archiveren

Tagarchief: Vergevingskansen

Het doel van ECIW is te ontwaken uit de droom van het vergeten, door middel van Ware Vergeving.
En als we ECIW kiezen als het middel om dit te leren herinneren, zullen we moeten gaan leren vergeven.
Als we missen of ontkennen dat ECIW ons wil leren te vergeven zal ECIW niet voor ons werken.
Dan is ECIW niet het pad voor mij.
Dat we weerstand voelen als we vergeving leren en toepassen is onvermijdelijk, maar die weerstand is iets anders dan ontkenning of vermijden.
Ook het aanpassen van de Cursus door wat het zegt te verdraaien zodat het wel werkt voor jou is niet echt behulpzaam.
Als we de bereidwilligheid hebben om ware vergeving te leren dan zal de weerstand, de ontkenning ook als vergevingskans en materiaal gezien worden en zullen we leren dat elke gedachte een vergevingskans en vergevingsmateriaal is.
Uiteindelijk komt vergeving er op neer dat elke voorheen egogedachte omgezet zal worden naar een Juist-gerichte gedachte, in de Cursus Heilige Geest Denkgeest genoemd.
Dus ook als we moeite hebben met de vorm waarin de Cursus is geschreven; het gebruik van christelijke termen, het gebruik van de mannelijke vorm, te lange zinnen, te lastig taalgebruik, te intellectueel, te veel woorden enz., dan kunnen we het daarbij laten en de Cursus als niet ‘mijn’ pad zien, of deze gedachtes zien als weerstand gedachtes van de egodenkgeest en deze als vergevingskans en materiaal zien.

In Werkboekles 62 staat: ‘vergeving is mijn functie…’
Vergeving brengt de ‘herinnering’ aan de waarheid weer terug in de denkgeest.
En het mooie en unieke van de Cursus is dat de herinnering aan de waarheid niet gaat via het ontkennen van de wereld en je te proberen voor te stellen hoe die waarheid eruit ziet door bijvoorbeeld voortdurend licht te visualiseren en dat rond te sturen, of jezelf de wereld uit te mediteren, of je terug te trekken uit de wereld en weg te kruipen in jezelf.
Nee, niets wordt ontkend, verstopt of ontweken. Ware vergeving houdt in dat je leert kijken, heel eerlijk naar je eigen gedachten en er niet over oordeelt:

‘Een niet-vergevende gedachte doet vele dingen. In koortsachtige actie jaagt ze haar doel na, waarbij ze verwringt en omverwerpt wat ze als een doorkruising van haar gekozen pad beschouwt. Verdraaiing is haar doel en tevens het middel waarmee ze dat tot stand wil brengen. Ze doet woeste pogingen de werkelijkheid te vermorzelen, zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om wat haar gezichtspunt lijkt tegen te spreken.
Vergeving daarentegen is stil en doet in alle rust niets. Ze schendt geen enkel aspect van de werkelijkheid, en probeert die evenmin te verdraaien tot een verschijningsvorm die haar aanstaat. Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. Wie niet wil vergeven, moet wel oordelen, want hij moet zijn onvermogen om te vergeven rechtvaardigen. Maar wie zichzelf vergeven wil, moet leren de waarheid te verwelkomen precies zoals die is.
Doe daarom niets en laat vergeving je tonen wat jou te doen staat, via Hem die je Gids is, je Verlosser en Beschermer, sterk in hoop en zeker van jouw uiteindelijk succes. Hij heeft jou al vergeven, want dat is Zijn functie, Hem gegeven door God. Nu moet jij Zijn functie delen en vergeven wie Hij heeft verlost, wiens zondeloosheid Hij ziet, en wie Hij eert als de Zoon van God’ (WdII.1 blz 404).

Het gaat niet om de ‘ik’, lichaam en egodenkgeest (projectie en de projecterende niet vergevende afscheidingsgedachte), maar om ‘hen’ (alles wat ik buiten mij waarneem, lichamen, dieren, voorwerpen, situaties), die de spiegel en de reflectie zijn van ‘mijn’ egogedachten, waardoor ik leer dat er geen verschil is tussen ‘mij’ en zgn ‘anderen’, mensen, dieren, voorwerpen en situaties en er alleen spraken kan zijn van ‘ons’, alles omvattend en niets uitsluitend. Ware vergeving sluit niets uit.
Ware Vergeving her-gebruikt alles wat ik eerst als egodenkgeest buiten mij probeer te projecteren vanuit zonde, schuld en angst en wat ik nu als waarnemende denkgeest o.l.v. Heilige Geest Denkgeest, vanuit Liefde (dat wat ik eigenlijk ben) bereid ben onder ogen te zien en nu wil leren vergeven.
En dan wordt vergeving mijn enige functie, omdat ik dan accepteer dat mijn hele leven alleen maar uit vergevingskansen en vergevingsmateriaal bestaat.

Een cursus in wonderen, heet niet voor niets een cursus.
Het boek (de inhoud dus) vormt de handleiding en is de leraar, je eigen leven is de praktijk waarin je het geleerde in de praktijk brengt en leert door vergeving te oefenen op alles wat er voor je neus komt.
En zoals met alles wat geleerd moet worden kost ook dit proces van (ont)leren tijd.
En zo worden tijd en ruimte nu ook her-gebruikt, niet om af te scheiden, maar om terug te herinneren in Waarheid.

En tenslotte is het belangrijk vertrouwen te leren hebben in het hele proces en dat we precies dat leren wat de denkgeest aankan en waar deze aan toe is om te leren, in die zin en alleen in die zin is het proces hoogst individueel, ook al is het een universeel proces.wat onvermijdelijk geleerd wordt door de hele ene denkgeest. Er is maar één probleem en daarom ook één oplossing. Maar omdat wij dit niet zo ervaren, omdat wij onszelf als individu zien en ervaren, gebruikt ECIW dat gegeven als leermateriaal dat hoogst individueel lijkt toegesneden.

Leestip:
‘Vergeving is mijn functie als het licht van de wereld’ (WdI.62).
en
‘1. Wat is vergeving?’ (WdII.1 blz. 404)

Weer terug in Nederland na een fantastische week en Academy Class in Temecula bij de Foundation For A Course in Miracles, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik ontzettend blij ben dat we gegaan zijn.
Het was vooral voor mij goed voor de verwerking van het overgaan van Kenneth Wapnick. Het was goed om te ervaren hoe hier mee wordt omgegaan bij de Foundation en vooral om te ervaren dat het uiteindelijk niet om Ken draaide, maar om de boodschap van de Cursus. Deze werd dóór hem heen uitgebreid, en dat gebeurt nog steeds onveranderlijk. Ken zei zelf altijd dat het niet om hem ging en hamerde er altijd liefdevol op dat het om de inhoud gaat en niet om de vorm.
En ja er was verdriet, zeker, het rouwproces is er gewoon, dat mag zeker niet worden ontkend en verdrongen. Echter het kan een transformerend verdriet zijn, waar men gewoon doorheen kan gaan aan de liefdevolle hand van de Heilige Geest en of Jezus, kortom onze Innerlijke leraar.
En dat werd door de mensen van de Foundation en door deze Academy Class gedemonstreerd op een geweldige manier.
Zeker, Ken kan niet worden vervangen, dat werd ons heel duidelijk verteld. Niemand kan Ken vervangen.
Echter, Ken wilde absoluut niet als speciaal gezien worden, maar hij was wel in zijn rol en taak hier in de droom uniek. En dat wordt zeker gemist.  Maar ja, als je dan de winkel binnenstapt bij de Foundation en al die boeken, cd’s en al het andere audio materiaal ziet dat uit zijn denkgeest is voortgekomen, dan weet je weer dat die uitbreiding van Liefde via Een cursus in wonderen gewoon door gaat voor minstens de komende 1000 jaar.
Bovendien zal alles wat al “af” is, inclusief nog enkele youtube videos etc. nog gepubliceerd worden, en daaronder valt ook het lang verwachtte ‘Journey Through The Textbook Of A Course In Miracles’. Maar alles wat niet echt ‘af’ is, zoals waarschijnlijk ook het boek over Freud, blijft ongepubliceerd. Althans dat is de huidige stand van zaken.

De mensen bij de Foundation zijn zich zeer bewust van hun taak en het volgen van de lijn die Kenneth Wapnick voorstond.
Deze lijn zal zeker niet verwateren.
En dat bleek ook duidelijk door de manier waarop aan de Academy Class gestalte werd gegeven.
Rosemarie LoSasso, Loral Reeves, en Jeffrey Seibert, (alle drie al decennia verbonden met de Foundation For Inner Peace) droegen ieder op hun eigen wijze de ware boodschap van de Cursus uit. Dat deden ze echt op een geweldige manier.
Dit was echter wel de laatste Academy Class in deze vorm.
Voortaan zullen er drie-daagse workshops gegeven worden van zondag t/m dinsdag. Aansluitend kunnen daarna de vaste woensdag en donderdag klassen gevolgd worden, zodat er toch een vijfdaags programma zal zijn.
Dit alles is terug te vinden op de website van de Foundation: http://www.facim.org/temecula-schedule.aspx

Het is dus zeker nog steeds de moeite waard workshops te volgen bij de Foundation.
Voor mij voelde het echt als even bijtanken in een omgeving waar Een cursus in wonderen echt wordt begrepen en wordt uitgelegd en niet wordt geïnterpreteerd, wat helaas ook gebeurt in de wereld, maar ja wat wil je in een wereld die gemaakt is om de Waarheid te verbergen. Aan ons in de hoedanigheid van de zich terugherinnerende denkgeest waakzaam te zijn op en de verantwoording te nemen voor al onze gedachtes en projecties door deze als vergevingskansen en vergevingsmateriaal te leren zien.
Dat is en blijft wat de Foundation For A Course In Miracles blijft onderwijzen daar ben ik van overtuigd. Ik zal dan ook zeker nog een keer teruggaan naar Temecula. Sowieso is het zeker geen straf in California te bivakkeren.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

De winkel van de Foundation For A Course in Miracles.

En meer en meer komt het binnen, het bewustzijn, ja als ik werkelijk voor een non-dualistische weg kies en dat is voor mij de Cursus en dus ook wat Gary Renard doorgeeft, dan is er maar één gedachte mogelijk: Eenheid. En dat is totaal compromisloos, geen uitzonderingen. Als ik dat als mijn uitgangsgedachte neem, altijd geen uitzonderingen valt alles op z’n plek en is alles wat daar niet over gaat gewoon een afscheidingsgedachte. Zo simpel is het dus.

Dan betekent dat als ik iemand aanval, een aanval zie of mijzelf aanval ik altijd een totaal belachelijk zinloze poging doe Eenheid aan te vallen, en dat kan dus al niet, want niets kan Eenheid aanvallen, want dan is het geen Eenheid meer. En Eenheid kan niet kapot.

Dus ik val dan altijd ‘mijzelf’ aan, en waarom zou ik dat willen, wat win ik daarmee? He-le-maal niets…

En toch gaat de wereld, de droom daarover, voortdurend, dus wat kan dan alleen maar het enige antwoord zijn: ‘Vergeven’ zien dat het niet echt gebeurt is omdat het simpelweg onmogelijk is de Eenheid aan te vallen.

‘Niets werkelijks kan bedreigd worden,

Niets onwerkelijks bestaat.

Hierin ligt de Vrede van God.’ (ECIW Inl.2)

De boodschap is zo vreselijk simpel, dat we er voortdurend overheen kijken.

En in plaats van de wereld van de droom, van de afscheiding steeds maar weer te continueren door het te voeden met aanvalgedachtes, kunnen we het ook als kansen, reminders zien, voor de gedachte dat het gewoon niet kan en volkomen zinloos is,  dat er een andere manier moet zijn: Vergevingskansen niets meer en niets minder. De wereld is het vergevingsmateriaal is dat niet de mooiste functie die de wereld kán hebben? Het ligt voor onze neus, altijd bij de hand, elke seconde, de hele tijd, in elke gedachte, in elk ‘nu’ moment.

Het is dus belangrijk me het denksysteem eigen te maken en me daar aan te houden, dat vereist discipline en toewijding. Vandaar dat zo’n Een cursus in wonderen dan toch wel weer een dik boek is geworden, en Gary Renard van plan is elk jaar met een boek te komen en een Kenneth Wapnick boekenwinkels vol schrijft. En dat is prima, dat hebben we nodig, van die Levende Liefdevolle Reminders, die niets anders zijn dan onze herinnering aan wat we in werkelijkheid zijn: Geest en Eén in God…

%d bloggers liken dit: