archiveren

Tagarchief: verdriet

Image may contain: one or more people and text

De “we”(wij)  die hier aangesproken wordt, is niet het lichaam “ik”, maar de projector “ik”, de keuzemakende-denkgeest die zich op deze manier wil en denkt te kunnen afscheiden van de ene Geest.
Iets wat onmogelijk is, maar niettemin met hardnekkige vasthoudendheid, gevoed door het geloof in zonde, schuld en angst, wordt nagestreefd. Een streven waardoor het doel afgescheiden blijven van Eén, verborgen blijft, achter de sluier van vergetelheid.
Daardoor moet het antwoord op Leven (God, Liefde, Waarheid, Eenheid) wel het tegenovergestelde van Leven zijn en dat is “dood”, het middel, een bedenksel van de egodenkgeest om zijn doel, afscheiding in stand te houden.
Dus ook “dood” is weer niet wat het lijkt, en zijn wij als we onvermijdelijk met “dood” worden geconfronteerd niet in onvrede, verdrietig, boos, ongelukkig, wanhopig, bang om de rede die we denken. We treuren eigenlijk om de dood die niet kan bestaan. Dat wat ons lief is kan niet sterven, en kan ons niet worden afgenomen. Dat wat we voelen en ervaren aan verdriet is eigenlijk de vermomde triomf van het egodenken dat maar één doel heeft, zich door de dood af te kunnen scheiden van Eenheid, van God, van Liefde.
En dat is onmogelijk.
En omdát het onmogelijk is kan er ook anders naar gekeken worden. Terwijl er wordt gerouwd, gehuild, geleden, gemist enz. kan ook de gedachte juist door het lijden opkomen: “dit kan niet waar zijn, ik trek dit niet meer, er moet een andere manier zijn”. En dan krijgt de altijd nog aanwezige herinnering aan Eenheid, die nog altijd aanwezig is achter al dit enorme verdriet en lijden, wat er gewoon is en niet moet worden ontkend, of tegengehouden een andere functie. Niet meer die van afscheiding, maar van terug herinneren in Eenheid, Leven, Liefde, God.

 

 

 

 

Ik noem voortaan het afreageren van mijn eigen verborgen zonde, schuld en angst gedachten af-projecteren. Want dat is wat het mechanisme van afreageren op een ander of op iets eigenlijk is.
Onze ‘ogen’ zijn de hele dag en nacht naarstig op zoek naar vluchtwegen om maar niet te hoeven kijken naar onze eigen zonde, schuld en angst gedachten en daar is het egodenken geniaal in geworden, en daardoor moeilijk te onderkennen als zodanig.

Bovendien is het nogal ontluisterend en roept het ook weer meer zonde, schuld en angst gedachten op vermomd als gevoelens van woede, haat, verdriet, pijn, lijden enz., als we dit ego-denk-mechanisme in beeld krijgen. Het ego-denken zal er dan ook alles aan doen om ook deze ontmaskering te voorkomen, door alle vormen van ontkenning en dissociatie die we maar kunnen bedenken.

We doen aan af-projecteren om aan dat vreselijke gevoel dat zonde, schuld en angst met zich meebrengt af te raken, door het te projecteren en dan te ‘zien’ in iets of iemand anders zodat we deze de schuld kunnen geven van wat ‘mij’ lijkt te overkomen. Zo rolt de hele wereld over elkaar heen elkaar steeds de zonde, schuld en angst bal toespelend.
En we doen het allemaal, niemand uitgezonderd.
En als we het al niet buiten ons af-projecteren, projecteren we wel af op onszelf, wat ook weer gewoon een vorm van af-projecteren is, ook al lijkt het over onszelf te gaan. Het lichaam, het persoonlijke ‘ikje’ is immers ook een projectie, geprojecteerd door de denkgeest die gelooft dat deze een lichaam is en ook gemaakt is om dienst te doen om op af te projecteren.

Al dit af-projecteren dient als vluchtmiddel om aan Waarheid, Eenheid, Liefde, God te ontkomen. Alleen al als we dit ontdekken kunnen we de waanzin ervan inzien, want dan zal de onvermijdelijke vraag rijzen: WAAROM??!! Waarom doen we ons dit zelf aan?
En waarom stellen we deze uitstekende vraag? Omdat het een onmogelijke vraag is en door hem te stellen komt dat boven water en kan deze vraag onder de loep gehouden worden.
Daarmee is de verslaving aan het mechanisme af-projecteren nog niet in één keer over en uit. Nee, net als met een verslaving binnen het veld van de projecties, want het is ook weer niets anders dan af-projecteren, kost het moeite en tijd en vooral doorzettingsvermogen en wil om ervan af te kicken.

Verdriet, huilen, is een projectie die staat voor het niet kunnen (willen) toelaten en het afstoten van Liefde (de Liefde van God, die staat voor Eenheid, Waarheid, Onveranderlijkheid, non-dualisme), van wege het onderliggende schuldgevoel, dat verborgen moet blijven en in plaats daarvan uit geprojecteerd wordt als verdriet binnen een vorm van speciale liefde ten einde aan dat diep verborgen schuldgevoel (de angst voor God, voor Liefde, voor Eenheid, Waarheid, onveranderlijkheid) te ontsnappen.

De projectie kan er bijvoorbeeld uitzien als zomaar moeten huilen tijdens een tv programma of tijdens een film, of als dit zich voordoet in onze eigen persoonlijke ‘film’(ons dagelijkse leven) waarbij het afscheid moeten nemen van iets wat dierbaar en of zeer geliefd is wordt uitgebeeld. Vooral als het gaat om het verbreken van banden met naasten en geliefden, of dat nu door de dood gebeurt of door het verbreken van banden door ruzie, of het uit elkaar gaan binnen een relatie, het verbreken van de ouder-kind band. Maar ook speelt dit als de relatie juist weer hersteld wordt in een ‘speciale’ vorm, ruzie die bijgelegd wordt, kinderen die weer worden herenigd met ouder/ouders, familie ruzies die worden bijgelegd enz. ook dan is er weer verdriet en komen de tranen.
Hoe dan ook, omdat we het (willen) zien en ervaren als verdriet om redenen die zich in een of andere vorm laat zien buiten ons, is het niet de werkelijke reden waarom we verdriet hebben en moeten huilen. Of dat nu tranen van verdriet of tranen van vreugde zijn, binnen de ‘speciale relatie’, beiden beelden de twee zijden van de egodenkgeest mogelijkheden uit.

Denk maar weer aan les 5, ‘Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk’.
Ik ben niet verdrietig om de reden die ik denk, ik huil niet om de reden die ik denk.

Maar naast het hoofddoel wat verborgen wordt achter het verdriet en de tranen, namelijk het in stand houden van de afscheiding, door het geloof in de mogelijkheid en het tegelijkertijd vergeten van de onmogelijkheid van het kunnen verliezen van Liefde met het daarbij behorende zonde en schuldgevoel, dragen beiden (de twee zijden van de egodenkgeest mogelijkheden) ook de onveranderlijke herinnering in zich aan de Liefde van God, Eenheid, Waarheid, het Onveranderlijke. Daardoor kunnen beiden zijden met hun projecties, als we bereid zijn er ‘anders’ naar te willen kijken als waarnemende en keuzemakende denkgeest, daar ook een herinnering voor worden en als zodanig worden her-gebruikt.

En dit kan door simpelweg te erkennen dat het verdriet er is, het niet tegen te houden, verbergen, goed te praten of wat dan ook, maar er open en eerlijk naar te kijken precies zoals het zich voordoet, zonder te oordelen, zonder te analyseren. Door er alleen maar naar te kijken, oordeelloos, wat betekent kijken met de keuze voor onze Heilige Geest kant, kijken met de herinnering aan Eenheid, Waarheid, God, Onveranderlijkheid (allemaal namen voor hetzelfde), stop je vanzelf met kijken met je egodenkgeest kant, omdat het altijd een keuze is.
Het ego hoeft niet vernietigd, of ongedaan gemaakt te worden, het simpelweg er niet meer voor kiezen is voldoende, in plaats daarvan kijken we, oordelen niet, vergeven en kiezen opnieuw. Steeds weer. En zo krijgt ook verdriet een andere functie en kan ook verdriet de functie krijgen van een sleutel die de deur opent terug naar Liefde.

Weer terug in Nederland na een fantastische week en Academy Class in Temecula bij de Foundation For A Course in Miracles, kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik ontzettend blij ben dat we gegaan zijn.
Het was vooral voor mij goed voor de verwerking van het overgaan van Kenneth Wapnick. Het was goed om te ervaren hoe hier mee wordt omgegaan bij de Foundation en vooral om te ervaren dat het uiteindelijk niet om Ken draaide, maar om de boodschap van de Cursus. Deze werd dóór hem heen uitgebreid, en dat gebeurt nog steeds onveranderlijk. Ken zei zelf altijd dat het niet om hem ging en hamerde er altijd liefdevol op dat het om de inhoud gaat en niet om de vorm.
En ja er was verdriet, zeker, het rouwproces is er gewoon, dat mag zeker niet worden ontkend en verdrongen. Echter het kan een transformerend verdriet zijn, waar men gewoon doorheen kan gaan aan de liefdevolle hand van de Heilige Geest en of Jezus, kortom onze Innerlijke leraar.
En dat werd door de mensen van de Foundation en door deze Academy Class gedemonstreerd op een geweldige manier.
Zeker, Ken kan niet worden vervangen, dat werd ons heel duidelijk verteld. Niemand kan Ken vervangen.
Echter, Ken wilde absoluut niet als speciaal gezien worden, maar hij was wel in zijn rol en taak hier in de droom uniek. En dat wordt zeker gemist.  Maar ja, als je dan de winkel binnenstapt bij de Foundation en al die boeken, cd’s en al het andere audio materiaal ziet dat uit zijn denkgeest is voortgekomen, dan weet je weer dat die uitbreiding van Liefde via Een cursus in wonderen gewoon door gaat voor minstens de komende 1000 jaar.
Bovendien zal alles wat al “af” is, inclusief nog enkele youtube videos etc. nog gepubliceerd worden, en daaronder valt ook het lang verwachtte ‘Journey Through The Textbook Of A Course In Miracles’. Maar alles wat niet echt ‘af’ is, zoals waarschijnlijk ook het boek over Freud, blijft ongepubliceerd. Althans dat is de huidige stand van zaken.

De mensen bij de Foundation zijn zich zeer bewust van hun taak en het volgen van de lijn die Kenneth Wapnick voorstond.
Deze lijn zal zeker niet verwateren.
En dat bleek ook duidelijk door de manier waarop aan de Academy Class gestalte werd gegeven.
Rosemarie LoSasso, Loral Reeves, en Jeffrey Seibert, (alle drie al decennia verbonden met de Foundation For Inner Peace) droegen ieder op hun eigen wijze de ware boodschap van de Cursus uit. Dat deden ze echt op een geweldige manier.
Dit was echter wel de laatste Academy Class in deze vorm.
Voortaan zullen er drie-daagse workshops gegeven worden van zondag t/m dinsdag. Aansluitend kunnen daarna de vaste woensdag en donderdag klassen gevolgd worden, zodat er toch een vijfdaags programma zal zijn.
Dit alles is terug te vinden op de website van de Foundation: http://www.facim.org/temecula-schedule.aspx

Het is dus zeker nog steeds de moeite waard workshops te volgen bij de Foundation.
Voor mij voelde het echt als even bijtanken in een omgeving waar Een cursus in wonderen echt wordt begrepen en wordt uitgelegd en niet wordt geïnterpreteerd, wat helaas ook gebeurt in de wereld, maar ja wat wil je in een wereld die gemaakt is om de Waarheid te verbergen. Aan ons in de hoedanigheid van de zich terugherinnerende denkgeest waakzaam te zijn op en de verantwoording te nemen voor al onze gedachtes en projecties door deze als vergevingskansen en vergevingsmateriaal te leren zien.
Dat is en blijft wat de Foundation For A Course In Miracles blijft onderwijzen daar ben ik van overtuigd. Ik zal dan ook zeker nog een keer teruggaan naar Temecula. Sowieso is het zeker geen straf in California te bivakkeren.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

De winkel van de Foundation For A Course in Miracles.

En na de eerste schrik en verdriet was er ook in stille tijd de altijd aanwezige poort van vergeving en de troostende woorden: “its all right, its all right”.
En dan is er nog de geplande reis in maart naar de Foundation For A Course in Miracles in Temecula en in de stilte van de verbinding hoorde ik: “You still can come to the Foundation dear, they need your support more than ever”.

Naast het onvermijdelijke verdriet en het gevoel van gemis is er het weten van de onverbrekelijke communicatie die gewoon door gaat, zo ook het Werk wat in de lijn van Ken en zijn Foundation For A Course in Miracles door zal gaan.

Die prachtige verantwoordelijkheid die ik hierin voel is ook onveranderlijk.

 

Na 3 weken intensieve begeleiding waarvan de laatste week terminaal door een bijkomende longontsteking, en na een twee jaar geleden zich sterk doorzettende ziekte van Altzheimer is mijn vader op woensdag 24 februari om 9.40 u overgegaan in aanwezigheid van zijn vrouw en twee dochters.

Ik ben ziels dankbaar dat ik bij dat moment aanwezig mocht zijn en heb mogen ervaren dat zoals in de hieronder aangehaalde tekst uit Een cursus in wonderen we ons niet hoeven laten te misleiden door wat de dood lijkt te zijn; een symbool van angst, maar, mits overgedragen aan Jezus/De Heilige Geest als begeleiders, juist het tegendeel is.
Dankzij de constante Hulp die ik hierbij ervaren heb door mij heen, kon ik mijn vader geruststellen en doordat daardoor de angst verdween eerst in mijzelf en ook zichtbaar in mijn vader en hem daardoor kon vertellen dat hij volkomen en totaal onschuldig is en niet bang hoefde te zijn, hield het vechten op en was er de rustige acceptatie en de vrede in zijn laatste oogopslag.

De dagen daarna waarin alles geregeld moet worden verliepen voor mij ook totaal gedragen door de Liefde van God en werd mij precies verteld wat ik moest doen en wat het juiste was om te doen, in volkomen harmonie met mijn zus en mijn moeder.
En dat dat het juiste was bleek tijdens de afscheidsplechtigheid, waar alles 100% klopte, de muziek, de teksten echt alles. En iedereen ervoer dat zo, want werken in dienst van Jezus/de Heilige Geest pakt altijd juist uit en is voor iedereen liefdevol op de voor hem/haar meest toepasselijke wijze, maar toch universeel, want het refereert naar de diepe herinnering aan de Eenheid van en in God die in iedereen, het hele Zoonschap onveranderlijk aanwezig is.

De plechtigheid straalde volop de persoonlijkheid van mijn vader uit die vooral gekenmerkt werd door zijn serieuze kijk op het leven en tegelijkertijd had hij in ruime mate de onschuld en de blijheid van het kind in zich. Dat kwam vooral altijd sterk naar voren in zijn talent voor verhalen vertellen en verhalen en gedichten schrijven en zijn liefde voor de lente, en het ‘hemelse’ soort geestelijke muziek.
Deze thema’s waren dan ook ruim vertegenwoordigd in de herdenkingsplechtigheid, door hem vooral zelf aan het woord te laten doormiddel van zijn gedichten, en verhalen en dat alles in een prachtig decor van voorjaarsbloemen. En alles omlijst door muziek die hij zo mooi vondt…

Voor mijn moeder, mijn zus en mijzelf ieder op onze eigen manier een prachtige en een geweldige troostrijke ervaring.

Voor mij persoonlijk was dit de ervaring dat als emoties van verdriet overgegeven worden aan J/HG ze getransformeerd worden naar pure vrede, geluk, kortom de Liefde van God.

Hieronder de tekst uit Een cursus in wonderen over: ‘Wat is de dood (H27)’.


‘WAT IS DE DOOD?

De dood is de centrale droom waaruit alle illusies voortkomen. Is het geen waanzin over het leven te denken als geboren worden, verouderen, aftakelen, en sterven aan het eind? We hebben deze vraag al eerder gesteld, maar nu moeten we die zorgvuldiger in overweging nemen. Het is de enige vaste, onveranderlijke overtuiging van de wereld dat alles erin slechts geboren wordt om te sterven. Dit wordt beschouwd als ‘de loop der natuur’waaraan niet mag worden getornd, maar die als de ‘natuurlijke’ levenswet dient te worden aanvaard. Het cyclische, het veranderlijke en onzekere, het onbetrouwbare en het onbestendige dat op een bepaalde manier en langs een bepaald pad toe- en afneemt, – dit alles wordt gehouden voor de Wil van God. En niemand vraagt zich af of een goedaardige Schepper dit wel kan willen.

Volgens deze waarneming van het universum zoals God dat geschapen heeft, zou het onmogelijk zijn Hem voor liefdevol te houden. Want wie bevolen heeft dat alles vergaat, en in stof, teleurstelling en wanhoop eindigt, kan alleen maar worden gevreesd. Hij houdt je futiele leventje aan een zijden draadje in zijn hand, gereed om dat achteloos of zonder spijt, misschien vandaag nog, af te breken. En zo hij al wacht, het eind staat evengoed vast. Wie zo’n god liefheeft, weet niet wat liefde is, want hij heeft ontkend dat het leven werkelijk is. De dood is het symbool van het leven geworden. Zijn wereld is nu een slagveld waar tegenspraak regeert en tegendelen eindeloos oorlog voeren.
Waar de dood heerst, is vrede onmogelijk.

De dood is het symbool van de angst voor God. Zijn Liefde wordt uitgewist in dit idee, dat haar buiten het bewustzijn houdt als een schild dat omhoog wordt gehouden ter verduistering van de zon. De grimmigheid van het symbool volstaat om aan te tonen dat het niet samen met God kan bestaan. Het bevat een beeld van Gods Zoon waarin hij in verwoestings armen ‘ter ruste wordt gelegd’, waar de wormen wachten om hem te begroeten en het dankzij zijn ontbinding nog een tijdje hopen vol te houden. Toch is het even zeker dat ook de wormen tot de ondergang zijn gedoemd. En zo leven alle dingen terwille van de dood. Verslinden is de ‘levenswet’ van de natuur. God is waanzinnig en alleen angst is werkelijkheid.

Het merkwaardige geloof dat er een deel van de stervende dingen is dat voort kan gaan los van wat zal sterven, verkondigt niet een liefdevolle God, en herstelt evenmin enige grond voor vertrouwen. Als de dood voor wat dan ook werkelijk is, dan is er geen leven. De dood ontkent het leven. Maar als er werkelijkheid is in het leven, dan wordt de dood ontkend. Hierin is geen compromis mogelijk. Er is ofwel een god van angst of Een van Liefde. De wereld probeert duizend compromissen en zal er nog eens duizenden proberen. Niet een kan er voor Gods leraren aanvaardbaar zijn, want niet een zou er aanvaardbaar kunnen zijn voor God. Hij heeft de dood niet gemaakt, want Hij heeft de angst niet gemaakt. Beide zijn voor Hem even betekenisloos.

De ‘realiteit’ van de dood is stevig geworteld in de overtuiging dat Gods Zoon een lichaam is. En als God lichamen schiep, dan zou de dood inderdaad werkelijkheid zijn. Maar dan zou God niet liefdevol zijn. Er is geen punt waar het contrast tussen de waarneming van de werkelijke wereld en die van de wereld van illusies scherper aan den dag treedt. De dood is inderdaad de dood van God, als Hij Liefde is. En nu moet Zijn eigen schepping wel voor Hem sidderen en beven. Hij is geen Vader, maar een vernietiger. Hij is geen Schepper, maar een wreker. Vreselijk zijn Zijn Gedachten en angstaanjagend is Zijn beeld. Naar Zijn scheppingen kijken betekent sterven.

‘En het laatste dat overwonnen moet worden, is de dood.’ Uiteraard! Zonder het idee van de dood is er geen wereld. Alle dromen zullen met deze eindigen. Dit is het einddoel van de verlossing, het eind van alle illusies. En in de dood worden alle illusies geboren. Wat kan uit de dood geboren worden en toch leven hebben? Maar wat is uit God geboren en kan toch sterven? De inconsistenties, de compromissen en de rituelen die de wereld cultiveert in haar vruchteloze pogingen zich vast te klampen aan de dood en toch te denken dat liefde werkelijk is, zijn onnadenkende, malle magie, zonder effect en zonder betekenis. God is, en in Hem moet al het geschapene eeuwig zijn. Zie je niet in dat Hij anders een tegendeel heeft, en dat angst dan even werkelijk zou zijn als liefde?

Leraar van God, je enige opdracht zou als volgt geformuleerd kunnen worden: aanvaard geen compromis waarin de dood een rol speelt. Geloof niet in wreedheid, en laat aanval niet de waarheid voor jou verbergen. Wat lijkt te sterven is slechts verkeerd waargenomen en naar de illusie gebracht. Nu wordt het jouw taak de illusie naar de waarheid te laten brengen. Wees alleen hierin standvastig: laat je niet misleiden door de ‘realiteit’ van enige veranderende vorm. De waarheid beweegt niet, wankelt niet, en verzinkt niet in dood en ontbinding. En wat is het einde van de dood? Niets anders dan dit: het besef dat Gods Zoon nu en voor eeuwig schuldeloos is. Niets anders dan dit. Maar laat niet toe dat je vergeet dat het niet minder is dan dit.’ (ECIW H27)’

 

206846-lg

%d bloggers liken dit: