archiveren

Tagarchief: waangedachten

Waar gaat Een cursus in wonderen over.
En welke student van ECIW heeft niet al eens wanhopig uitgeroepen: ‘waar gáát dit over!!’.
Nou, eigenlijk is de hele Cursus terug te brengen tot één woord en dat is ‘Vergeving’.
Met een hoofdletter om het onderscheid te maken tussen ego vergeving zoals wij dat beoefenen in de wereld, en Ware Vergeving.
Ik laat de Cursus nu zelf even aan het woord over wat ‘Vergeving’ precies inhoud speciaal voor diegene die het vergeten zijn, niet het boek zelf hebben, geen zin hebben het op te zoeken, het boek kwijt zijn, het weggegooid hebben, verbrand of door de wc gespoeld, of weggegeven, dit is wat ECIW onder Vergeving verstaat:

‘1. Wat is vergeving?

1. Vergeving ziet in dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden. 2Wat ze niet doet is: zonden kwijtschelden en ze werkelijk maken. 3Ze ziet dat er geen zonde is geweest. 4En in die zienswijze zijn al jouw zonden vergeven. 5Wat is zonde anders dan een onjuist idee omtrent Gods Zoon? 6Vergeving ziet eenvoudig de onjuistheid daarvan en laat het daarom los. 7Wat dan vrij is om nu de plaats daarvan in te nemen, is de Wil van God.
2. Een niet-vergevende gedachte is er een die een oordeel velt dat ze niet in twijfel trekt, ook al is het niet waar. 2De denkgeest is gesloten en zal niet worden bevrijd. 3De gedachte beschermt projectie en trekt haar ketenen strakker aan, zodat vervormingen meer versluierd en verborgen zijn, minder makkelijk toegankelijk voor twijfel en nog verder weggehouden van gezond verstand. 4Wat kan er komen tussen een starre projectie en het doel dat ze als haar gewenste bestemming gekozen heeft?
3. Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. 2In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. 3Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. 4Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.
4. Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. 2Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. 3Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. 4Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. 5Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.
5. Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. 2Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. 3Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1. blz. 404).

ECIW gaat dus over Vergeving, en het heet een cursus omdat dat geleerd moet worden. Je kunt Ware Vergeving heel snel theoretisch leren begrijpen, maar toepassen kost veel, heel veel oefening, discipline en toewijding en niet te vergeten vergeving. En het leermateriaal is ons eigen leven. Dus ja, we zijn ons eigen leermateriaal.
En we leren onszelf te Vergeven voor wat we denken dat we hebben gedaan, en waar we ons ten onrechte schuldig, zondig en angstig over voelen.

En waarom zou het dan niet Een cursus in Vergeving heten?
Dat is misschien wel een marketing stunt van de Heilige Geest en Jezus,  Een cursus in wonderen ‘verkoopt’ beter LOL.
Het leidt de egodenkgeest een beetje om de tuin. Het ego is dol op magie, dus ook op wonderen, want wonderen volgens de denkwijze van de egodenkgeest zijn lichaams- en vormgericht, en blijven dus op ‘veilige’ afstand van de herinnering denkgeest te zijn en niet een lichaam.
Dus het idee is dan al gauw, ah, wonderen leren verrichten zoals bijvoorbeeld Jezus zelf deed, cool! Dat wil ik wel leren.

Maar dat blijkt dus een vergissing te zijn. ECIW gaat niet over dat soort wonderen, en dat dringt pas echt door als je al een hele poos de Cursus ‘doet’, en ja dan kan je niet meer terug! Want je herinnering aan wat je in werkelijkheid bent (denkgeest) wordt al behoorlijk getriggerd en komt onvermijdelijk, langzaamaan, maar zeker terug in de herinnering en dat laat zich nooit meer helemaal terug stoppen in de vergetelheid.
De geest is als het ware uit de fles.
En de egodenkgeest zal zich verdedigen tegen het terugkerende herinneren met pogingen tot het versterken van het geloof in zonde, schuld en angst en zal dit projecteren in allerlei vormen die deze weerstand uitbeelden (zie de wereld om je heen in al zijn uitingen van het geloof in zonde, schuld en angst).

Nu doet de egodenkgeest dat altijd al, het geloof in zonde, schuld en angst projecteren, het kan niet anders, het is zijn (on)natuurlijke functie, maar het lijkt nu nog erger te worden, doordat de Waarheid langzamerhand terugkeert in het bewustzijn. Het contrast tussen onjuist-gericht denken en juist-gericht denken wordt duidelijker. En dat kan zich uiten in het ons nog beroerder te gaan voelen, nog depressiever, nog bozer, of de andere kant van de ego medaille, de zweef-kant, helemaal hyper in roze wolkenland, want: ‘het is toch allemaal een illusie’, en ‘alles is love!’
En zowel de boosheid tegen, als het ophemelen en het ‘heilig’ maken van het blauwe boek zijn de projecties van de egodenkgeest.
De boosheid lijkt gericht op het waar maken van een vorm; een blauw boek, of andere symbolen, zoals Heilige Geest, Jezus en God, maar dat is de vergissing het dwaalspoor om maar te voorkomen dat de herinnering terug komt dat er alleen denkgeest is.

Vergeving gaat dus niet over het oproepen en mogelijk maken van uiterlijke magische wonderen .
Alleen door te werkelijk te vergeven kunnen we het wonder van Vergeving ervaren.
Vergeving is dan de reflectie van Liefde, van Eenheid in wat wij als onze wereld zien.
Dát te ervaren is het wonder. Het wonder van vergeving is een omslag in het denken.
Vergeving zorgt ervoor dat wat we eerst als zonde, schuld en angst zien en als zodanig ervaren buiten ons in allerlei daarvoor geschikte vormen, gezien wordt als komende vanuit de denkgeest, vanwaar het uit geprojecteerd wordt zodat het lijkt dat er iets buiten ons gebeurt.
Er kan vervolgens opnieuw gekozen worden, nu voor leiding van de Heilige Geest en of Jezus en dan kan het wonder niet uitblijven.
Het wonder is het herstellen van de vergissing in de denkgeest, daar waar de vergissing is ontstaan, door middel van Vergeving.
Vergeving en wonderen horen dus bij elkaar.

Een cursus in wonderen gaat dus over Vergeving en het doel is te leren wat Vergeving is, en dan Vergeving consequent toe te passen op elke gedachte, zodat de blokkades die we hebben opgeworpen tegen Liefde, tegen dat wat we zijn, Vergeven kunnen worden en daardoor als onschuldige vergissingen zullen oplossen.

Als we de Cursus werkelijk doen kunnen we niet om Vergeving heen. Vergeving is onze enige functie onderwijst de Cursus. Verder hoeven we niets te doen :

‘Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets’ (WdII.1.4:1).

Het wonder is de verschuiving van egodenkgeest naar Heilige Geest Denkgeest. En zoals we via de egodenkgeest de weerspiegeling van de keuze voor de egodenkgeest terug zien, zien we als we voor de Heilige Geest Denkgeest kiezen de weerspiegeling van de keuze voor de Heilige Geest Denkgeest terug.
Maar het blijft een weerspiegeling, een reflectie, het wordt nooit een afgescheiden autonome nieuwe werkelijkheid. Want als we de vorm als oorzaak blijven zien, in plaats van van de denkgeest, betekent dat alleen dat we weer voor de leiding van de egodenkgeest hebben gekozen. Dat wat we dachten te zien is niets meer dan een ‘fata morgana’ een luchtspiegeling.
En daar kunnen we onszelf dan weer voor vergeven en opnieuw kiezen.

Een Vergeven wereld zien, is een wereld zien en ervaren zonder het geloof in zonde, schuld en angst, terwijl de wereld ogenschijnlijk blijft zoals ie was, uiterlijk hoeft er niets te veranderen, maar de ervaring van dezelfde wereld zal totaal anders zijn, omdat je jezelf en daarna alles en iedereen Vergeven hebt voor al je waangedachten van zonde, schuld en angst en de verzoening voor jezelf aanvaard hebt.
Vanaf dat moment is er geen ego ‘ik’ meer, maar alleen nog een behulpzaam kanaal voor Liefde dat nu ongehinderd door kan stromen door de hele ene denkgeest.

Hoe verder ik afdaal in het zogenaamde onbewuste, wat niets anders is dan de voortdurende poging van de egodenkgeest het bewustzijn van denkgeest te zijn in plaats van een lichaam te verbergen, des te duidelijker komen al die pogingen tot verbergen aan het licht. En dat is ook de bedoeling.
Dat is de nieuwe functie die al die verborgen gedachten nu krijgen. Door ze aan het licht te brengen zijn ze niet meer verborgen en verliezen ze dus hun functie die van verbergen en kunnen nu her-gebruikt worden als vergevingsmateriaal en kans om volledig bewust te worden.

Zolang ik nog hier denk en geloof te zijn en dat ook ervaar, blijft de egodenkgeest mee doen. Er is immers maar één geest waarbinnen zich ook de waan bevindt die we egodenkgeest noemen.
Ook dat komt nu aan het licht omdat ik bereid ben dat te leren zien en leer dat ik een keuze kan maken; deze waan (egodenkgeest) te geloven en te volgen, of de andere keuze te maken, door oordeelloos te leren kijken olv HG denkgeest en de waangedachten (egogedachten) te vergeven.

De egodenkgeest doet nog steeds mee zoals ik al schreef en dat gaat heel geraffineerd. En moet ook onder ogen worden gezien.
Bijvoorbeeld.
ECIW verteld mij dat ware inleving niet is mij als lichaam te identificeren met een ander lichaam dat lijd, want dan maak ik de afscheiding juist waar en lijd ik net zoveel als de ander, die ik als lijdend lichaam identificeer.
Het is de bedoeling mij te identificeren op HG denkgeest niveau, daar waar geen afscheiding bestaat tussen een mij en een ander.
Ondertussen terwijl ik me afstel op de grenzeloze (HG) denkgeest en weet dat er geen lijdende is op lichaamsniveau, maar er alleen geleden wordt op egodenkgeest niveau, doe ik wat het script, dat wat zich in de vorm lijkt af te spelen van mij verlangt. Ik doe wat ik kan doen om het lijden te verzachten. Maar omdat ik mij met onze gezamenlijke HG denkgeest verbonden voel vindt op denkgeest niveau ware vergeving plaats, de genezing van de denkgeest, oftewel de genezing van de afscheiding.
Of het script dan laat zien dat het lichaam wel of niet geneest maakt niet uit.
Zowel een lijdend lichaam of een niet lijdend lichaam laten de genezen denkgeest zien dat er geen lichaam is, lijdend of niet lijdend, en dat er alleen denkgeest is.

Blijf ik me echter identificeren met de egokant van de denkgeest, daar waar wel degelijk afscheiding lijkt te bestaan tussen lichamen, omdat deze ego identificatie juist als doel heeft te laten vergeten dat er alleen maar denkgeest is, dan stel ik me automatisch af op een lijdend lichaam en ‘vergeet’ de oorzaak die op denkgeest niveau ligt.
Wat ik dan, als al wel geleerd hebbende denkgeest dat de oorzaak van alle lijden in de egodenkgeest ligt, doe is hulp vragen aan HG en of J het lijden te beëindigen op vorm niveau. Ik wil dat HG/J de boel fikst zodat het leven aangenamer wordt.
Maar dat is geen Ware Vergeving.
Het is niet ‘fout’, want als ik het als fout bestempel, kies ik weer automatisch voor egodenkgeest (zonde, schuld en angst), het is slechts een onschuldige vergissing.

Ware Vergeving is alle pogingen tot afscheiding vergeven wetende dat dat alleen op denkgeest niveau mogelijk is en dat de oorzaak niet in enige aardse vorm is gelegen.

Onware vergeving is een poging van de egodenkgeest te blijven verbergen dat alleen op denkgeest niveau vergeving en genezing kan plaatsvinden, en nog steeds de focus blijven richten op het alleen vergeven en genezen van een lijdend lichaam.

Gedachten als, ja maar moet ik dan maar niets doen, komen van de keuze voor leiding van de egodenkgeest te kiezen. Ook deze gedachten moeten onder ogen worden gezien, want ze zijn zeer waardevol als vergevingsgedachten en vergevingskansen die de shift naar HG denkgeest mogelijk maakt.

Omdat er maar één Geest is, die alles bevat, dus ook de ene egodenkgeest (onjuist gerichte-denkgeest) én de HG Denkgeest (Juist gerichte- Denkgeest), is het in het begin van de cursus (leerproces) lastig om het onderscheid te maken tussen wanneer ik me identificeer met egodenkgeest of met HG denkgeest.
De ego kant van de ene denkgeest doet namelijk ook het lesprogramma van ECIW mee, er is immers uiteindelijk maar één denkgeest. Dat is niet erg, want zo gaat dat nou eenmaal in de ene denkgeest, die gelooft dat afsplitsing mogelijk is. Ik kan echter wel kiezen
En om dat te leren is elke gedachte die opkomt mijn persoonlijke les/leermateriaal, die ik onder leiding van ego (angst) of onder leiding van HG (Liefde) mag leren. En dat is de enige echte keuze die ik kan maken.

%d bloggers liken dit: