archiveren

Tagarchief: ware inleving

Als ik ECIW als mijn pad kies dan dringt het vroeg of laat door dat alles waarvan ik dacht dat het echt was, onecht is, met als enig doel dat wat Echt is en tot Waarheid behoort, aan de aandacht te onttrekken.
Dit gegeven houdt dan ook in dat alles waarvan ik dacht dat het echt was niet is wat het lijkt en dus wel een symbool moet zijn.
Dat alles voortkomt uit de denkgeest, een projectie is en dus alleen een symbolische betekenis heeft. Wat kan het anders zijn?

Wat we echt noemen in de wereld lijkt een ‘iets’ te zijn, een vorm, een ding, een lichaam enz. enz. maar zelfs binnen het geloof in de vorm weten we dat zelfs al lijkt de vorm heel echt, het denken erover en de ervaring ermee van persoon tot persoon verschilt.
Dat gegeven hebben we allemaal geaccepteerd, hoewel het dan toch evengoed via ‘een gelijk willen hebben’ over iets bevochten moet worden.
Want ja binnen het geloof in de dualiteit is er een ja en een nee, aanval versus verdediging.
We zien deze dualiteit overal om ons heen.
Als we twee partijen tegenover elkaar zien staan en je weet niet waar het over gaat, zien beide partijen er hetzelfde uit, en lijken ze maar één doel te hebben; elkaars standpunt bevechten en het eigen gelijk te verdedigen. Aan beide kanten wordt gescholden, getrapt en geslagen. Beide partijen doen dus precies hetzelfde. En daarom brengt dat nooit een definitieve oplossing.

Als het bewustzijn begint te dagen en de herinnering aan Waarheid langzaamaan terug begint te komen, (gaan we, die ook langzaamaan gaan en willen accepteren dat we denkgeest zijn en niet een lichaam), wordt het onderscheiden van wat onwaar is ook steeds duidelijker.
Maar ook de weerstand tegen dit steeds duidelijker worden zal meer en meer gaan lijken op te spelen.

Dit komt omdat er maar één denkgeest is, waarbinnen alles één is en alles gevat zit. Dus binnen de ene Geest bevindt zich ook de gedachte van afgescheiden kunnen te zijn: egodenkgeest, maar ook de herinnering aan dat dat onmogelijk is en er niets gebeurt is: Heilige Geest, en de waarnemende/keuzemakende denkgeest die zich hiervan bewust is en bewust leert kiezen tussen afgescheiden te blijven: egodenkgeest, of terug te herinneren in wat we Zijn: Heilige Geest, die zich vol herinnert Een te zijn in God.

Het lijkt dus dat er ook in de Geest dualisme is binnen geslopen.
Maar dat is niet zo, Geest is Geest en onveranderlijk Een. Binnen dat gegeven is er geen ervaring zoals wij denken dat ervaring is, er is geen denken zoals wij denken dat denken is, en binnen Eén is ook vergeving niet nodig, dus onbekend.

Dualiteit ‘lijkt’ zich alleen te bevinden binnen het onmogelijke idee van afscheiding, dat in werkelijkheid nooit heeft plaatsgevonden.
Dus alleen binnen het nietig dwaas idee van het egodenken, lijkt dualiteit te bestaan.
Dit onmogelijke conflict, wat onmogelijk echt heeft kunnen plaatsvinden, maar waar toch ‘heilig’ in wordt geloofd en aan vastgehouden (zie de wereld), kan niets anders dan voor grote stress, pijn en lijden zorgen. Want het non-dualisme van Eenheid, ook wel Liefde genoemd krijgt nu ineens een tegengestelde en dat moet wel angst zijn, en een enorm zonde en schuld gevoel oproepen, omdat dat wat onmogelijk is toch wordt nagestreefd, met grote koppigheid.

En dit ego scenario zien we elke seconde van ons zogenaamde leven terug als symbool van dit krankzinnige, onmogelijke denksysteem van de onmogelijkheid afgescheiden te kunnen zijn van Eenheid, maar wat we toch met grote vasthoudendheid proberen waar te maken.

En zo zijn we voortdurend op de vlucht voor Waarheid, maar zijn vergeten dat we daarvoor op de vlucht zijn, want zodra we dat ons zouden herinneren, zou onmiddellijk worden ingezien dat vluchten voor wat onveranderlijk is (EEN) geen enkele zin heeft.

We hebben dus allemaal en vluchtelingen probleem, we zijn die vluchteling, maar we willen dat niet zien en dus projecteren we deze onmogelijke gedachte uit onze denkgeest naar een ‘buiten’ ons, en ja hoor daar is ineens een vluchtelingen probleem, schijnbaar buiten mij nu. En nu het buiten mij ligt kan ik mijn dualistische keuze maken: aanvallen of verdedigen, maar beide zijn hetzelfde, beiden spelen zich af binnen de denkgeest die gelooft en kiest voor afscheiding, maar dat tegelijkertijd ‘vergeten’ is en nu ‘vriend’ of ‘vijand’ buiten zichzelf ziet en niet meer weet en begrijpt dat het altijd over ‘hemzelf’ gaat, in zijn hoedanigheid als denkgeest.

Nogmaals als we als bezig te ontwaken denkgeest dit gaan zien, gaan we ook onvermijdelijk heel anders naar dit alles kijken, vanuit de waarnemende/keuzemakende denkgeest positie.
De wereld en alles waarvan we dachten en geloofde dat het ‘echt’ was krijgt nu een heel andere functie. Alles wordt nu gezien als symbool, als projectie van de gedachte die erachter schuilgaat. De focus ligt niet meer op de vorm, op de projectie, maar op de gedachte, de denkgeest die projecteert.

We hebben de ‘film’ nog wel steeds nodig, zolang we hier denken en geloven te zijn en ervaren, maar nu als ‘onderwijs materiaal’ (en dus ook als vergevingsmateriaal) om de symboliek, de projecties van zonde, schuld en angst te leren zien en herkennen. Daardoor wordt alles wat we zien en ervaren een symbool, zoals bijvoorbeeld het vluchtelingen probleem nu ineens gezien kan worden als een projectie van onze poging te vluchten uit Eenheid, uit Liefde. En dat we allemaal, de hele ene egodenkgeest zijn, die probeert te vluchten uit waar niet uit gevlucht kan worden. Dit inzicht zal ook onvermijdelijk leiden tot compassie voor en ware inleving tov ‘anderen’, (zie T16.I) omdat we dan zien dat we allemaal hetzelfde uitbeelden en in wezen nog steeds onveranderlijk één zijn en het een onzinnig, onnodig idee is éénheid te bevechten. En we elkaar, binnen het leersysteem van Heilige Geest, nodig hebben als spiegel, symbool voor het leren ‘zien’ en leren herinneren wat we in werkelijkheid Zijn.

Emoties zien als vorm van zwakte, aanstellerij, is weer niets anders dan een vorm van schuld/zonde/angst projectie, alweer een verdediging van de egodenkgeest, weer een sluier die de ware oorzaak namelijk afscheiding (van God) geprojecteerd vanuit de egodenkgeest afdekt en aan het ‘zicht’ ontrekt.
Terwijl de egodenkgeest emoties ook juist tergelijkertijd gebruikt als wapen om te voorkomen dat ontdekt wordt dat het alleen maar een extra hulpmiddel is om de afscheiding een vorm van waarheid te proberen te geven.

De pijn is een bevestiging van het zonde idee, (ik heb iets gedaan wat heel erg verkeerd is) daarbovenop komt dan nog schuld (ik ben zwak en ik stel me aan enz.)  en dat geeft een totaalbeeld van angst (God heeft mij omdat ik zondig ben en bovendien schuldig, verstoten en ik kan nooit meer terug want hij zal mij straffen) en dan is het cirkeltje weer rond en komen we weer bij schuld, zonde enz…. en zo vormt de egodenkgeest een gesloten circuit. En doet keurig waarvoor het gemaakt is, namelijk: afscheiden.

Dus als ik emoties bespeur bij mijzelf of anderen kan ik me in plaats van me er volledig mee te identificeren en weer in het gesloten ego-denkgeest-circuit terecht te komen, er weer samen met HG/J er als waarnemend-denkgeest naar kijken, weer als naar een film waar ik door geraakt wordt, maar het niet ben, en vergeven na dé keuze te hebben gemaakt.

In die zin kan de Heilige Geest (de Juist-gerichte-denkgeest) mits ik als waarnemende-denkgeest het aan Hem geef, juist dit schijnbaar schuld/zonde/angst materiaal gebruiken als vergevingsmateriaal en het doen wegsmelten in totale schuldeloosheid/zondeloosheid en Liefde. Dat wat er werkelijk is.

Inverband hiermee geef ik als leestip T16.I. Ware inleving.

 

 

%d bloggers liken dit: