archiveren

Tagarchief: weerspiegeling

Het verschijnsel “ego” wat niets anders is dan een denksysteem dat bestaat bij de gratie van een geloof in afscheiding versterkt door geloof in zonde, schuld en angst is niet te vertrouwen.  Een gedachte systeem wat bedoelt is af te scheiden van Eén kan niet anders dan gebouwd worden op wantrouwen.
Vertrouwen investeren in welke ego projectie dan ook is gedoemd te mislukken, daar een denksysteem dat als kernwaarde wantrouwen heeft aangenomen als uitgangspunt, niet anders kan dan wantrouwen uitbreiden.
De natuurlijke wens en aard van non-dualisme die geaard is in non-dualistisch Vertrouwen, blijft in de herinnering van de denkgeest die tijdelijk voor dualisme (ego) heeft gekozen bestaan. Eenheid kan wel ontkend, maar niet vernietigd worden.
Binnen het geloven in afscheiding waarbij het natuurlijke idee van Eenheid ontkend wordt, blijft de natuurlijke verbinding met Eenheid onveranderlijk bestaan.
In de praktijk betekent dit dat als ik probeer in een relatie met wie of wat dan ook in wat voor vorm dan ook vertrouwen te vinden dit slechts een dualistische vorm van vertrouwen oplevert, waarbij vertrouwen en wantrouwen elkaar afwisselen, maar nooit binnen dit systeem van afscheiding de non-dualistische staat van Vertrouwen kan en zal bereiken.
Echter kan wel bereikt worden dat door het dualistische denksysteem van het ego denken te doorzien en er oordeelloos naar te leren kijken het nog altijd aanwezige Vertrouwen wat inherent is aan non-dualisme, Eenheid, kan worden herinnerd en het Ware Vertrouwen kan worden hersteld.
Het willen bereiken van vertrouwen binnen de dualiteit kan dan worden opgegeven en vergeven en alle relaties binnen het dualistische ervaren krijgen dan deze andere functie.

Zolang ik nog in vertrouwensrelaties met andere lichamen en dingen geloof, wat dus betekent geloven in afscheiding en in zonde, schuld en angst, zal ik keer op keer teleurgesteld worden, net zolang tot ik aanvaard dat alleen Vertrouwen mogelijk is op het grenzeloze denkgeest niveau waar alleen Eén mogelijk is.

Dan zullen al mijn relaties een totaal andere functie krijgen als weerspiegeling van mijn nu bewuste keuze voor Vertrouwen.

Eerst even omschrijven wat angst is.
Er zijn maar twee emoties: angst of Liefde.
Angst is dualisme en heeft dus ook de tegenpool van angst in zich: liefde, het soort liefde dat net als angst tot het dualisme behoort.
Dit soort liefde verdooft als het ware de angst, maar blijft aanwezig op de achtergrond. Denk maar aan de angst die altijd op de loer ligt als we ons denken gelukkig te voelen: hoe lang zal dit duren, laat ik ervan genieten zolang het duurt, ben ik deze liefde wel waard, ik moet goed m’n best doen om deze liefde te bewaren en de emoties die hiermee gepaard gaan, zoals jaloezie, verdriet, onzekerheid, schuld, kortom allemaal weer vormen van angst.

Liefde zonder tegendeel daarentegen is non-dualistisch.
Dit soort Liefde vertegenwoordigt wat we in werkelijkheid zijn, Geest en Een in God, die Liefde is.
De onnoembare Liefde die niet afhankelijk is van situaties en omstandigheden waarin het lichaam of de wereld zich bevindt.
Deze Liefde is alomvattend en sluit niets of niemand uit.
Ik kan Ware Liefde niet alleen voelen voor bepaalde personen en voor andere niet.
Deze Ware Non-Dualistische Liefde is dus niet persoonsgericht, maar bevindt zich op het niveau van de grenzeloze denkgeest, het enige niveau wat de Werkelijkheid kan weerspiegelen, zolang we ons nog ‘bewust’ zijn in een wereld, maar weten niet van de wereld te zijn.
Ook ‘bewust’ zijn is nog niet helemaal wat we in werkelijkheid ‘zijn’, maar vormt wel de brug, de waarnemende/keuzemakende zich van zichzelf bewuste denkgeest, naar Waarheid, naar Liefde.

De bewuste denkgeest kan de verschillen tussen onware liefde en Ware Liefde waarnemen en de keuze maken tussen die twee.
Een keuze op denkgeest niveau dus, en dit is niet een keuze op vorm niveau, want vorm niveau is immers altijd een keuze voor egodenkgeest die zich heeft verstopt achter de vormen, die we de wereld noemen, zodat ‘vergeten’ is dat er alleen denkgeest is. Een keuze voor ‘iets’ op vorm niveau, de wereld is dus altijd een denkgeest keuze, en wel voor egodenkgeest.
De bewuste denkgeest, de waarnemende/keuzemakende denkgeest, is een oordeelloos standpunt in de denkgeest, dat geen oordeel velt over wat het denkt te zien in een wereld van vormen en dualiteit, de wereld van angst, maar weet dat het de keuze heeft tussen egodenkgeest of HG Denkgeest.
En alleen die keuze dient gemaakt te worden, heel bewust, en alle handelen in de wereld, zal hieruit voortkomen en dus de keuze die gemaakt is weerspiegelen.
Het is dan nog steeds een weerspiegeling, zoals een fata morgana ook altijd een weerspiegeling blijft, ook al lijkt deze heel echt, een droom blijft een droom, ook al lijkt deze heel echt, een illusie blijft een illusie ook al lijkt deze heel echt.
De wereld die wij denken en geloven te zien komt voort uit de keuze voor egodenkgeest die dat wat niet echt kan zijn, echt doet laten lijken, precies zo als een fata morgana, een droom een illusie.

Dus is angst een slechte raadgever?
Dat hangt van onze keuze als denkgeest af op het moment dat we midden in een angst situatie denken en geloven te zitten.
Zodra we bij onszelf angst waarnemen in welke vorm dan ook, kunnen we het gevoel en de projectie ‘angst’ ook als herinnering gaan zien om opnieuw bewust te gaan kiezen, dán is angst een prima raadgever, als herinnering om opnieuw te kiezen. We zullen dan als (genezen) denkgeest ‘gezond’ reageren en niet meer voor angst (ego) kiezen. We zullen dan als denkgeest precies weten wat wel en niet te doen in onze droom wereld en dat zal altijd de reflectie van onze keuze voor Liefde zijn, hoe het er in de droom ook uit mogen zien…

Dit vereist veel oefening in ons dagelijkse leven, we bevinden ons midden in ons oefen/leermateriaal, de hele dag/nacht, ons hele leven(s) lang door.
Uiteindelijk zal de keuze voor HG (Juist gerichte Denkgeest) net zo’n reflex worden als de door ons met veel moeite aangeleerde onnatuurlijke egodenkgeest reflex.

Een cursus in wonderen is een buitengewoon ‘gegronde’ leerweg naar ontwaken.
Hij leert ons gronden in wat we werkelijk zijn: Geest in God, en gebruikt als leermiddel het dagelijkse leven van alledag, zodat het noodzakelijk is heel gegrond, zonder de zweverigheid van er iets anders van te maken dan het is, alles precies zoals het zich voordoet onder ogen te zien door de ervaringen van alledag heen.

Alle vormen van pijn, lijden, woede, ontkenning, zijn indicatoren om opnieuw te kijken, nu samen met J/HG stevig gegrond in de Denkgeest, waar zonder zonde, schuld en angst alles onder ogen gezien kan worden en vanuit het enige ware gegrond zijn in Denkgeest alleen nog maar vergeven kan worden. Vertrouwen ontstaat, groeit en is er als de denkgeest zijn ware Grond weer terug herinnert heeft en van daaruit, alleen nog Liefde zal kunnen uitbreiden, zich weerspiegelend in de vormen, die nu een weerspiegeling zijn van de ware Gegrondheid in God.

%d bloggers liken dit: