archiveren

Tagarchief: verslaving

Het verslavingsgedrag van de egodenkgeest.

De egodenkgeest is een vervanging een surrogaat voor wat we werkelijk zijn: Geest. Geest, onveranderlijk één in God, non-dualistische Geest.
De egodenkgeest is een poging tot afscheiding uit Eenheid, een poging die onmogelijk is, maar toch lijkt te gebeuren.
De reactie op die poging tot afscheiding is weerstand, pijn en lijden, OMDAT het onmogelijk is. En iets wat onmogelijk is, maar toch wordt nagestreefd veroorzaakt weerstand, pijn en lijden. De reactie op die weerstand, pijn en lijden is vasthouden aan de weerstand, pijn en lijden door de projecties daarvan als echt te zien en ze als oorzaak te zien. Precies zoals een alcohol of drugsverslaafde zijn pijn probeert te verzachten door nog meer te drinken en drugs te nemen. Zo houdt de egodenkgeest zichzelf in stand door zich te voeden met pijn en lijden. De egodenkgeest bestaat enkel en alleen bij de gratie van zijn eigen pijn en lijden. Verslaving maakt blind, de egodenkgeest is niet in staat naar zichzelf te kijken en zit vast in een vicieuze denkgeest cirkel.

Gelukkig is dat wat “wij” zijn niet de egodenkgeest, vandaar dat dat wat we werkelijk zijn Geest er nog steeds is en daar ergens in dat overgangsgebied waar het nietig dwaas idee (de egodenkgeest) zich probeert af te scheiden van de Ene Geest, huist de herinnering aan wat we werkelijk zijn en die herinnering is tot observeren in staat.De keuzemakende denkgeest.
Het is belangrijk de gedachtes die op het punt staan zich af te scheiden te herkennen en dit kan op dat overgangspunt waar de keuzemakendedenkgeest de keuze maakt zich af te scheiden of niet. Belangrijke indicatoren zijn gevoelens en emoties, bijvoorbeeld het gevoel van schaarste en te zien dat niet de projecties daar de oorzaak van zijn, bijvoorbeeld gebrek aan geld, maar de gedachte van schaarste van de denkgeest, die aan die projecties verbonden zitten en blijven.
Het gevoel van schaarste wordt echter alleen gezien in de projectie en daarmee verbonden en nu treed hechting op aan de projectie die nu niet meer als projectie wordt gezien, maar als een autonome vorm, bijvoorbeeld gebrek aan geld. Deze hechting verandert langzaam in verslaving, het gevoel, de gedachte van schaarste lijkt nu schaarste in de vorm van bijvoorbeeld geld te zijn en die verslaving kan nu alleen maar opgelost worden door meer geld zien te krijgen ergens vandaan. En dat werkt niet anders dan een drugs verslaafde die aan zijn volgende shotje moet zien te komen om te overleven.
En net als een verslaafde aan drugs of drank wordt de denkgeest steeds slimmer en gewiekster om aan zijn shotje te komen.
En iedereen die het verkrijgen van een nieuw shotje, tegenwerkt wordt als de schuldige gezien dat het niet lukt.
Echter als het lijden en de pijn echt ondragelijk wordt, als gezien wordt dat niets werkt, hoe hard men er ook voor vecht, en hoe men ook probeert veranderingen te weeg te brengen in een of andere vorm, zoals financiële situaties, kan er een moment komen dat de verslaafde het opgeeft en niet meer weet wat te doen. Oftewel er valt een klein gaatje in het denksysteem van de egodenkgeest, waar een klein straaltje licht van de nog steeds onveranderlijke Ene Geest doorheen priemt.
Deze herinnering brengt het bewustzijn terug van het vermoeden dat het niet is wat het lijkt te zijn, en dat stukje zich herinnerende denkgeest kan dan besluiten zich aan te melden bij de ‘afkick kliniek’ van de Heilige Geest (de keuze voor “het andere”.
Dan kan de behandeling het afkicken beginnen. Een behandeling die bestaat uit het bewust worden en het leren oordeelloos onder ogen zien van elke gedachte die de verslaving aanwakkert, voed en in stand houd.
En ‘ware vergeving’  is het middel van de Heilige Geest dat gebruikt wordt om de verslaving op te heffen.

Zoals dat gaat met verslaving en afkicken in de vorm, is dat niets anders dan een afspiegeling van het proces waar je doorheen gaat als je afkickt van de egodenkgeest.

Het zijn echt cold turkey verschijnselen, de egodenkgeest, ook al is het maar een nietig dwaas idee, zal zich verzetten en alleen ware vergeving zal dit zich verzetten kunnen opheffen en doen laten verdwijnen.

Vergeven is het geven van overvloed als tegenhanger van de gaven van het dualistische ego die altijd over schaarste/overvloed gaan.
Geven door vergeven is geven en ontvangen zijn hetzelfde en is niet vorm gericht.
Geven vanuit schaarste/overvloed (het dualisme van het ego) is geven en nemen zijn verschillend en is altijd vormgericht.

Geven vanuit schaarste/overvloed (ego) is ik geef jou wat en dan verwacht ik van jou wat terug, anders verlies ik iets en win jij er is dus altijd een verliezer en een winnaar en altijd vorm gericht.

Beide vormen van geven komen vanuit de denkgeest, er is immers alleen maar denkgeest die denkt en projecteert.
Dus de vorm, de projectie is nooit de bron, maar altijd de denkgeest, ook al lijkt dat bij het ego-geven/nemen wel om een bepaalde uiterlijke vorm te gaan welke als oorzaak/gevolg wordt gezien.

Als ik altijd het gevoel en de ervaring heb dat ik te weinig of geen geld heb, dan lijkt het wel of niet hebben van geld de oorzaak te zijn. En zal mijn ego-gerichte oplossing zich altijd concentreren op het verkrijgen van meer geld. De onderliggende bron, de wens van het ego om, als tegenhanger van de natuurlijke overvloed van Eenheid en als verdediging daar tegen, de gedachte/idee van schaarste, blijft hierdoor opzettelijk verborgen.
Door mijn vorm/situatie gericht denken en dat te zien als oorzaak en gevolg blijf ik rond draaien in het geloof in schaarste/verlies en de (ego) oplossing daarvoor, het idee van geven en nemen, zonder de werkelijke oorzaak te (willen) zien.

Door deze gedachten wel te leren zien en te onderscheppen, door eerlijk naar al mijn gedachten te kijken, kan ik dit ego spelletje van schaarste/verlies en geven en nemen doorbreken door consequent elke gedachten van schaarste/verlies te leren herkennen en te leren vergeven.
Dit vereist veel oefening en vertrouwen, want het ego doet ook mee in elke gedachte en zal proberen het idee van schaarste/verlies en geven en nemen in stand te houden.
Dit zal een ervaring van hevige weerstand geven, waardoor het een slecht idee lijkt en er van wordt afgezien en opnieuw gekozen wordt voor het oude, bekende ‘veilige’ ook al voelt die ego versie ook niet prettig, maar wel bekend en schijnbaar controleerbaar.
Zoals bij een verslaving aan bijvoorbeeld alcohol, roken, drugs de verslaving ook uiteindelijk niet prettig voelt, maar wel prettig in de zin van bekend, veilig en vertrouwd.
Bovendien schuilt daaronder diep verborgen in het onderbewuste, de angst, het idee van, als ik mijn verslaving aan schaarste/verlies opgeef, en vergeef, dan valt mijn verdediging tegen Overvloed dat wat Eenheid, Waarheid, God is weg en wat dan?!
Deze onbewust gehouden angst wordt ervaren als een niet te benoemen angst voor het grote onbekende en als het verlies van “ik” zoals ik die nu als verslaafde aan schaarste/verlies ken, ook al haat ik (onbewust) die “ik”.

Ware Vergeving ziet dit hele ego spel onder ogen, zonder daar nog een oordeel over te hebben, door ook elk oordeel erover consequent te vergeven.
Dit lijkt onmogelijk door de veelheid van gedachten die er altijd zijn. Maar bedenk dan dat dit ook weer een verdedigende ego gedachte is.
En dat mijn verdediging niets anders is dan de ontkenning van de herinnering dat er alleen denkgeest is, en niet een lichaam dat denkt.
Want ook de gedachte een lichaam te zijn is een verslaving aan schaarste/verlies. Kijk maar naar wat je gelooft over het lichaam, het moet onderhouden worden, het kan zich alleen voelen, bestolen, rijk, arm, niet geliefd, wel geliefd, het slijt, wordt ouder, kan ziek worden,enz. enz. en gaat bovendien onvermijdelijk dood. Nou als dat geen projectie van schaarste/verlies is!?

De bron van al deze ideeën ligt niet in het lichaam, maar in de denkgeest die ze denkt en projecteert. En, zoals we al eerder hebben besproken, ideeën verlaten nooit hun bron; het lichaam kan dus nooit de oorzaak en het gevolg zijn, (WdI.5) ook al willen we dat wel geloven uit angst voor schaarste en verlies.
De oorzaak en het gevolg bevinden zich altijd in de denkgeest.

Ware Vergeving gaat dus over het vergeven van de gedachte, de gedachte van schaarste/verlies, en niet het vergeven van een “ik” die het maar niet lukt om voldoende geld bij elkaar te scharrelen, want dat is niet het probleem. Het probleem is de gedachte en het geloof in schaarste/verlies en niet zoals het zich heeft geprojecteerd in een bepaalde vorm als een persoon die aan schaarste/verlies lijdt.

Als de gedachte van schaarste/verlies vergeven wordt, wordt automatisch de projectie ook vergeven, want nogmaals ideeën verlaten niet hun bron.
De focus zal dan niet meer liggen op het opheffen van schaarste/verlies in de vorm, zoals het zich heeft geprojecteerd, maar op de gedachte die nu van schaarste/verlies verschuift naar Overvloed. Het idee van Overvloed.
De denkgeest die zich daarvan bewust wordt, doordat de onbewust gehouden gedachten van schaarste/verlies aan het licht gebracht zijn en vergeven, zal zich zijn ware aard: grenzeloze overvloed herinneren.
Verwacht ik echter dat ik dan ook in de vorm overvloed zal ervaren in de vorm van ineens heel veel geld krijgen, dan weet ik dat ik weer voor het ego idee van schaarste/verlies gekozen heb, want geen enkele vorm is onveranderlijk.
Een vergeven denkgeest echter heeft zich herinnerd Onveranderlijk te zijn en zal zich dat blijven herinneren hoe het script zich ook verder ontvouwd als vorm.

Niets werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
(T.In.2:2-3)

Voor een vergeven denkgeest is geven en ontvangen hetzelfde, omdat hij geeft vanuit de overvloed van de onveranderlijke grenzeloze non-dualistische Geest.

 

Ik noem voortaan het afreageren van mijn eigen verborgen zonde, schuld en angst gedachten af-projecteren. Want dat is wat het mechanisme van afreageren op een ander of op iets eigenlijk is.
Onze ‘ogen’ zijn de hele dag en nacht naarstig op zoek naar vluchtwegen om maar niet te hoeven kijken naar onze eigen zonde, schuld en angst gedachten en daar is het egodenken geniaal in geworden, en daardoor moeilijk te onderkennen als zodanig.

Bovendien is het nogal ontluisterend en roept het ook weer meer zonde, schuld en angst gedachten op vermomd als gevoelens van woede, haat, verdriet, pijn, lijden enz., als we dit ego-denk-mechanisme in beeld krijgen. Het ego-denken zal er dan ook alles aan doen om ook deze ontmaskering te voorkomen, door alle vormen van ontkenning en dissociatie die we maar kunnen bedenken.

We doen aan af-projecteren om aan dat vreselijke gevoel dat zonde, schuld en angst met zich meebrengt af te raken, door het te projecteren en dan te ‘zien’ in iets of iemand anders zodat we deze de schuld kunnen geven van wat ‘mij’ lijkt te overkomen. Zo rolt de hele wereld over elkaar heen elkaar steeds de zonde, schuld en angst bal toespelend.
En we doen het allemaal, niemand uitgezonderd.
En als we het al niet buiten ons af-projecteren, projecteren we wel af op onszelf, wat ook weer gewoon een vorm van af-projecteren is, ook al lijkt het over onszelf te gaan. Het lichaam, het persoonlijke ‘ikje’ is immers ook een projectie, geprojecteerd door de denkgeest die gelooft dat deze een lichaam is en ook gemaakt is om dienst te doen om op af te projecteren.

Al dit af-projecteren dient als vluchtmiddel om aan Waarheid, Eenheid, Liefde, God te ontkomen. Alleen al als we dit ontdekken kunnen we de waanzin ervan inzien, want dan zal de onvermijdelijke vraag rijzen: WAAROM??!! Waarom doen we ons dit zelf aan?
En waarom stellen we deze uitstekende vraag? Omdat het een onmogelijke vraag is en door hem te stellen komt dat boven water en kan deze vraag onder de loep gehouden worden.
Daarmee is de verslaving aan het mechanisme af-projecteren nog niet in één keer over en uit. Nee, net als met een verslaving binnen het veld van de projecties, want het is ook weer niets anders dan af-projecteren, kost het moeite en tijd en vooral doorzettingsvermogen en wil om ervan af te kicken.

De egodenkgeest is dat gedeelte van de denkgeest dat voor afscheiding kiest.
Er wordt niet gekozen voor een bepaald persoonlijk script, er wordt gekozen voor afscheiding en die keuze wordt geprojecteerd als een projectie (te vergelijken met een film) die eruit ziet als een persoonlijk verhaal of droom. Die ene keuze gemaakt door de ene egodenkgeest is altijd dezelfde keuze; die voor afscheiding van Eenheid, Waarheid, God, Liefde. Dat het  ervaren wordt als een persoonlijk leven door een persoon en dat x 6 miljard is een verder gevolg van de wil tot afscheiding die men in de projecties uitgebeeld ziet.
De oorzaak van de eerste stap tot afscheiding uit Eenheid, wordt uit de denkgeest gewist, en daardoor wordt de oorzaak van de tweede stap tot afscheiding (een geprojecteerd leven) ook gewist en vergeten.
Resultaat: één denkgeest die nu alleen nog maar kan denken in afscheiding en zichzelf als één persoon met een persoonlijk leven ziet te midden van anderen met een persoonlijk leven. Een en al afscheiding, dat moge duidelijk zijn, als je het wil zien dwars door de ontkenning, het gelijk willen hebben en angst heen.
De weg naar het terug herinneren kan daarom alleen geschieden door het pad van het vergeten terug te wandelen, waardoor het vergeten stap voor stap wordt vergeven en terugkeer in herinneren het onvermijdelijke gevolg is.
Het is misschien wel ‘lekker’ de hele tijd beelden te maken van het totale abstracte en een Eenheid, Waarheid, Liefde, God, te verbeelden, maar dat is weer gewoon een vorm van projectie wat altijd probeert dat wat Een is en voor ons aan vergetelheid lijdende denkgeest iets abstracts is, de afscheiding in te slepen en dan net doet of dat ‘ontwaken, verlichting’ is.
Het is gewoon weer een afleiding van de aan afscheiding lijdende denkgeest, wat wel tijdelijk even ‘lekker’ voelt, maar niets anders is dan het lekker voelen na het gebruik van drank, drugs, seks, eten of wat dan voor ‘lekkers’ dan ook.
(ps: het is niet fout, maar het is niet als vorm een uiting van wat gedacht wordt dat het is; verlichting/ontwaken)

Daarom legt ECIW zo de nadruk op het leren herkennen, onderkennen en ervaren van wat de keuze voor afscheiding inhoudt, door elke egogedachte +  projectie heel bewust te gaan herkennen. En dat kan alleen als werkelijk ervaren en gevoeld gaat worden wat een pijnlijke keuze, de keuze voor afscheiding eigenlijk is, en dat dat de oorzaak is van alle lijden en niet wat er in de wereld lijkt te gebeuren. Dan zal de onvermijdelijke keuze kunnen worden gemaakt; “nee, dit wil ik niet meer, er moet een andere manier zijn”. Niet door het ontkennen van een wereld, mijn leven, mijn lijden en pijn, en dat van anderen, maar er doorheen te gaan, aan de hand van ‘de andere keuze’; die voor het pad van terug herinneren in Eenheid, Waarheid, God, Liefde, in ECIW voorgesteld als de symbolen Heilige Geest en Jezus, symbolen voor oordeelloos kijken.

En nee, dat is niet comfortabel en dat is vaak de reden waarom men liever niet wil kijken naar alle ego uitingen en projecties van de egodenkgeest en liever God, Waarheid, Eenheid, Liefde de wereld van de projecties in sleept. Niet om redenen die men denkt, namelijk om een prettiger gevoel te krijgen, maar om het ‘vergeten’ voort te zetten en het totale abstracte: God, Waarheid, Eenheid, Liefde, juist buiten de deur te houden, door er een eigen ego versie van te maken.
Ook deze strategie van de egodenkgeest onderkennen en herkennen is onderdeel van het proces van terug herinneren in Waarheid, Eenheid, Liefde, God.

 

We zijn niet een lichaam maar Geest.
Zolang we onszelf als een ‘hier’ ervaren zijn we bewuste denkgeest, maar ook dat is nog steeds een gedachte.
Is dat een ‘lastige’ gedachte? Ja dat wordt als een lastige gedachte ervaren. Is de ervaring dan lastig? Nee, de ervaring is nog steeds een gedachte, dus alleen de gedachte hoe die gedachte ook ervaren of gezien wordt, blijft een gedachte.

Zo dacht ik aan de gedachte ‘verslaving’. We zeggen het lichaam is verslaafd aan alcohol, nicotine, drugs, suiker, vet, enz. enz….
Dat is niet zo, er is geen lichaam er is alleen een gedachte, die het idee ‘lichaam’ (be)denkt.
Niet het lichaam is verslaafd, maar de gedachte. Dat maakt toch wel een heel verschil in beleving denk ik en ervaar ik. Er is alleen maar een gedachte welke denkt en gelooft verslaaft te zijn, ik kan dus niet meer beweren (denken en geloven) dat mijn lichaam verslaafd is en ik daar het slachtoffer van ben. Want er is geen lichaam, dus ook geen verslaafd lichaam.

Dat is alleen maar een slim trucje van de egodenkgeest die dit als trucje gebruikt om mij, die nu denkt een lichaam te zijn dat verslaafd is aan iets, uit het herinneren van weten denkgeest te zijn te houden.
Er is alleen denkgeest welke denkt en gelooft verslaafd te zijn.
Het heeft dan ook geen enkele zin het lichaam te behandelen om van een verslaving af te komen. Want er is geen lichaam er is alleen een gedachte welke een lichaam (be)denkt, ook wel projectie genoemd.
Ook al geloven we heilig in dat het lichaam verslaafd kan zijn en dus behandelt kan worden dan is het nog steeds een gedachte projectie en is het nog steeds de denkgeest die behandelt wordt.
Alleen mijn geloof in een verslaafd lichaam houdt deze illusie in stand.

Ja maar het is toch heel echt, ik voel het toch?
Ja, klopt, maar bedenk dan hoe echt je je lichaam en dat van anderen ervaart in je slaap droom.
Hou je dan nog steeds vol dat wat je in je droom ervoer ‘echt’ was?
Nee, en precies zo is het met dat wat wij ons dagelijks  leven noemen.
Het is één grote droom, een grote egotruc.

Moet ik dan maar niet meer m’n lichaam behandelen?
Nee, want het maakt niet uit wat je doet, het is altijd gedachte materiaal, gedacht door en afkomstig van de denkgeest, en nooit afkomstig vanuit het lichaam als bron. Ik doe dus nooit iets lichamelijks, want er is geen lichaam, ik ‘doe’ dus altijd iets op denkgeest niveau. Ook al ziet het eruit als iets lichamelijks doen het is niet zo.

Dus ook al geloof je heilig in de genezing van het lichaam en zie je daar alle bewijzen van, er is nooit een lichaam dat ziek was, en nooit een lichaam dat genas.
Het speelt zich alleen maar af in de denkgeest die een wereld heeft gemaakt om te verbergen dat er alleen maar ‘gedachte’ is gedachte door de bedenker, de denkgeest.

Uiteindelijk als we zover zijn dat we dit willen zien, is dit goed nieuws.
We hoeven geen lichamen te genezen, maar de denkgeest die maar één ziekte verschijnsel heeft, en dat is geloven dat er lichamen zijn die ziek zijn.
Dat is dus niet hetzelfde als het lichaam verwaarlozen, en ziekte van het lichaam ontkennen.

De denkgeest kan echter niet genezen door hetzelfde idee welke gelooft in het idee van een lichaam te zijn; de egodenkgeest.
De egodenkgeest is alleen geprogrammeerd om te geloven dat er geen denkgeest is, maar een wereld met lichamen, dingen en situaties. Vandaar dat het zo ‘echt’ lijkt. Het is letterlijk gezichtsbedrog.

Wat is het dan dat het bewustzijn terug herinnert denkgeest te zijn en niet een lichaam?
Dat is dat gedeelte van de denkgeest dat zich bewust wordt van de herinnering aan nog steeds verbonden te zijn met en in Waarheid, Eenheid, God, Liefde. We kunnen dit het waarnemende gedeelte van de denkgeest noemen. Tevens het gedeelte van de denkgeest dat uit zijn slachtoffer rol kan stappen en zijn verantwoordelijkheid als keuzemaker op zich kan nemen.

De denkgeest kan heel lang denken en geloven dat er wel een wereld is met lichamen enz. maar kan het niet echt ‘Waar’ maken, het is en blijft een nietig dwaas idee dat tot verwezenlijking in staat leek te zijn, maar dat niet echt kan en ook nooit zal kunnen.
Vroeg of laat is het waanzinnige geloof in iets wat onmogelijk is, namelijk afscheiden van Eenheid, gewoon klaar. Het is niet meer vol te houden, de kracht die het kost om het krankzinnige idee van afscheiding in stand te houden neemt af. De weerstand verzwakt, gaat gaten vertonen, en steeds vaker komt de gedachte bovendrijven, ‘dit kan niet waar zijn, er moet een andere manier zijn’.
En die andere manier is door alles wat de denkgeest (dat wat we zijn zolang we nog ervaren) in eerste instantie heeft gebruikt om zich af te scheiden van Eenheid, dus bijvoorbeeld in een verslaafd lichaam te geloven, te vergeven en terug te geven aan de Herinnering van Eén Geest te zijn, (in ECIW symbolisch heilige Geest of Jezus genoemd) zodat Eenheid herinnerd wordt.
De denkgeest zal dan genezen zijn, want er was geen lichaam dat ziek was, maar een gedachte, gedacht door de denkgeest die in afscheiding geloofde.
Het egoscript waarbij er wel een lichaam lijkt te zijn dat ziek is en weer geneest of niet zal nog wel ervaren worden, maar het bewustzijn van niet een lichaam en of een ziekte te hebben of zijn zal volledig zijn.
Het lichaam en of ziektes worden niet ontkend, maar gezien voor wat het is, een ‘geprojecteerde gedachte’, maar nu met een ander doel; het genezen van de denkgeest.
Blijf ik nog steeds de vraag op zien komen: ‘ja maar geneest het lichaam dan ook?’ dan betekent dat alleen dat het terug herinneren in het bewustzijn van te weten denkgeest te zijn, nog niet voltooid is. De volledig ontwaakte denkgeest heeft geen behoefte meer deze nog steeds op weerstand duidende vraag te stellen. Het is niet fout, of iets waar ik me zondig of schuldig over moet voelen, maar een vaststelling die middels Ware Vergeving een oordeelloze vaststelling kan worden.

Terug herinneren in dat wat Waarheid, Eenheid, God, Liefde wordt genoemd, ook nog steeds een idee, een gedachte, maar dan een ‘Herinnerings idee’ is dan onvermijdelijk en het proces van ‘weglopen’, wordt omgekeerd naar ‘terugkeren’.

Stap voor stap worden alle gedachten die eerst tot doel hadden af te scheiden omgekeerd (en in ECIW gaat dat middels Ware Vergeving), zodat tenslotte de volledig terugkeer voltooid is.

 

De eigenschap van angst ís angst.
De wereld is ontstaan vanuit angst en kan dus alleen maar angst uitbreiden, projecteren.
Angst bestrijden vanuit angst gaat dus niet de angst oplossen, maar leid alleen maar tot nog meer angst, zie daar ‘de wereld’ van de egodenkgeest.
Alleen angst vergeven neutraliseert angst en doet deze verdwijnen.
De angst voor Liefde is enorm en kan alleen stap voor stap verdwijnen.
Angst is een verslaving en moet in stand worden gehouden, want ‘alles liever dan de Liefde van God’, is de verborgen gedachte.
We zijn onze ware aard: Liefde, zogenaamd ‘vergeten’ en zoeken nu onze veiligheid in angst, een zoeken waar niet gevonden kán worden, een prima beveiliging dus tegen de Liefde van God.
De wereld als één grote vlucht voor Liefde.
En afkicken van onze verslaving aan angst kost tijd en moeite en vooral heel veel bereidwilligheid.
En het is een ervaringstherapie, door niet langer te vluchten voor angst, wat in wezen vluchten voor Liefde is, een dubbele ontkenning dus. De angst onder ogen zien, heel eerlijk precies zoals deze zich voordoet, met alle bijbehorende verdedigingen zoals gevoelens van schaamte, verlegenheid, hoogmoed, trots, arrogantie, bescheidenheid, jaloezie, angst voor afwijzing, en dit alles ervaren en dan beslissen wel of niet te vergeven.
Dat is ECIW ‘doen’ heel praktisch.
Zo opgeschreven lijkt dat eenvoudig, maar dat is niet zo. Een ervaring van angst in zijn talloze vormen is buitengewoon pijnlijk, en roept weer nieuwe angst op, zo voed angst angst. Het niet willen ‘doen’ en in theorie blijven hangen is ook weer een vlucht. Een vlucht voor angst en de daaronder gelegen laag de vlucht voor Liefde.
Ook het niet willen ‘doen’ door te blijven hangen in drama, emoties en gevoel is eenzelfde soort vlucht, een vlucht voor angst, met de daaronder gelegen vlucht voor Liefde.
Een liefdevolle, geduldige benadering is dus handiger en werkt gewoon beter. Vergeving is een liefdevolle zachte benadering die mits goed begrepen en werkelijk uitgevoerd angst volledig doet verdwijnen… stap voor stap… vergeving na vergeving… tot het ‘klaar’ is.
Wanneer dat is, hoe lang dat duurt? Onbelangrijk, het is klaar wanneer het klaar is en ik zal dat ‘weten’.
En dan keert als natuurlijk gevolg daarvan ook ‘vreugde’ en werkelijk ‘plezier’ weer terug in de denkgeest. Want wat kan er anders beleefd worden als terug herinneren in Liefde een feit is? De eigenschap van Liefde is immers Liefde en zal alleen maar Liefde kunnen uitbreiden.

De egodenkgeest is een vervanging een surrogaat voor wat we werkelijk zijn: Geest. Geest, onveranderlijk één in God, non-dualistisch.
De egodenkgeest is een poging tot afscheiding uit Eenheid, een poging die onmogelijk is, maar toch lijkt te gebeuren.
De reactie op die poging tot afscheiding is weerstand, pijn en lijden, OMDAT het onmogelijk is. En iets wat onmogelijk is, maar toch wordt nagestreefd veroorzaakt weerstand, pijn en lijden. De reactie op die weerstand, pijn en lijden is vasthouden aan de weerstand, pijn en lijden door de projecties daarvan als echt te zien en ze als oorzaak te zien. Precies zoals een alcohol of drugsverslaafde zijn pijn probeert te verzachten door nog meer te drinken en drugs te nemen. Zo houd de egodenkgeest zichzelf in stand door zich te voeden met pijn en lijden. De egodenkgeest bestaat enkel en alleen bij de gratie van zijn eigen pijn en lijden. Verslaving maakt blind, de egodenkgeest is niet in staat naar zichzelf te kijken en zit vast in een vicieuze denkgeest cirkel.

Gelukkig is dat wat wij zijn niet de egodenkgeest, vandaar dat dat wat we werkelijk zijn Geest er nog steeds is en daar ergens in dat overgangsgebied waar het nietig dwaas idee (de egodenkgeest) zich probeert af te scheiden van de Ene Geest, huist de herinnering aan wat we werkelijk zijn en die herinnering is tot observeren in staat. De Cursus noemt dit de Heilige Geest Denkgeest.
Het is belangrijk de gedachtes die op het punt staan zich af te scheiden te herkennen en dit kan op dat overgangspunt waar de Juist gerichte denkgeest de keuze maakt zich af te scheiden of niet. Belangrijke indicatoren zijn gevoelens en emoties, bijvoorbeeld het gevoel van schaarste en te zien dat niet de projecties daar de oorzaak van zijn, bijvoorbeeld gebrek aan geld, maar de gedachte van schaarste van de denkgeest, die aan die projecties verbonden zitten en blijven.
Het gevoel van schaarste wordt echter alleen gezien in de projectie en daarmee verbonden en nu treed hechting op aan de projectie die nu niet meer als projectie wordt gezien, maar als een autonome vorm, bijvoorbeeld gebrek aan geld. Deze hechting verandert langzaam in verslaving, het gevoel, de gedachte van schaarste lijkt nu schaarste in de vorm van bijvoorbeeld geld te zijn en die verslaving kan nu alleen maar opgelost worden door meer geld zien te krijgen ergens vandaan. En dat werkt niet anders dan een drugs verslaafde die aan zijn volgende shotje moet zien te komen om te overleven.
En net als een verslaafde aan drugs of drank wordt de denkgeest steeds slimmer en gewiekster om aan zijn shotje te komen.
En iedereen die het verkrijgen van een nieuw shotje, tegenwerkt wordt als de schuldige gezien dat het niet lukt.
Echter als het lijden en de pijn echt ondragelijk wordt, als gezien wordt dat niets werkt, hoe hard men er ook voor vecht, en hoe men ook probeert veranderingen te weeg te brengen in een of andere vorm, zoals financiële situaties, kan er een moment komen dat de verslaafde het opgeeft en niet meer weet wat te doen. Oftewel er valt een klein gaatje in het denksysteem van de egodenkgeest, waar een klein straaltje licht van de nog steeds onveranderlijke Ene Geest doorheen priemt.
Deze herinnering brengt het bewustzijn terug van het vermoeden denkgeest te zijn en dat stukje zich herinnerende denkgeest kan dan besluiten zich aan te melden bij de ‘afkick kliniek’ van de Heilige Geest.
Dan kan de behandeling het afkicken beginnen. Een behandeling die bestaat uit het bewust worden en het onder ogen zien van elke gedachte die de verslaving aanwakkert, voed en in stand houd.
En ‘vergeving’  is het middel van de Heilige Geest dat gebruikt wordt om de verslaving op te heffen.

Zoals dat gaat met verslaving en afkicken in de vorm, is dat niets anders dan een afspiegeling van het proces waar je doorheen gaat als je afkickt van de egodenkgeest.

Het zijn echt cold turkey verschijnselen, de egodenkgeest, ook al is het maar een nietig dwaas idee, zal zich verzetten en alleen vergeving zal dit zich verzetten kunnen opheffen en doen laten verdwijnen.

https://illusje.files.wordpress.com/2013/12/e5c32-b199833558.jpg

Cold turkey

%d bloggers liken dit: