tweede plaats vindt er tegelijkertijd identificatie van de waarnemende/keuzemakende denkgeest plaats met de egodenkgeest. En identificatie met de egodenkgeest betekent automatisch identificatie met de projecties van de egodenkgeest, waardoor de achterliggende oorzaak de keuze en het geloof in de egodenkgeest door de waarnemende/keuzemakende denkgeest wordt vergeten.

Wat overblijft ten gevolge van volledige identificatie met onze projecties is een wereld van vormen die wij denken en geloven te zien via ons lichaam met onze zintuigen. En we denken en geloven dat dat is wat we zijn.
En omdat nog extra kracht bij te zetten denken en geloven we dat er een god is die ons, de wereld en het universum heeft gemaakt en bestuurd.
Ontkennen dat er zo’n god is en dat we als lichamen met ons brein de wereld zelf gemaakt hebben is een zelfde vorm van ontkenning van Eenheid, Waarheid.
Immers ontkenning van een god die hemel en aarde gemaakt heeft suggereert altijd nog dat er iets is dat ontkend kan worden.
Dat soort atheïsme (=geen god) is een ontkenning van een concept dat op zich al volkomen illusoir en denkbeeldig is. En iets wat niet kan bestaan hoef ik dan ook niet te ontkennen of te bevestigen.

ECIW leert mij in mijn hoedanigheid als denkgeest, dat er geen wereld is, dus ook geen god die een wereld geschapen heeft.
De wereld die ik denk en geloof te zien is gemaakt door ‘mij’ als denkgeest die gelooft in zonde, schuld en angst. De wereld is dus een uiterlijke weergave van die innerlijke geloofs-denkgeest-toestand.

Wat ik zie en ervaar is dat ECIW het idee van atheïsme niet afwijst, maar her-gebruikt en wel als een vergevingsgedachte.
ECIW hergebruik alle concepten, denkbeelden en geloofsovertuigingen die ik mij als afgescheiden denkgeest geprobeerd heb eigen te maken door middel van ware vergeving.
Zo kan ik mijn geloof in het ego concept van een god vergeven. Ik vergeef het beeld van god dat ik vanuit het geloof in zonde, schuld en angst gemaakt heb, ik vergeef dat ik geloof dat zo’n god kan bestaan. Ware vergeving ziet dat het onmogelijke niet gebeurt kan zijn en zet er ook niet iets anders voor in de plaats. Ware vergeving ontkent of verdedigt niet, het vergeeft en doet verder niets, omdat het weet dat wat werd gezien als zondig slechts een gedachte + projectie is. Ware vergeving vindt plaats louter en alleen op denkgeest niveau. God en de wereld als autonome vorm op zich wordt niet vergeven, want die bestaat niet, alleen het geloof in een concept + projectie, de gedachte + projectie ‘god’ en ‘wereld’ wordt vergeven.

Ik ben een atheïst in de zin van dat ik mijn geloof in elke door de egodenkgeest verzonnen ‘god’ concept + projecties vergeef, niet omdat het ‘verkeerd’ is, maar omdat het simpelweg onmogelijk is, meer valt er niet te weten of te begrijpen.

En verder rest alleen vertrouwen in een schijnbaar proces zonder begin en zonder einde en dus zonder uitkomst, omdat de Uitkomst al vaststaat.

 

Ik beschouw de wereld inclusief mijzelf, als een projectie. Projecties die symbool staan voor de gedachte (de denkgeest dus) die de gedachte projecteert. En die gedachte plus de projectie zegt altijd iets over hoe ik, de gedachte, denk over mijzelf.
Toen ik net onderstaand filmpje (projectie) tegen kwam was daar onmiddellijk de associatie met het laten vallen in Vertrouwen.
En dit filmpje werd voor mij onmiddellijk een symbool voor het onvermijdelijke willen terug herinneren in de veilige armen van Waarheid, in Liefde, in God, gesymboliseerd door de ouders die geduldig en vanzelfsprekend wachten tot ik eraan toe ben het ‘bekende’ achter me te laten en me in het schijnbaar onbekende te storten, wetende dat het onvermijdelijk is en tevens dat het ‘goed’ komt, wat er onderweg ook voor pijnlijke dingen lijken te gebeuren, het komt allemaal op z’n pootjes terecht.
Ik laat me vallen in Vertrouwen wetende dat de uitkomst vaststaat en terugkeer in Liefde onvermijdelijk is.
%d bloggers liken dit: