archiveren

Tagarchief: wanhoop

Als ik denk dat ik het echt gehad heb met de wereld en me er het liefst uit wil terug trekken, dan is dat een gedachte die uit de keuze voor het afgescheiden egodenken komt.
Want door dit te (willen) denken lijkt de gedachte waarheidsgehalte te hebben. De droom dat er een wereld is die “ik” zat ben lijkt daarmee “waarheid” te worden. En de wil tot afgescheiden te willen zijn, het verborgen doel van de keuze voor egodenken, blijft daardoor afgeschermd.
Dat is de (on)ware reden achter “het zat zijn”, er doorheen zitten, lusteloosheid, boosheid, en verzin zelf maar wat er al niet in de trukendoos van het egodenken kan zitten.
Hoe dan ook “ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk”, dus ook niet omdat ik het gehad heb met een wereld die krankzinnig is.
De reden achter elke onvrede hoe klein of groot dan ook is dat er de wens is afgescheiden te willen zijn van God, Liefde, Eenheid, Waarheid, of hoe je “HET” dat met opzet, van wegen de wil tot afgescheiden er van willen zijn, ook wilt noemen.
Enkel Ware Vergeving (vergeven wat niet gebeurt is en nooit gebeurt kan zijn en dat is heel wat anders dan dissociëren) doet de herinnering aan wat met opzet vergeten moet worden terugkeren in de denkgeest (mind).
Daardoor krijgt zo’n gedachte van hulpeloosheid enz. een totaal andere functie.
Door Ware Vergeving wordt voorkomen dat het onware als waar wordt gezien, en blijft het onware, onwaar waardoor het kan worden vergeven en als blokkade voor Waarheid verdwijnt in het niets, waar het ook uit voorgekomen is.

Niet zozeer mijn stemmingen zijn een keuze, ze zijn het effect, het resultaat van de verborgen keuze van de waarnemende, keuzemakende-denkgeest die voor het egodenken kiest, en dat is eigenlijk de keuze voor afscheiding.

Eigenlijk is er maar één keuze namelijk die voor de wens afgescheiden te willen zijn.
Deze ene wens ligt verborgen achter alle schijnbaar duizenden afgesplitste gedachte mogelijkheden binnen het egodenken.
Vandaar dat Ware Vergeving alle schijnbaar verschillende gedachten van klein tot groot, van een licht irritatie tot wilde razernij en moordlust op dezelfde manier oplost en doet oplossen in het “niets” dat ze waren, zijn en blijven.

Vandaar dan ook, in tegenstelling tot wanhoop enz., opent de uitspraak “Er moet een andere manier zijn” de poort voor het kunnen opvangen van “Het vergeten lied” (T21.1.1-10)

 

De reden waarom en wanneer we denken geen contact te kunnen maken met HG/J of denken dat we niet gehoord worden, geen hulp krijgen, zijn precies die momenten dat we ons volledig identificeren met het lichaam, met de droom, met het ego.

Dat is de betekenis van je kunt J niet de droom in trekken. We moeten onze gedachtes naar J brengen, niet de pop, maar de gedachte dat we denken een pop te zijn en de identificatie ermee. Dáár ligt de connectie in de denkgeest. En dan kan ware communicatie plaatsvinden.

J ook als pop zien, als projectie en in de droom verwerken is wat we de wereld zien doen in o.a. 2000 jaar en nog wat christendom.

Dit zien en beseffen is het begin van het losmaken van de identificatie met de pop, met de projectie en de eerste stap terug naar de denkgeest, de bron, hierna kan de volgende stap gezet worden.

Zeggen ‘ik weet het niet meer’ heel oprecht zonder angst richting HG/J is toegeven dat de pop (de projectie) niets kán weten en er de wens is terug te schakelen naar de bron naar denkgeest. Zeggen ‘ik weet het niet’ vanuit wanhoop en angst is de wanhoop richten op de pop (de projectie) en zitten wachten tot de pop ineens met het antwoord komt en als de bron gezien wordt.

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: