archiveren

Tagarchief: tweeheid

Het idee van Éenheid is voor de denkgeest die duidelijk in tweeheid gelooft en het dien ten gevolgen ook als “twee” ervaart, een volstrekt abstract idee.
En het feit dat het niet begrepen kán worden door de denkgeest die gekozen heeft voor geloven in tweeheid zorgt er opzettelijk (onbewust) voor dat tweeheid nu als de waarheid wordt gezien, waardoor, de natuurlijke staat van Éenheid die niet te vatten valt binnen de concepten van tweeheid waarin “we” geloven, totaal vergeten lijkt.
Maar vergeten betekent niet verdwenen. In elke projectie en ervaring als ik heel eerlijk kijk (zonder oordelend te zijn, want oordelen is altijd het domein van “twee”) is de met opzet verborgen Éenheid, zij het omgekeerd, symbolisch terug te herkennen. Het sijpelt als het ware overal doorheen.

Zo hebben alle aardse projecties en ervaringen gemeen dat ze op een of andere manier ademen. Dat lijkt me een duidelijke weerspiegeling van doorsijpelende Éénheid welke niet zomaar weg te denken is . En denk maar aan dat we altijd op de een of andere manier bezig zijn met overeenkomsten te zoeken in alles en iedereen. Zelfs als we uniek willen zijn, vormen anderen die dat ook willen zijn een grote aantrekkingskracht. Overeenkomsten klonteren bij elkaar en vormen groepen die zich dan binnen de groep toch weer een soort van één voelen.
Maar aangezien één binnen het twee denken onmogelijk is, splitsen die samengeklonterde eenheidszoekers zich weer af van andere samengeklonterde groepjes en zo is er toch weer twee. Het heeft dus geen enkele zin binnen de wereld van projecties naar Éénheid te zoeken en of te streven. Het heeft ook geen zin tweeheid te ontkennen en Éenheidje te gaan spelen binnen het concept van twee. Gaat niet lukken, omdat de opzet is dat het niet mág lukken. De wereld van de projecties is gebaseerd op afsplitsing, afsplitsing van Één. Alles splitst zich en breid zich al afsplitsend uit in miljarden deeltjes, die zich al delend steeds verder lijken af te splitsen van één. Maar net als bijvoorbeeld het opdelen van een brood waarbij je allemaal stukjes brood krijgt, blijft de oorsprong toch dat ene brood. Ook al ziet het er nu heel anders uit.
En dit voorbeeld is ook weer een afspiegeling van dat het onmogelijk is onveranderlijke Éenheid werkelijk te verdelen, iets wat we in alles wat verdeelt lijkt terug kunnen herkennen. En zo zijn er tal van voorbeelden te bedenken van achter wat je denkt dat iets is, ligt iets heel anders verborgen en wel een met opzet verborgen en op z’n kop gezette Non-dualistische Waarheid.

Een Éénheids ervaring is dan ook alleen mogelijk komende vanaf buiten het concept dualiteit en is het gevolg van volledig doorzien van het mechanisme dualiteit en werkelijk zien dat het weliswaar ervaren wordt als dualiteit, maar tegelijkertijd onmogelijk is, waardoor dat wat “natuurlijk” is en we Éénheid of on-dualisme noemen als vanzelf weer in de herinnering boven komt drijven.

Dualisme krijgt op die manier de functie van laten zien wat het NIET is, zodat wat WAAR is vanzelf weer in de herinnering terug kan komen. Totaal terug herinneren in Één valt buiten het concept van “ervaren”, want in Één valt niets te ervaren…

Mocht nu de gedachte opkomen, en wees daar eerlijk in voor jezelf, want die gedachte is er gewoon, omdat in elke gedachte zich nu eenmaal altijd ook een afscheidingsgedachte (ego) bevindt: “wat saai zal dat zijn”, dan weet je alleen maar zeker dat die gedachte komt van de denkgeest die liever in afscheiding blijft geloven.
En dan weet je ook in welk stadium je denkgeest zich op dat moment bevindt en simpelweg nog niet toe is aan een eventuele volgende stap. Het “er aan toe zijn” is een stap voor stap onvermijdelijk onderdeel van het proces, voor alle schijnbaar afgesplitste/afgescheiden deeltjes. Een proces dat zich daardoor als een persoonlijk proces laat ervaren op een wijze die begrepen kan worden en daarbij de altijd nog aanwezige herinnering aan Één aanspreekt en bijna infuus-gewijs wordt toegediend, nooit te veel en nooit te weinig, precies goed. Tot de denkgeest volledig “genezen” is en op een natuurlijke wijze oplost waar het nooit echt uit is weggeweest.
De angst die de dualistische denkgeest daarvoor heeft is enorm, maar die angst dient er alleen voor om het waanidee van afgescheiden te kunnen zijn van Één in stand te houden.
Het uiteindelijke onvermijdelijke totale terug herinneren in Éénheid zal nooit bevraagt kunnen worden. Want wat kan wat bevragen in totale Éénheid?

Wie zoekt naar het Licht, sluit zijn ogen er voor.

Wie probeert te Ontwaken, houdt zichzelf in slaap.

Wie streeft naar Verlichting, houdt zichzelf in het duister.

Wie op zoek gaat naar Liefde, kiest voor angst.

Wie zoekt naar Waarheid, kiest voor bedrog.

Wie zoekt naar Eenheid, kiest voor tweeheid.

Zoeken = niet vinden

“De cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Hij beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die jouw natuurlijk erfgoed is”
(T1.In.1:6-7).

ECIW gaat niet over het zoeken naar liefde, maar over het leren kijken naar elke blokkerende gedachte die ik, denkgeest, voor liefde heb geplaatst om aan liefde te ontkomen en vervolgens al deze blokkerende gedachten te leren vergeven.

Naargelang ik mijn egogedachten beter ga opmerken, dat zijn al mijn gedachten die ook maar enig spoortje van zonde schuld of angst in zich mee dragen, wordt het ook steeds duidelijker hoe complex en compleet chaotische het egodenksysteem is.
Het wordt daardoor ook steeds duidelijker dat analyseren van dat chaotische denksysteem met als doel het beter te begrijpen en er door het te snappen iets aan te kunnen doen, of te veranderen, weinig zin heeft.

Het valt niet te begrijpen, want zou ik in één keer alle egogedachten die maar mogelijk, uit verleden, toekomst of heden begrijpen, en het doel ervan doorzien, dan kan dat alleen betekenen dat ik me buiten het egodenksysteem bevindt en ontwaakt ben uit de droom, dat wat het egodenksysteem eigenlijk is, een droom en al even chaotisch als wat wij onze slaapdromen noemen.

Net als wat wij onze slaapdromen noemen, is ons dagelijkse leven ook een droom. En dromen worden niet letterlijk genomen, maar symbolisch.
Zelf zgn voorspellende dromen, voorspellen niet iets letterlijk, maar laten projecties zien van onze onbewuste zonde, schuld en angst gedachten.

Al mijn gedachten die gericht zijn op de chaos die we onze wereld noemen en deze chaos serieus nemen, letterlijk nemen, vallen onder de noemer ‘egodenkgeest’, en hebben maar één doel, af te scheiden van God.
Ook als deze gedachten God als onderwerp hebben, de god versie die naar ons evenbeeld door ons, de egodenkgeest, gemaakt is.
Moorden in naam van god, of behulpzaam zijn in naam van god (beide zijden van de ene egomedaille) kan op geen enkele manier afkomstig zijn vanuit Liefde, vanuit Eenheid, vanuit God.
Dat wat God IS weet niets van een wereld. Want hoe kan Eenheid nou iets afweten van tweeheid? Een is één en nooit twee.
De god die de egodenkgeest bedacht heeft weet wel van een (droom) wereld en deze god ‘doet’ wat de egodenkgeest hem opdraagt, en dat kan van alles zijn, verzin het maar wat er allemaal gebeurt ‘in naam van god’.
Wederom een behoorlijk chaotisch beeld geeft zo’n ego god, maar dat kan ook niet anders, want ego kan alleen nog maar meer ego maken.
Deze ego god is net zo krankzinnig als zijn maker, de egodenkgeest.
En dus zijn de resultaten ook krankzinnig.

‘Ik’ die geloofd hier in een wereld te leven in een lichaam en vergeten is dat de ‘ik’ de egodenkgeest is die alleen maar projecteert, kan niet begrijpen wat het vormloze Eenduidige GOD IS betekent.
Zelfs de denkgeest die zich bewust is van dit hele krankzinnige egodenksysteem en weet dat hij de dromer van de droom is, heeft geen voorstelling van GOD IS, wel een vermoeden, een hoopvol vermoeden en een groeiend vertrouwen in dat wat IS, dat ‘IS’ waar hij de denkgeest thuishoort en nooit uit is weggelopen.
En dan komt ook het besef en groeit het besef dat de wereld van de chaos (ego) niets te bieden heeft dan alleen chaos en krankzinnigheid, en dan wordt het ook makkelijker elke uit chaos stammende gedachte + ervaring (mijn dagelijkse leven) nu te laten her-gebruiken als vergevingskans en vergevingsmateriaal in handen van de Juist gerichte-denkgeest (HG/J) die nog steeds onveranderlijk in verbinding staat met GOD IS.

Annelies kan stoppen met Annelieseren, (sorry the pun) want Annelies en alles wat Annelies doet valt niet te analyseren. De Annelies als lichaam op zich als waar aannemen (in plaats van weten dat het de egodenkgeest is die een plaatje/projectie Annelies projecteert) is meteen alle projecties vanuit zonde, schuld en angst die dit lichaam als waar zien, waarmaken. En dat is kiezen voor chaos en kiezen voor in chaos te blijven, kiezen voor in afscheiding te blijven geloven. En chaos analyseren, die ervoor kiest chaos te zijn en te blijven, heeft maar één doel, in chaos te blijven.

Ik merk zelf als ik mijn gedachten + toestanden begin te analyseren ik in een doolhof van mogelijkheden terechtkom en ik volledig vastloop van de ene doodlopende weg in de andere.
Dit eerlijk onder ogen zien, zonder iets achter te houden, dwars door de angst en weerstand van het onder ogen zien heen, is noodzakelijk om überhaupt de andere keuze te willen en te kunnen maken.
Daarvoor moet de denkgeest het punt bereikt hebben van ‘genoeg is genoeg’. En dit punt is onvermijdelijk voor alle schijnbaar afgescheiden stukjes denkgeest. En of ik nu wel of niet spiritueel lekker bezig denk te zijn, maakt niets uit voor de uiteindelijke onvermijdelijkheid van het terug herinneren van de denkgeest in GOD IS, omdat er in werkelijkheid nooit iets is gebeurt, er bestaat geen ‘van God los’, het was slechts een droom, een illusie van afscheiding.

 

De wereld schreeuwt het uit: afscheiding is waar!
De wereld schreeuwt het uit: afscheiding is onmogelijk!

Een schreeuw van verlangen: afscheiding!

Een schreeuw van verlangen: terug naar Eenheid!

De schreeuw verstomd.
De denkgeest luistert.

De denkgeest vergeeft.

Het is stil.

Ik rust in God.


Dualiteit leid tot niets, omdat dualiteit alléén tot niets kan leiden.
Eén lijkt ineens twee te zijn.

Het is een heen en weer gaan tussen ‘twee’, die nu ineens één+ één lijken te zijn, waar het tussen gevangen zit.
Zoals bij het pc spelletje ‘pong’.
Het kan vooruit of achteruit, binnen het ‘twee’ maar het kan niet uit het ‘twee’ ontsnappen.

Het ‘twee’, de afgescheiden denkgeest, heeft gedachtes van ‘twee’,  kan alleen gedachtes van ‘twee’ hebben.

Het denkt nu ‘twee’ en vergeet ‘één’.

‘Twee’ is nu de standaard, maar de standaard voelt nu niet meer als één, maar als ‘twee’, en ‘twee’ betekend één en één is twee.
Er is nu tegenstelling ontstaan, de dualiteit is geboren.

Eén zit nu gevangen in ‘twee’, zo lijkt het, het is een onmogelijke droom.

Daarom kan dualiteit tot niets leiden, het is onmogelijk één te splitsen in twee.

In elk schijnbaar afgescheiden deeltje zit de herinnering aan één.

Elk afgescheiden deeltje is dus nog steeds één ook al lijkt het ‘twee’ te zijn.

Dat is precies de reden waarom alle afgescheiden deeltjes een onweerstaanbare aantrekkingskracht op elkaar hebben en elkaar tegelijkertijd afstoten.

De waan kan absoluut niet verbergen dat er geen ‘twee’ bestaat.

Ook al projecteert de ‘waan’ voortdurend dualistische beelden om de waan ‘echt’ te doen lijken.

Eén is nog steeds één, en één is beeldloos, omdat het oordeelloos is, één is puur Geest. De pure schoonheid van de Geest en de pure Liefde van de Geest kan onmogelijk in beelden gevat worden.
Dus zijn beelden slechts zwakke schaduwen van de pure Liefde van de Geest, van God.

Het ene oordeel over één, veroorzaakt ‘twee’.
Het laatste oordeel is vergeving van het oordeel, waardoor ‘twee’ weer terugkeert in ‘Eén’, waar het nooit uit is weggeweest.

Ineens schiet mij de betekenis van de wonderbare broodvermenigvuldiging door de gedachte.
Dat staat symbool voor de oneindige uitbreidingskracht van de ene Geest, dat echter verworden is binnen de ‘tweeheid’,  tot een verhaal over schaarste  en honger, dat daarom opgelost moest worden binnen het kader en de mogelijkheden van ‘twee’: één genezende kracht tegenover één kracht van ziekte. Dat maakte, door het oordelende aspect hiervan, van één,twee.

Twee ‘enen’ tegenover elkaar die elkaar spiegelen en vergeten dat ze één zijn en geen twee.

Alleen door vergeven ‘ogen’, die het spiegelbeeld herkennen als slechts een spiegelbeeld, een reflectie van één zal dit verhaal van ogenschijnlijke ‘tweeheid’, herkend worden en tot terugkeer in Eén kunnen leiden.

Of zoals J.W. Kaiser in ‘Voeding der vijduizend’ (Beleving van het Evangelie blz. 85 regel 44, verteld:

‘Ervaring van de onbeperkte deelbaarheid van de gestalten van den Geest leidt tot bewustzijn van den Geest in veelheid.’

En ‘veelheid’ slaat niet op de veelheid binnen het beperkte kader van ‘tweeheid’, wat niet meer dan klonen vanuit het ene oordeel zijn binnen de egodenkgeest, maar op de eindeloze uitbreidende eeuwigheid van EEN,van waaruit alleen de oneindige uitbreiding van Liefde mogelijk is, vanuit de Ene Geest in God.

 

 

 

Er is alleen maar één.
Altijd, er is alleen EENHEID, en geen tweeheid.

Er is geen ‘ik’ die denkt, er is geen ‘ik’, met een brein dat denkt.

Er is alleen denkgeest.
De bron van alle denken is de denkgeest.

De ene denkgeest.

De ene denkgeest droomt van afscheiding en zo lijkt er een egodenkgeest te zijn, afgescheiden van de ene denkgeest.

Dit ene lijkt nu twee te zijn, de ene lijkt vergeten en nu er ‘twee’ lijkt te zijn lijkt het ene zich steeds weer op te splitsen in twee, steeds weer.
Een wordt twee, steeds weer, zich eindeloos herhalend.

Dit is de droom van tweeheid, een droom, want in werkelijkheid is er alleen nog steeds EEN.

Hieruit volgt dat de ‘ik’ die autonoom lijkt te zijn, niet bestaat, er is alleen denkgeest die denkt. Er is geen brein dat denkt.
Alles wat gedacht wordt komt voort uit de ene gedachte van twee. Een blijft één en wordt nooit twee.

Er zijn derhalve geen individuele personen, met eigen gedachtes afgescheiden van andere personen met gedachtes.

Alle gedachtes ooit gedacht en die nog gedacht gaan worden, komen uit de ene gedachte, hebben één bron.

Alles wat de ‘ik’ denkt komt voort uit de ene denkgeest. Het ‘ik’ denken komt voort uit de gedachte dat tweeheid mogelijk is, de brongedachte van die mogelijkheid is de egodenkgeest en is echter nog steeds geen apart ‘ik’.

Ook de egodenkgeest is één gedachte.

Het stukje ‘ik’ dat denkt apart te kunnen denken bestaat niet, het één denken kan nooit veranderen in twee denken.
Als de ‘ik’ bepaalde gedachtes heeft over ‘anderen’, dan is er nog steeds alleen het één denken uit de ene egodenkgeest, het gaat daarom altijd over ‘mij’, de ene denkgeest en nooit over een andere tweede ‘persoon’ buiten mij.

‘Er zijn geen anderen, er is niets buiten mij’, betekent dat er alleen één denkgeest is en verder niets. Alles wat twee lijkt is niet meer en niet minder dan een projectie vanuit de ene egodenkgeest die droomt van de mogelijkheid dat twee mogelijk is.
Dit alles kan geobserveerd worden vanuit de ene denkgeest die dit alles weet en dit weten zorgt ervoor dat het waanidee van twee terugkeert naar één, waar het nooit is uit weggeweest.

Dus alles wat waargenomen wordt en ervaren als twee, dat wat het dagelijkse leven op aarde wordt genoemd, kan alleen gezien worden als vergevingsmateriaal, omdat er in werkelijkheid niets gebeurt, of gebeurt is of zal gebeuren, er is niets veranderd aan de éénheid, hoe echt tweeheid ook lijkt, het is onmogelijk.

Als dit gezien wordt, echt gezien, en de onmogelijkheid van tweeheid gezien wordt en geaccepteerd en tweeheid is vergeven, dan kan alles wat twee lijkt te zijn nooit meer serieus genomen worden en kan het nog maar één functie hebben: terugkeer naar éénheid, die nooit tweeheid geweest is, zal zijn of zal kunnen worden.

Zo wordt de ‘jij’ nu aangesproken, vanuit de ene Denkgeest tot denkgeest, zonder dat de ene denkgeest wordt verlaten of er buiten treed. De ‘jij’ is denkgeest en nooit een lichaam, één kan nooit twee worden.

Dank deze symbolen van tweeheid, dat ze de herinnering zijn aan wat onmogelijk is en daardoor de herinnering zijn terug aan en in EENHEID.

 

 

 

%d bloggers liken dit: