archiveren

Tagarchief: truc

Ik denk niet dat we zogenaamde anderen die buiten ons lijken te zijn kunnen beoordelen op hun ego uitingen. Immers alles wat ik denk te zien buiten mij, in anderen, dingen en situaties laat mij mijn eigen ego projecties van zonde, schuld en angst, kortom ego zien, die ik niet in mijzelf (de denkgeest (mind)) wil zien.
Dat wat ik denk en geloof buiten mij te zien zijn altijd in eerste instantie projecties vanuit het (ene) ego denken wat niets meer en minder als enig doel heeft afgescheiden te zijn en blijven van wat Waar, non-dualistisch, Één is (God, Liefde).

En dit hele mechanisme van de beste illusionisten truc ooit, moet ten alle tijden verborgen blijven, want als de illusie doorgeprikt wordt verdwijnt de illusie en de grootste angst is dan, dat de illusionist dan ook verdwijnt.

Ik kwam hier op nadat ik dacht dat wat wij hier in de illusie (droom) beschouwen als schurken, misdadigers, de vijand, helden, redders, (want bedenk daarbij dat wat voor de een een schurk is voor de ander een held en omgekeerd), slechts de geprojecteerde projecties (vormen) zijn van de weerspiegeling van wat zich afspeelt in het (met opzet verborgen) ego denken in de egodenkgeest.

Nu lijkt de egodenkgeest wel heel solide en uitstekend afgedicht tegen ontmaskering, maar het blijft slechts een illusionisten truc welke vroeg of laat onvermijdelijk ontmaskerd wordt, want het ego is niet God proof, en deep down weet de illusionist zelf heel goed hoe de truc in elkaar zit, ook al gaat deze er schijnbaar helemaal in op.

Wij die helemaal op gaan in onze eigen illusionisten truc zijn vergeten dat we de illusionist zijn en daardoor vergeten dat wij deze enorme uitgebreide illusionisten act zelf gemaakt hebben.

Maar vergeten is niet hetzelfde als verdwenen. Waarheid, Éenheid, non-dualisme, (God, Liefde) kan onmogelijke door zijn absolute onveranderlijke aard “verdwijnen”.

Dat betekent dat achter elke truc, dus achter elke projectie hoe verschrikkelijk of hoe mooi deze er ook uit mag zien, maar als gezamenlijk kenmerk heeft het waar maken van de projectie, “Waarheid” nog steeds schuil gaat en nog steeds als herinnering aanwezig is.

Aangezien het ego mechanisme, de verdediging tegen Waarheid, niet helemaal waterdicht God proof is sijpelt er zo nu en dan dwars door de (ego) verdediging heen het licht van Waarheid. En dat heeft niets persoonlijks, heeft niets met de ego vermomming (lichaam, ding, situatie) te maken het overstijgt alles en is niet tot bijna onmogelijk in woorden te beschrijven. En toch breiden dat soort weerspiegelingen van Waarheid zich uit over de hele ene denkgeest, en helpen in het proces van het onvermijdelijk terug herinneren van het hele ene Zoonschap in God, Liefde.

Natuurlijk breid het ego denken zich ook voortdurend uit, maar dan is het de uitbreiding van illusies die in bepaalde ego vormen gegoten worden en vervolgens als waar worden aangenomen.

Als dit proces van uitbreiden en het verschil tussen uitbreiden vanuit ego of het uitbreiden vanuit “Heilige Geest” gezien en ervaren wordt en geaccepteerd dan helpt dat de illusies niet meer 100%  serieus te nemen en stopt ook stap voor stap het in stand willen houden van de illusie door middel van het blijven voeden van de brandstof van het ego en zijn illusionisten show van ruimte en tijd: zonde (verleden), schuld (heden), en angst (toekomst).

Het wederom in de herinnering terugkomen van dit diepe weten helpt ook het proces van Ware Vergeving aan te gaan, waarbij gezien wordt “dat wat jij dacht dat je broeder jou heeft aangedaan, niet heeft plaatsgevonden” (WdII.1.1:1 (blz. 404 Werkboek)), dan alleen in illusoire dromen, van de ene Zoon van God die zogenaamd vergeten is wat hij in werkelijkheid is.

Kan ik iemand kennen?
Nee, dat wat ik in een iemand anders of in iets anders zie, gaat over wat ik (nog) niet in mijzelf, hoe ik over mijzelf denk, wil zien. Dus in het beste geval kan ik mezelf daardoor leren kennen, althans zoals ik mezelf hebt gemaakt (geprojecteerd), opgezet als schijnbaar”ikje” als verdediging en afscheiding van het Zelf. Het non-dualistische Zelf waar ik (met opzet) niet meer bij lijk te kunnen komen, omdát ik uit angst en schuld niet mag (wil) zien dat ik deze wereld en alles en iedereen daarin, met opzet heb opgezet om vooral afgescheiden te kunnen blijven lijken van Eénheid die onveranderlijk is en waarvan afscheiden onmogelijk is.
Dus de wereld is één grote truc, een grote uitputtende droom (zeg maar gerust nachtmerrie) met maar één doel: afscheiding van Eén. Een onmogelijke opgave die nooit werkelijk zal kunnen lukken (God zij dank).

De oplossing?
Dit hele krankzinnige onmogelijke denk/geloof systeem doorzien, precies zoals het zich lijkt voor te doen, dus terwijl het ervaren wordt (dus niet door er mij aan te onttrekken, hoewel als ik dat mezelf zie doen het ook weer vergevingsmateriaal/-kans is) en het vergeven. Hetzelfde droommateriaal wordt niet verandert, maar anders gebruikt, niet meer als afscheidingsmateriaal, maar als vergevingsmateriaal-kans.
Dat is de betekenis van er anders naar kijken onder leiding van de juist gerichte (HG) denkgeest, in plaats van onder leiding van de onjuist gerichte (ego) denkgeest.
Dus jazeker ik heb “de ander”, of het “iets anders” (en de projectie die ik van mijzelf heb gemaakt) nodig om al mijn “speciale” verdedigingsgedachte tegen Waarheid aan het licht te brengen, zodat ze kunnen worden vergeven, volgens het principe van “ware vergeving”. Die functie kan ik geven aan elke ontmoeting, dat is tevens de enige keuzevrijheid die er is.
Zie (lees) WdII.1. Wat is vergeving?  (blz. 404 Werkboek)
Dáár gaat ECIW over.

Image may contain: 1 person, smiling, text

Een nog weer meer verdiepend inzicht over het concept “dood” is dat het ego ook dit concept gebruikt om zijn eigen versie van “onveranderlijke werkelijkheid” te maken als verdediging tegen de ware onveranderlijke werkelijkheid van God.

Het hele egodenksysteem is opgezet als verdediging tegen Eénheid, non-dualisme, God, Liefde. En de enige manier om dat schijnbaar voor elkaar te krijgen is het tegendeel van non-dualisme, namelijk dualisme te bedenken. Ineens is er geen één meer, maar twee, precies het tegenovergestelde, of het op z’n kop zetten van wat onveranderlijke Éenheid, nondualisme is.

De ultieme truc van het ego om binnen zijn dualistische denksysteem toch onveranderlijkheid te suggereren is het concept “de dood”. De dood binnen het ego denken lijkt immers onveranderlijk, onoverkomelijk en eeuwig. We ervaren de dood als onvermijdelijk en als de enige zekerheid die we lijken te hebben in dat wat we ons leven noemen. En tegelijkertijd zijn we er bang voor, of dit nu aanvaard wordt of ontkend, in allerlei verhalen, we doen er alles aan om het uit te stellen, of zoals alles in de dualiteit nu eenmaal een tegenhanger heeft, door zelf voor de dood te kiezen.

En dit heeft allemaal slechts één doel te verbergen en vervolgens te vergeten, dat de dood zoals alle ego concepten onmogelijke concepten zijn binnen Éenheid, non-dualisme, God, Liefde.
Dit blijkt, ook al is het een onmogelijk idee, toch een zeer effectief en succesvol idee en gedachtesysteem te zijn. De dood is nu het ultieme symbool van het enige wat “waar” is binnen het volledig onware denksysteem van het ego, waardoor dat wat werkelijk “Waar” is verborgen blijft, diep in het onderbewuste, in de vergetelheid.

Het goede nieuws is, dat “Waar” altijd “Waar” blijft en “onwaar” derhalve “onwaar”.
We kunnen muren en bergen voor “Waar” oprichten, zodat wat “Waar” is uit het zicht verdwijnt, maar het is daardoor nog niet volledig verdwenen.
Het is dus zaak als de denkgeest er genoeg van heeft zich te verbergen achter onwaarheid dmv concepten (blokkades) die alleen maar pijn en lijden opleveren, eraan toe is zich weer te willen herinneren in wat hij werkelijk is, en dat alle obstakels die werden en worden opgeworpen tegen “Waarheid”, (Éenheid, non-dualisme, God Liefde) onder ogen worden gezien, worden doorzien en losgelaten oftewel vergeven, zodat wordt gezien en ten volle wordt beseft dat alleen Éen waar kan zijn en dat alles wat twee is (dualisme) niet gebeurt kan zijn, dan alleen in dromen van dualisme met als enig doel afgescheiden te zijn en blijven van Éen, God, Liefde, een wat dan duidelijk wordt onderkend en gezien als een onmogelijk doel.

Dat is de enige manier om het concept “dood” door te prikken en te ontkrachten.
Op die manier wordt het idee van de dood slechts nog een reminder voor wat het eigenlijk is, zoals hierboven beschreven, en krijgt het alleen nog de functie van ware vergeving.

Maar blijf alert, want aangezien er alleen maar denkgeest is en zich daarin zowel het juist-gerichte denken (HG/J) als het onjuist gerichte denken (ego) en het waarnemende/keuzemakende denken bevindt, het egodenken nog steeds in elke gedachte aanwezig is, zolang “we” nog ervaren, denken en geloven “hier” te zijn. Het egodenken zal dus altijd proberen elke gedachte af te scheiden van de juist gerichte denkgeest. Bijvoorbeeld door elke keer dat het concept “dood” langskomt, te denken “oh, het is niet echt hoor, het is maar een concept, de dood bestaat niet, denk er maar niet aan” en vervolgens het hele concept weg te mediteren in het licht. Daarmee wordt heel slim en schijnbaar heel spiritueel vermeden dat “ik” als waarnemende/keuzemakende denkgeest eerst zonder oordeel, wat alleen kan olv HG/J, oftewel de juist gerichte denkgeest, want anders is kijken simpelweg te angstig, ook weer een verdediging van het ego, kijk naar de projectie die ik als egodenkgeest heb opgezet. Dat eerlijk kijken precies zoals het verhaal met als onderwerp “de dood” is opgezet en wordt ervaren, is absoluut noodzakelijk om het hele concept los te kunnen laten oftewel te vergeven.
Dit niet doen, door het te vermijden (dus door te luisteren naar de leiding van het ego gedeelte van “mijn” denkgeest (=zonde, schuld en angst) is stappen overslaan.

Dus elke keer dat het concept “dood” in al z’n vormen als verhaal en ervaring voorbij komt is het zaak op de eerste plaats het te leren herkennen, het precies zo onder ogen te zien zoals het is opgezet door mijn keuze voor het egodenken, zonder er ook maar iets aan het verhaal en de ervaring te veranderen, en dan de keuze te maken (als de denkgeest eraan toe is, maar dat voel je vanzelf) het te vergeven, omdat ik dan echt doorzie dat het hele concept “dood” onmogelijk is, want het past op geen enkele manier binnen wat “Waar”, Onveranderlijk Éen is.

Ik merkte zelf na dit inzicht dat het hele egodenken eigenlijk volledig doordrongen is van het concept “dood” in talloze vormen, en het volledig doorzien ervan (dus door er eerlijk naar te kijken, en te voelen, zodat gezien kan worden dat het alleen maar een verdediging tegen terug herinneren in Éenheid, God, Liefde is) en het vervolgens willen en kunnen vergeven ervan werkelijk enorme deuren van vrijheid opent.

En maak je geen zorgen (wat ook weer een egogedachte is trouwens), want wakker worden uit deze nachtmerrie die we ons leven noemen, is onvermijdelijk, of je er nu bewust mee bezig bent, heel spiritueel denkt bezig te zijn of juist niet, het is onvermijdelijk. De denkgeest zal er uiteindelijk onvermijdelijk aan toe zijn om zich terug te willen herinneren in Éenheid, God, Liefde.
En dat is het enige ware onvermijdelijke, NIET het concept “dood”.

“Niet werkelijks kan bedreigd worden.
Niets onwerkelijks bestaat.
Hierin ligt de vrede van God”.
(ECIW Inl.2:1-4)

P.S. de inspiratie voor dit blog werd onder andere getriggerd door een blog van Frits Spoelstra (Snips) wat te vinden is onder deze link Momento Mori

 

Al lijkt een conflict met wie, wat, waar dan nog zo intens, vreselijk en onoverkomelijk, of zo klein dat het niet eens opvalt als zijnde een conflict, het is nooit de verschijning waarin het lijkt te verschijnen en ervaren wordt welke de oorzaak is. De oorzaak ligt altijd in de onbewust gehouden keuze voor de egodenkgeest die geprogrammeerd is om op elk moment binnen het geloof in ruimte en tijd voor afscheiding te kiezen en dit voortdurend elke seconde van de tijd projecteerd, zodat het lijkt alsof er zich een conflict buiten een ‘mij’ plaatsheeft en daardoor verbergt dat er alleen een keuze is gemaakt op denkgeest niveau. de keuze voor afscheiding.

Dat is de betekenis van “ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (les 5).

Als we dan geaccepteerd hebben dat een conflict zich enkel en alleen in de keuze voor egodenkgeest bevindt, om de reden dat er voor afscheiding wordt gekozen, kan ook gezien worden (dankzij de bereidheid dat te willen zien), dat het conflict wat zich schijnbaar vertoont buiten mij, slechts een projectie, een lichtbeeld is van de keuze voor het innerlijke conflict gemaakt in de denkgeest welke voor afscheiding (ego)  kiest en dat dus dan ook ervaart als afscheiding, gevoeld als een of ander groot of klein conflict.

De egodenkgeest is dus de keuze voor afscheiding. En afscheiding betekent dat er ergens van afgescheiden is, iets wat eerst heel was en nu kennelijk niet meer.
Heelheid, Eenheid, kan in werkelijkheid niet opgesplitst worden, want dan is het geen Eenheid meer. Dit kan alleen ogenschijnlijk gebeuren door te geloven dat het wel mogelijk is.
Het verschijnsel egodenkgeest is dus niets anders dan een geloof.
Dientengevolge is alles wat afkomstig is vanuit het egodenken, en dat is elke afgescheiden conflict gedachte, oftewel onze ervaring van een wereld, ook wel dualisme genoemd, ook een geloof.
Ik (het geloof een lichaam te zijn) kan ogenschijnlijk binnen het onveranderlijke Eén toch kiezen voor twee, afscheiding, dualisme en geloven dat dat waarheid is.
Maar aangezien waarheid, éénheid door wat het is nooit dualistisch kán zijn is alles wat ik ervaar als lichaam in een wereld niet waar. Het is slechts een fantasie, een droom een illusie, van dat het mogelijk is van één twee te maken.

Dus als ik een heftig conflict lijk te hebben met iets of iemand is dat een poging om van één twee te maken. En aangezien dat onmogelijk is, ook al wordt het conflict als zeer heftig en echt ervaren binnen de droom van afscheiding, het is en blijft onmogelijk, de werkelijke verbinding van éénheid blijft ongeschonden en onveranderlijk intact.

En dit hele mechanisme van afscheiding kan pas echt worden doorzien als het helemaal doorleeft wordt zoals het zich voordoet in wat mijn leven wordt genoemd en zich als bijvoorbeeld conflicten voordoet en tegelijkertijd vanuit dit “weten” oordeelloos wordt geobserveerd. Dat observeren gebeurt door de waarnemende/keuzemakende denkgeest, waar men gedurende het proces van ontwaken steeds meer verbinding mee gaat voelen.
En daardoor kan er vanuit die oordeelloze observatiepost opnieuw een keuze worden gemaakt, nu heel bewust.

Het is zeker niet de bedoeling om dat wat zich voordoet te ontlopen, omdat dit afscheidingsmechanisme alleen intellectueel begrepen wordt, want daardoor wordt de ervaring, welke het enige middel is waardoor echt geleerd kan worden, overgeslagen, wat niets anders is dan ook weer een truc van de keuze voor het egodenken.

Aangezien er alleen maar één is, dat alles omvat, dus ook het geloof in een egodenkgeest, kan een conflict, hoe schijnbaar heftig dan ook, nooit voor werkelijke afscheiding zorgen.
Dus ik kan een heftig conflict hebben met iemand, die ik misschien nooit meer wil zien, ondertussen blijft de werkelijke verbinding, die van de Geest volledig ongeschonden in tact.
Dat betekent ook dat het op ervaringsniveau niet echt uitmaakt of na vergeving het op ervaringsniveau weer helemaal koek en ei wordt in een conflict, want dat is nu eenmaal het egoscript, wat immers gemaakt is om voortdurend conflict (afscheiding) te generen. Binnen het egodenken zal dat nooit veranderen. Binnen dat niveau blijven conflicten bestaan, die op dat niveau ook wel schijnbaar opgelost kunnen worden, maar eigenlijk alleen het conflict een andere wending geven waardoor die als beter kan worden ervaren, maar altijd een compromis blijven en altijd in een andere vorm weer vroeg of laat oplaaien.

Er kan alleen maar ware genezing plaatsvinden op denkgeest niveau als de keuze wordt gemaakt voor ware vergeving. Vervolgens zal er op projectie niveau dat ervaren worden wat het meest liefdevol is, en dat kan werkelijk alles zijn. Het conflict kan op ervaringsniveau blijven bestaan of niet, maar het zal doordat ware vergeving heeft plaatsgevonden ánders ervaren worden op denkgeest niveau. Zodra ik mij op ervaringsniveau ga bemoeien met de door mij gewenste uitkomst dan maak ik gewoon weer de keuze voor egodenken, voor een ego oplossing, dus voor afscheiding.

Steeds weer terugkeren naar de bron, de denkgeest is daarom het belangrijkste, en de enige beslissing die gemaakt moet en kan worden, want alleen daar kan genezing van de denkgeest plaatsvinden, terwijl op projectieniveau de film, het script zich gewoon afspeelt en nu een symbolische betekenis en functie krijgt, een reminder om steeds maar weer terug te gaan naar de denkgeest, welke de bron is van alles wat ik denk en geloof te ervaren, de enige “plek” waar opnieuw gekozen kan worden, en de enige “plek” waar ware genezing kan plaatsvinden, via ware vergeving.

 

 

 

%d bloggers liken dit: