archiveren

Tagarchief: waanzin

Gekte, waanzin, de wereld dus, kan zichzelf alleen maar eindeloos herhalen, waardoor het de schijn van eindeloosheid krijgt, maar eigenlijk niets anders is dan het vastzitten in de groef van het herhalen van waanzin. Een gek geworden kopieermachine.
Waanzin maakt waanzin, maakt waanzin, maakt waanzin. Het leven, de wereld is niets anders dan een waanzinnig perpetuum mobile, dat zichzelf in stand houdt, door erin te willen geloven. Niets anders houdt het in stand.

Dit doorzien en het willen geloven erin terugnemen, stap voor stap, opent de weg uit dit perpetuum mobile, welke oplost in zijn eigen onmogelijke waanzin…

perpetuum-mobile

Onderschat en ontken vooral de kracht van de egodenkgeest niet.
Kijk eens wat de egodenkgeest allemaal nodig heeft en moet doen om Waarheid, Eenheid aan de aandacht te onttrekken en te doen laten vergeten! Een hele wereld, een heel universum, bergen en bergen aan opgeworpen bedachte blokkades met maar één doel; ontsnappen aan Eenheid. Er is een enorme denkkracht voor nodig om toch te geloven dat het onmogelijke mogelijk is.
Dus noem jezelf niet zwak als het maar niet lukt te ontwaken, terwijl je het zo graag lijkt te willen. Integendeel er is enorm veel wilskracht voor nodig de natuurlijke staat van Eenheid te doen laten vergeten en te ontkennen.
De egodenkgeest zal nooit krachtig genoeg zijn om Eenheid echt te vernietigen, maar het heeft wel de kracht dat te kunnen en willen geloven.
Het kost enorm veel energie de wil om weerstandsgedachten in stand te houden, een heel universum aan wilskracht energie.

Pas als de denkgeest dermate uitgeput is en gewoon niet meer verder kan, het niet meer lukt de weerstand in stand te houden, de weerstand breekt, opgeven het enige is wat nog rest, dan pas zal de natuurlijke staat van Eenheid weer in de herinnering terugkeren.
En dat is eigenlijk de uiteindelijk onvermijdelijke staat van de denkgeest die eraan toe is zichzelf terug te herinneren in zijn natuurlijke Staat.

Dus hard werken, vechten, je best doen om te ontwaken? Vergeet het maar, het enige waarvoor we hard werken, vechten, lijden, opofferen, ons best doen, is juist om te voorkomen dat ‘ik’, de denkgeest ontwaakt uit de slaap en dromen van waanzin.

Voor de egodenkgeest is zwakte een vorm van zonde, schuld en angst, niet omdat we sterk moeten zijn om te overleven in een wereld, maar omdat zwakte een bedreiging is. Een moment van zwakte kan een onherstelbaar gat slaan in de verdedigingsmuur van de egodenkgeest en dat moet te allen tijden voorkomen worden. Daar wordt tijd dan ook voor gebruikt.

Voor de eraan toe zijnde denkgeest is dat moment van zwakte een zegen, omdat dan even de sluier van weerstand vervaagt en de herinnering weer even wordt herinnerd. Dan start het omgekeerde proces van ontwaken door langzaam aan stap voor stap zonde, schuld en angst in al zijn vormen, de motor die de egodenkgeest draaiende houdt, van zijn brandstof af te sluiten, totdat hij is uitgedoofd…

 

Kan de denkgeest (mind) beschadigd worden?
Anders gezegd, betekent dat als ik een beschadigd lichaam of brein waarneem of ervaar, ook de denkgeest beschadigd is?
De enige eigenschap van de denkgeest is dat het een gedachte is een gedachte die komt vanuit de denkgeest, de denkgeest is dus een gedachte.
Dat is een abstract gegeven, iets wat de denkgeest die denkt en gelooft dat hij een lichaam is met een brein, niet kan bevatten, ómdat de denkgeest dit denkt en wil geloven.
De denkgeest is door dit geloof als het ware uit het zicht verdwenen, ‘vergeten’, omdat de denkgeest nu gelooft dat deze een lichaam is.
De denkgeest heeft zich dus vermomd als lichaam met hersenen die kunnen denken en ziet daardoor ook andere lichamen en dingen, die denken en dingen doen.
En dat wat de denkgeest denkt, én gelooft, dus dat het nu een lichaam is tussen andere lichamen, wordt dien ten gevolgen geprojecteerd en weerspiegelt als lichamen en dingen.
De denkgeest die zich nu volledig identificeert met het lichaam heeft zichzelf afgesloten van het feit denkgeest te zijn, heeft zich dus afgesloten van zijn oorspronkelijke bron. Het denkgeest zijn is nu een onbewuste gedachte geworden en het onderbewuste waar de herinnering aan het ware zelf zich nu schuil houdt  zorgt voor een voortdurend gevoel van iets kwijt zijn, iets vergeten zijn, maar niet weten wat.
Het onderbewuste wordt extra beveiligd door de angst die erop geprojecteerd wordt door de denkgeest die ervoor heeft gekozen te geloven een lichaam te zijn en wil vergeten dat er alleen denkgeest is.
Angst en ook zonde en vooral schuld zijn een prima drie-eenheid om dit ‘geheim’ te bewaken.

Als we het dan over beschadigen hebben kan gesteld worden dat de denkgeest die nu in zijn eigen bedrog gelooft, en zichzelf dus voor de gek houdt, zich in wezen krankzinnig gedraagt. Dat leidt echter niet tot een beschadiging van de denkgeest, maar wel tot een geloof en het waarmaken van waanzinnige onmogelijke gedachten.
En deze waanzinnige, onmogelijke gedachten projecteren zich dan onmiddellijk weer uit in waanzinnig gedrag in een waanzinnige wereld. Dat kan niet anders, waanzin kan alleen maar waanzin zien en ervaren.

Aangezien dit eigenlijk zo logisch en duidelijk is, maar ook de herinnering aan ‘normaal’, namelijk denkgeest zijn, ook nog aanwezig is in de denkgeest, zien en ervaren we niet alleen waanzin, hoewel de geprojecteerde wereld 100% waanzin is, maar hebben we ook gradaties aangebracht in onze projecties. Gradaties die lopen van ‘normale’ lichamen tot volledig krankzinnige lichamen. En daarbij worden krankzinnige lichamen, of zieke lichamen als ‘fout’ bestempeld, foutje van de natuur noemen we dat, of erger nog een opzettelijk foutje van God, als straf of als les. En om deze verschillen kracht bij te zetten zijn wij, die denken en geloven een lichaam te zijn, druk met het onderbrengen van de verschillende gradaties van waanzin en ziekte in verschillende categorieën en hokjes.

Maar is deze denkgeest ‘vergissing’ ook een denkgeest beschadiging?
Nee, een gedachte op zich is geen beschadiging, het is wat het is een gedachte en de eigenschap van gedachten is dat ze kunnen veranderen.
De denkgeest kan wel verwrongen, dwaze ideeën hebben, maar daarmee is de denkgeest niet beschadigt. Let wel, even ter herinnering, we hebben het hier niet over het geloof in een lichaam te zijn met hersenen die beschadigt kunnen zijn. We hebben het over de denkgeest, dat wat we in werkelijkheid zijn en blijven, wat we ook voor waanzinnige dromen mogen hebben.

Een momentje van helder bewustzijn kan de denkgeest weer terugbrengen in zijn werkelijke staat, die van waarnemer die kan ‘zien’ (niet met de ogen van het lichaam wel te verstaan, maar vanuit puur denkgeest) en zich bewust is van zijn vergissing en weet dat hij opnieuw kan kiezen, nu vanuit 100% denkgeest.
De denkgeest bevindt zich niet in een lichaam, maar het idee, de projectie het lichaam, bevindt zich in de denkgeest.
De denkgeest die zich weer ‘herinnert’ is genezen en zal zichzelf niet meer verwarren met een lichaam.

Zolang er dan nog wel spraken is van ervaren in een wereld, dient het lichaam nog als handig hulpmiddel, en hoe dat hulpmiddel eruit ziet, ziek, zwak en misselijk, bijna dood, dun, dik, lelijk of mooi of zgn kerngezond, maakt helemaal niets uit.
Deze verschillende vormen zijn en blijven altijd projecties. En een dood ziek terminaal lichaam kan volledig de vrede van God weerspiegelen of volledig de krankzinnigheid van de egodenkgeest, daar heeft de uiterlijke vorm niets mee te maken. Want er is of alleen het lichaam, of er is alleen denkgeest. Een autonoom lichaam dat een denkgeest bevat is onmogelijk. Dus afhankelijk van de staat van de denkgeest die de gedachte, het idee van een lichaam te zijn bevat en daar wel of niet in gelooft maakt hoe we de wereld zien en ervaren.

Hoe dan ook, de denkgeest die denkt een lichaam te zijn is ‘ziek’, hij vergist zich gewoon en deze vergissing, dit ‘ziek’ zijn wordt geprojecteerd in een wereld waarin we door dit vreemde zieke geloof alleen nog maar zieke en waanzinnige projecties waarnemen in verschillende gradaties, waar we in geloven en ze daardoor ‘echt’ lijken.
Dit alles vindt plaats als in een droom, dus als een illusie, in de totaal onveranderlijke Geest die we in werkelijkheid ZIJN.
Dit totaal ‘abstract’ zijn kunnen we niet in onze in waanzin gelovende denkgeest brengen, want dat is nu juist wat de waanzinnige keuze voor egodenkgeest niet wil zien. Dus we kunnen alleen onze waanzin doorzien, er ons bewust van worden en al deze waanzinnige gedachten terug geven aan de ‘herinnering’ die nog altijd aanwezig is in de denkgeest, zodat de zieke denkgeest kan genezen en van zijn waan wordt verlost.

Om deze ‘herinnering’ minder abstract te maken, kunnen we gebruik maken van symbolen. Daar zijn we als projecterende denkgeest heel goed in. Immers alle projecties (de wereld met alles erop en eraan) zijn symbolen van afscheiding. Dus kunnen al deze projecties van afscheiding ook her-gebruikt worden als symbolen voor het terug herinneren in wat we werkelijk zijn en nooit uit zijn weggeweest.
Deze projecties blijven dus projecties, het is niet zo dat de projecties ineens magische ‘dingen’ worden die ons doen terug toveren in Waarheid.

Bijvoorbeeld als symbool voor het vragen om ‘Hulp’ kan de innerlijke leraar gebruikt worden, en afhankelijk van de voorkeur kan daarvoor alles gekozen worden dat symbool staat voor mij voor onpersoonlijke, onvoorwaardelijke, niet oordelende liefde, die zich in mij, de denkgeest bevindt.
Dat kan Jezus zijn, of de Heilige Geest of een ander symbool, als het maar voor mij die ‘hulp’ functie heeft.
Deze ‘hulp’ bevindt zich niet buiten mij, als lichaam, maar ‘in’ mij als denkgeest, omdat er niets kan bestaan buiten de denkgeest.

En deze hulp zal dus niet zijn focus leggen op het genezen van een ziek lichaam, of zieke hersenen, maar op het genezen van de zieke denkgeest, wat niets anders is dan een denk-correctie, daar denkgeest nooit echt ziek of beschadigd kan zijn.

Het is een regelrechte openbaring te beseffen dat werkelijk alles wat ik denk te weten gebaseerd is op mijn geloof erin! Dat dus niets ‘waar’ is. Dat mijn hele wereld enkel en alleen gebaseerd is op ‘geloof’. Geloof, wat een geloof lijkt te zijn in ‘iets’, een mens, een ding, een situatie, maar eigenlijk het geloof in afscheiding verbeeld. Een afscheiding die onmogelijk is, maar wel mogelijk lijkt, door mijn geloof er in. Hoe kan ik dan nog iets serieus nemen, van wat ik mijn leven noem?  Als ik echt bereid ben dit te doorzien, dan is er nog maar één uitweg uit deze waanzinnige droom, die ik mijn wereld noem, en dat is alle geloof uit alles terugtrekken en vergeven. Ook het geloof dat als ik dat doe vernietigd zal worden, dood ga, en alles zal verliezen wat mij dierbaar is.
Het enige ‘dierbare’ wat ik verlies is mijn geloof in waanzin, en is dat erg?

 

Ook ‘verleiding’ is weer een poort , slaan we de poort dicht in J’s gezicht of stappen we erdoorheen naar Hem toe.

De verleiding voor het ego is duidelijk, het is de verleiding te geloven dat wat de ego-denkgeest zegt waar is. Een verleiding die een verslaving is geworden, ons blind heeft gemaakt voor de angst die erachter schuilt. En ons geheugen heeft gewist zodat we blind en doof zijn voor de waanzin ervan en vergeten zijn wat we werkelijk zijn.

De verleiding voor schuld/zonde/angst getoond in een schijnbare buitenwereld een buitenwereld vol van angst afgewisseld met kortstondig geluk, de wereld van de dualiteit, waar we vast in zijn geloven, daar we vergeten zijn dat er een andere manier is.

Hoe anders is het als we kiezen voor de Stem van de Heilige Geest/Jezus, die gelukkig nog wel degelijk in onze denkgeest aanwezig is en die we ons weer zullen herinneren als we erom vragen:

‘De Stem van de Heilige Geest gebiedt niet, want Ze is niet tot arrogantie in staat. Ze eist niet, want Ze is niet uit op controle. Ze overweldigt niet, want Ze valt niet aan. Ze brengt slechts in herinnering. Ze is alleen onweerstaanbaar vanwege wat Ze jou herinneren laat. Ze houdt je denkgeest die andere weg voor en blijft kalm, zelfs te midden van de onrust die jij voortbrengt.’ (T5.II.7:1-6)

En zo kan ‘verleiding’ in handen van Jezus en de Heilige Geest gegeven, de onweerstaanbare aantrekkingskracht worden Hem te volgen, omdat hetzelfde nu eenmaal hetzelfde aantrekt, omdat het niet gescheiden kan worden, omdat het één is.

Ik laat me graag ‘verleiden’ door Jezus en of de Heilige geest, uit de ego-denkgeest door de poort in de Geest van God.

 

%d bloggers liken dit: