archiveren

Tagarchief: universum

…als ik dan weer eens zo’n meditatief mijmer steegje in wandel:

als alles al gebeurt is, want alles gebeurde in die ene flits, die daarna ook meteen over was, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, dan kan ik (als waarnemende denkgeest) die deze ene flits steeds weer elke seconde opnieuw denkt te beleven toch niets anders dan alleen maar naar deze onmogelijke fantasie kijken, binnen dat beperkte onmogelijke idee van geloven, en steeds maar weer de gedachte vergeven dat het onmogelijke mogelijk is?
Alles is al gebeurt, de hele film. De hele film van de wereld en het universum, maar dus ook dat wat ik “mijn” persoonlijke film noem.
De film “mijn” leven lijkt zich al doende te ontwikkelen, met als enige zekerheid dat alle films beginnen met de geboorte, en eindigen met de dood, en daar tussenin bevindt zich de tijdlijn die ik “mijn leven” noem en door mij lijkt geregisseerd én gespeelt.
Dat lijkt zo te gaan, omdat besloten is dat te geloven.
Dat het niet gebeurt is, niet kán gebeuren, omdat het onmogelijke niet kán gebeuren, kan de denkgeest die wel geloofd dat het mogelijk is van Eénheid weg te lopen en er twee van te maken, niet bevatten.

Of beter, niet wil bevatten, want dit idee ook maar enigszins toelaten, dus de verdediging even laten vieren, leidt onvermijdelijk tot het gaan doorzien van wat onmogelijk is, waardoor het vanzelf zal oplossen in het enige wat mogelijk IS.
Dit gaan doorzien van wat onmogelijk is, gaat via de omgekeerde route. Het onmogelijke, en dat is het hele universum, de wereld, en alles wat binnen dat onmogelijke idee valt, wordt terug gegeven aan dat wat Waar is, dat wat niet in projecties of woorden kan worden gevat, maar er wel achter wordt vermoed, omdat de herinnering aan wat Waar is, omdat het waar is niet helemaal kan worden uitgewist en vergeten.
Terugkeer in de totale Herinnering is onvermijdelijk, omdat er een grens zit aan het volhouden van het onmogelijke.

Alles wat de “ik” denkt en geloofd te beleven is een continue her-beleving van wat al gebeurt is in die ene onmogelijke flits, die meteen ook weer uitdoofde. Welke keuze ik ook denk en lijk te maken in “mijn” leven is al gebeurt. Welke keuze ik maak, maakt niet uit, het is een keuze uit de miljarden keuzen die al gemaakt en gebeurt zijn in die ene onmogelijke flits.
Dit inzicht verlost mij uiteindelijk van slachtofferschap, oftewel van het geloof in zonde, schuld, en angst. Er blijft dan nog maar één keuze over, de keuze voor vergeving van wat niet kan hebben plaatsgevonden, namelijk afgescheiden raken van wat Waar, Eén, God, Liefde IS, uit geprojecteerd in al die miljarden onmogelijke verhalen van zonde, schuld en angst.
Telkens wanneer de keuze wordt gemaakt te vergeven van wat de “ik” (denkgeest) dacht en geloofde dat kon gebeuren binnen een eigen afgescheiden wereld van (on)waarheid, komt de Herinnering die nog altijd onvermijdelijk aanwezig is, sterker naar voren. Deze flitsen van herinnering van wat Waar is noemen we het wonder. En uiteindelijk zal de loper van de tijdswaan wonder voor wonder weer helemaal terug gerold zijn tot het Ene punt en dan oplossen…

Tot slot nog twee aanhalingen uit de Cursus die ook gaan over dat alles al gebeurt is en voorbij:

“1. Het wonder doet niets. 2Al wat het doet is: het maakt ongedaan. 3En zo
ruimt het de belemmeringen op ten opzichte van wat werd gedaan. 4Het
voegt niets toe, maar neemt alleen weg. 5En wat het wegneemt is allang
verdwenen, maar doordat het in herinnering is gehouden lijkt het directe
gevolgen te hebben. 6Deze wereld was lang geleden al voorbij. 7De
gedachten die haar hebben gemaakt, zijn niet meer in de denkgeest die
ze gedacht heeft en een tijdje liefhad. 8Het wonder laat slechts zien dat
het verleden voorbij is, en wat werkelijk voorbij is heeft geen gevolgen
meer. 9Het zich herinneren van een oorzaak kan alleen maar illusies van
haar aanwezigheid voortbrengen, geen gevolgen.

2. Al de gevolgen van schuld zijn hier niet langer aanwezig. 2Want schuld
is voorbij. 3En met haar voorbijgaan verdwenen ook haar consequenties,
achtergelaten zonder oorzaak. 4Waarom zou jij je er in de herinnering
aan vastklampen, als jij haar gevolgen niet verlangde? 5Herinneren is
even selectief als waarnemen, waarvan het de verleden tijd is. 6Het is de
waarneming van het verleden alsof het nu plaatsvond, en hier nog altijd
te zien was. 7Herinneren, net als waarnemen, is een vaardigheid die jij
hebt bedacht om de plaats in te nemen van wat God bij jouw schepping
ten geschenke gaf. 8En net als alle dingen die jij hebt gemaakt, kan het
worden gebruikt om een ander doel te dienen, en middel voor iets anders
te zijn. 9Het kan worden aangewend om te genezen en niet om te
kwetsen, als jij dat zou wensen” (T28.I.1,2).

en:

“14. Vergeef het verleden en laat het gaan, want het is voorbij. 2Jij bevindt je
niet langer in het gebied dat tussen die werelden ligt. 3Je bent verdergegaan,
en hebt de wereld bereikt die bij de Hemelpoort ligt. 4Er is geen hindernis
voor de Wil van God, noch enige noodzaak voor jou om opnieuw
een reis aan te vangen die lang geleden al beëindigd werd. 5Kijk met zachtmoedigheid
naar jouw broeder, en aanschouw de wereld waarin de waarneming
van je haat getransformeerd werd tot een wereld van liefde” (T26.V.14:1-5).

Atheïsme betekent voor mij het doorzien dat een god zoals die door alle geldende religies, godsdienstige en spirituele stromingen wordt voorgesteld en als beeld ‘werkelijk’ wordt gemaakt niet bestaat, dan alleen als een geloof in denkbeelden + projecties vanuit de afgescheiden denkstaat van de denkgeest, dat wat we egodenkgeest noemen.
En dat wat we egodenkgeest noemen is een denkstaat vanuit het geloof in zonde, schuld en angst.
Dientengevolge is de god die door de egodenkgeest is bedacht en geprojecteerd een uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.
En die innerlijke egodenkgeest toestand is het geloof in zonde, schuld en angst.
Derhalve is het resultaat een god die zonde, schuld en angst verkondigt en uitbreid.
Althans zo lijkt het, want het is (gelukkig) nog steeds slechts een geloof in een egodenkgeest gedachte + projectie en niets meer of minder dan dat.

Waarom kiest de egodenkgeest hiervoor?
Op de eerste plaats is het niet de egodenkgeest die iets kiest, het is de waarnemende denkgeest die kiest voor het geloven in afscheiding uit Eenheid, Waarheid en daardoor wel met een alternatief moet komen welk Eenheid ontkend en dat alternatief is de egodenkgeest.

op de tweede plaats vindt er tegelijkertijd identificatie van de waarnemende/keuzemakende denkgeest plaats met de egodenkgeest. En identificatie met de egodenkgeest betekent automatisch identificatie met de projecties van de egodenkgeest, waardoor de achterliggende oorzaak de keuze en het geloof in de egodenkgeest door de waarnemende/keuzemakende denkgeest wordt vergeten.

Wat overblijft ten gevolge van volledige identificatie met onze projecties is een wereld van vormen die wij denken en geloven te zien via ons lichaam met onze zintuigen. En we denken en geloven dat dat is wat we zijn.
En omdat nog extra kracht bij te zetten denken en geloven we dat er een god is die ons, de wereld en het universum heeft gemaakt en bestuurd.
Ontkennen dat er zo’n god is en dat we als lichamen met ons brein de wereld zelf gemaakt hebben is een zelfde vorm van ontkenning van Eenheid, Waarheid.
Immers ontkenning van een god die hemel en aarde gemaakt heeft suggereert altijd nog dat er iets is dat ontkend kan worden.
Dat soort atheïsme (=geen god) is een ontkenning van een concept dat op zich al volkomen illusoir en denkbeeldig is. En iets wat niet kan bestaan hoef ik dan ook niet te ontkennen of te bevestigen.

ECIW leert mij in mijn hoedanigheid als denkgeest, dat er geen wereld is, dus ook geen god die een wereld geschapen heeft.
De wereld die ik denk en geloof te zien is gemaakt door ‘mij’ als denkgeest die gelooft in zonde, schuld en angst. De wereld is dus een uiterlijke weergave van die innerlijke geloofs-denkgeest-toestand.

Wat ik zie en ervaar is dat ECIW het idee van atheïsme niet afwijst, maar her-gebruikt en wel als een vergevingsgedachte.
ECIW hergebruik alle concepten, denkbeelden en geloofsovertuigingen die ik mij als afgescheiden denkgeest geprobeerd heb eigen te maken door middel van ware vergeving.
Zo kan ik mijn geloof in het ego concept van een god vergeven. Ik vergeef het beeld van god dat ik vanuit het geloof in zonde, schuld en angst gemaakt heb, ik vergeef dat ik geloof dat zo’n god kan bestaan. Ware vergeving ziet dat het onmogelijke niet gebeurt kan zijn en zet er ook niet iets anders voor in de plaats. Ware vergeving ontkent of verdedigt niet, het vergeeft en doet verder niets, omdat het weet dat wat werd gezien als zondig slechts een gedachte + projectie is. Ware vergeving vindt plaats louter en alleen op denkgeest niveau. God en de wereld als autonome vorm op zich wordt niet vergeven, want die bestaat niet, alleen het geloof in een concept + projectie, de gedachte + projectie ‘god’ en ‘wereld’ wordt vergeven.

Ik ben een atheïst in de zin van dat ik mijn geloof in elke door de egodenkgeest verzonnen ‘god’ concept + projecties vergeef, niet omdat het ‘verkeerd’ is, maar omdat het simpelweg onmogelijk is, meer valt er niet te weten of te begrijpen.

En verder rest alleen vertrouwen in een schijnbaar proces zonder begin en zonder einde en dus zonder uitkomst, omdat de Uitkomst al vaststaat.

 

 

‘Er is geen wereld!
Dit is de kerngedachte die de cursus probeert te onderwijzen. Niet ieder is bereid dit te aanvaarden en ieder moet zo ver gaan als hij zich kan laten leiden langs de weg die hem naar de waarheid voert.
Hij zal terugkeren en weer verder gaan, of misschien een tijdje ervoor terugwijken en terugkeren eens weer.
Maar genezing is het geschenk van hen die bereid zijn te leren dat er geen wereld is en die les nu kunnen aanvaarden. Hun bereidheid zal hun de les aanreiken in een vorm die zij kunnen begrijpen en herkennen.
Sommigen zien die plotseling in hun stervensuur en staan op om haar te onderwijzen. Anderen vinden haar in een ervaring die niet van deze wereld is, en die hun laat zien dat de wereld niet bestaat, want wat zij aanschouwen moet wel de waarheid zijn, en toch weerspreekt dat duidelijk deze wereld. En sommigen zullen haar in deze cursus vinden en in de oefeningen die we doen vandaag. Het idee van vandaag is waar omdat de wereld niet bestaat. En als ze inderdaad het product van je eigen verbeelding is, dan kun jij haar bevrijden van alle dingen die je haar ooit hebt toegedacht, louter door al de gedachten te veranderen die haar die uiterlijke verschijningsvormen hebben verleend.’ (WdI.132.6:2-8:3)

 

‘There is no world!

This is the central thought the course attempts to teach. Not everyone is ready to accept it, and each one must go as far as he can let himself be led along the road to truth. He will return and go still farther, or perhaps step back a while and then return again.

But healing is the gift of those who are prepared to learn there is no world, and can accept the lesson now. Their readiness will bring the lesson to them in some form which they can understand and recognize.

Some see it suddenly on point of death, and rise to teach it. Others find it in experience that is not of this world, which shows them that the world does not exist because what they behold must be the truth, and yet it clearly contradicts the world. And some will find it in this course, and in the exercises that we do today. Today’s idea is true because the world does not exist. And if it is indeed your own imagining, then you can loose it from all things you ever thought it was by merely changing all the thoughts that gave it these appearances.

(WpI.132.6:2-8:3)’

 

Alleen de Heilige Geest kan zien dat wat het ego (ego-denkgeest) ziet en denkt dat het waar is, een droom is, en daarom niet de Waarheid.

 

Dat zien is het werk van de Heilige Geest. En de Heilige Geest is niets anders dan de vertegenwoordiging van wat er werkelijk is: Geest. Het is niet iets ergens buiten, het is wat we (geest) in werkelijkheid zijn.

 

De herinnering aan de Heilige Geest, dat wat we zijn, is aanwezig in alles wat wij denken te zien.

 

Er is geen wereld, er is een droom over een wereld, een universum. De dromer van die droom, is nog altijd geest en niet zijn droom- projecties. De droom- projecties waar maken is het werk van de ego-denkgeest dat gedeelte van de Geest dat droomt van afscheiding, en droomt dat dat de waarheid is.

Maar net als in de slaapdroom, is er niets verandert aan de werkelijkheid. Als de afgescheiden droom- denkgeest ontwaakt bevind deze zich nog steeds veilig rustend in God, in Geest, onveranderlijk héél.

 

Een beroep doen op de Heilige Geest, zodra ik waarneem dat ik de afgescheiden droom-gedachtes als waar zie, is niets anders dan afstemmen op wat werkelijk is: Geest, en het idee van de afgescheiden aparte, ego-denkgeest loslaten en Vergeven, geven aan de Heilige Geest, de brug naar Geest, naar de Werkelijkheid, naar God..

 

Ondertussen speelt de film, de droom van afscheiding, gewoon zijn verhaal van afscheiding af, in eindeloze avonturen van angst/speciale liefdes/heldendom/slachtofferschap/ mooie plaatjes/lelijke plaatjes, zich afspelend in een decor van planeten, natuur,… enz. enz. een spannende film, maar een film, een projectie vanuit de denkgeest, meer is het niet.

 

Niets van dat alles is Waar. De Waarheid  die nooit is weggeweest wordt slechts versluierd door deze droomflarden, die mits gezien voor wat ze zijn: ‘niets’ , in ‘niets’ oplossen…

 

Iedere keer dat ik vergeef, mijn misverstand geef aan de Heilige Geest, want dat is het werk van de Heilige Geest (de herinnering dus van wat werkelijk is) lost er weer een stukje van de (droom) film op.

 

 

 

 

 

 

 

 

Door vergeving, verdwijnt langzaamaan stukje voor stukje tijd en ruimte, omdat dat wat vergeven is gewoon verdwijnt in het niets, omdat het al niets was, het was een droom een nietig dwaas idee, en daarom zal alles wat symbool staat voor de vergissing verdwijnen. Het hele universum, geruisloos, zonder herrie, geen explosie, niets Apocalyps, gewoon als een gedachte die gewoon ophoud met gedacht te worden…

Zacht Ontwaken, rustend in God.

 

 

 

 

%d bloggers liken dit: